1_Harry_Potter_ve_Felsefe_Ta__351___305_

1_Harry_Potter_ve_Felsefe_Ta__351___305_ - BIRINC IBÖLÜM...

Info iconThis preview shows page 1. Sign up to view the full content.

View Full Document Right Arrow Icon
This is the end of the preview. Sign up to access the rest of the document.

Unformatted text preview: BIRINC IBÖLÜM Sa gKalan Çocuk Privet Drive dört numarada oturan Mr ve Mrs Dursley, son derece normal olduklarini söylemekten gurur duyarlardi, sa golun efendim. Garip ya da gizemli islere bulasacak son ki silerdi, böyle saçmaliklara kafa yormazlardi çünkü. Mr Dursley matkap yapan Grunnings adli birs irketin yöneticisiydi.I ri yari, kalipli bir adamdi, boynu yok gibiydi, ama koskoca bir biyigi vardi. Mrs Dursley zayifti,s ansindi, olaganin iki kati uzunlugunda bir boynu vardi; bu da bahçe çitlerinin üstünden kafasini uzatip komsulari gözetlemekte pek isine yariyordu. Dudley adinda küçük bir o gullari vardi Dursley'lerin, kendilerine bakilirsa dünyada ondan kusursuz bir çocuk bulunamazdi. Dursley'ler istedikleri hers eye sahiptiler, ama bir gizleri vardi, biri kalkip da bunu anlayacak diye ödleri kopardi. Potterlarin ortaya çikarilmasina katlanabileceklerini hiç sanmiyorlardi. Mrs Potter, Mrs Dursley'nin kardesiydi, ama birkaç yildir görüsmemislerdi; aslina bakilirsa, Mrs Dursley hiç karde si yokmusgibi davraniyordu, çünkü karde si de, onun be spara etmez kocasi da Dursley'lere hiç mi hiç benzemiyorlardi. Potter’lar sokakta boy gösterirse, kom sularin ne diyecegini düsünmek bile tüylerini ürpertiyordu. Potter'larin küçük bir o gullan oldugunu biliyorlardi, ama hiç görmemislerdi onu. Bu oglan da Potter'lari yanlarina yaklastirmamak için bir baska geçerli nedendi; Dudley'nin öyle bir çocukla içli disli olmasini istemiyorlardi. Mr ve Mrs Dursley, öykümüzün ba sladigi o kasvetli, kur suni sah sabahi uyandiklarinda, yakinda bütün ülkeyi saracak garip, gizemlis eylerin habercisi olabilecek hiçbirs ey yoktu bulutlu gökte. Mr Dursley, i se giderken taktigi en tatsiz kravati seçerken bir s arki mirildaniyor, Mrs Dursley de çigliklar atan Dudleyi yüksek iskemlesine oturtmak için bogusurken keyifli keyifli dedikodu ediyordu. Hiçbiri, kahverengi bir baykusun pencerenin önünden kanat çirparak geçti gini fark etmedi. Sekiz buçukta, Mr Dursley çantasini aldi, Mrs Dursley'nin yana ginis öyle bir gagaladi, Dudley'ye de bir hosça kal öpücü gü vermeye çabaladi, ama iskaladi, Dudley bir bunalim geçirmekteydi çünkü, mamasini duvara firlatiyordu. Evden ayrilirken, "Küçük yumurcak," diye kikirdadi Mr Dursley. Arabasina bindi, dört numaranin bahçesinden geri geri çikti. Garip birs eyin ilk belirtisini fark etti sokagin kösesinde haritaya bakan bir kediyi. Mr Dursley, bir an ne gördügünü kavrayamadi. Sonra, bakmak için ba sini arkaya çevirdi. Privet Drive'in kösesinde bir tekir kedi duruyordu, ama görünürlerde harita filan yoktu. Zaten olacak i smiydi bu? Bir isik oyunuydu olsa olsa. Kirpiklerini kirpistirdi Mr Dursley, gözlerini kediye dikti. Kedi de ona dikti gözlerini. Mr Dursley kö seyi dönüp yolda ilerlerken boyuna kediye bakti dikiz aynasinda. S imdi de Privet Drive yazili tabelayi okuyordu - hayir, tabelaya bakiyordu; kediler ne harita inceleyebilir, ne de tabela okuyabilirlerdi. Hafifçe silkindi Mr Dursley, kediyi kafasindan çikardi. Kente do gru ilerlerken o gün almayi umdugu büyük bir matkap sipari sinden baska bir s ey dü sünmemeye koyuldu. Ama kente girerken kafasindaki matkaplarin yerini ba ska bir s ey aliverdi. Sabahin olagan trafik sikisiklig inda beklerken, çevrede garip giyimli bir sürü insan fark etti. Pelerinli insanlar. Mr Dursley, gençlerin sirtinda görülen o tuhaf elbiseleri giyenlerden hiç hoslanmazdi! Bu da saçma sapan yeni modalardan biriydi herhalde. Direksiyona vurmaya basladi parmaklariyla, gözleri bu manyaklarin az ötede olusturdugu bir topluluga takildi. Heyecanli heyecanli birs eyler fisildasiyorlardi. Mr Dursley, bazilarinin hiç de genç olmadigini görünce küplere bindi; istes u adam kendisinden çok daha ya sliydi, üstelik zümrüt yesili bir pelerin atmisti omuzlarina! Cesarete bak! Derken kafasina dank etti Mr Dursley'nin, bu olsa olsa uyduruk bir gösteriydi - bir s ey için para topluyorlardi... evet, mutlaka öyleydi. Trafik açildi, Mr Dursley birkaç dakika sonra Grunnings oto-parkindaydi, aklinda matkaplar vardi sadece. Mr Dursley dokuzuncu kattaki odasinda sirtim pencereye vererek otururdu hep. Öyle yapmasa, o sabah aklini matkaplara vermesi biraz güç olacakti. Baykuslarin güpegündüz süzülerek geçtigini görmedi, ama as agida, sokaktaki insanlar gördüler bunu, a gizlan açik, birbiri ardi sira tepelerinde süzülen baykuslara baktilar, onlari parmaklariyla gösterdiler. Ço gu geceleyin bile baykusgörmemisti. Ama Mr Dursley, son derece ola gan, bayku ssuz bir sabah geçirdi. Be sayri kisiye bagirdi. Önemli birkaç telefon görüsmesi yapti, biraz daha ba girdi. Ögle yemegine kadar keyfi yerine gelmisti, bacaklarini çalistirmak, soka gin karsisina yürüyüp firindan bir çörek almak istedi. Pelerinli insanlar aklindan bütün bütüne çikmisti ki, içlerinden bazilarina rastladi firinin orada. Yanlarindan geçerken öfkeyle bakti. Nedenini bilmiyordu, ama tedirgin oluyordu onlardan. Bunlar da heyecanli heyecanli fisildasiyorlardi, ortalikta bir tek para tasi bile görünmüyordu. Elindeki kesekâ gidinda koca bir çörekle dönüp yanlarindan geçerken, konu smalarindan birkaç sözcük çalindi kulagina. "Potter'lar, do gru, ben de öyle duydum -" "- evet, o gullan, Harry -" Kaskati kesiliverdi Mr Dursley. Her yanini korku sardi. Bir s ey söyleyecekmisgibi, fisildasanlara bakti, ama vazgeçti. Yolun karsisina geçti hizla, bürosuna kostu, sekreterine rahatsiz edilmemesini söyledi, telefona sarildi, evinin numarasini tam çevirmisti ki, kararini de gistirdi. Telefonu yerine birakti, biyiklarini sivazlayarak düs ündü... hayir, düpedüz aptallik ediyordu. Potter öyle pek ali silmadik bir ad degildi ki. Harry diye ogullari olan Potter adinda kim bilir kaç ki si vardi. Üstelik yegeninin adinin Harry olup olmadigindan da emin deg ildi. Çocugu görmemisti bile. Belki de Harvey'ydi. Ya da Harold. Mrs Dursley'yi tela slandirmanin anlami yoktu, karde sinin adini söyleyince bile tedirgin olurdu karisi. Onu suçlamiyordu - kendisinin de öyle bir karde si olsaydi... ama ya o ki siler, o pelerinli insanlar... O ikindi kafasini matkaplara veremedi, olanaksizdi bu, saat be ste binadan ayrilirken öylesine dalgindi ki, kapinin tam önünde birine çarpti. Sendeleyip az kalsin yere dü secek siska ihtiyara, "Özür dilerim," diye homurdandi. Onun menekse rengi bir pelerin giydigini kavramasi için birkaç saniye yetti Mr Dursley'ye. Adam bu çarpmaya pek aldirmi sa benzemiyordu. Aksine, koca bir gülümseme yayildi yüzüne, yoldan geçenleri dönüp baktiracak kadar ince bir sesle, "Özür dilemeyin, efendim," dedi, "bugün hiçbirs ey keyfimi kaçiramaz! Sevinin, o Kim-Oldug unu-Bilir-sin-Sen sonunda gitti! Sizin gibi bir Muggle bile bunu, bu mutlu, mutlu günü kutlamali!" Ihtiyar, Mr Dursley'yi karnina sarilip kucakladi, sonra uzakla sti. Mr Dursley oldugu yerde kalakaldi. Bütün bütüne bir yabana tarafindan kucaklanmi sti. Üstelik Muggle olarak nitelenmisti, artik ne demekse bu. I yice karismisti kafasi. Arabasina ko stu, eve yollandi, hayal gördügünü umuyordu, daha önce hiç ummamisti bunu, çünkü hayal gücü denilens eye hiç inanmazdi. Arabasini dört numaranin park yerine çekerken, ilk gördü gü -bu da hiç keyiflendirmedi onu- o sabah gözüne ilisen tekir kedi oldu. Bahçe duvarinda oturuyordu s imdi. Ayni kedi olduguna emindi; gözlerinin çevresinde ayni çizgiler vardi. "Sissst!" diye bagirdi Mr Dursley. Kedi kipirdamadi. Sadece sert sert bakti ona. Mr Dursley, bunun ola gan bir kedi davrani si olup olmadig ini düsündü. Toparlanmaya çalisarak eve girdi. Karisina hâlâ bir s ey söylememekte kararliydi. Mrs Dursley güzel, siradan bir gün geçirmisti. Yemekte kom su kadinin kiziyla sorunlarini, Dudley'nin de yeni bir sözcük ("olabilemez") ögrendigini anlatti boyuna. Mr Dursley olagan davranmaya çalisti. Dudley yatirildiktan sonra salona gidip son ak sam haberlerini yakaladi: "Her yerdeki ku smeraklilari, ülkedeki bütün baykuslarin bugün hiç alisilmadiks eyler yaptigini belirtmektedir. Baykuslar genellikle geceleri avlanirlar, gün isiginda pek görülmezler, ama sabahtan beri bu kuslarin her yöne uçustuklarina yüzlerce kere tanik olunmustur. Uzmanlar, baykuslarin uyku aliskanliklarini birdenbire neden de gistirdiklerini açiklayamamaktadirlar." Spiker siritmadan edemedi. "Son derece esrarengiz.S imdi de Jim McGuffin'den hava raporu. Ne dersin, bu gece yine bayku ssaganagi olacak mi, Jim?" "Eee, Ted," dedi hava tahmincisi, "onu bilemem, ama bugün garip davranislarda bulunanlar sadece bayku slar de gildi. Kent, Yorkshire, Dundee gibi ayri ayri yerlerden arayan seyirciler, dün söyledi gim yagmur yerine, kayan yildizlar saganagina tutulmuslar!S enlik Gecesi önümüzdeki hafta gerçi, ama belki de s imdiden kutluyorlardir! Ama bu gece kesinlikle yagmurlu olacak." Mr Dursley koltugunda donakalmisti. BütünI ngiltere göklerinde kayan yildizlar? Gün isiginda uçusan baykuslar? Her yerde pelerinli esrarengiz insanlar? Potter'lar hakkinda fisiltilar, fisiltilar... Mrs Dursley iki fincan çayla salona geldi. Yaran yoktu. Bir s eyler söylemeliydi karisina. Gergin gergin bo gazini temizledi. "Sey Petunia, sevgilim son günlerde karde sinden bir haber almadin, de gil mi?" Bekledigi gibi, Mrs Dursleys askinlikla, öfkeyle bakti. Ne de olsa, sanki onun bur karde si yokmusgibi davranmaya alisiktilar. Sertçe, "Hayir," dedi Mrs Dursley. "Niye?" "Garips eyler söylediler haberlerde," diye mirildandi Mr Dursley. "Baykuslar... kayan yildizlar...s ehirde de bir sürü tuhaf insan vardi bugün..." Mrs Dursley sözünü kesti onun: "Yani?" "Sey, dü sündüm de... belki... bütün bunlarin... biliyorsun iste... onlarla bir ilgisi vardir." Mrs Dursley kenetlenmisdudaklarinin arasindan bir yudum çay aldi. Mr Dursley "Potter" adini isittigini söyleyip söylememeyi düsündü. Bunu göze alamayacagina karar verdi. Sanki laf olsun diye soruyormu s gibi, "Ogullari," dedi, "simdi asagi yukari Dudley'nin yasindadir, öyle de gil mi?" Mrs Dursley, kaskati, "Herhalde," dedi. "Sahi, neydi adi? Howard'di, de gil mi?" "Harry. Bana sorarsan, berbat, siradan bir ad." Ansizin yüregine bir agirlik çöktü Mr Dursley'nin, "Ha, sahi," dedi. "Evet, bence de öyle." Yukari yatmaya çikarlarken bu konuda ba ska tek söz söylemedi. Mrs Dursley banyodayken, Mr Dursley yatak odasinin penceresine uzandi, ön bahçeye bakti. Kedi hâlâ oradaydi. Sanki bir s ey bekliyormusgibi Privet Drive'a bakiyordu boyuna. Hayal mi görüyordu yoksa? Bütün bunlarin Potter'larla bir ilgisi olabilir miydi? Eger varsa... e ger o karikocayla akrabaliklari ortaya çikarsa - eh, buna da katlanamazdi do grusu. Yattilar. Mrs Dursley hemen uyudu, ama gözlerine uyku girmiyordu Mr Dursley'nin, kafasi karmakaris ikti. Uykuya dalmadan önce, Potterlarin bu i sle bir ilgileri olsa bile, ne kendisine ne de Mrs Dursley'ye yanasamayacaklarini düsündü de rahatladi. Potter'lar onun da, Petunia'nin da kendileri için, kendilerine benzeyenler için ne düsündüklerini pekâlâ biliyorlardi... Bu olanlara onun da, Petunia'nin da bulasmasi olanaksizdi. Esnedi, yan döndü. Kendilerini etkilemezdi bu... Nasil da yaniliyordu. Mr Dursley tedirgin bir uykuya daliyordu belki, ama disarida, duvarin üstündeki kedinin uykusu hiçmi hiç gelmemisti. Heykel gibi oturuyordu orada; gözlerini, hiç kirpmadan Privet Drive'in uç kö sesine dikmisti. Yan sokakta bir arabanin kapisi çarpildi ginda da, tepesinden iki bayku ssüzüldügünde de titremedi bile. Hiç kipirdamadan öylece durdu, gece yarisina kadar. Kedinin baktigi kösede bir adam belirdi; öylesine ansizin, öylesine sessizce belirmisti ki, sanki yerden fis kirmisgibiydi. Kedinin kuyrugu titredi, gözleri kisildi. Böyle bir adamin benzeri Privet Drive'da daha önce hiç görülmemisti. Uzun boyluydu, zayifti; saçinin sakalinin kirlarina bakilirsa çok yasliydi; saçi da sakali da kemerine sikistiracak kadar uzundu. Uzun giysiler vardi üstünde, yerleri süpüren mor bir pelerin, uzun topuklu, tokali çizmeler giymisti. Açik mavi gözleri, dar çerçeveli gözlügünün arkasindan isil isil parliyordu; upuzun, kemerli burnu sanki en az iki kere kirilmisa benziyordu. Bu adamin adi Albus Dumbledore'du. Albus Dumbledore, adindan çizmelerine kadar hiçbir s eyinin hoskar silanmadigi bir soka ga geldiginin farkinda de gildi. Pelerinini karistirmaktaydi boyuna, birs ey ariyordu. Ama gözetlendiginin farkina vardi, basini kaldirdi ansizin, sokagin öteki ucundan kendisine gözlerini dikmiskediye bakti. Nedense, kedinin varligi onu pek e glendirmisti. Kikirdayarak, "Bilmeliydim bunu," diye mirildandi. Aradigis eyi iç cebinde buldu. Gümüsbir çakmakti bu. Kapa gini açti, havaya kaldirdi, çakti. En yakindaki sokak lambasi püf diye sönüverdi. Yine çakti - bir sonraki lamba da karanli ga gömüldü. On iki kere çakti Püfür'ü, sokakta sadece iki i silti kalincaya kadar - kendisini gözetleyen kedinin gözleriydi bunlar.S imdi pencereden kim bakarsa baksin, isterse boncuk gözlü Mrs Dursley, a sagida kaldirimda neler olup bittigini göremezdi. Dumbledore, Püfür'ü pelerininin iç cebine koydu; dört numaraya yollandi, duvara, kedinin yanina oturdu. Bakmadi ona, ama bir süre sonra konu stu. "Sizi burada görmek ne güzel, Profesör McGonagall." Tekire döndü gülümseyerek, ama kedi gitmisti. Tipki onun gözlerinin çevresindeki çizgileri andiran dört kö se bir gözlük takmisasikça suratli bir kadina gülümsedigini fark etti. Kadinin da bir pelerin vardi sirtinda, zümrüt yesili bir pelerin. Siyah saçlari simsiki toplanmisti. Belirgin bir tedirginlik vardi üstünde. "Ben oldugumu nereden anladiniz?" diye sordu. "Sevgili Profesör, hiçbir kedinin bu kadar kaskati oturdu gunu görmemistim." Profesör McGonagall, "Bütün gün siz de bir tugla duvarin üstünde otursaydiniz, siz de kaskati kesilirdiniz," dedi. "Bütün gün mü? Kutlamalara katilmadan mi? Ben buraya gelirken en az bir düzines ölene, e glenceye rastladim." Profesör McGonagall öfkeyle burnunu çekti. Sabirsizca, "Evet, do gru, herkes kutluyor," dedi. "Biraz daha dikkatli olmalari gerekirdi, ama hayir -Muggle'lar bile birs eyler döndü günü fark ettiler. Haberlerinde verdiler." Ba sini Dursley'lerin karanlik salon pencerelerine çevirdi. "Duydum. Baykussürüleri... kayan yildizlar... Eee, o kadar da aptal de giller. Nasil olsa birs eylerin farkina varacaklardi. Kent'te kayan yildizlar - mutlaka Dedalus Diggle'dir. Hiç akillanmadi." Dumbledore, incelikle, "Onlari suçlayamazsiniz," dedi. "On bir yildir pek birs ey kutladigimiz yok." Profesör McGonagall, "Biliyorum," dedi tedirgince. "Ama dagitmamiz için bir neden degil bu.I nsanlar düpedüz dikkatsizlik ediyorlar, sokaklara firlamislar güpegündüz, sirtlarinda Muggle giysileri bile yok, boyuna dedikodu ediyorlar." Dumbledore'a yan yan bakti sertçe, bir s ey söylemesini bekliyor gibiydi, ama birs ey söylemedi Dumbledore, Profesör de devam etti: "Sonunda Kim-Oldu gu-nu-Bilirsin-Sen'in kayiplara karistigi gün, tam o gün Muggle'larin bizi ögrenmeleri ne de güzel ya. Gerçekten kayiplara kari sti mi dersiniz, Dumbledore?" "Öyle görünüyor," dedi Dumbledore. "Sevinmemiz gerek. Limons erbeti içer miydiniz?" "Ne içer miydim?" "Limons erbeti. Muggle'larin bir çe sit tatli içecegi. Hosuma gidiyor." S imdi limons erbetinin sirasi olmadigim düsünen Profesör McGonagall, "Hayir, te sekkür ederim," dedi so gukça. "Söyledigim gibi, Kim-Oldugunu-Bilirsin-Sen gittiyse bile -" "Sevgili Profesör, sizin gibi mantikli biri onu gerçek adiyla anabilir, öyle degil mi? Bütün bu 'Kim-Oldug u-nu-Bilirsin-Sen' saçmaligi - on bir yildir söylüyorum herkese, onu gerçek adiyla anin diye, Voldemort deyin." Profesör McGonagall ürktü, ama o sirada iki limon s erbeti açan Dumbledore farkina varma ii bunun. "Boyuna 'Kim-Oldugunu-Bilirsin-Sen' deyip durmanin ne anlami var? Voldemort adindan korkmak için bir neden göremiyorum." Yari bitkinlik, yari hayranlikla, "Saniyorum, sizin için yok," dedi Profesör McGonagall. "Ama siz bas kasiniz. Herkes biliyor, Kim-Oldu gunu-bilirsin-sen peki peki, Voldermort’un korktu gu tek ki si sizdiniz." Dumbledore, "Benis imartiyorsunuz," dedi usulca. "Voldemort'da benim hiç edinemeyecegim güçler vardi." "Bunun nedeni sizin o güçleri kullanmayacak kadar -s ey - soylu olmaniz." "Iyi ki karanliktayiz. Madam Pomfrey yeni kulakliklarimi sevdigini söylediginden beri bu kadar kizarmami stim." Profesör McGonagall, Dumbledore'a s öyle bir bakti sertçe, "Uçu san söylentilerin yaninda baykuslarin sözü bile edilmez," dedi. "Herkes ne diyor, biliyor musunuz? Niye kayiplara karismis? Sonunda niye vazgeçmis?" Anlasilan Profesör McGonagall konusmanin en can alici noktasina gelmisti, bütün gün soguk sert bir duvarda bekleyip durmasinin gerçek nedeniydi bu, yoksa ne kedi ne de kadin olarak Dumbledore'a gözlerini böyle yirtici bakislar firlatarak dikemezdis imdi. "Herkes" ne söylerse söylesin, Dumbledore bunlarin gerçek oldugunu belirtinceye kadar hiçbirs eye inanmayacagi apaçik ortadaydi. Ama o sirada bir baska limons erbeti seçmekteydi Dumbledore, yanit vermedi. "Anlatilanlara göre," diye üsteledi Profesör McGonagall, "Voldemort dün gece Godric's Hollovv'da görülmüs. Potter'lari bulmaya gitmisoraya. Söylentilere bakilirsa, Lily ile James Potter galiba - galiba ölmü sler " Dumbledore ba sini önüne egdi. Profesör McGonagall derin bir soluk aldi. "Lily ile James...I nanamiyorumI nanmak istemedim buna... Ah, Albus..." Dumbledore elini uzatip omzuna vurdu onun Acili bir sesle, "Biliyorum... Biliyorum..." dedi. Konu smayi sürdürürken Profesör McGonall’in sesi titriyordu. "Hepsi bu kadar de gil Potter'larin oglunu, Harry'yi de öldürmeye kalkmis, kim-oldugunu-bilirsin-sen. Ama öldürememis. O küçük çocu gu öldürememesinin Nedenini, nasilini kimse bilmiyor, ama söylentilere bakilirsa, Harry Potter'i öldüremeyince Voldermorth’un gücü de yok oluvermis- bu yüzden kayiplara kari smisiste." Dumbledore kederle ba ssallayarak onu onayladi. Profesör McGonagall, "Acaba - acaba do gru mü?" diye kekeledi. "Bütün o yaptiklarindan sonra... o kadar insani öldürdükten sonra... küçük bir çocu gu öldüremez miydi? Akil almayacak birs ey... böyle bir s eyi yapamaz miydi... Tanri askina, nasil oldu da Harry sa gkaldi?" "Sadece tahmin yürütebilirim," dedi. "Belki aslini hiç ögrenemeyecegiz." Profesör McGonagall bir dantel mendil çikarip gözlügünün altindan gözlerini kuruladi. Dumbledore da burnunu çekerek cebinden bir altin saat çikardi, onu inceledi. Çok garip bir saatti bu. On iki yelkovani vardi, ama hiç rakam yoktu üstünde; rakamlar yerine, çevresinde küçük gezegenler hareket ediyordu. Bunlarin herhalde bir anlami vardi Dumbledore için, çünkü yeniden yerine koydu saati, "Hagrid gecikti," dedi. "Sahi, burada olaca gimi sanirim o söylemistir size, öyle de gil mi?" "Evet," dedi Profesör McGonagall. "O kadar yer dururken kalkip neden buraya geldi ginizi sanirim anlatmayacaksiniz bana." "Harry'yi teyzesiyle enistesine getirmeye geldim. Ailesinden sadece onlar kaldis imdi." Profesör McGonagall, aya ga firlayip dört numarayi göstererek, "Yani - burada oturan insanlardan mi söz ediyorsun yoksa?" diye ba girdi. "Dumbledore - bunu yapamazsin. Bütün gün onlari gözetledim. Onlar kadar bize hiç mi hiç benzemeyen baska iki kisi yoktur. Bir de o gullan var - gördüm onu,s eker alsin diye çigliklar atarak annesini sokak boyunca tekmeledi durdu. Harry Potter gelip burada mi oturacak!" Dumbledore, kesin bir sesle, "Burasi onun için en iyi yer," dedi. "Büyüyünce teyzesiyle enistesi ona her s eyi anlatirlar. Onlara bir de mektup yazdim." Profesör McGonagall, yeniden duvara oturarak, ciliz bir sesle, "Mektup mu?" diye tekrarladi. "Gerçekten, Dumbledore, bütün bunlari bir mektupla açiklayabilece gini mi saniyorsun? Bu insanlar onu hiç anlamayacak! Ünlü olacak ileride - bir efsane olacak - gelecekte bugün Harry Potter Günü olarak anilirsa hiçs asmam -Harry üstüne kitaplar yazilacak - dünyamizdaki bütün çocuklar onun adini ö g renecek!" Dar çerçeveli gözlügünün üstünden son derece ciddi bakarak, "Tastamam öyle," dedi Dumbledore. "Her çocugun basini döndürebilir bu. Daha yürümeden, konusmadan üne kavusmak! Hiç hatirlamayacagi birs ey yüzünden ünlü olmak! Anlamiyor musunuz, böylesi çok daha iyi, hiç olmazsa anlayacagi zamana kadar bütün bunlardan uzak kalir." Profesör McGonagall a gzini açti, fikrini degistirdi, yutkundu, sonra, "Evet - evet, haklisiniz, elbette," dedi. "Ama çocuk nasil geliyor buraya, Dumbledore?" Sanki Harry altinda saklaniyormusgibi onun pelerinine bir göz atti ansizin. "Hagrid getiriyor onu." "Hagrid'e böylesine önemli birs ey için güvenmek -akillica mi sizce?" "Hagrid'e canimi bile emanet ederim," dedi Dumbledore. Profesör McGonagall, hasetle, "Yüre gi bizimle birliktedir, ben de biliyorum bunu," dedi, "ama dikkatsiz oldugunu da göz ardi edemezsiniz. Birazcik - neydi o?" Çevrelerindeki sessizligi uzaklardan bir motor sesi bozmustu. Soka gin iki basina bakarak bir ta sit isigi aramaya ba sladilar, ses gittikçe yükseldi, kafalarini gökyüzüne çevirdikleri sirada gümbürtüye dönüstü havadan koca bir motosiklet inip yola, tam önlerine kondu. Motosiklet kocamandi gerçi, ama onu kullanan adamin yaninda hiç kaliyordu. Siradan bir adamin yakla s ik iki kati kadar uzun, en az be skati kadar da s ismandi. Dudak uçuklatacak kadar iri ve yabaniydi - çaliya benzer siyah uzun saçlariyla sakali yüzünün büyük bölümünü örtüyordu, çöp bidonu kapaklari büyüklüg ünde elleri vardi, deri çizmeli ayaklari yunus yavrularina benziyordu. Uçsuz bucaksiz, kasli kollarinda battaniyeden bir bohça tutuyordu. "Hagrid," dedi Dumbledore, rahatlamisa benziyordu. "Sonunda! O motosikleti nereden buldun?" "Ödünç aldim, Profesör Dumbledore, efendim," dedi dev; konu surken dikkatle motosikletten indi. "Genç Sirius Black ödünç verdi. Onu getirdim, efendim." "Bir sorun çikmadi, degil mi?" "Hayir, efendim - ev neredeyse yerle bir olmu stu, ama Muggle'lar üsüsmeden onu çikarmayi basardim. Bristol üstünde uçarken uykuya daldi." Dumbledore ile Profesör McGonagall bohçaya e gildiler.I çinde, belli belirsiz, misil misil uyuyan bir bebek, bir o glan çocugu vardi. Alnindaki simsiyah saç buklesinin altindas imsege benzer garip biçimli bir kesik görülüyordu. "Yoksa oraya mi?" diye fisildadi Profesör McGonagall. "Evet," dedi Dumbledore. "O iz ya sami boyunca kalacak." "Siz bu konuda bir s ey yapamaz miydiniz, Dumbledore?" "Yapabilecek olsaydim bile yapmazdim.I zler yararli olabilir bazen. Benim sol dizimde de bir tane var, Londra Metrosunun kusursuz bir haritasi. Neyse - ver onu bana, Hagrid - s u isi bitirelim." Dumbledore, Harry'yi kollarina alip Dursley'lerin evine yöneldi. "Acaba - acaba ona ho sça kal diyebilir miyim, efendim?" diye sordu Hagrid. Kocaman, killi kafasini Harry'nin üstüne egdi, ona saçli sakalli bir öpücük kondurdu. Sonra, birdenbire, yarali bir köpek gibi ulumaya basladi. "Sss !" diye fisildadi Profesör McGonagall. "Muggle'lari uyandiracaksin!" Hagrid, "Ö-ö-özür dilerim," diye hiçkirdi; benekli, büyük bir mendil çikarip yüzünü içine gömdü. "Ama da-da-dayanamiyorum - Lily ile James öldüler - zavalli minik Harry de Muggle'larla yasayacak -" Profesör McGonagall, çekinerek koluna dokundu Hagrid'in, "Evet, evet, çok aci bir s ey bu, ama kendini toparla, Hagrid, yoksa bizi fark ederler," diye fisildadi; o orada Dumbledore alçak bahçe duvarini a smis, ön kapiya varmisti. Usulca esige birakti Harry'yi, pelerininden bir mektup çikarip bohçaya tiki stirdi, sonra da ötekilerin yanina döndü. Bir dakika boyunca üçü de orada durup küçük bohçaya baktilar; omuzlari sarsiliyordu Hagrid'in, Profesör McGonagall öfkeyle gözlerini kirpistiriyordu, Dumbledore'un gözlerinden fiskiran o parlak i sik ise bütün bütüne sönmüsgibiydi. Sonunda, "Eh," dedi Dumbledore, "bu kadar. Artik burada i simiz yok. Gidip kutlamalara katilalim bari." Boguk mu boguk bir sesle, "Yaa," dedi Hagrid. "Ben önce s u motosikletten kurtulayim.I yi geceler, Profesör McGonagall - Profesör Dumbledore, efendim." Hagrid, sirilsiklam gözlerini ceketinin koluna silerek kendini motosiklete atti, motoru çalistirdi; gürültüyle havalandi motosiklet, geceye kari sti. Dumbledore, "Umarim yakinda yine görüsürüz, Profesör McGonagall," dedi, onu ba siyla selamladi. Profesör McGonagall da kar silik olarak burnunu çekti. Dumbledore dönüp sokak boyunca yürümeye ba sladi. Kö seye varinca durdu, gümüsPüfür'ü çikardi. Bir kere çakti onu, on iki i sik topu sokak lambalarina yerle sti hemen, Privet Drive bir anda turuncu oluverdi; Dumbledore, soka gin öteki ucunda tekir bir kedinin süzülerek kö seyi döndügünü gördü. Dört numaranin basamaklarinda battaniyeden bohçayi da seçebiliyordu. "Talihin açik olsun, Harry," diye mirildandi. Topuklarinin üstünde döndü, pelerininin bir hisirtisiyla yok oluverdi. Bir meltem çikti, mürekkep rengi gögün alanda sessizce, düzenli bir biçimde uzanan,s asirticis eylerin en son olabilecegi bu soka gin, Privet Drive'in tertemiz çaliliklarini titretti. Harry Potter, uyanmadan, battaniyenin içinde bir yandan bir yana döndü. Minicik eliyle yanindaki mektubu kavramisti; uykudaydi, özel biri oldugunu bilmiyordu, ünlü biri oldugunu bilmiyordu, birkaç saat sonra süt s iselerini koymak için kapiyi açacak olan Mrs Dursley’in çi gligiyla uyanacagini bilmiyordu, önündeki birkaç haftayi kuzeni Dudley tarafindan itilip kakilarak, çimdiklenerek geçirecegini de bilmiyordu... Nereden bilsin, o anda ülke boyunca gizlice toplanip kadeh kaldiriyordu insanlar, "Harry Potter'a," diyorlardi fisiltiyla, "sagkalan çocu g a!" IKINC IBOLUM Yok Olan Cam Dursley'lerin uyanip da evlerinin önündeki basamaklarda yegenlerini bulmalarindan bu yana yaklasik on yil geçmisti, ama Privet Drive pek de gismemisti. Günesyine o düzenli bahçelerde yükseliyor, Dursley'lerin sokak kapisindaki pirinç dört numarayi i sil isil parlatiyordu; salonlarina süzülüyordu sonra; salon, Mr Dursley'nin baykuslar üstüne o kara haberleri izledi gi gece nasilsa,s imdi de öyle sayilirdi Aradan ne kadar zaman geçtigini sadeces öminenin rafindaki fotograflar belirtiyordu. On yil önce, de gisik renklerde tostoparlak s apkalar giymiskocaman, pembe bir deniz topunu gösteren sürüyle foto graf vardi orada ama Dudley Dursley bebek de gildi artik,s imdi fotograflarda iriyari sarisin bir çocuk vardi, ilk bisikletine binerken, lunaparkta atlikarincada, babasiyla bilgisayar oyunu oynarken, annesi tarafindan kucaklanmi s öpülürken Arti evde bir ba ska çocu gun da yasadigini gösteren hiç bir belirti yoktu odada. Ama h"1" ivdi Harry Potter, o sirada uyukluyordu, uzun sürmeyecekti uykusu. Petunia Teyzesi uyanikti, günün ilk gürültüsü de onun tiz sesiyle olustu. "Kalk! Kalksana! Hadi!" Harry irkilerek uyandi. Teyzesi kapiyi tiklatti yine. "Kalk!" diye ba girdi. Harry onun mutfaga do gru yürüdügünü duydu, sonra da firinin üstüne konulan tavanin sesini. Dönüp sirtüstü yatti, gördügü düsü hatirlamaya çalisti. Çok güzel bir dü stü. Uçan bir motosiklet vardi düste. Sanki ayni dü sü daha önce de görmü sgibi garip bir duyguya kapildi. Teyzesi kapinin önüne geldi yine. "Daha kalkmadin mi?" diye seslendi. "Kalkiyorum," dedi Harry. "Hadi, kipirdan artik. Pastirmalara göz kulak ol. Sakin yakayim deme, Duddy'nin do gum gününde hers ey kusursuz olmali. Harry homurdandi. Teyzesi, "Ne dedin sen?" diye seslendi kapinin arkasindan. "Hiçbirs ey, hiçbirs ey..." Dudley'nin dogum günü - nasil olmustu da unutmustu? Agir agir yataktan çikti Harry, çorap aramaya koyuldu. Yata ginin altinda bir çift buldu, teklerden birinin üstündeki örümcegi çekip aldiktan sonra ayaklarina geçirdi. Örümceklere alisikti, merdivenin altindaki dolap örümceklerle doluydu çünkü, kendisi de orada yatiyordu. Giyinince hole inip mutfaga geçti. Masa, Dudley'nin do gum günü armaganlarindan görünmüyordu sanki. Anlasilan, istedigi o yeni bilgisayara kavusmustu Dudley, ikinci televizyonla yarisbisikleti de cabasi. Dudley'nin neden bir yarisbisikleti istedigine akil erdiremiyordu Harry, Dudley çok s ismandi çünkü, bedenini çalistirmaktan da nefret ederdi - tabii bir ba skasini yumruklamak disinda. Dudley'nin en sevdigi kum torbasi Harry'ydi, ama kovalarken onu bir türlü yakalayamazdi. Görünü sünden pek belli de gildi, ama Harry çok hizliydi. Belki de karanlik bir dolapta ya samakla ilgisi vardi bunun, ama Harry yasina göre çok uf akti, çok da cilizdi. Dudley'nin eski elbiselerini giymek zorunda kaldigi için, oldugundan da ufak ve ciliz gösteriyordu; Dudley ise ondan yaklasik dört kat iriydi. I ncecik bir yüzü vardi Harry’nin, kemikleri firlamisdizleri, siyah saçlari, yemyesil gözleri vardi. Taktigi yusyuvarlak gözlük dünyanin seloteyp’iyle tutturulmustu, Dudley yumrugu hep burnuna yapistirirdi çünkü. Harry'nin görünüsünde hosuna giden teks ey, alnindakis imsek biçimindeki yara iziydi. Kendini bildi bileli vardi bu; hatirliyordu, Petunia Teyze'ye sordugu ilk soru, bu izin nasil olduguydu. "Annenle babanin öldügü otomobil kazasinda," demisti teyzesi. "Baska soru sorma." Soru sorma - Dursley'lerle huzur içinde ya samanin ilk kurali buydu. Harry pastirmalari çevirirken mutfaga Venon Eniste girdi. Günaydin yerine, "Saçlarini tarasana!" diye kükredi. Vernon Eniste haftada ortalama bir kere gazetesinin tepesinden bakip Harry'nin berbere gitmesi gerekti g ini söylerdi. Harry saçlarini sinif arkadaslarinin toplamindan daha sik kestiriyordu, ama fark etmiyordu, saçlari boyuna büyüyordu iste, fiskrircasina. Dudley annesiyle mutfaga geldiginde Harry tavada yumurta yapmaktaydi. Vernon Eni ste'ye çok benziyordu Dudley. Kocaman, pembe bir yüzü vardi; boynu yok gibiydi; gözleri ufacikti, suluydu, maviydi; sari saçlari tostoparlak kafasina yapi siyordu. Petunia Teyze onun bir bebek mele ge benzedigini söylerdi hep - Harry ise peruk takmi sbir domuza benzedigini söylerdi. Harry pastirmali yumurta tabaklarim masaya koydu, pek yer olmadi gi için güç birs eydi bu. Bu arada Dudley armaganlarini sayiyordu. Surati asildi. Annesiyle babasina bakarak, "Otuz alti," dedi. "Geçen yildan iki eksik." "Sekerim, Marge Hala'nin arma ganini saymadin; bak, burada, annenle babanin koca arma ganinin altinda." Dudley, kipkirmizi kesilerek, "Peki, otuz yedi öyleyse," dedi. Dudley kasirgasinin yaklasmakta oldugunu sezen Harry, ne olur ne olmaz, belki Dudley masayi devirir diye, kurt gibi pastirmaya saldirdi. Petunia Teyze de tehlikeyi sezinlemisti besbelli, çabucak, "Bugün çikinca sana iki arma gan daha alaca g iz," diye atildi. "Buna ne dersin, kusum? iki armagan daha. Oldu mu?" Bir an düsündü Dudley. Çetin bir soruydu bu. Sonunda, a gir agir, "Öyleyse," dedi, "otuz... otuz..." "Otuz dokuz, bir tanem," dedi Petunia Teyze. "Haa."I skemlesine çöktü Dudley, en yakindaki pakete uzandi. " Iyi öyleyse." Vernon Eniste kikirdadi. "Küçük yumurcak parasinin kar siligini istiyor, tipki babasi gibi. Yasa, Dudley!" Dudley'nin saçlarini karis tirdi. Telefon çaldi o anda, Petunia Teyze açmaya gitti, Harry'yle Vernon Eni ste de Dudley'nin yarisbisikleti, sinema kamerasi, uzaktan kumandali uçak, on alti yeni bilgisayar oyunu ve video paketlerini açmasini seyrettiler. Dudley tam altin saat paketini açiyordu ki, Petunia Teyze döndü telefondan, hem öfkeli, hem endiseliydi. "Haberler kötü, Vernon," dedi. "Mrs Figg'in baca gi kirilmis. Onu alamiyor." Basiyla Harry'yi isaret etti. Dudley'nin agzi dehsetle açildi, ama Harry'nin yüregi hopladi. Dudley'nin her dogum gününde annesiyle babasi onunla bir arkada sini gezmeye götürürlerdi, lunaparka, hamburgerciye ya da sinemaya. Her yil da, iki sokak ötede oturan o deli kocakariyla, Mrs Figg'le kalirdi Harry. Nefret ederdi oradan. Bütün ev lahana kokardi; Mrs Figg de gelmi sgeçmisne kadar kedisi varsa, hepsinin foto grafini gösterirdi. "Ne olacak s imdi?" dedi Petunia Teyze, bu isi sanki o tasarlamisgibi, öfkeyle Harry'ye bakti. Harry, Mrs Figg'in bacaginin kirilmasina üzülmesi gerektigini düsünüyordu, ama kolay de gildi bu; öyle ya, Tibbles'i, Snowy'yi, Mr Paws'u, Tufty'yi koskoca bir yil görmeyecekti. Vernon Eniste, "Marge'i arasak," diye önerdi. "Saçmalama, Vernon, nefret ediyor o çocuktan." Dursley'ler Harry'den hep böyle söz ederlerdi, sanki kendisi orada yokmu sgibi - ya da söylenenlerin zaten farkina varamayacak i grenç birs eymis, bir sümüklüböcekmisgibi. "Yas eye ne dersin?.. Neydi adi, arkada sin Yvonne? Petunia Teyze, "Majorca'da tatilde," diye kestirip atti. Harry umutla, "Beni burada da birakabilirsiniz," diye söze karisti (bir de gisiklik olur, televizyonda istedig ini seyreder, belki de Dudley'nin bilgisayarini karistirabilirdi). Petunia Teyze sanki bir limon yutmusgibi bakti. Homurdandi: "Dönüp de evi alt üst olmusbulalim diye mi?" "Evi yikmam," dedi Harry, ama dinleyen yoktu ki. Petunia Teyze, a gir agir, "Onu da hayvanat bahçesine götürebiliriz," dedi, "... arabada kalir..." "Araba yepyeni, tek ba sina birakamayiz..." Dudley bagira ba gira aglamaya basladi. Pek a gladigi yoktu aslinda, bunu yillar önce birakmisti, ama suratini burusturup inlerse, annesinden ne isterse alabilece gini biliyordu. "Agucuk gugucugum, aglama, annecigin o çocu gun en güzel gününü berbat ekmesine izin vermeyecek!" diye bagirdi Petunia Teyze, Dudley'ye sarildi. Dudley, yapmacik hiçkiriklarla sarsilarak, "Onun...gelmesini... is-is-istemiyorum!" diye bagirdi. "Hers eyin tadini ka-kaçiriyor hep!" Annesinin kollan arasindaki bosluktan Harry'ye pis pis siritti. Ama o sirada kapi çalindi - "Aman, Tanrim, geldiler!" dedi Petunia Teyze çilgincasina - bir an sonra da Dudley'nin en iyi arkadasi Piers Polkiss, annesiyle girdi. Siska bir çocuktu Piers, surati siçana benziyordu. Dudley'nin yumrukladigi çocuklarin ellerini arkalarindan o tutardi genellikle. Dudley yapmacik aglamasini hemen kesti. Harry yarim saat sonra Dursley'lerin arabasinin arka koltu gunda Piers ve Dudley'yle birlikte ömründe ilk kere hayvanat bahçesine giderken s ansina inanamiyordu. Teyzesiyle enistesi ba ska bir çare bulamamis lardi, ama yola çikmadan önce Vernon Eni ste, Harry'yi bir kenara çekmi sti. Kocaman mosmor suratim Harry'nin yüzüne yaklastirarak, "Seni uyariyorum," demisti, "bak, çocuk, seni s imdiden uyariyorum - bir numara yapmaya kalkarsan, herhangi birs ey yaparsan - Noel'e kadar o dolabin içinde kalirsin." "Ben birs ey yapmayaca gim ki," demisti Harry, "yeminle..." Ama Vernon Eniste inanmamisti ona. Zaten kimse inanmiyordu. Sorun Harry'nin bulundugu yerlerde garip s eyler olmasindan kaynaklaniyordu, Dursley'lere bu olaylarda kendisinin parmagi olmadigini söylemek bosunaydi. Bir keresinde, Harry'nin berbere gitti gi gibi gelmesinden bikan Petunia Teyze, mutfaktaki makasi alip saçlarini kesmis, onu damdazlak birakmisti, "o korkunç izi örtmek için" perçemine dokunmamisti sadece. Dudley, Harry'yi Öyle gömünce gülmekten kirilmisti; Harry'nin de ertesi gün okulu düsünmekten gözüne uyku girmemisti, zaten o çuval gibi pantolonuyla, seloteypli gözlügüyle dalga geçen geçeneydi. Ama ertesi sabah kalkinca saçlarini Petunia Teyze kirkmadan nasilsa, öyle bulmu stu. Saçlarimi o kadar çabuk nasil çiktigini açiklamasina olanak yoktu, ne söylediyse dinletememis, bir hafta dolap cezasina çarptirilmisti. Bir ba ska keresinde, Poturda Teyze ona Dudley'nin berbat mi berbat eski bir kaza gini (turuncu benekli, kahverengi) giydirmeye çalisiyordu. Kafasindan geçirmeye zorladikça, kazak küçüldükçe küçülüyordu, sonunda el kadar bir kuklanin giyebilecegi kadar oldu, ama Harry'ye uymasi olanaksizdi. Petunia Teyze, kazagin yikarken çektigine karar verdi, Harry de cezalandirilmadi gi için derin bir soluk aldi. Öte yandan, okul mutfaklarinin daminda yakalandigi için basi adamakilli derde girmisti. Dudley'nin çetesi her zamanki gibi onu kovalamaktaydi, Harry kendini birdenbire bacanin üstünde otururken buluvermisti, baskalari gibi o das asirmisti buna. Dursley'ler, okul müdiresinden, Harry'nin damlara tirmandigini bildiren pek öfkeli bir mektup almislardi. Harry'nin bütün yapmaya çalistigi (kilitli dolap kapisinin arkasindan Vernon Eniste'ye ba girarak söyledigi gibi) mutfaklarin önündeki çöp bidonlarinin üstünden atlamakti. Tam atlarken rüzgârin onu kaldirip uçurdugunu düsünüyordu Harry. Ama bugün hiçbir terslik olmayacakti. Günü okul, dolap ya da Mrs Figgs'in lahana kokan salonu di sinda bir yerde geçirmek, Dudley ve Piers'la birlikte olmaya de gerdi. Vernon Eniste, arabayi kullanirken Petunia Teyze'ye boyuna yakiniyordu. Her s eyden yakinmak ho suna giderdi; isçiler, Harry, kurul, Harry, banka ve Harry en çok yakindi gi konulardan birkaçiydi. Bu sabah motosikletlerden yakiniyordu. Yanlarindan bir motosiklet hizla geçerken, "... genç serseriler, deli gibi sürüyorlar," dedi. Ansizin hatirladi Harry. "Düsümde bir motosiklet gördüm," dedi. "Uçuyordu." Vernon Eniste az kalsin önündeki arabaya toslayacakti. Arkaya dönerek Harry'ye ba girdi, surati biyikli dev bir pancara dönmü stü: "MOTOSIKLETLER UÇMAZ!" Dudley ile Piers kikirdadilar. "Biliyorum uçmadiklarini," dedi Harry. "Sadece bir düstü bu." Ke ske bir s ey söylemeseydim diye geçirdi içinden. Dursley'leri onun soru sormasindan daha çok sinirlendiren birs ey varsa, o da herhangi bir s eyin olagandisi davranislariyla ilgili konusmasiydi; konu ister düs, ister çizgi film olsun, fark etmezdi - böylece onun sakincali düsüncelere kapilabilecegini düs ünüyorlardi herhalde. Piril piril bir cumartesiydi, hayvanat bahçesi ailelerle doluydu. Dursley'ler Dudley ile Piers'a kocaman çikolatali dondurmalar aldilar kapida; ama çabuk davranip hemen uzakla samadilar oradan, satici kadin Harry'ye ne istedi gini sordugu için, ona da ucuzundan bir limonlu almak zorunda kaldilar. Pek de fena de g ilmisdiye düsündü Harry, bir yandan dondurmasini yaliyor, bir yandan da kafasini ka siyan, inanilmaz derecede Dudley'ye benzeyen bir gorili seyrediyordu, bir de sari sin olsaydi tamamdi. Harry'nin uzun süredir geçirdigi en güzel sabahti bu. Ö gle yemegine dogru hayvanlardan sikilmaya bas layan Dudley ile Piers yine keyfe gelip kendisini yumruklayabilirler diye, Dursley'lerin biraz ötesinde yürümeye özen gösteriyordu. Hayvanat bahçesinin lokantasinda yediler yemeklerini, Dudley dondurmasi yeteri kadar büyük de gil diye kiyameti kopardi, Vernon Eniste bir dondurma daha getirtti ona, Harry'nin de kendi dondurmasini yemesine izin verildi. Harry bütün bunlarin hayra alamet olmadigini sonradan anlayacakti. Yemekten sonra sürüngenler bölümüne gittiler. Burasi serindi, karanlikti, duvarlar boyunca aydinlatilmis cam kafesler siralanmisti. Camlarin arkasinda her çe sit kertenkele, her çe sit yilan tahta parçalarinin, tas larin üstünde sürünüyor, kayiyordu. Dudley ile Piers büyük zehirli kobralarla insanlari sararak öldüren koca pitonlari görmek istediler. Dudley oradaki en büyük yilani hemen buldu. O kadar iriydi ki yilan, Vernon Eniste'nin arabasini iki kere sarar, onu ezerek çöp bidonuna çevirebilirdi - ama pek havasinda de gildi o sirada. Aslinda, misil misil uyuyordu. Dudley burnunu cama dayamis, gözlerini parildayan kahverengi pullara dikmisti. "Kimildats unu," diye uludu babasina. Vernon Eniste cama vurdu, ama yilan kilini bile kipirdatmadi. "Bir daha," diye buyurdu Dudley. Vernon Eniste parmaklariyla bir daha tiklatti cami, ama yilan uyumayi sürdürdü. Dudley, "Çok sikici," diye inledi. Aradan uzaklasti. Harry cam kafese yana sip uzun uzun bakti yilana. Yilan da sikintidan ölmüsse, hiçs asirmazdi dogrusu -gün boyunca parmaklariyla cami tiklatarak kendisini tedirgin eden ahmak insanlardan ba ska kimsesi yoktu ki. Bir dolabi yatak odasi olarak kullanmaktan beterdi bu, orada tek ziyaretçi seni uyandirmak için kapiyi yumruklayan Petunia Teyze'ydi gerçi, ama hiç olmazsa evin içinde dolasabilirdin. Yilan boncuk gözlerini açti ansizin. Usulca, çok usulca basini kaldirdi, gözleri Harry'nin gözlerinin hizasina gelinceye kadar. Göz kirpti. Harry gözlerini dikti ona. Sonra, bir bakan var mi diye çevresine göz atti. Bakan yoktu. O da yilana bakti sonra, göz kirpti. Yilan kafasini Vernon Eniste'yle Dudley'ye do gru uzatti, sonra gözlerini tavana dikti. Yine Harry'ye bakti,sonra; baki sindan ne dedigi açikça belliydi: "Hep ayni” Harry, "Biliyorum," diye mirildandi camin arkasindan, yilanin kendisini isitip isitmedigini bilemiyordu. "Gerçekten pek tatsiz olmali." Yilan coskuyla kafasini salladi. "Sahi, nereden geliyorsun sen?" diye sordu Harry. Yilan kuyrugunu cam kafesin yanindaki küçük yaziya dogru uzatti. Harry bakti. Boa Yilani, Brezilya. "Güzel miydi orasi?" Boa yilani kuyruguyla yaziyi gösterdi yine, Harry okudu: Bu örnek, hayvanat bahçesinde yetistirilmistir. "Haa, anladim - demek Brezilya'da hiç bulunmadin?" Yilan basini iki yana sallarken, Harry'nin arkasinda kopan bir çi glik ikisini de havalara siçratti. "DUDLEY! MR DURSLEY! GELIN BAKIN S U YILANA! NELER YAPIYOR, INANAMAYACAKSINIZI" Dudley, yalpalaya yalpalaya, olanca hiziyla geldi. Harry'nin kaburgalarina bir yumruk indirerek, "Çekil yoldan," dedi. Hazirliksiz yakalanmisti Harry, beton zemine kapaklandi. Daha sonra olanlar o kadar hizli oldu ki, kimse nasil oldu gunu bile anlayamadi - Piers ile Dudley camin önünde duruyorlardi, bir anda dehset çigliklari ata ak arkaya siçradilar. Harry do grulup yutkundu; boa yilaninin içinde bulundugu cam kafes yok olmu stu. Dev yilan çözülmüs, yerde sürünüyordu - sürüngenler bölümündeki insanlar çigliklar atarak kapilara do gru ko smaya basladilar. Yilan hizla yanindan geçerken, Harry onun alçak sesle fisildadigini duydu: "Geliyorum, Brezilya... Sssag ol, amigo." Sürüngenler bölümünün bekçisi dehset içindeydi. "Ama cam," diyordu durmadan, "cam nereye gitti?" Hayvanat bahçesinin yöneticisi kendi elleriyle demli, bols ekerli bir çay verdi Petunia Teyze'ye, özür üstüne özür diledi. Piers ile Dudley boyuna abuk sabuk s eyler söylüyorlardi. Harry'nin gördügü kadariyla, yilan onlarin yanindan geçerken topuklarinas akayla kari siks öyle bir hamle etmisti, o kadar, ama Vernon Eniste'nin arabasina bindiklerinde, Dudley yilanin bacagini koparmak üzere saldirdigini söylüyor, Piers da kendisini bogmaya çalistigina yemin ediyordu. Ama Harry açisindan en kötüsü, Piers'in biraz yati sinca, "Harry onunla konusuyordu, öyle de gil mi, Harry?" demesi oldu. Vernon Eniste, Harry'ye yüklenmek için Piers evden sa gsalim çikincaya kadar bekledi. Öylesine öfkeliydi ki, konusamiyordu bile. "Git - dolap - kal - yemek yok," demeyi ba sardi, sonra da bir koltu ga yi gildi, Petunia Teyze kosup ona koca bir kadeh konyak getirmek zorunda kaldi. Çok daha sonra Harry karanlik dolabinda yatmi s, ke ske bir saatim olsaydi diye dü sünüyordu. Saatin kaç oldugunu bilmiyordu, Dursley'lerin uyuyup uyumadiklarindan da emin degildi. Onlar uyumadan önce mutfa ga süzülüp birs eyler atistirmayi göze alamazdi. Yaklasik on yildir yasiyordu Dursley'lerle, on berbat yil, kendini bildi bileli, bebekliginden, annesiyle babasinin bir araba kazasinda öldüklerinden beri. Annesiyle babasi ölürken arabada oldu gunu hatirlamiyordu. Bazen, dolaptaki o uzun saatler boyunca kafasini zorlarsa, garip bir görüntü canlaniyordu: göz kamastiran yesil bir isigin çakisi, alnini yakan bir aci. Herhalde araba kazasiydi bu, ama o ye sil isigin nereden geldigini kestiremiyordu. Annesiyle babasini ise hiç hatirlamiyordu. Teyzesiyle enistesi söz etmezlerdi onlardan, kendisinin soru sormasi ise yasaklanmisti. Evde foto graflari da yoktu. Daha küçükken, bilmedi gi bir akrabasinin gelip kendisini götürmesini düslerdi Harry, ama böyle bir s ey hiç olmadi; tek ailesi Dursley'lerdi. Yine de, sokaktaki yabancilarin onu tanidi gini düsünürdü (belki de umardi). Çok garip yabancilardi bunlar. Bir keresinde Petunia Teyze ve Dudley'yle ali sveristeyken, mor silindirs apkali ufak tefek bir adam selam vermi sti ona. Petunia Teyze, adami taniyip tanimadigini sormustu öfkeyle, sonra da hiçbir s ey almadan onlari dükkândan çikarmi sti. Bir keresinde de, tepeden tirna ga yes iller içinde uçuk bir ihtiyar kadinin teki otobüste neseyle el sallamisti. Geçen gün sokakta upuzun mor bir palto giymissaçsiz bir adam elini sikmis, sonra da tek söz söylemeden uzakla smisti. Bütün bu insanlardaki en garip özellik, Harry onlara daha yakindan bakmak istedi gi an hemen yok olmalariydi. ÜÇÜNCÜ BÖLÜM Hiç Kimseden Mektuplar Okulda kimsesi yoktu Harry'nin. Herkes, Dudley çetesinin çuval gibi eski elbiseler giyen, kirik gözlüklüs u tuhaf Harry Potter'dan ho slanmadigini biliyor, kimse de Dudley çetesiyle ters düsmek istemiyordu. Brezilyali boa yilaninin kaçisi, Harry'nin o güne kadarki en uzun cezaya çarptirilmasina yol açmisti. Dolaptan yine çikmasina izin verildiginde, yaz tatili baslamis, Dudley yeni film kamerasini kirmis, uzaktan kumandali uçagini parçalamis, yarisbisikletine bindigi ilk gün de Privet Drive'da koltuk de gnekleriyle kars idan kar siya geçen Mrs Figgs'e çarpmi sti. Okulun sona erdi gine seviniyordu Harry, ama her gün hiç sektirmeden eve gelen Dudley çetesinden kurtulmak olanaksizdi. Piers da, Dennis de, Malcolm da, Gordon da iri ve ahmakti, ama en irileri, en ahmaklari Dudley oldugu için önder de oydu. Ötekiler, Dudley'nin en sevdi gi spora, Harry-avina katilmaktan mutluluk duyuyorlardi. Is te bu yüzden Harry çikabildigi kadar çok çikiyordu evden; dola siyor, bir umut isigi olarak gördü gü tatil sonunu düsünüyordu. Eylül gelince ortaokula gidecekti, yasaminda ilk kere Dudley'yle olmayacakti artik. Dudley, Vernon Eniste'nin eski okuluna, Smeltings'e yazilmisti. Piers Polkiss de oraya gidecekti. Harry ise devlet okuluna, Stonewall High'a gidecekti. Bunun çok gülünç oldugunu düsünüyordu Dudley. "Stonewall'da ilk gün adamin kafasini tuvalete sokuyorlar," dedi. "Istersen gel yukari da bir deneyelim." "Istemem, sa gol," dedi Harry. "O zavalli tuvalete senin kafan kadar berbat bir s ey girmemistir - sokarsan içi bulanir." Sonra da, söylediklerini Dudley daha kavrayamadan tabanlari ya gladi. Temmuzda bir gün, Petunia Teyze Smeltings formasi almak için Dudley'yi Londra'ya götürdü, Harry'yi de Mrs Figgs'e birakti. Mrs Figgs her zamanki kadar kötü de gildi. Anlasildigina göre, baca gini kedilerinden birine takilinca kirmisti, bu yüzden de onlarla arayi bozmustu. Harry'nin televizyon seyretmesine izin verdi, sanki birkaç yilin tadini tasiyan çikolatali pastadan getirdi. Dudley o ak sam yeni formasini giyerek salonda aile için özel bir geçit töreni yapti. Smeltingsli çocuklar, kestane kahverengisi frak, turuncu golf pantolonu, kayikçi diye adlandirdiklari yassi hasirs apkalar giyerlerdi. Ögretmenler bakmadigi zaman birbirlerine vurmak için de baslari topuzlu bastonlar tasirlardi. Daha sonraki ya samlari için iyi bir egitimdi bu. Vernon Eniste, yeni golf pantolonunun içindeki Dudley'ye bakarken, bo guk bir sesle, ya saminin en gurur duydugu anim yasadigini belirtti. Petunia Teyze gözyaslarina boguldu, karsisindakinin Tini Minicik Dudleycik olduguna inanamadigini söyledi, ne kadar yaki sikliydi, ne kadar büyümüstü. Harry konusmayi göze alamadi. Gülmemek için o kadar zorladi ki kendini, kaburga kemiklerimden ikisi herhalde çatlamistir diye düsündü. Harry ertesi sabah kahvalti için gittiginde mutfakta korkunç bir koku vardi. Koku, lavabonun içindeki madeni büyük bir legenden geliyordu. Bakmaya gitti Harry. Legen, gri bir suda yüzen, kirli paçavralara benzeyens eylerle doluydu. "Nedir bu?" diye sordu Petunia Teyze'ye. Soru sormaya kalkti gi zaman teyzesinin dudaklari nasil kenetleniyorsa, yine öyle kenetlenmisti. "Yeni okul forman," dedi Petunia Teyze. Harry legene bakti yine. "Haa," dedi. "Bu kadar islatilmasi gerektigini akil edemedim." "Saçmalama," diye patladi Petunia Teyze. "Dudley'nin eskilerini griye boyuyorum senin için.Is imi bitirince, ötekilerin formasina benzeyecek." Bu konuda Harry'nin ciddi ku skulari vardi, ama en iyisi tartismamakti. Masaya oturdu, Stonevvall High'da ilk gün neye benzeyecegini düsünmeye koyuldu - burusuk fil derisi giymisgibi olacakti herhalde. Dudley ile Vernon Eniste, Harry'nin yeni formasindan yayilan koku yüzünden burunlarini tutarak geldiler. Vernon Eniste, her zamanki gibi gazetesini açti, Dudley de hep yaninda ta sidigi Smeltings bastonunu masaya vurdu. Mektup kutusunun açildigini, paspasa mektuplarin dü stügünü duydular. Vernon Eniste, gazetesinin arkasindan, "Postayi getir, Dudley," dedi. "Harry getirsin." "Postayi getir, Harry." "Dudley getirsin." "Suna Smeltings bastonunla bir vursana, Dudley." Harry Smeltings bastonunu savusturarak postayi almaya gitti. Üç s ey duruyordu paspasta: Vernon Eni s te'nin Wight adasinda tatilini geçirmekte olan kiz kardesi Marge'dan bir kartpostal, faturaya benzer kahverengi bir zarf, bir de - Harry'ye bir mektup. Harry mektubu aldi, gözlerini dikti ona, yüregi dev bir lastik bant gibi gerilmisti. Hiç kimse, yasami boyunca hiç, ama hiç kimse mektup yazmamisti ona. Kim yazardi zaten? Arkada si da yoktu, ba ska akrabasi da - üye olmadi gi için, kitaplari geri götürmesi konusunda kitapliktan sert notlar da almiyordu. Ama iste, bir mektup vardi elinde, adres o kadar açikti ki, bir yanli slik söz konusu olamazdi: Mr H. Potter Merdiven altindaki Dolap 4 Privet Drive Little Whinging Surrey * Sarimsi parsömenden yapilmiszarf kalindi, agirdi, adres zümrüt yesili mürekkeple yazilmisti. Pul yoktu. Harry, elleri titreyerek zarfi çevirince mor balmumundan bir mühür gördü; bir arma - koca bir "H" harfinin çevresinde bir aslan, bir kartal, bir porsuk, bir de yilan. Mutfaktan, "Hadisene, çocuk!" diye ba girdi Vernon Eniste. "Ne yapiyorsun, zarflarda bomba mi ariyorsun?" Kendi esprisine kikirdadi. Harry mutfaga döndü, mektuba bakiyordu hâlâ. Vernon Eni ste'ye faturayla kartpostali uzatti, oturup sari zarfi agir agir açmaya koyuldu. Vernon Eniste yirtarak açti faturayi, nefretle homurdandi, kartpostalin arkasina bakti. Petunia Teyze'ye, "Marge hastalanmis," diye bilgi verdi. "Tuhaf bir deniz kabuklusu yemis..." Dudley, "Baba!" diye seslendi ansizin. "Baba, Harry'nin elinde birs ey var!" Harry, zarfla ayni agirliktaki parsömene yazilmismektubunu açmak üzereydi ki, Vernon Eniste kâ gidi elinden kapiverdi. Onu geri almaya çalisarak, "Benim o!" diye ba girdi Harry. "Sana kim yazar ki?" diye burun kivirdi Vernon Eniste, silkeleyerek tek eliyle açti mektubu, okumaya ba s ladi. Yüzü trafik isiklarindan daha hizli bir biçimde kirmizidan yesile donuverdi. O kadarla da kalmadi. Birkaç saniye içinde bayatlamisyulaf ezmesinin gri beyazi oldu. "P-P-Petunia!" diye kekeledi. Dudley, okumak için mektubu kapmaya çalisti, ama Vernon Eniste onu uzanamayacagi kadar yüksekte tutuyordu. Petunia Teyze merakla aldi mektubu, ilk satiri okudu. Bir an bayilacakmisgibi oldu. Elini bog azina götürüp hiriltili bir ses çikardi. "Vernon! Aman Tanrim - Vernon!" Gözlerini birbirlerine diktiler, Harry ile Dudley'nin odada olduklarini unutmuslardi sanki. Dudley böyle hiçe sayilmaya alisik de gildi. Smeltings bastonunu babasinin kafasina tiklatti. Yüksek sesle, "Mektubu okumak istiyorum," dedi. Harry, "Asil ben okumak istiyorum," dedi öfkeyle, "bana yazilmisçünkü." Vernon Eniste, mektubu zarfina koyarak, "Di sari, ikiniz de disari," diye hirildadi. Harry kipirdamadi. "MEKTUBUMUI STIYORUM!" diye ba girdi. Dudley, "Ben görece gim!" diye buyurdu. "DISARI!" diye kükredi Vernon Eniste, Harry ile Dudley'yi enselerinden tutup hole atti, mutfak kapisini da çarparak arkalarindan kapadi. Harry ile Dudley, anahtar deli ginden kimin kulak kabartaca gi konusunda korkunç, ama sessiz bir kavgaya tutu stular hemen; Dudley kazandi, Harry de, gözlügü bir kula gindan sarkmis, kapiyla yer arasindaki araliktan içeriyi dinlemek için karninin üstüne uzandi. Petunia Teyze, titrek bir sesle, "Vernon," diyordu, " su adrese bak - nerede yatti gini nasil bilebilirler? Evi mi gözetliyorlar dersin?" Vernon Eniste, akli ba sindan gitmis, "Gözetliyorlardir - ara stiriyorlardi - belki bizi izliyorlardir," diye mirildandi. "Ne yapmamiz gerekiyor, Vernon? Yanit verelim mi? Onlara yazip istemedigimizi" Harry, Vernon Eniste'nin parlak siyah ayakkabilarinin mutfagi arsinladigim görebiliyordu. Sonunda, "Hayir," dedi Vernon Eniste. "Hayir, umursamayacagiz. Yanit alamazlarsa... evet, en iyisi bu... hiçbirs ey yapmayaca giz..." "Ama -" "Böyle birs ey istemiyorum evde, Petunia! Onu aldigimizda yemin etmedik mi, böyle tehlikeli saçmaliklardan uzak duraca giz diye?" O ak sam isten gelince, daha önce hiç yapmadi gi birs ey yapti Vernon Eniste; Harry'yi dolabinda ziyaret etti. Vernon Eniste, kapidan bin güçlükle geçer geçmez, "Mektubum nerede?" dedi Harry. "Kim yazmi s?" "Hiç kimse. Yanlislikla sana yollanmis," diye kestirip atti Vernon Eniste. "Yaktim." Harry öfkeyle, "Yanlislik yoktu," dedi. "Benim dolabim bile yaziliydi üstünde." "KES!" diye ba girdi Vernon Eniste, tavandan birkaç örümcek dü stü. Derin derin soluk aldi, yüzüne bir gülücük yerlestirmeye çalisti, herhalde çok aci duyuyordu bundan. "Sey - evet, Harry - s u dolap. Teyzenle ben dü sünüyorduk da... artik içine si gmayacak kadar büyüdün... Dudleynin ikinci yatak odasina tasinsan fena olmayacak." "Neden?" dedi Harry. Enistesi, "Soru sorma!" diye kestirip atti. " Su esyalarini yukari götür, hemen." Dursley'lerin evinde dört yatak odasi vardi: biri Vernon Eniste'yle Petunia Teyze'nin, biri konuklar (genellikle Vernon Eniste'nin karde si Marge) için, biri Dudley'nin yattigi, biri de Dudley'nin ilk yatak odasina sigmayan oyuncaklarini, esyalarini koydugu oda. Harry'nin, nesi var nesi yoksa dolaptan bu odaya ta simasi için tek sefer yetti. Yataga oturdu Harry, çevresine bakindi. Buradaki a sagi yukari hers ey kirilmisti. Bir aylik kamera, Dudley'nin bir zamanlar komsu köpe gi ezdigi küçük tankin üstündeydi; kös ede ilk televizyonu duruyordu Dudley'nin, en sevdigi program yayinlanmayinca bir tekmeyle parçalamisti onu; koca bir ku skafesi vardi, Dudley içindeki papa gani okula götürüp bir havali tüfekle degistokusetmis ti, tüfek raftaydi, ucu, Dudley üstüne oturdu gu için, egrilmisti. Öteki raflar kitap doluydu. Odada dokunulmamisa tek benzeyen s eyler onlardi. Asagidan Dudley'nin annesine bagiran sesi geliyordu: "Onu orada istemiyorum... o oda bana gerekli... çikarin onu..." Harry iç çekip yata ga uzandi. Daha dün, burada olmak için neler vermezdi. Bugün ise burada olmaktansa, o mektupla dolabinda olmayi ye gtutardi. Ertesi sabah kahvaltida herkes oldukça sessizdi. Dudley s oktaydi. Çi gliklar atmis, babasina Smeltings bastonuyla vurmus, kendini zorlayarak kusmus, annesini tekmelemis, kaplumba gasini seraya firlatmis, ama odasini geri alamamisti. Harry dün bu zamanlan düsünüyordu, keske mektubu holde açmi solsaydi. Vernon Eniste ile Petunia Teyze düsünceli düsünceli birbirlerine göz atiyorlardi. Posta geldi ginde, Harry'ye iyi davranmaya çalisan Vernon Eniste, mektuplari almaya Dudley'yi yolladi. Holden geçerken Smeltings bastonunu her s eye indirdi Dudley. Sonra ba girdi: "Bir tane daha! Mr H. Potter, En Küçük Yatak Odasi, 4 Privet Drive -" Sanki bo gazlaniyormusgibi bir çiglik atti Vernon Eniste, yerinden firlayip hole kostu, Harry de pe sinden. Vernon Eniste mektubu alabilmek için Dudley'le güresip onu yere yatirmak zorunda kaldi, do grusu biraz güç oldu bu, çünkü Harry de Vernon Eni ste'nin arkasina dolanip bo gazina sarilmisti. Bir dakika kadar süren, herkesin Smeltings bastonundan nasibini aldigi o kör-dövü sü sonunda, Vernon Eniste soluk soluga do gruldu, elinde Harry'nin mektubu vardi. Harry'ye, "Do gru dolaba - yani, yatak odana," diye gürledi. "Dudley - git - sadece git." Harry yeni odasini arsinladi da arsinladi. Dolaptan tasindigini biliyordu birileri, ilk mektubu almadigini da biliyorlardi sanki. Öyleyse bir daha denerlerdi mutlaka. Bu keresinde ba sariya ulasilmaliydi artik. Bir plan yapti. Onarilmisçalar saat ertesi sabah altida çaldi. Harry hemen kapatti onu, sessizce giyindi. Dursleyleri uyandirmamaliydi. Isiklarin hiçbirini yakmadan asagi süzüldü. Postaciyi Privet Drive'in kö sesinde bekleyecek, dört numaranin mektuplarini alacakti önce. Karanlik holde usulca ön kapiya do gru yürürken yüregi gümbürdüyordu. "AAAAAHHHHH!" Havaya siçradi Harry - paspasta kocaman, yumu sak bir s eye basmisti - canli birs eye! Yukarida isiklar yandi, Harry o kocaman yumusaks eyin enistesinin yüzü oldugunu fark etti dehsetle. Vernon Eniste, sokak kapisinin dibinde, bir uyku tulumunda yatiyordu - besbelli Harry'nin kafasindan geçeni yapmasina engel olmak için. Yarim saat kadar ba girdi Harry'ye, sonra da gidip çay yapmasini söyledi. Harry, süngüsü düsük, mutfaga gitti, döndügünde posta gelmisti, Vernon Eniste'nin kucaginda duruyordu. Harry, ye sil mürekkeple yazilmisüç zarf gördü. "Bana verin -" diye söze ba sladi, ama Vernon Eniste onun gözleri önünde mektuplari yirtti, paramparça etti. Vernon Eniste o gün ise gitmedi. Evde kalip posta kutusunu çiviledi. Agzi çivi dolu, "Anliyorsun ya," diye açiklama yapti Petunia Teyze'ye, "mektuplari yerine ulastiramazlarsa, bu isten vazgeçerler." "Bunun ise yarayaca gini pek sanmiyorum, Vernon." Vernon Eniste, "Bu insanlarin kafasi garip biçimde çalisir, Petunia; sana bana benzemezler," dedi; bu arada, Petunia Teyze'nin getirdigi bir dilim meyveli pastayla çivi çakmaya çalisiyordu. Cuma günü on iki mektup geldi Harry'ye. Posta kutusundan geçmedikleri için, kapinin altindan atilmis, kenarlanndan itilmis, birkaçi da alt kattaki tuvaletin penceresinden tiki stirilmisti. Vernon Eniste evde kaldi yine. Bütün mektuplari yaktiktan sonra eline bir çekiç aldi, kimse di sari çikamasin diye ön kapiyi da, arka kapiyi da tahtalarla bir güzel çiviledi. Çali sirken "Tiptoe through the Tulips'i mirildaniyor, en ufak bir gürültüde yerinden hopluyordu. Cumartesi isler çigirindan çikmaya basladi. Harry'ye yazilmisyirmi dört mektup sizdi evin içine; bunlar, kivrilarak,s askin sütçünün salon penceresinden Petunia Teyze'ye uzattigi iki düzme yumurtanin içlerine tek tek yerle stirilmisti Vernon Eniste postaneyle mandiraya zehir zemberek telefonlar edip dert anlatacak bir yetkili bulmaya çalisirken, Petunia Teyze mektuplari mikserde bir güzel parçaladi. Dudley, Harry'ye, "Seninle konusmak için kim böyle yirtinir ki"' diye sordus askinlikla. Pazar sabahi, Vernon Eni ste kahvalti masasina oturdugunda yorgun, biraz da hasta görünüyordu, ama mutluydu. Gazetelerine marmelat bulastirirken, mutluluk içinde, "Pazarlari posta gelmez," diye hatirlatti ötekilere, "bugün kahrolasi mektuplar yok -" O anda bir s ey vinlayarak indi mutfak bacasindan, Vernon Eniste'nin ensesine kondu. Hemen arkasindan, s ömineden otuz kirk kadar mektup kur sun gibi yagdi. Dursley'ler kaçacak delik aradilar, ama Harry mektuplardan birini yakalamak için siçradi - "Disari! DISARI!" Vernon Eniste, Harryy'i belinden kavrayip hole atti. Petunia Teyze'yle Dudley de kollarim yüzlerine siper edip disari firladiktan sonra Vernon Eniste kapiyi çarparak kapadi. Odaya hâlâ mektup ya gdigi duyuluyordu disaridan; duvarlara, yere boyuna mektuplar çarpiyordu. "Yetti artik," dedi Vernon Eniste, konu surken sakin olmaya çalisiyor, ama bir yandan da biyi gini yoluyordu. "Hepiniz besdakika içinde burada olacaksiniz, derlenip toparlanin. Gidiyoruz. Bir iki elbise alin sadece. Tarti sma istemiyorum!" Yarim biyikla öylesine tehlikeli biri gibi duruyordu ki, kimse agzini açmayi göze alamadi. On dakika sonra tahtalarla çivilenip kapatilmiskapilarin disinda, arabadaydilar, otoyola ilerliyorlardi hizla. Dudley arka koltukta burnunu çekip duruyordu; televizyonunu, videosunu ve bilgisayarini spor çantasina tikistirirken babasi onu görmüs, kendilerini beklettigi için de kafasina yumrugu indirmisti. Uzaklastilar. Uzaklastikça uzaklastilar. Petunia Teyze bile nereye gittiklerini sormaya cesaret edemiyordu. Vernon Eniste arada bir direksiyonu kiriyor, bir sure ters yönde ilerliyordu. Ne zaman bunu yapsa, "Savu sturs unlari... savusturs unlari," diye mirildaniyordu. Bütün gün ne yemek ne içmek için durdular. Gece çöktü günde Dudley ulumaktaydi artik. Kendim bildi bileli böyle berbat bir gün geçirmemisti. Karni acikmisti, görmek istedigi bestelevizyon programini kaçirmi sti, üstelik bilgisayarinda hiç uzayli öldürmeden bu kadar uzun süre geçirmemisti. Vernon Eniste, sonunda büyük bir kentin di slarinda kasvetli bir otelin önünde durdu. Dudley ile Harry nemli çarsaflan küf kokan çift yatakli bir odayi paylastilar. Dudley horul horul uyudu, ama gözünü bile kirpmadi Harry, pencerenin kenarina oturup geçen arabalarin i siklarina bakti, uzun uzun düsündü... Ertesi sabah kahvaltida bayat misir gevre giyle kizarmisekmek üstünde buz gibi konserve domates yediler. Tam kahvaltiyi bitirmislerdi ki, otel sahibesi geldi masalarina. "Özür dilerim, içinizde Mr H. Potter var mi? Bunlardan asagi yukari yüz tane geldi, hepsi resepsiyonda." Bir mektup uzatti, yesil mürekkeple yazilmisadresi okudular: Mr H. Potter Oda 17 Railviezv Oteli Cokezvorth Harry mektubu kapmak için uzandi, ama Vernon Eniste elini itti onun. Kadins askinlikla bakti. Hemen ayaga firladi Vernon Eniste, "Ben alirim onlari," dedi, kadim izleyerek yemek odasindan çikti. Saatler sonra, Petunia Teyze, çekinerek, "Eve gitsek daha iyi olmaz mi, sevgilim?" önerisinde bulundu, ama Vernon Eniste onu duymamisa benziyordu. Tam ne aradi gini kimse bilmiyordu. Bir ormanin ortasina götürdü onlari, çikti, çevresine bakindi, ba sini salladi, arabaya girdi, yola koyuldular yine. Aynis ey sürülmüsbir tarlanin ortasinda, bir asma köprünün yarisinda, çok katli bir otoparkin tepesinde de oldu. O gün ö gleden sonra, Petunia Teyze'ye, sikintili sikintili, "Babam çildirdi, öyle degil mi?" diye sordu Dudley. Vernon Eniste arabayi kiyiya çekmis, hepsini içeriye kilitlemis, ortadan yok olmu stu. Yagmur dindi. Koca koca damlalar dü süyordu arabanin üstüne. Dudley zirlamaya basladi. "Bugün pazartesi," dedi annesine. "Aksama Büyük Humberto var. Televizyonlu bir yerde kalmak istiyorum." Pazartesi. Bu bir s ey hatirlatti Harry'ye. Bugün pazartesiyse -televizyondan ötürü gün saymakta güvenilir biriydi Dudley- yarin saliydi, Harry’nin on birinci dogum günü. Tabii pek de e glenceli geçmezdi onun dog um günleri - geçen yil armagan olarak Dursley'ler bir elbise askisiyla Vernon Eniste'nin bir çift eski çorabini vermislerdi ona. Yine de insan her gün on birine basmazdi ki. Vernon Eniste döndü, gülümsüyordu.I nce uzun bir paket vardi elinde, Petunia Teyze ne aldi gini sorunca da yanit vermedi. "Uygun yeri bulduk!" dedi. "Hadi! Herkes disari!" Arabanin disi çok so guktu. Vernon Eniste denize uzanan kocaman kaya gibi bir s eyi gösteriyordu. Kayanin tepesine de insanin hayal bile edemeyece gi kadar berbat bir baraka yerle stirilmisti. Orada televizyon olmadigi kesindi. Vernon Eniste, ne seyle ellerini çirparak, "Bu gece firtina çikacakmis!" dedi. "Bu bey de incelik gösterip kayigini ödünç vermeye razi oldu." Sallana sallana dissiz bir ihtiyar geldi yanlarina, azicik dalgasini geçermisgibi siritarak, asagilarda de-mir-grisi suda yalpalayip duran eski bir kayi gi gösterdi. "Yetecek kadar erzak aldim," dedi Vernon Eni ste, "hadi bakalim, do gru tekneye!" Kayik buz gibiydi. Enselerinden soguk köpükler ve ya gmur giriyor, yüzlerine iliklere isleyen bir rüzgâr çarpiyordu. Kayaya vardiklarinda aradan saatler geçmi sti sanki, Vernon Eniste tökezleyip kayarak kirik dökük kulübeye götürdü onlari. Içerisi korkunçtu; yosun kokusu sarmi sti her yani, rüzgâr tahta duvarlar arasindaki bo sluklardan vizildiyordu;s ömine islakti, bostu. Sadece iki oda vardi. Vernon Eniste'nin erzaki çika çika adam ba sina birer paket gevrekle dört muz çikti. Ate syakmaya çalisti Vernon Eniste, ama bo sgevrek paketleri sadece tütüp büzülüverdi. "Simdi o mektuplar olmaliydi ki!" dedi neseyle. Keyfi pek yerindeydi. Besbelli, bu firtinali havada kimsenin kalkip da oraya mektup getirebilece gini sanmiyordu. Harry de öyle dü sünüyordu, ama hiç de ho suna gitmiyordu bu. Gece çöktü, beklenen firtina patladi. Dev dalgalarin köpükleri kulübenin duvarlarini sirilsiklam etti, azgin rüzgâr köhne pencereleri sarsmaya ba sladi. Petunia Teyze ikinci odada birkaç küflü battaniye bulmustu, güvelerin kemirdigi kanepede Dudley'ye yatak yapti. Vernon Eni ste'yle yandaki e gri bügrü yataga gittiler, Harry de yerin en yumusak yerini bulup en ince, en eski battaniyenin altina büzülmeye birakildi. Gece ilerledikçe firtina da aziyor, kuduruyordu. Harry'nin gözü uyku tutmuyordu. Titriyordu Harry, yerine daha rahat yerle smeye çalisiyordu; karni da açliktan gurulduyordu. Gece yarisina do gru ba slayan gök gürültüleri, Dudley'nin horultusunu bastirdi. Dudley'nin kanepenin yanindan sarkan tombul bilegindeki saatin isikli kadrani, on dakika sonra on bir ya sma basaca gim söyledi Harry'ye. Yattigi yerde, do gum gününün tiktaklarla yaklasmasini seyrederken, Dursley'lerin bunu hatirlayip hatirlamayacaklarini düsündü Harry, bir de o mektuplari yazanin s imdi nerede oldugunu. Besdakika sonra tamam. Di sarida bir çatirti duydu Harry. Çati mi çöküyordu acaba? Çökse azicik isinirdi. Dört dakika kaldi. Belki de Privet Drive'daki ev mektuplarla dolmu stu, döndüklerinde ne yapar eder, birini yürütürdü. Üç dakika kaldi. Kayaya böyle vuran, deniz miydi? Ya (iki dakika kaldi) o tuhaf gicirti da neydi öyle? Kaya parçalanip denize mi gömülüyordu? Bir dakika sonra on birine basacakti. Otuz saniye... yirmi... on - dokuz - Dudley'yi uyandirsa miydi acaba, keyfini kaçirmak için - üç - iki - bir BUMM. Kulübe tepeden tirna ga sarsildi, Harry do grulup kapiya dikti gözlerini. Biri vardi disarida, girmek için kapiya vuruyordu. DÖRDÜNCÜ BÖLÜM Anahtarlarin Bekçisi BUMM. Yine vurdular kapiya. Dudley siçrayarak uyandi. S apsals ap sal, 'Top mu atiyorlar?" diye sordu. Arkalarinda bir çatirti oldu, Vernon Eni ste odaya daldi. Bir tüfek vardi elinde - getirdi gi o ince uzun paketin içinde ne oldugunu da böylece ö grenmisoldular. "Kim var orada?" diye ba girdi. "Uyariyorum seni -silahim var!" Bir sessizlik oldu. Sonra KÜÜT! Öylesine hizla vuruldu ki kapi, menteselerinden sökülüp kulaklari sagir edici bir gümbürtüyle yere düstü. Insan azmani dev gibi biri duruyordu kapida. Yüzü yeleye benzer uzun saçlariyla, sarmasdolassakaliyla neredeyse bütün bütüne örtülmüstü; o kadar saç sakalin arasindan siyah böcekler gibi parildayan gözleri görülebiliyordu sadece. Dev bin güçlükle kulübeye girdi, egilince bile kafasi tavana degiyordu. Çömeldi, kapiyi alip kolayca yerine takti. Disarida firtinanin sesi biraz kesilmisti. Dönüp odadakilere bakti teker teker. "Simdi bir fincan çay olaydi, ha? Bu yolculuk beni duman etti..." Dudley'nin korkudan donakaldi gi kanepeye do gru yürüdü. "Toparlan azicik, yagtulumu," dedi yabanci. Dudley inleyerek kostu, annesinin arkasina saklandi; annesi de, deh set içinde çömelmis, Vernon Enis te'nin arkasina geçmisti. "Haa, iste Harry!" dedi dev. Harry ba sini kaldirip yirtici, yabani, karanlik yüzüne bakti onun, böcege benzer gözlerin keyifle isidigini gördü. "Seni son gördügümde minicik bir bebektin," dedi dev. "Babana benziyorsun tipki, ama gözlerini annenden almisin." Vernon Eniste hisirtiya benzer garip bir ses çikardi. "Hemen buradan gitmenizi istiyorum, efendim!" dedi. "Hers eyi kirip döküyorsunuz!" "Off, kapa çeneni, Dursley, koca mu smula," dedi dev. Kanepenin arkasina uzandi, tüfe gi Vernon Enis te'nin elinden aldi, sanki lastikten yapilmisgibi kolayca büküverdi onu, odanin bir kö sesine firlatip atti. Vernon Eniste garip bir ses daha çikardi, kuyru guna basilmisbir fare gibi. Sirtim Dursley'lere dönerek, "Neyse - Harry," dedi dev, "do gum günün kutlu olsun. Birs ey getirdim belki üstüne oturmusumdur, ama nasil olsa tadi de gismemistir." Siyah paltosunun iç cebinden hafifçe ezilmisbir kutu çikardi. Harry titreyen parmaklarla açti onu. içinde kocaman, yapi syapisçikolatali bir pasta vardi, üstüne de ye sil kremayla Mutlu Yillar Harry yazilmisti. Harry ba sini kaldirip deve bakti. Te sekkür ederim demek istiyordu, ama kelimeler bo gazinda bir yerlerde kayiplara kari smisti sanki, onun yerine, "Sen kimsin?" dedi. Dev kikirdadi. "Dogru, kendimi tanitmadim. Ben Rubeus Hagrid. Hogwarts'ta Anahtarlarin ve Topraklarin Bekçisi." Inanilmaz büyüklükte elini uzatti, Harry'nin bütün kolunu sikti. Ellerini ovusturarak, "Eh," dedi, "çaya gelmedi mi sira?S u anda çayin yerini baska bir s ey tutamaz." Büzüsmüsgevrek paketlerinin durdugu oca ga ilisti gözleri, burnunu çekerek homurdandi.S ömineye egildi; ne yaptigini göremiyorlardi onun, ama bir saniye sonra geri ekildi dev, ocakta gürül gürül alevler yükseldi. Islak kulübeyi titrek bir isik doldurdu; Harry, sanki sicak bir banyoya girmi sgibi, tepeden tirnaga isiniverdi. Dev, a girligi altinda ezilen kanepeye oturdu yeniden, paltosunun cebinden bin bir türlüs ey çikarmaya ba s ladi: bakir bir gügüm, bir paket ezilmissosis, bir ma sa, bir çaydanlik, kenarlari kirik birkaç bardak, çay yapmaya ba slamadan önce bir firt çekti gi kehribar rengi siviyla dolu birs ise. Kisa sürede kulübe sosis cizirtisiyla, kokusuyla doldu. Kimse agzini açmadi dev çalisirken, ama tombul, yagli, hafifçe yanmisilk alti sosisi masayla alirken, Dudleys öyle bir kipirdadi. Vernon Eniste, "Verece gi hiçbirs eye elini bile sürmeyeceksin, Dudley," dedi sert sert. Dev belli belirsiz kikirdadi. "Zaten o pasta göbekli o gluns isece gi kadar s ismis, Dursley, kafani takma." Harry'ye uzatti sosisleri; Harry öylesine açti ki, daha önce a gzina bu kadar lezzetli birs ey koymamisgibi geldi ona; yine de gözlerini devden ayiramiyordu. Sonunda bakti ki, kimsenin birs ey söyledigi yok, "Özür dilerim, ama gerçekten kim oldugunuzu hâlâ bilmiyorum," dedi. Dev, çaydan bir yudum alip elinin tersiyle agzini sildi. "Hagrid de bana, herkes öyle der. Söyledimdi ya, Hogwarts Anahtarlarinin Bekçisiyim. Hogwarts'i biliyorsun elbet." "Sey - hayir," dedi Harry. Hagrids asakaldi. Hemen, "Özür dilerim," dedi Harry. "Özür mü dilersin?" diye kükredi Hagrid, gölgelere büzülmüsDursley'lere dikti gözlerini. "Asil onlar özür dilesin! Mektuplarinin eline geçmedigini biliyordum, ama Hogwarts'i bilmedigin aklimin ucundan bile geçmediydi! Annenle babanin hers eyi nerede ö grendigini hiç düsünmedi miydin?" "Nasil hers eyi?" diye sordu Harry. "NASIL HER S EYIMI?" diye gürledi dev. "Dur bir dakika!" Ayaga firladi. O öfkeli haliyle bütün kulübeyi kaplamisgibiydi. Dursley'ler duvar dibine sinmislerdi korkuyla. Dev, "Yani sizs imdi," diye kükredi, "bu çocugun -bu çocu gun! - hiçbirs ey bilmedigini mi söylüyorsunuz - H IÇBIRS EY?" Harry ipin ucunun biraz kaçtigini düsündü. Ne de olsa okula gidiyordu, notlan da hiç fena sayilmazdi. "Birtakims eyleri biliyorum," dedi. "Toplama çikarma gibis eyleri pekâlâ yapabilirim." Ama Hagrid elinis öyle bir salladi havada, "Bizim dünyamiz hakkinda yani," dedi. "Senin dünyan. Benim dünyam. Ana-babanin dünyasi." "Ne dünyasi?" Hagrid patlamak üzereydi sanki. "DURSLEY!" diye gürledi. Bembeyaz kesilmisVernon Eniste, "Sey... mey" gibisinden birs eyler mirildandi. Harry'yes askinlikla bakti Hagrid. "Ana babani biliyorsundur elbet," dedi. "Ünlü kisiler onlar. Sen de ünlüsün." "Ne? Annemle - annemle babam ünlü müydü yani?" "Bildigin yok... bildigin yok..." Hagrid deli deli bakislarini Harry'ye dikti, parmaklarini saçlarindan geçirdi. "Kim oldugunu bilmiyor musun?" dedi sonunda. Vernon Eniste sesine kavu stu birdenbire. "Dur!" diye buyurdu. "Dur bakalim efendi! Çocuga birs ey söylemeni yasakliyorum!" Vernon Dursley'den daha yüreklisi bile, Hagrid'in kendisine baki sindan tir tir titrerdi; Hagrid konustug unda, söylediginin her hecesi öfkeyle zangirdiyordu. "Demek hiç söylemediniz ona? Dumbledore'un biraktigi mektupta yazilanlari anlatmadiniz? Oradaydim ben! Dumbledore'un birakti gini kendi gözlerimle gördüm, Dursley! Demek bunca yil ondan sakladiniz?" Harry, "Ne sakladilar benden?" diye sordu merakla. Vernon Eniste, tela sla, "DUR! YASAKLIYORUM SANA!" diye ba girdi. Petunia Teyze'nin korkudan nefesi tikandi. "Ne halt ederseniz edin, ikiniz de," dedi Hagrid. "Harry - sen bir büyücüsün." Kulübeye sessizlik çöktü. Sadece u guldayan rüzgârla denizin sesi duyuluyordus imdi. Solugunu tutarak, "Neyim?" dedi Harry. Hagrid, artik daha da çöken, daha da inildeyen kanepeye oturarak, "Büyücüsün elbet," dedi, "azicik e g itilirsen hem de krali olursun. Öyle bir ana baba her çocu ga nasip olmaz! Eh, artik s u mektubunu okumanin vakti geldi." Harry sarimsi zarfi almak için elini uzatabildi sonunda; üstünde zümrüt yesili mürekkeple Mr H. Potter, GirisKati, Kayalar üstündeki Kulübe, Deniz yaziliydi. Mektubu çikarip okudu: HOGWARTS CADILIK VE BÜYÜCÜLÜK OKULU Müdür: Albus Dumbledore 'Merlin Nisani, Büyük Usta, Yüksek Cadi, Ba sSihirbaz, Yüce Basbug, Uluslararasi Büyücüler Konfed. Sayin Mr Potter, Hogvarts Cadilik ve Büyücülük Okulu'nda yerinizin ayrilmisoldugunu size bildirmekten mutluluk duymaktayiz. Gerekli kitap ve gereçlerin listesi ilisikte sunulmustur. Ders yili i Eylülde baslamaktadir. Baykusunuzu 31 Temmuz'dan önce göndermenizi dileriz. Sevgilerimizle, Minerva McGonagall Müdür Yardimcisi Harry'nin kafasinda havai fisekler gibi patlamaya ba sladi sorular; önce hangisini soracagina karar veremiyordu. Birkaç dakika sonra, kekeleyerek, "Ne demek bu, bayku sumu bekliyorlar ne demek?" diye sorabildi. "Vay canina,s imdi aklima geldi," diye bagirdi Hagrid, elini alnina öyle bir vurdu ki, bu vurusla bir atli arabayi devirebilirdi; paltosunun içindeki bir baska cepten bir bayku s-gerçek, canli, azicik peri san görünü slü bir baykus-, uzun bir tüy kalem, bir tabaka da par sömen kâgidi çikardi. Dili dislerinin arasinda, birkaç satir çizik-tirdi; Harry tepesinden bakarak tersten okudu: Sayin Mr Dumbledore, Harry'nin mektubu verildi. Yarin onu alacaklarini almaya götürüyorum. Hava felaket. Umarim iyisinizdir. Hagrid Hagrid notu kivirdi, baykusun gagasina tutusturdu, kapiya gidip firtinaya atti baykusu. Sonra dönüp sanki telefonla konusmak gibi siradan bir isyapmisça-sina oturdu. Harry a gzinin bir karisaçik oldugunu fark etti, hemen kapatti onu. "Nerede kalmi stim?" dedi Hagrid, ama o anda Vernon Eni ste, yüzü hâlâ kül rengi,s öminenin isigina yakla sti öfkeyle. "Gitmiyor," dedi. Hagrid homurdandi. "Görelim bakalim, senin gibis isko bir Muggle onu nasil durduracakmis?" dedi. Harry, ilgiyle, "Bir ne?" dedi. "Bir Muggle," dedi Hagrid. "Onun gibi büyü-disi insanlara öyle deriz biz. Sende de amma talih varmisya, ömrümde gördügüm en su katilmamisMuggle ailesinde büyümüsün." Vernon Eniste, "Onu aldigimizda, bütün bu saçmaliklara son verecegimize yemin etmistik," dedi, "onu bundan siyiracagimiza! Sihirbazlik denens eyden!" "Biliyordunuz öyleyse!" dedi Harry. "Sihirbaz oldugumu siz de biliyor muydunuz?" Petunia Teyze, ansizin, "Biliyorduk!" diye bagirdi. "Biliyorduk*. Tabii biliyorduk! O hinzir kardesim bas ka bir s ey miydi yani! Sen ne olacaktin! O da bir mektup aldi böyle, sonra ortadan yok olup oraya gitti -okul dedikleri yere-, tatillerde geliyordu eve, cepleri kurba ga yavrulariyla dolu, çay fincanlarini fareye çeviriyordu. Onu oldugu gibi, garip bir yaratik olarak gören tek ki si bendim! Ama annemle babama sorarsaniz, yere gö ge koyamadiklari Lilydi o, ailede bir cadi olmasindan gurur duyuyorlardi!" Derin bir soluk almak için durdu, sonra içini bo saltmayi sürdürdü. Anlasilan bütün bunlari söylemek için yillardir bekliyordu. "Sonra Potter'la tani sti okulda, kaçip evlendiler, sen do gdun, biliyordum senin de onlar gibi olacagini, onlar gibi tuhaf, onlar gibi - anormal - sonra da, ba gisla beni, gitti kendini havaya uçurttu, sen de ba simiza kaldin!" Harry bembeyaz kesilmisti. Birs ey söyleyecek gücü bulur bulmaz, "Havaya mi uçurttu?" dedi. "Araba kazasinda öldüklerini söylemistiniz bana!" "ARABA KAZASI, HA?" diye kükredi Hagrid, Öylesine öfkeyle firlamisti ki yerinden, Dursley'ler kös elerine sindiler yine. "Lily'yle James Potter araba kazasinda ölecek ki siler mi? Saçmalik bu! Palavra! Bizim dünyamizda herkes onu biliyor, ama daha Harry'nin kendi geçmisinden bile haberi yok!" Harry, "Niye? Ne oldu?" diye sordu hemen. Hagrid'in yüzündeki öfke silindi. Ansizin bir endise aldi onun yerini. Alçak, üzgün bir sesle, "Bunu beklemiyordum," dedi Hagrid. "Dumbledore söylediydi zaten, sana ulas mak güç olacak dediydi, hiçbir s eycik de bilmedigini söylediydi. Ah, Harry, bunu dosdo gru anlatacak adam ben miyim, bilemiyorum - ama biri çikip anlatmali -birs ey bilmeden de Hogwarts'a gidemezsin." Dursley'lere ters ters bakti. "Eh, anlatacagim kadarini ögrenirsin hiç olmazsa -ama bak, her bir s eyi de anlatamam, koskoca bir esrar bu, bir kismi..." Oturdu, ate se bakti birkaç saniye, sonra, "Sanirim," dedi, "her s ey bir adamla ba sliyor, ad. - olacak i sdeg il, adindan haberin bile yok, dünyada herkes biliyor onu -" "Kimi?" "Sey - mecbur kalmadikça adini a gzima almam. Kimse almaz." "Neden?" "Hoppala! I nsanlar hâlâ korkuyor, Harry. Vay canina, amma zormu sbu. Neyse, bir büyücü vardi... sapitti. Ama tam sapitti. Daha da beter. Beterin beteri. Adi..." Hagrid yutkundu, ama tek kelime çikmadi a gzindan. Harry, "Istersen yaz," diye önerdi. "Yok - beceremem. Peki - Voldemort." Hagrid ürperdi. "Adini söyletme bir daha. Neyse, bu - bu büyücü, a sagi yukari yirmi yil oluyor, kendine yandasaramaya koyuldu. Buldu da - kimi korkuyordu, kimi de onun gücünden bir parça kapmaya bakiyordu. Güçlüydü güçlü olmasina. Karanlik günler, Harry. Kime güvenecegini bilmiyordun, tanimadigin cadilara, büyücülere açilmayi göze alamiyordun... Korkunçs eyler oldu. Her s eyi ele geçiriyordu. Kimileri karsi k oydu elbet onlari da öldürdü. Canavarlik. Tek güvenilir yerlerden biri Hogwarts'ti. Kim-Oldu gunu-Bilirsin-Sen'in korktu gu tek adam Dumbledore'du. Okulu ele geçirmeyi göze alamadi, o sirada göze alamadi diyelim "Senin ana baban görüp görece gin en esasli büyücülerdendi. Hogwarts'in en parlak ö grencileriydi onlar! Is in esrari da burada zaten, Kim-Oldu gunu-Bilirsin-Sen belki de bu yüzden onlara hiç mi hiç yanas amadi... ikisinin de Dumbledore'a yakin oldugunu, Karanlik Van'la bir alisverisleri olmadigim biliyordu herhalde. "Belki de onlari kandiririm diye düsürdü... belki de yolundan çekilsinler istiyordu. Herkesin tek bildi gi, on yil önce Cadilar Bayrami'nda, senin de ya sadigin köye damlamasiydi. Bir yasindaydin sen. Evinize geldi, sonra da - sonra da -" Hagrid kirli mi kirli, leke içinde bir mendil çikardi ansizin, sis düdügüne benzer bir sesle sümkürdü. "Özür dilerim," dedi. "Ama aci birs ey bu - ana babani tanirim, onlardan iyisini bulamazdin dünyada -her neyse "Kim-Oldugunu-Bilirsin-Sen onlari öldürdü. Sonra da -asil esrar burada i ste- seni de öldürmeye kalkti. Temiz isyapmak istiyordu herhalde ya da adari öldürmek ho suna gidiyordu. Ama beceremedi. Alnindaki o izi hiç merak ettin mi? Siradan bir kesik de gil o. Güçlü bir kötülük dokundu muydu olur - ana babanin, evinizin bile icabina bakti - ama sana dokunamadi, bu yüzden ünlüsün, Harry. Birini öldürmeyi aklina koysun, o kimse sa gkalamazdi, bir tek sen ya sadin, zamanin en iyi cadilarini, büyücülerini öldürdü McKinnon'lari, Bone'lan, Prewett'lari - sen ise bir bebektin daha, sa gkaldin." Harry'nin kafasi dayanilmaz acilar içindeydis imdi. Hagrid'in anlattiklari sona ererken, o göz kama stirici yesil isigin çaktigini gördü yine, daha önce hatirlamadigi kadar açik biçimde - bir s ey daha hatirladi, kendini bildi bileli ilk kere - tiz, soguk, zalim bir kahkahayi. Hagrid üzüntüyle ona bakiyordu. "O yikik evden ben kendim çikardim seni, Dumbledore'un buyru guyla. Seni bu salaklara getirdim..." "Hepsi palavra," dedi Vernon Eniste. Harry siçradi, Dursley'lerin orada olduklarini unutmustu sanki. Vernon Eniste cesaretini toplamisa benziyordu. Hagrid'e bakiyordu öfkeyle, yumruklarini sikmisti. "Simdi beni dinle, çocuk," diye homurdandi. "Sende garip birs ey oldugunu ben de kabul ediyorum, adamakilli bir sopa bunun hakkindan gelirdi belki - annenle baban için anlatilanlar ise... evet, acayip ki s ilerdi onlar, bunu yadsimanin bir anlami yok, bana sorarsan, dünya onlar siz daha iyi - akillarina eseni yaptilar, o garip büyücüler arasina kari stilar - tam da dü sündügüm gibi oldu, böyle karanlik bir sonla kar s ilasacaklarini hep biliyordum -" O anda kanepeden firladi Hagrid, paltosunun içinden eski püskü pembe bir s emsiye çikardi. Onu Vernon Eniste'ye kiliç gibi sallayarak, "Ayagim denk al, Dursley -" dedi, "aya gini denk al - tek laf daha edersen..." Sakalli bir dev tarafindans emsiyeyles islenmeyi göze alamayan Vernon Eniste, cesaretini bir anda yitirdi yine. Duvar dibine siginip sustu. Agir agir soluyarak, "Has öyle," dedi Hagrid, kanepeye oturdu; kanepe bu kere iyice çöktü artik. Bu arada, sorulacak yüzlerce soru geliyordu Harry'nin aklina. "Peki, Vol - özür dilerim - yani, Kim-Oldu gunu-Bilirsin-Sen'e ne oldu?" "Güzel soru. Harry. Yok oldu. Kayiplara kari sti. Seni öldürmek istedigi gece. Sen de böylece daha ünlü oldun. Anliyorsun ya, en büyük esrar bu... gittikçe güçleniyordu - niye çekip gitti? "Rivayete bakilirsa, ölmüs. Bana sorarsan, palavranin daniskasi. Ölecek kadar insanlik yoktu içinde. Bir rivayete bakilirsa da, hâlâ turp gibi, pusuya yatmis, ama ona da inanmiyorum. Yanda slari bize katildilar yine. Kimileri sanki derin bir uykudan uyanmisgibi. Dönecek olaydi, öyle yapmazlardi. "Çogumuz yasadigina inaniyoruz, ama gücü mücü kalmamisdiyoruz. Artik bu isi götüremeyecek kadar zayiflamistir. Sende bir s ey var, Harry, onun sonunu da bu yazdi. Hiç hesaplamadi gi birs eyle kar silasti o gece -neydi, bilmiyorum, kimse bilmiyor - ama seninle ilgili birs ey onun canina okudu." Hagrid, gözlerinde parildayan bir sicaklikla, saygiyla bakti Harry'ye; ama Harry, gurur duyup sevinece g ine, bu iste korkunç bir yanlislik oldugunu düsünüyordu. Büyücü mü? Kendisi mi? Nasil büyücü olabilirdi ki? Bütün yasamim Dudley'nin yumruklarina, Petunia Teyze ile Vernon Eniste'nin asagilamalarina katlanarak geçirmisti; eger bir büyücü olsaydi, kendisini dolaba her kapamaya kalki slarinda onlar da sigilli birer kurba gaya dönüsmezler miydi? Bir zamanlar dünyanin en büyük sihirbazini alt etmisti demek; peki, nasil olmusda Dudley onu boyuna top gibi tekmeleyip durmustu? "Hagrid," dedi usulca, "galiba bir yanlislik yaptin. Ben büyücü olamam." Hagrid'in kikirdadigini görünces asirdi. "Büyücü degilsin, ha? Korktugunda ya da öfkelendi ginde hiç mi olmadiks eylerin gerçeklesmesine yol açmadin?" Atese bakti Harry. S imdi düsünüyordu da... ne zaman teyzesiyle enistesini çileden çikaracak garip bir s ey olduysa, Harry ya tedirgindi ya da öfkeli... Dudley çetesi tarafindan kovalanirken, artik nasil olduysa, kendini damda bulu vermisti... o gülünç tirasla okula gitmeye utanirken saçlari uzayivermisti... hele Dudley son keresinde kendisine vurdu gunda, öcünü almamismiydi, hem de farkina bile varmadan? Onun üstüne bir boa yilani salmamismiydi? Gülümseyerek Hagrid'e bakti, onun da sevgiyle i sil isil gülümsedigini gördü. "Gördün mü?" dedi Hagrid. "Harry Potter büyücü de gil, ha? Bak bakalim, Hogwarts'ta bir anda nasil üne kavusacaksin." Ama Vernon Eniste'nin kolay kolay teslim bayragi çekmeye niyeti yoktu. "Gitmiyor demedim mi sana?" diye tisladi. "Stone-wall High'a gidecek, gittigine des ükredecek. O mektuplari okudum, bir sürü ivirzivir gerekiyormus- buyu kitaplari, asalar -" Hagrid, "Gitmek isterse, senin gibi koca bir Muggle onu durduramaz," diye kükredi. "Lily ile James Potter'in o gullarinin Hogwarts'a gitmesini engelleyeceksin ha! Kafayi üsütmüsün sen. Onun adi daha do gar do gmaz ezber edilmisti. Dünyanin en iyi cadilik ve büyücülük okuluna gidecek. Yedi yil sonra kendi kendini bile taniyamaz. Kendi akranlariyla yasayacak, o kadar da de gisiklik olsun artik, Hogwarts'in görüp görece gi en büyük Müdür yetistirecek onu, Albus Dumbled-" "ONA HOKKABAZLIK Ö GRETMESIIÇIN KAFADAN ÇATLAK SERSEM B IRI HTIYARA PARA MARA VEREMEM!" diye ba girdi Vernon Eniste. Ama çok ileri gitmisti artik. Hagrids emsiyesini kaptigi gibi onun kafasina indirdi. "SAKIN -" diye gürledi, "ALBUS - DUMBLEDORE - I Ç IN - BEN IM - YANIMDA - KÖTÜ - B IR - LAF - ETME!" S emsiyesini havada vinlatarak Dudley'ye dogru uzatti - eflatun bir isik çakti, hava fisegi gibi bir ses duyuldu, tiz bir ciyaklama, bir saniye sonra da Dudley oracikta, ellerini tombul poposunda kenetlemi s, dans ediyor, bir yandan da aci içinde uluyordu. Sirtini onlara döndü günde, pantolonundaki bir delikten firlamiskivircik bir domuz kuyrugu gördü Harry. Vernon Eniste kükredi. Petunia Teyze'yle Dudley'yi öteki odaya sürüklerken deh set içinde son bir kere bakti Hagrid'e, kapiyi çarparak kapadi. S emsiyesine bakti Hagrid, sakalini sivazladi. Pismanlikla, "Keske kendimi tutaydim," dedi, "ama olacagi varmis. Domuza çevirmek istediydim onu, ama zaten domuzun tekiydi, bana fazla bir isdüsmedi." Çali gibi kaslarinin altindan Harry'ye bir göz atti. "Aramizda kalsin; bunu Hogwarts'ta kimseye söylemezsen memnun olurum," dedi. "Dogrusunu istersen, benim -s ey - büyü yapmami istemiyorlar. Azicik yapmama izin verdiler, seni izleyeyim, mektuplari ulas tirayim diye - bu isi üstüme almayi da onun için istedim -" Harry, "Büyü yapmana neden izin vermiyorlar?" diye sordu. "Sey - ben de gittiydim Hogwarts'a, ama - ama, ne yalan söyleyeyim, kovuldum. Üçüncü yilimda. Asami kirdilar, ortadan ikiye böldüler. Ama Dumbledore bekçi olarak tuttu beni. Büyük adam s u Dumbledore." "Niye kovdular seni?" Yüksek sesle, "Geç oldu artik, yarin çok i simiz var," dedi Hagrid. "Kente gitmemiz gerek, kitap filan alacagiz." Kalin siyah paltosunu çikarip Harry'ye firlatti. "Girs unun altina," dedi. "Azicik kiprasirsa kafam takma, galiba ceplerden birinde bir çift siçan olacak." BESINC IBÖLÜM Diagon Yolu Harry ertesi sabah erkenden uyandi. Ortali gin aydinlandigini biliyordu, ama yine de gözlerini simsiki kapali tuttu. Kendi kendine, kesin bir biçimde, "Bir dü stü bu," dedi. "Hagrid adinda bir dev gördüm dü sümde, geldi, büyücülük okuluna gidecegimi söyledi. Gözlerimi açinca kendimi evdeki dolapta bulacagim." Birs eye hizli hizli vuruldugunu duydu ansizin. Yüregi daralarak, " Iste Petunia Teyze, kapiya vuru-v ör," diye dusundu, yüregi sikisti. Ama gözlerini açmadi yine. Düsöyle güzeldi ki. Tak. Tak. Tak. “Peki” diye mirildandi. "Kalkiyorum." Dogruldu, dogrulur dogrulmaz da Hagrid'in agir ÎMJÎO^U du stu u-.runden. Kulübe güne siçindeydi, firtina dinmisti, Hagrid kirik kanepede uyumaktaydi, pencerede de bir baykusvardi, gagasina bir gazete sikistirmis, pençesiyle cama vuruyordu. Ayaga firladi Harry, öylesine mutluydu ki, sanki içinde kocaman bir balons isiyordu. Dosdo gru pencereye gidip cami açti. Bayku siçeri süzüldü, gazeteyi hâlâ uyumakta olan Hagrid'in üstüne birakti. Yere kondu sonra, Hagrid'in paltosuna saldirdi. "Yapma." Baykusu kovalamaya çalisti Harry, ama bayku söfkeyle gagasini gösterdi ona, paltoyu didiklemeyi sürdürdü. Harry, yüksek sesle, "Hagrid!" dedi. "Bir bayku svar -" Kanepeye do gru, "Parasini ver," diye homurdandi Hagrid. "Ne?" "Gazete getirdi ya, para istiyor. Ceplerime bak." Hagrid'in paltosu ceplerden olu smustu sanki -anahtar desteleri, tüfek saçmalari, iplik yumaklari, nane s ekerleri, çay po setleri... sonunda bir avuç garip görünümlü bozukluk çikardi Harry. Hagrid, uykulu uykulu, "BesKnut ver ona," dedi. "Knut mu?" "O küçük bronzlardan." Harry küçük bronz paralardan be stane saydi, parayi koyabilsin diye, küçük deri bir kese ba gli bacagini uzatti baykus. Sonra açik pencereden uçup gitti. Hagrid yüksek sesle esnedi, do grulup gerindi. "En iyisi, biz yola düselim, Harry, yapilacak çok i svar bugün, daha Londra'ya gidip okul malzemesi alaca giz" Harry büyücü paralarim evirip çeviriyor, onlara bakiyordu. Bir s ey gelmisti aklina, gelir gelmez de içindeki balon püf diye sönüvermisti. "Sey-Hagrid..." Koca çizmelerini giymekte olan Hagrid, "Ha?" dedi. "Hiç param yok - dün gece Vernon Eni steyi de duydun - okula gidip büyü ö grenmem için para vermeyecek." Ayaga kalkip kafasini ka siyarak, "Merak etme," dedi Hagrid. "Ana baban sana bir s ey birakmadilar mi saniyorsun?" "Ama evleri yerle bir olduysa -" "Altinlarini evde tutmuyorlardi ki, yavrum!I lk dura gimiz Gringotts, Büyücüler Bankasi. Bir sosis alsana, daha so guyup kaskati olmamis- eh, ben de senin do gum günü pastandan bir lokma yiyeyim bari." "Büyücülerin bankalari mi var?" "Bir tek Gringotts. Cincüceler isletiyor." Harry elindeki sosis parçasini yere dü sürdü. "Cincüceler mi?" "Haa - benden söylemesi, soymaya heveslenmek için adamin fittirmasi gerek. Cincücelere bula silmaz, Harry. Birs eyi emanet etmek istiyorsan, Gringotts dünyanin en güvenli yeri - Hogwarts'i saymazsak. Zaten Gringotts'a gidecektim. Dumbledore dediydi. Hogwarts'in bir i si için."S öyle bir kabardi Hagrid. "Önemli isleri bana yükler hep. Seni götürmek - Gringotts'tan birtakim s eyler almak - anliyorsun ya, bana güvenir. "Hers ey hazir mi? Hadi öyleyse." Harry kayaya kadar Hagrid’i izledi. Hava oldukça açikti s imdi, deniz günesisigiyla parliyordu. Vernon Eniste'nin tuttugu kayik hâlâ oradaydi, firtina yüzünden suyla dolmustu. Harry, çevrede bir ba ska kayik aranarak, "Nasil geldin buraya?" diye sordu. "Uçtum," dedi Hagrid. "Uçtun mu?" "Haa - sonra konu suruz bunu.S imdi yanimda sen varken büyü yapmama izin yok." Kayiga bindiler, Harry Hagrid'e bakiyordu hâlâ, onun nasil uçtu gunu gözünde canlandirmaya çalisiyordu. Hagrid, ço gu zaman yaptigi gibi, Harry'ye yan gözle bakarak, " Simdi kürek çekmek de ayip olacak yani," dedi. "Ben tutup da - s ey - i sleri azicik hizlandirsam, bundan Hogwarts'ta söz etmezsin, degil mi?" Biraz daha büyü görme hevesine kapilan Harry, "Elbette etmem," dedi. Hagrid pembe s emsiyeyi çikardi yine, ucayla kayigin kenarina iki kere vurdu, karaya do gru hizla ilerlemeye basladilar. Harry, "Gringotts'u soymaya kalkismak için adamin niye fittirmasi gerek?" diye sordu. "Büyüler - tilsimlar," dedi Hagrid, konusurken gazetesini açti. "Kasalari ejderhalar koruyormu s. Üstelik bir de yolu bulacaksin - Gringotts Londra'nin yüzlerce kilometre altinda. Metronun taa altinda. Orayi soyup mali götürsen bile çikincaya kadar açliktan olursun." Hagrid gazetesini, Gelecek Postasi'ni okurken, Harry oturmu sdüsünüyordu. Vernon Eniste insanlarin bu i si yaparken rahat birakilmalarini söylerdi hep, ama hiç de kolay de gildi bu, kendim bildi bileli, Harry'nin kafasinda hiç bu kadar çok soru do gmamisti. Hagrid, sayfayi çevirerek, "Sihir Bakanligi her zamanki gibi isleri karman çorman ediyor," dedi. Harry kendini tutamadi artik, "Sihir Bakanligi da mi var?" diye sordu. "Elbet," dedi Hagrid. "Dumbledore'un Bakan olmasini istedilerdi, ama Hogwarts'i birakmak istemedigi için, Bakanlik ihtiyar Cornelius Fudge'a kaldi. Gelmisgeçmisen büyük beceriksiz. Her sabah bayku slar saliyor Dumbledore'a, Ö güt istiyor." "Peki ama Sihir Bakanligi'nin görevi ne?" "Asil görevi, ülkede cadilarin, büyücülerin oldugunu Muggle'lardan gizlemek." "Neden?" "Neden mi? Neden olacak, Harry, herkes sorunlarini çözmek için büyü pe sinde ko sar da ondan. Yok yok, biz bize kalalim, daha iyi." O sirada usulca rihtima çarpti kayik. Hagrid gazetesini katladi, ta sbasamaklari tirmanip soka ga çiktilar. Küçük kentte istasyona do gru yürürlerken, gelip geçenler gözlerini Hagrid'e dikiyorlardi. Harry suçlayamiyordu onlari. Herkesten en az iki kat uzun olmasi bir yana, parkmetre gibi siradan s eyleri göstererek, yüksek sesle, "Gördün mü s unu, Harry?" diyordu. "Muggle'lar da kafalarini nelere çalis tiriyor!" Ona ayak uydurmak için ko smak zorunda kalan Harry, soluk solu ga, "Hagrid," dedi, "Gringotts'ta ejderhalar oldu gunu mu söylemistin?" "Eee, rivayet öyle," dedi Hagrid. "Off, bir ejderham olmasini amma da isterdim." "Ejderhan olmasini mi isterdin?" "Çocuklugumdan beri - geldik iste." Istasyona varmislardi. Besdakika sonra bir tren kalkacakti Londra'ya. "Muggle parasi" dedi gis eye akil erdiremeyen Hagrid, biletleri alsin diye banknotlari Harry'ye verdi. Herkes trende daha çok bakti onlara. Hagrid iki koltuk kapliyordu; oturdu gu yerde kanarya sarisi sirk çadirina benzer birs ey örmeye koyuldu. Ilmekleri sayarak, "Mektubun yaninda mi?" diye sordu Harry'ye. Harry cebinden par sömen zarfi çikardi. "Iyi," dedi Hagrid. "Sana gereken s eylerin bir de listesi olacak." Harry bir gece önce gözünden kaçmi sikinci bir kâgidi açarak okudu: HOGWARTS CADILIK VE BÜYÜCÜLÜK OKULU Forma Birinci sinif ögrencileri için gerekli esyalar: i. Üç takim düz iscüppesi (siyah) 2. Sivri uçlu düz bir gündeliks apka (siyah) 3. Bir çift koruyucu eldiven (ejderha der isi ya da benzeri) 4. Ki slik bir pelerin (siyah, gümüstokali) Bütün ögrencilerin elbiselerinde adlan yazili künyeler alacaktir. Ders Kitaplari Bütün ögrenciler asagida belirlileri kitaplardan birer tane edinecektir: i. Siniflar için Temel Büyüler Kitabi (Miranda Goshavvk) Sihir Tarihi (Bathilda Bagshot) Sihir Kurami (Adalbert VVaffling) Biçim Degistirme içinI lk Adim (Emerle Switch) Bin Bir Büyülü Ot ve Mantar (Phyllida Spore) Sihirli Yiyecek ve içecekler (Arsenius Jigger) Olagandisi Yaratiklar ve Ya sadiklari Yerler (Newt Scamander) Karanlik Güçler: Kendini Savunma El Kitabi (Quentin Trimble) Öteki Gereçler 1 asa 1 kazan (kalayli, orta boy) 1 takim cam ya da kristal s ise 1 teleskop 1 takim pirinç ölçek Ö grenciler bir baykusYA DA bir kedi YA DA bir kurba ga getirebilirler. VELÎLERIN D IKKAT INE. B IRINC ISINIF Ö GRENC ILERININ SÜPÜRGELER INI KULLANMALARI YASAKTIR. Harry, s askinlikla, "Bütün bunlari Londra'da bulabilir miyiz?" diye sordu. "Gidecegin yeri biliyorsan, elbet," dedi Hagrid. Harry Londra'ya hiç gitmemisti. Hagrid yolu biliyor gibiydi, ama daha önce hep alisilmadik biçimlerde yolculuk ettigi de apaçik ortadaydi. Metroda turnikeye siki sti, trene binince de koltuklarin küçüklügünden, çok a gir gittiklerinden yakindi. Kirik dökük bir yürüyen merdivenden çikip da kendilerini iki yani magazalar sirali civil civil bir yola attiklarinda, "Muggle'lar büyüsüz nasil beceriyorlar, aklim ermiyor," dedi. Öylesine iriydi ki Hagrid, kalabaligi kolayca yariyordu; Harry'nin bütün yaptigi, onun hemen arkasindan yürümekti. Kitapçilarin, müzik magazalarinin, hamburger büfelerinin, sinemalarin önünden geçtiler, ama hiçbir yerde büyülü asalar satildigina dair bir belirti yoktu. Siradan insanlarla dolu siradan bir sokakti bu. Kilometrelerce a sagida büyücülerin altin yiginlari gömülü müydü gerçekten? Büyü kitaplari, süpürgeler satan dükkânlar var miydi? Yoksa bütün bunlar Dursley'lerin ba slarinin altindan çikan koca birs aka miydi? Harry, Dursley'lerin gülmekle uzaktan yakindan ilgileri olmadigini bilmeseydi öyle düsünürdü belki, yine de Hagrid'in anlattiklari da pek inanilacak gibi degildi. Ama Harry ister istemez ona güveniyordu. Hagrid, durarak, " Iste," dedi. "Çatlak Kazan. Ünlü bir yerdir." Ufacik, köhne bir meyhaneydi burasi. Hagrid eliyle göstermeseydi, Harry farkina bile varmayacakti onun. Hizla gelip geçenler meyhaneye bakmiyorlardi bile. Bir yanindaki büyük kitapçidan öteki yanindaki plakçiya kayiyordu gözleri, Çatlak Kazan'i sanki hiç görmüyorlardi. Garip bir duygu uyandi Harry n u içinde, sanki meyhaneyi sadece Hagrid'le kendisi görmekteydi. Daha bu duygusunu dile getiremeden, Hariid onu içeriye sürükledi. Ünlü bir yer için çok karanlikti Çatlak Kazan, dökülüyordu. Bir kö sede üç be syasli kadin oturmus, beyaz sarap içiyordu. I çlerinden biri upuzun tir pipo tüttürmekteydi. Silindirs apkali ufak tefek bir adam, saçlari iyice dökülmüs, yapisyapisbir cevize benzeyen yasli barmenle konusuyordu.I çeri girdiklerinde miriltilar durdu. Herkes Hagrid'i taniyor gibiydi; el sallayip gülümsediler ona; barmen, bir kadehe uzanarak. “Her zamankinden mi, Hagrid?" dedi. Hagrid, koca elini Harry'nin sirtina vurup onu sendeleterek, " Içemem, Tom," dedi. "Hogwarts görevi ba s indayim." Gözlerini Harry'ye dikerek, "Yoksa," dedi barmen, "sakin bu-bu-?" Çatlak Kazan derin bir sessizli ge gömüldü birden-bire. Yasli barmen, "Vay canina!" diye fisildadi. "Harry Potter... ne büyük bir onur." Tezgâhin arkasindan firladi, gözleri yasli, Harry'nin yanma kosup elini yakaladi. "Hosdöndünüz, M- Potter, ho sdöndünüz." Harry ne diyece gini bilemedi. Herkes ona bakiyordu. Pipolu kadin, söndü günün farkinda bile olmadan, piposunu püfleyip duruyordu. Isil isildi Hagrid. Derken, iskemle gicirtilari yükseldi, Harry kendini Çatlak Kazan'da herkesle tokala sirken buldu. "Ben Doris Crockford, Mr Potter, sonunda sizi gördü güme inanamiyorum.' "Öyle mutluyum ki, Mr Potter, öyle mutluyum ki!" "Hep elinizi sikmak istemisimdir - kalbim duracak!" "Nasil sevindim, anlatamam, Mr Potter. Adim Diggle. Dedalus Diggle." "Sizi daha önce görmüstüm!" dedi Harry; Dedalus Diggle heyecandan silindirs apkasini düsürdü. "Bir ma gazada bana selam vermi stiniz." Çevresindekilere bakarak, "Hatirliyor!" diye ba girdi Dedalus Diggle. "Duydunuz mu? Beni hatirliyor!" Harry herkesle tokala sti da tokala sti - Doris Crockford tokala stiktan sonra hep siraya giriyordu yine. Soluk yüzlü bir delikanli, tedirgin, yaklasti. Gözlerinden biri segiriyordu. "Profesör Quirreil!" dedi Hagrid. "Harry Profesör Quirrell Hogvvarts'taki ö gretmenlerinden biri." Harry'nin eline yapisarak, "P-P-Potter," diye kekeledi Profesör Quirrell, "si-sizi ta-tanidi gima ne kadar se-sevindim, anlatamam." "Ne tür büyü ö gretiyorsunuz, Profesör Quirrell? "Ka-Ka-Karanlik Sanatlara Kar si Sa-Savunma," diye mirildandi Profesör Quirrell,s imdi bu konu üstünde durmak istemiyordu sanki. "Si-sizin için ge-gerekmez, ha, P-P-Potter?" Tedirgin tedirgin güldü. "Ma-malze-menizi alacaksiniz herhalde? Be-ben de vampirler üs-üstüne bir ki-kitap almaya geldim." Vampir sözünden bile tüyleri ürpermise benziyordu. Ötekiler, Profesör Quirrei'nin Harry'yi esir almasina izin vermediler. Hepsinden kurtulmak ise yaklasik on dakika sürdü. Sonunda, Hagrid bütün o gürültüde sesini duyurabildi. "Gitmemiz gerek - alacak çok s ey var. Hadi, Harry." Doris Crockford Harry'nin elini son kere sikti, öne dü stü Hagrid, tezgâhin arkasindan geçip, içinde bir çöp tenekesiyle ayrik otlarindan ba ska bir s ey olmayan, duvarlarla çevrili küçük bir avluya çiktilar. Hagrid, Harry'ye siritti. "Söylemedim miydi sana? Nasil ünlü oldugunu söyledimdi. Seni görünce Profesör Quirrell'm bile eli ayagi tutuldu - laf aramizda, hep zangir zangir titrer." "Hep tedirgin midir böyle?" "Haa, elbet. Zavallicik. Parlak zekâ. Kitaplardan çali sip ögrenirken iyiydi, birs eyi yoktu, ne zaman ki bir yil izin alip uygulamaya geçti... Kara Orman'da vampirlerle karsilasmis, öyle diyorlar, cadalozun tekiyle de basi derde girmis- ondan sonra eskisi gibi olamadi artik. Ö grencilerinden korkar, kendi ö grettigi dersten bile korkar - haydaa, nerede benim s emsiyem?" Vampirler? Cadalozlar? Kafasi karmakari sik olmustu Harry'nin, o arada Hagrid çöp tenekesinin yanindaki duvarda tuglalari saymaya koyulmustu. "Üç yukari... iki sa ga... " diye mirildandi. "Tamam, çekil biraz, Harry." S emsiyesinin ucuyla duvara üç kere vurdu. Dokundugu tuglas öyle bir titredi - oynadi - küçük bir delik belirdi ortasinda - delik büyüdü, büyüdü - bir saniye sonra Hagrid'in bile geçebilecegi kemerli bir geçitteydiler. Geçit, kivrila kivrila uzayip gözden yok olan tasdö seli bir soka ga açiliyordu. "Diagon Yolu'na hosgeldin," dedi Hagrid. Harry'nins askinligi karsisinda siritti. Kemerin altindan geçtiler. Harry kafasini çevirip arkasina bakti hemen, delik bir anda kapanmi s, kemer yine sapasa glam bir duvar oluvermisti. En yakin dükkânin önündeki kazanlar gün isiginda piril piril parliyordu. Üstlerindeki tabelada Kazanlar -Her Boy - Bakir, Pirinç, Kalay, Gümü s- Otomatik Kari stirmak - Katlanir yaziliydi. "Bir tane alacagiz sana," dedi Hagrid. "Ama önce parayi almamiz gerek." Ke ske sekiz gözüm daha olsaydi diye dü sünüyordu Harry. Sokakta yürürken ba sini her yana çeviriyor, bir anda her s eyi görmeye çalisiyordu: dükkânlari, önlerindeki esyalari, alisveriseden insanlari. Tombul bir kadinin yanindan geçtiler; kadin aktarin önünde basini iki yana sallayarak söyleniyordu: "Ejderha cigeri, grami on yedi Sickle, çildirmisbunlar..." Üstünde Bin Bir Çe sit BaykusDükkâni - Yirtici, Uysal, Boz, Kahverengi, Karbeyazi Bayku slar yazan karanlik bir dükkândan belli belirsiz baykusötüsleri geliyordu. Harry'nin yasiti birkaç çocuk, burunlarini süpürgelerin sergilendigi bir vitrine yapistirmislardi. Harry, içlerinden birinin, "Bak," dedigini duydu, "yeni NimbusI ki Bin - bundan hizlisi yok -" Cübbe satilan, teleskop satilan, Harry'nin daha önce hiç görmedi gi garip gümüsgereçler satilan dükkânlar, yarasa dalaklariyla, yilanbaligi gözleriyle dolu fiçilarin, cilt cilt kitap yiginlarinin, tüy kalemlerin, parsömen rulolarinin, iksirs iselerinin, ay kürelerinin sergilendigi vitrinler... "Gringotts," dedi Hagrid. Öteki küçük dükkânlarin tepesinde yükselen karbe-yazi bir binaya gelmi slerdi. Piril piril tunç kapilarin önünde, sirmali kiz üniformasiyla bir "Evet, bir ciddice bu," dedi Hagrid; beyaz ta smerdiveni çiktilar sessizce. Cincüce, Harry'den bir kan s daha kisaydi. Esmer bir yüzü, zeki baki slari, sivri bir sakali vardi; parmaklariyla ayaklarinin çok uzun oldu gunu fark etti Harry.I çeri girerlerken, cincüce e gilerek selam verdi, ikinci bir kapinin önündeydilers imdi, bu kapi gümüstendi, üstündes unlar yaziliydi: Gir bakalim, yabanci, ama dikkat et, sakin Kendini koyverip de hirsa kapilmayasin, Alin teri dökmeden kö se dönme hevesi Canina okur sonra, bak bizden söylemesi, Senin olmayan bir s ey yürüteceksen unut Aklini basina al, sonra da kendini tut, Hirsizliga kalkarsan, bir daha dü sün yine, Baskas eyler bulursun çil altinlar yerine. "Söyledigim gibi, burayi soymaya kalkanin fittir-masi gerek," dedi Hagrid. Gümüskapinin önünde bir çift cincüce egilerek selamladi onlari; uçsuz bucaksiz mermer bir salona girdiler. Yüz kadar cincüce daha uzun mu uzun bir bankin arkasindaki yüksek taburelere oturmu s, kocaman hesap defterlerine bir s eyler yaziyor, pirinç terazilerde para tartiyor, merceklerle de gerli taslar inceliyordu. Salondan disari açilan sayilamayacak kadar çok kapi vardi daha, ba ska cincüceler de o kapilardan insani, "a yol gösteriyordu. Hagrid'le Harry banka yakla stilar. Hagrid, o anda i syapmayan bir cincüceye, "Günaydin," dedi. "Mr Harry Potter'in kasasindan biraz para almaya geldik." "Anahtari yaninizda mi, efendim?" "Buralarda bir yerde olacak," dedi Hagrid, ceplerini bankin üstüne bo saltmaya basladi, cincücenin hesap defterinin üstüne bir avuç yapisyapisköpek bisküvisi yayildi. Burnunu kiristirdi cincüce. Harry, sa g larindaki cincücenin herbiri kor büyüklügünde bir yigin yakutu tartmasini seyrediyordu. Sonunda, "Buldum," dedi Hagrid, küçücük bir altin anahtar gösterdi. Cincüce anahtari inceledi. "Tamam görünüyor." Hagrid, gö gsünüs isirip böbürlenerek, "Profesör Dumbledore'dan da bir mektup getirdim," dedi. "Yedi yüz on üçüncü kasadaki Ne-Oldu gunu-Bilirsin-Sen'le ilgili." Cincüce mektubu dikkatle okudu. Sonra onu Hagrid'e uzatarak, "Peki," dedi. "Biri sizi iki kasaya da götürecek. Griphook!" Griphook bir ba ska cincüceydi. Hagrid köpek bisküvilerini ceplerine doldurdu yine, Griphook'un arkasinda, salondan di sari açilan kapilardan birine yöneldiler. Harry, "Yedi yüz on üçüncü kasadaki Ne-Oldu gu-nu-Bilirsin-Sen nedir?" diye sordu. Hagrid, gizemli bir biçimde, "Söyleyemem," dedi. "Çok gizli. Hogwarts isi. Dumbledore bana güvendi. Söylersem görevimi kötüye kullanmisolurum." Griphook onlara kapiyi açti. Yine mermerle kar silasaca gini saniyordu Harry,s asirdi. Mesalelerin aydinlattigi daracik ta sbir koridordaydilar. Dimdik a sagi iniyordu koridor, yerde incecik raylar vardi. Islik çaldi Griphook, raylar üstünde gicirdayarak küçük bir araba geldi hemen. Arabaya bindiler -Hagrid biraz zorluk çekti gerçi- ve yola koyuldular. Önce bulmacaya benzeyen dönemeçli geçitlerden ilerlediler. Harry unutmamaya çalisti, sol, sa g, sa g, sol, orta çatal, sa g, sol, ama olanaksizdi bu. Zangirdayan araba yolu biliyor gibiydi, çünkü Griphook onu yönetmiyordu. Harry'nin gözleri, çarpan so guk hava yüzünden sizliyordu; ama faltasi gibi açik tuttu onlari. Bir keresinde geçidin sonunda alevlerin yükseldigini gördü sanki, bunun bir ejderha olup olmadigim anlamak için hemen arkasina döndü, ama geç kalmi sti - yerde ve tavanda kocaman sarkitlar, dikitler bulunan bir yeralti gölünden geçerek daha da derinlere daldilar. Arabanin gürültüsünde sesini duyurmaya çalisarak, "Aklim ermiyor," dedi, "sarkitla dikit arasindaki fark ne?" "Sarkitta 's' harfi var ya," dedi Hagrid. " Simdi soru sorma bana. Galiba kusaca gim." Sahiden de yemye sil olmustu, araba sonunda geçit duvarindaki bir kapinin yaninda durdu gunda, hemen firladi Hagrid, dizlerinin titremesini önlemek için duvara yaslandi. Griphook kapinin kilidini açti.I çeriden çikan ye sil bir duman sardi ortaligi; dagilincas askinliktan yutkundu Harry.I çeride altin para kümeleri vardi. Gümüstepecikleri. Küçük bronz Knutlardan olu smus tepecikler. "Hepsi senin," diye gülümsedi Hagrid. Hepsi Harry'nin - inanilacak gibi de gildi. Durs-ley'ler bunu bilmiyorlardi anlasilan, bilselerdi, göz açip kapayincaya kadar hepsine el koyarlardi. Boyuna yakinmazlar miydi, Harry kendilerine ne kadar tuzluya patliyor diye? Demek bu arada, Londra'nin taa derinlerine gömülü küçük bir servetin de sahibiydi. Hagrid, Harry'nin torbaya biraz para koymasina yardimci oldu. "Altinlar Galleon," diye açikladi. "On yedi gümüsSickle bir Galleon eder, yirmi dokuz Knut da bir Sickle eder, o kadar basit. Tamam, o kadari birkaç döneme yeter, gerisi burada kalsin, güven içinde." Griphook'a döndü. " Simdi de yedi yüz on üç numarali kasa, lütfen, biraz daha a gir gidebilir miyiz?" Griphook, "Sadece tek hiz var," dedi. Gittikçe hizlanarak daha da derinlere iniyorlardis imdi. Keskin dönemeçlerden geçtikçe hava sö güdü da sögüdü. Tangir tungur bir yeralti çukurunu astilar, Harry kenardan e gilip asagidaki karanlik çukurda ne oldugunu anlamaya çalisti, ama Hagrid homurdanarak ensesine yapi stigi gibi çekti onu. Yedi yüz on üçüncü kasanin anahtar deligi yoktu. Griphook, kasilarak, "Geri durun," dedi. Uzun parmaklarindan biriyle kapiyi ok sadi; kapi eriyip gitti. "Bunu Gringotts cincücelerinin disinda biri yapmaya kalkarsa, kapi onu emerek içeri çeker," dedi Griphook. "Oradan çikamaz artik." Harry, "Içeride biri var mi yok mu diye sik sik bakiyor musunuz?" diye sordu. Griphook, pis sayilabilecek bir siritmayla, "Yaklasik on yilda bir," dedi. Harry, en siki önlemlerle korunan bu kasanin içinde ola ganüstü birs ey olduguna inaniyordu, essiz mücevherleri görmek için merakla egildi - kasa, ilk baki sta bo smusgibi geldi ona. Sonra kahverengi kâ g ida sarilmispis bir paket gördü yerde. Hagrid paketi alip paltosunun içine koydu. Onun ne oldu gunu ög renmeye can atiyordu Harry, ama sormayi göze alamadi. "Hadi bakalim," dedi Hagrid, "do gru cehennem arabasina - yolda da bir s ey sorma bana, a gzimi açma-sam iyi olacak." Çilginca bir araba yolculugundan sonra Grin-gotts'un önündeydiler yine, gün isigindan gözleri kamas iyordu. Harry'nin bir torba parasi vardi s imdi. Sevinçten nerelere ko saca gini bilmiyordu. Kaç Galleon kaç para eder, bilmesi gerekmiyordu, hiç bu kadar parasi olmami sti - Dudley'nin bile ömür boyu kazandig indan daha çoktu bu. Hagrid, ba siyla Madam Malkin'in Her Duruma Göre Cüppeleri’ni göstererek, " Simdi bir forma alalim sana," dedi. "Bak, Harry, ben Çatlak Kazan'da bir tek atmaya tüysem kizmazsin ya? S u Gringotts arabalari peri san ediyor beni." Hâlâ keyifsiz görünüyordu, Harry de Madam Malkin'in dükkânina tek ba s ina girdi, tedirgindi. Madam Malkin eflatunlar içinde, kisa boylu, güler yüzlü bir cadiydi. Harry daha a gzini açarken, "Hogvvarts mi, güzelim?" dedi. "Her boydan var burada - s u anda bir delikanliya da veriyoruz." Dükkânin arkasinda, bir taburenin üstünde solgun, sivri yüzlü bir çocuk duruyordu, bir ba ska cadi da onun uzun siyah cüppesini igneliyordu. Madam Mal-kin onun yanindaki bir ba ska tabureye çikardi Harry'yi, kafasindan bir cüppe geçirip etek boyunu ayarlamak için i gnelemeye koyuldu. "Merhaba," dedi çocuk, "sen de mi Hogwarts'a?" "Evet," dedi Harry. Çocuk, "Babam yanda kitap aliyor, annem de soka gin basindaki asalara bakiyor," dedi. Kelimeleri uzatarak bezgin bezgin konusuyordu. "Sonra onlari yarissüpürgeleri bakmaya götürece gim. Birinci siniftakilerin neden kendi süpürgeleri olmasin, anlamiyorum. Bir tane alsin diye babami zorlarim, sonra da bir yolunu bulur, onu gizlice sokarim okula." Harry hemen Dudleyi hatirladi. Çocuk, "Senin kendi süpürgen var mi?" diye devam etti. "Hayir," dedi Harry. "Hiç Quidditch oynadin mi?" Harry, "Hayir," dedi yine, Quidditch de neyin nesiydi acaba? "Ben oynadim - Babam takima seçilmezsem bunun düpedüz cinayet olaca gini söylüyor. Bence de öyle. Hangi binada kalaca gini biliyor musun?" Her dakika daha da afallayan Harry, "Hayir," dedi. "Zaten oraya gidinceye kadar kimse bilemez bunu, öyle de gil mi, ama ben Slytherin'de kalacagimi biliyorum, bütün ailem orada kalmis- bir de Hufflepuff ta kaldigim düsünsene - tek dakika durmaz, hemen ayrilirdim. Sen olsan ayrilmaz miydin?" "Hmm," dedi Harry, keske daha ilginç birs ey söyleyebilseydim diye düsündü. Çocuk, vitrini isaret ederek, "Hey, s u adama bak!" dedi ansizin. Hagrid duruyordu orada, Harry'ye siritiyor, içeri neden giremedigini belirtmek için de elindeki iki kocaman dondurma külahini gösteriyordu. "O, Hagrid," dedi Harry, çocu gun bilmedigi birs eyi bildigine seviniyordu. "Hogwarts'ta çalisiyor." "Haa," dedi çocuk, "adini duymustum. Bir çesit usak, de gil mi?" "Bekçi," dedi Harry. Her saniye daha az ho slaniyordu çocuktan. "Evet, öyle. Yabani biriymis- okul bahçesinde bir kulübede ya siyormus, arada bir sarho solur, büyü yapmaya kalkar, yata gini atese verirmis." Harry, "Bence piril piril biri," dedi sogukça. Çocuk, burun kivirarak, "Öyle mi?" dedi. "Neden seninle birlikte? Annen baban nerede?" Harry, "Öldüler," dedi kisaca. Çocukla bu konulara girmek istemiyordu. "Özür dilerim," dedi çocuk, sesi pek de özür diler gibi çikmiyordu. "Ama onlar da bizdendiler, de gil mi?" "Büyücüydüler, bunu soruyorsan eger." "Ötekileri aramiza almamalilar, öyle degil mi? Ayni degiliz, bizim gibi yetistirilmemisonlar. Düsünsene sen, bazilari mektup alincaya kadar Hogvvarts'in adini bile duymamis. Köklü büyücü ailelerin çocuklarini almalilar sadece. Sahi, senin soyadin ne?" Harrynin yanit vermesine firsat kalmadan, "Tamam, güzelim," dedi Madam Malkin; Harry de, konusmayi yarida kesti gi için özür dilemeye bile gerek görmeden tabureden atladi. "Eh," dedi suratsiz çocuk, "Hogwarts'ta görü sürüz herhalde." Harry, Hagrid'in aldigi dondurmayi (çikolatali, bögürtlenli, üstü findikli) yerken pek konusmadi. "Nen var?" dedi Hagrid. Harry düpedüz yalan söyledi: "Yok bir s ey." Par sömenle tüy kalem almak için durdular. Harry, yazdikça rengi degisen birs ise mürekkep buldu gu için keyiflenir gibi oldu. Dükkândan çikarlarken, "Hagrid, Quidditch nedir?" diye sordu. "Vay canina, Harry, ne kadar az s ey bildigini boyuna unutuyorum - daha Quidditch'ten bile haberin yok!" "Keyfimi iyice kaçirma," dedi Harry. Madam Malkin'de rastladi gi solgun yüzlü çocugu anlatti Hagrid'e. "- Muggle ailelerin çocuklari okula alinmamaliymis-" "Sen Muggle bir aileden gelmiyorsun ki. Senin kim oldugunu bileydi - ana babasi büyücüyse e ger, senin adini ezber ederek büyümü stür - Çatlak Kazan'da da gördün. Her neyse, akli mi erer onun, benim bildi g im büyücülerin en esaslilarindan bazilari bile Muggle ailelerden gelme - anani düsün! Bir de ananin karde s ine bak!" " Quidditch nedir peki?" "Spor. Büyücü sporu. S ey gibi - Muggle'lar dünyasinin futbolu gibi birs ey - herkes bayilir Quidditch'e -havada oynanir, uçan süpürgeler üstünde, dört top vardir - kurallari anlatmak uzun i ssimdi." "Peki, Slytherin'le Hufflepuff nedir?" "Okul binalari. Dört tane var. Herkes Hufflepuff m be spara etmedi gini söyler, ama -" Harry, üzüntüyle, "Ben herhalde Hufflepuff tayim," dedi. Hagrid, sir verir gibi, "Slytherin olacagina Hufflepuff olsun," dedi. "Sapitan cadilar, büyücüler içinde Slytherin'de bulunmamistek kimse yok. Biri de Kim-Oldu gunu-Bilirsin-Sen' di." "Vol- özür dilerim - Kim-Oldugunu-Bilirsin-Sen Hogwarts'ta miydi?" "Yillar yillar önce," dedi Hagrid. Flourish ve Blotts adli bir dükkâna girip Harry'nin ders kitaplarini aldilar, raflar tavana kadar kitaplarla doluydu, deri ciltli, kaldirim tasi büyüklügünde kitaplarla, ipek kapakli, posta pulu kadar minik kitaplarla, garip simgelerle dolu kitaplarla, bazi kitaplarin içi ise bombostu. Hiçbirs ey okumayan Dudley bile bayilirdi bunlara. Hagrid, Harry'yi sürükleyerek, Profesör Vindictus Viridian'in Lanetler ve Kar si-Lanetler (Arkada slarinizi Büyüleyin, Düsmanlarinizi En Yeni Öç Yöntemleriyle Çatlaan: Saç Dökülmesi, Bacak Titremesi, Dil Tutulmasi, daha neler neler) kitabindan zorla uzaklastirdi. "Dudley'yi nasil çatlatabilirim, onu bulmaya çalisiyordum." "Fena fikir degil, ama özel durumlar disinda Mugg-le'lar dünyasinda büyü kullanmak yasaktir," dedi Hag-rid. "Hem zaten daha beceremezsin, o düzeye gelinceye kadar çok çali sman, çok s ey ö grenmen gerek." Hagrid, Harry'nin altin bir kazan almasina da izin vermedi ("Listede kalayli diyor"), ama güzel bir takim iksir ölçegiyle açilir kapanir pirinç bir teleskop aldilar. Aktara gittiler sonra, dükkân o kadar etkileyiciydi ki, insan o berbat çürük yumurta ve lahana kokusunu bile duymuyordu. Yerde yapi syapisfiçilar vardi; duvarlara otlarla, kurutulmusköklerle, parlak tozlarla dolu kavanozlar siralanmisti; tavandan hayvan dis leriyle kivrik pençeler dizili ipler sarkiyordu. Hagrid tezgâhin arkasindaki adamdan Harry için bazi temel iksir malzemeleri isterken, Harry de tanesi yirmi bir Galleon'a satilan gümüstek boynuzlu at boynuzlarini, minicik, parlak siyah böcek gözlerini (kepçesi be sKnut) inceliyordu. Aktardan çikinca Harry'nin listesine bir daha bakti Hagrid. "Bir tek asa kaldi - haa, sahi, daha do gum günü armaganini almadim.'"' Harry kipkirmizi kesildigini fark etti. "Birs ey alman gerekmez -" "Ben de biliyorum, gerekmez. Bak, ne diyece gim. Hayvanini ben alayim. Kurbaga olmaz, kurba galarin modasi geceli yillar oldu, herkes makaraya alir seni - kediler desen, ho suma gitmez, beni aksirtirlar. Bir baykusalayim sana. Bütün çocuklar baykusister, çok da i se yararlar, postaciliktin tut da her bir i si yaparlar." Yirmi dakika sonra, hisirtilarla, kanat çirpislariyla, mücevher parlakliginda gözlerle dolu o karanlik Bin Bir Çe sit BaykusDükkâr.i'ndan çikiyorlardi. Harry'nin elinde büyük bir kafes, kafesin içinde de ba sini kanadinin altina sokmus, uyuklayan çok güzel kar beyazi bir bayku svardi. Tipki Profesör Quirrell gibi kekeleyerek te sekkür üstüne te sekkür etti Hagrid'e. Hagrid, "Tesekküre de gmez," dedi bo guk bir sesle. "Dursley'ler herhalde pek bir s ey vermemislerdir sana. Sadece Ollivander'ler kaldi s imdi - asa satilan tek yer orasi, sana da en iyi asayi almaliyiz." Büyülü asa... Harry en çok bunu istiyordu. Son dükkân daracikti, külüstür mü külüstürdü. Kapinin üstünde yaldizli harflerle Ollivander'ler: Kusursuz Asa Yapimcilari - Kurulusu: Î.Ö< 382 yaziliydi. Tozlu vitrindeki solmusmor yastikta bir tek asa duruyordu. Içeri girerlerken dükkânin derinliklerinde bir çingirak çaldi. Ufacik bir yerdi burasi; bombostu, ince bacakli bir iskemleden ba ska bir s ey yoktu. Hagrid de ona oturup beklemeye koyuldu. Harry, çok kati kurallari olan bir kitapliga girmisgibi bir duyguya kapildi; aklina yeni gelen bazi sorulari sormak yerine tavana kadar dizilmisdar kutulara bakmayi ye gledi. Her nedense, ensesi ka siniyordu. Buradaki toz ve sessizlik gizli bir büyüye karismisgibiydi. "Iyi günler," dedi yumusak bir ses. Harry siçradi. Hagrid de siçramisti herhalde, büyük bir çatirti kopmu stu çünkü, o da ince bacakli iskemleden hemen kalkmisti. Dükkânin loslugunda ay gibi parildayan kocaman, soluk gözleriyle yasli bir adam duruyordu kar silarinda. Harry, çekinerek, "Merhaba," dedi. "Evet," dedi adam. "evet, evet. Sizi yakinda görece gimi biliyordum. Harry Potter." Soru de gildi bu. "Gözleriniz annenizin gözlerine çekmis. Daha dün gibi geliyor, o da buradaydi, ilk asasini almaya gelmisti. Yirmi alti santim uzunlugunda, incecik, sö gütten yapilmis. Tilsim için çok uygun bir asa." Mr Ollivander daha da yakla sti Harry'ye. Ke ske gözlerini kirpsa diye düsündü Harry. O gümüsrengi gözler insani ürpertiyordu. "Ama babaniz maun bir asa be genmisti. Yirmi dokuz santim. Esnek. Biraz daha güçlü, biçim degistirmek için birebir. Evet, babaniz onu seçmisti - aslina bakarsaniz, asa büyücüyü seçer tabii." Mr Ollivander o kadar yakla smisti ki, Harry'yle burun buruna gelmislerdi neredeyse. Harry, o sisli gözlerde kendi yansimasini görüyordu. "Demek burasi..." Mr Ollivander, uzun, beyaz parma giyla Harry'nin alnindakis imsek izine dokundu. "Yazik," dedi usulca, "bunu yapan asayi da ben satmi stim. Otuz dört santim. Porsuk. Güçlü bir asa, çok güçlü, yanlisellere geçerse... E ger o asanin dünyada ne gibi i slerde kullanilacagini kestirebilseydim..." Basini iki yana salladi, derken Hagrid'i gördü, Harry de bir oh çekti. "Rubeus! Rubeus Hagrid! Seni yeniden görmek ne güzel... Me se, kirk buçuk santim, oldukça esnek, öyle degil miydi?" "Evet, efendim, öyleydi," dedi Hagrid. "Güzel asaydi dogrusu. Ama seni kovduklarinda ortasindan kirdilar, de gil mi?" dedi Mr Ollivander, birdenbire sertle smisti. Ayaklanni sallayarak, "Sey - evet, kirdilar," dedi Hagrid. Sonra co skuyla, "Ama parçalari hâlâ bende," diye ekledi. Mr Ollivander, azarlarcasina, "Kullanmiyorsun ya?" dedi. Hagrid, "Hayir, efendim," dedi hemen. Harry, onun konusurken pembe s emsiyesine simsiki yapistigini fark ermisti. Mr Ollivander, Hagrid'e dik dik bakarak, "Hmmm," dedi. "Eh - Mr Potter. Bir bakalim." Üstü gümü s çizgili uzun bir mezura çikardi cebinden. "Asa kolunuz hangisi?" "Sey - ben sa gelimi kullanirim," dedi Harry. "Uzatin kolunuzu. Tamam." Harr^nin omuzundan parmagina, bileginden dirsegine, omuzundan ayak ucuna, dizinden koltuk altina ölçüsünü aldi. Sonra da kafasinin çevresini ölçtü. Ölçü alirken, "Her Ollivander asasinda güçlü bir büyü özü vardir, Mr Potter," dedi. "Biz tek boynuzlu at kulan, anka telekleri, ejderha yü-re gi tellerini kullaniriz. Ollivander asalari hiç birbirine benzemez, tek boynuzlu atlarin, ejderhalarin, ankalarm birbirlerine benzemedikleri gibi. Tebii baska büyücü asalarindan ayni sonucu alamazsiniz ' Harry birdenbire fark etti: Burun deliklerinin arasini ölçen mezura bu isi kendi kendine yapiyordu. Mr Ollivander raflari karistiriyor, kutular indiriyordu. "Yeter," dedi, mezura da gev seyerek yere yi giliver-di. “Peki öyleyse, Mr Potter. S unu deneyin. Kayinag aci ve ejderha yüre gi tellerinden. Yirmi üç santim. Güzel ve esnek. Tutups öyle bir sallayin.” Harry asayi aldi ve (bu i si aptalca bularak) havada salladi, ama Mr Ollivander hemen kapti. "Akçaa gaç ve anka tele gi. On sekiz santim. Vizildar. Deneyin-" Harry denemeye kalkti - ama daha havaya kaldiririn Mr Ollivander asayi çekti aldi. (avi, ha i - bunu alin, abanoz ve tek boynuzlu a,. Yirmibe sDU v * ^ santim esnek. Hadi, hadi, dene.” Harry dene un u . . .j uv Mr Ollivander'in ne bekledi gini Harry rru hix" b* ~n ordu Oe.iedi gi asalar yigini ince bacakli iskeou -i > oûvudükre Duyuyordu Mr Ollivander asa çikardikça artiyordu. ' Tr müsteri ha"* Merak , Mr Ollivander erdr en bulaca - oak^-n s jino -eve. ned^r ol--' ^ • ji bi* kar-^u. - dikeri, defno ve parmaklarinda. Ba sinin üstüne kaldirdi onu, tozlu havada vinlatarak indirdi; asanin ucundan hava fisekleri gibi kirmizi, altin rengi kivilcimlar fiskirdi, duvarlarda oyna san isiklar belirdi. Hagrid sevinç çigliklari atarak el çirpti; Mr Ollivander, "Ah, bravo!" diye ba girdi. "Evet, tamam, ah, çok güzel. Vay, vay, vay... ne tuhaf... ne kadar tuhaf..." Harry'nin asasini kutusuna koydu yine, kahverengi kâ gida sardi; bir yandan da, 'Tuhaf... tuhaf..." diye mirildaniyordu. "Özür dilerim," dedi Harry, "nedir tuhaf olan?" Mr Ollivander soluk baki slarim Harry'ye dikti. "Sattigim her asayi hatirlarim, Mr Potter. Tek tek hepsini. Tele gi asanizda olan anka, bir ba ska telek daha vermisti - bir tek telek. Kaderinize bu asanin dü smesi çok tuhaf, çünkü sizde o izi birakan bunun karde siydi." Harry yutkundu. "Evet, otuz dört santim. Porsuk. Böyle s eylerin olmasi gerçekten tuhaf. Unutmayin, asa büyücüyü seçer... Sizden büyük isler beklememiz gerektigini düsünüyorum, Mr Potter... Ne de olsa, Adi Anilmamasi Gereken Ki si büyük isler ba sarmisti - korkunç, evet, ama büyük i sler." Harry ürperdi. Mr Ollivander'den pek de ho slandigini sanmiyordu. Asa için yedi altin Galleon verdi, Mr Ollivander de yerlere kadar e gilerek onlari geçirdi. Ak sam günesi iyice alçalmisti gökte, Harry ile Hagrid Diagon Yolu'ndan indiler; duvardan, sonra da artik bo salmisÇatlak Kazan'dan geçtiler. Yolda yürürlerken hiç konu smadi Harry; metroda herkesin kendilerine nasils askinlikla baktiklarini bile fark etmedi; elleri garip paketlerle doluydu, üstüne üstlük bir de uyuklayan baykusvardi Harry'nin kucaginda. Yürüyen merdivenden PaddingtonI stasyonu'na çiktilar; Harry, ancak Hagrid omzuna vurdu gunda anladi nerede olduklarini. “Tren kalkmadan iki lokma birs ey yemeye vaktimiz var” dedi Hagrid. Harry'ye bir hamburger aldi, yemek için plastik koltuklara oturdular. Harry boyuna çevresine bakiyordu. Hers ey nedense garip görünmeye ba slamisti. "iyisin ya, Harry? Pek sessiz duruyorsun," dedi Hagrid. Harry anlatabilece gini pek sanmiyordu. Yasaminin en güzel dogum gününü geçirmisti - yine de hamburgerini kemirerek uygun sözleri bulmaya çalisti. "Herkes özel biri oldugumu düsünüyor," dedi sonunda. "Çatlak Kazan'dakiler, Profesör Quirrell, Mr Ollivander... ama büyü konusunda hiçbirs ey bilmiyorum. Nasil büyüks eyler bekleyebilirler benden? Ünlüyüm, neden ünlü oldugumu da bilmiyorum. Vol - özür dilerim - annemle babamin öldügü gece neler oldu, hiç hatirlamiyorum." Hagrid masadan e gildi. O yabani saçlarinin, kaslarinin arkasinda simsicak bir gülümseme vardi. "Merak etme, Harry. Kisa zamanda ö grenirsin. Herkes Hogwarts'ta i se sifirdan baslar, takma kafani. Kendin ol, yeter. Biliyorum, kolay de gil bu. Öne çikarildin, çetin is. Ama Hogvvarts'ta çok güzel vakit geçireceksin - ben geçirdim - aslina bakarsan, hâlâ geçiriyorum." Hagrid, Harry'yi trene bindirdi. Tren Dursley'lere götürecekti onu. Eline de bir zarf tutu sturdu. "Hogwarts'a biletin," dedi. "Eylülün ilk günü -King's Cross - hepsi bilette yazili. Dursley'lerle bir sorunun olursa, bayku sunla hemen bir mektup yolla, beni nerede bulaca gini bilir... Yakinda görüsürüz, Harry." Tren istasyondan ayrildi. Harry, gözden yok oluncaya kadar bakmak istedi Hagrid'e; koltu gundan kalkip burnunu pencereye dayadi, gözlerini kirpistirdi, Hagrid gitmisti. ALTINCI BÖLÜM Peron Dokuz Üç Çeyrek'ten Yolculuk Harry'nin Dursley'lerle son ayi pek de keyifli geçmedi. Do gru, Dudley öyle korkuyordu ki Harry'den, onunla ayni odada kalmayi göze alamiyordu; Petunia Teyze ile Vernon Eniste de onu dolaba kapatmiyor, birs ey yapmaya zorlamiyor, ona ba girmiyordu - aslina bakilirsa, agizlarini bile açmiyorlardi. Yari korku, yari öfkeyle, Harry'nin oturdugu koltukta sanki kimse yokmusgibi bosbo sbakiyorlardi. Birçok açidan bir gelismeydi bu, ama bir süre sonra sikici olmaya ba sladi. Pek çikmadi gi odasinda Harry'ye yeni bayku su arkada slik ediyordu. Harry, Hedvvig diyordu ona, Sihir Tarihi'nde buldugu bir addi bu. Ders kitaplari çok ilginçti. Yata ginda sirtüstü yatip gece yarilarina kadar onlari okuyordu, bu arada Hedvvig açik pencereden diledi gi gibi uçup gidiyor, cani isteyince de dönüyordu. Petunia Teyze'nin odayi süpürmeye gelmemesi de büyüks ansti do grusu, çünkü Hedvvig ölü fare getiriyordu boyuna. Harry her gece uykuya dalmadan önce, duvara asti gi kâgitta bir günün daha üstünü çiziyor, l Eylül'e ne kadar kaldigini hesapliyordu. Agustosun son günü, ertesi gün King's Cross I stasyonu'na gitme konusunu teyzesiyle enistesine açmayi düsündü, salona indi; Dursley'ler televizyonda bir yarisma programi seyrediyorlardi. Orada oldu gunu belirtmek için bogazini temizledi; Dudley çiglik atarak odadan kaçti. "Sey - Vernon Eni ste?" Vernon Eniste seyretti gi programa homurdandi. "Sey - yarin King's Cross'ta olmam gerekiyor -Hogvvarts'a gitmek için." Vernon Eniste bir daha homurdandi. "Acaba siz beni götürebilir misiniz?" Homurdanma. Harry, bunun evet anlamina geldigini çikardi. "Tesekkür ederim." Tam odasina çikacakti ki, Vernon Eni ste konu stu. "Büyücüler okuluna da trenle mi gidilirmis! Uçan halilari güveler mi yemisyoksa?" Harry bir s ey söylemedi. "Neredeymisbu okul?" "Bilmiyorum," dedi Harry, daha önce hiç aklina gelmemisti bu. Cebinden Hagrid'in verdi gi bileti çikardi. "Saat on birde Peron Dokuz Üç Çeyrek'ten kalkan trene binece gim," dedi. Teyzesiyle enistesi gözlerini ona diktiler. "Peron kaç?" "Dokuz üç çeyrek." "Saçmalama," dedi Vernon Eniste, "Peron Dokuz Üç Çeyrek diye bir s ey olamaz." "Bilette öyle yaziyor." "Kudurmusbunlar," dedi Vernon Eniste, "hepsi sapitmis. Sen de anlayacaksin bunu. Gör de bak. Peki, King's Cross'a götürürüz seni. Yarin Londra'ya gidece giz zaten, yoksa kilimi bile kipirdatmazdim." Harry, bir dostluk ba gi kurmaya çalisarak, "Neden gidiyorsunuz Londra'ya?" diye sordu. Vernon Eniste, "Dudleyi hastaneye götürüyoruz," dedi. "Smeltings'e gitmeden önce kuyrugunun alinmasi gerek." Harry ertesi sabah be ste uyandi; öylesine heyecanli, öylesine tedirgindi ki, bir daha uyuyamadi. Kalkip kot pantolonunu giydi, istasyona büyücü cüppesiyle gitmek istemiyordu çünkü - üstünü trende de gistirirdi. Gerekli hers ey tamam mi diye Hogvvarts listesini bir daha inceledi, Hedvvig'i kafesine kapatti, sonra odada bir a sagi bir yukari dolasarak Dursley'lerin kalkmasini beklemeye basladi.I ki saat sonra, Harry'nin büyük, a gir sandigi Dursley'lerin arabasina yüklenmis, Petunia Teyze, Dudley'yi Harry'nin yanina oturtmus, yola koyulmuslardi. On buçukta King's Cross'a vardilar. Vernon Eni ste sandigi bir el arabasina yükledi, Harry'yle birlikte istasyona girdi. Harry'nin daha önce hiç tanik olmadigi bir incelikti bu; sonunda Vernon Eniste peronlarin önünde, suratinda pis bir siritisla durdu. "Eh, geldik iste, çocuk. Dokuz numarali peron - on numarali peron. Senin peron ikisinin arasinda bir yerlerde olmali, ama daha yapip bitirememisler anlasilan." Hakli sayilirdi tabii. Peronlarin birinin basinda kocaman bir plastik dokuz, yanindakinin ba sinda da yine kocaman plastik bir on vardi; aralannda hiçbir s ey yoktu. Vernon Eniste, daha da pis bir siriti sla, "Sana iyi dersler," dedi. Ba ska tek kelime söylemeden çekip gitti. Harry arkasina bakinca Dursley'lerin uzakla stiklarini gördü. Üçü de gülüyordu. Harry'nin agzi kurudu birden. Ne yapacakti s imdi? Hedwig yüzünden, gelen geçen gülerek ona bakiyordu. En iyisi, birine sormakti. Oradan geçen bir görevliyi durdurdu, ama Peron Dokuz Üç Ceyrek'i sormaya cesaret edemedi. Hogwarts'in adini bile duymamisti görevli, Harry ülkenin hangi bölgesinde oldugunu bile söyleyemeyince, görevli onun kendisini islettigini sandi. Umutlan kiriliyordu Harry'nin, saat on birde kalkacak treni sordu, ama görevli böyle bir tren olmadigini söyledi. Sonra da söylene söylene çekti gitti. Harry pani ge kapilmamaya çalisiyordus imdi. Gelen trenlerin belirtildigi tabelanin üstündeki büyük saate bakilirsa, Hogwarts'a gidecek trene binmesi için sadece on dakikasi kalmi sti; ne yapaca gini bilemiyordu; istasyonun ortasinda, kaldiramayaca gi agirlikta bir sandikla, bir yigin büyücü parasiyla, bir de koca bir bayku sla kalakalmisti. Hagrid, yapmasi gereken bir s eyi söylemeyi unutmustu herhalde, Diagon Yolu'nun basindaki duvarin soldan üçüncü tuglasina vurmak gibi birs eyi. Acaba asasini çikarip dokuzuncu peronla onuncu peron arasindaki bilet gisesine birkaç kere vursa miydi? Tam o sirada arkasindan birkaç ki si geçti, birtakim sözler geldi Harry'nin kulagina. "- Muggle'larla dolu tabii -" Harry hizla döndü. Tombul bir kadindi bu, hepsi de kizil saçli dört o glanla konusuyordu. Çocuklarin dördünde de, Harry'ninkine benzer birer sandik, birer de bayku svardi. Yüregi gümbür gümbür atarak, el arabasiyla onlarin pesine düstü Harry. Durdular, o da durdu - ne söylediklerini isitecek kadar yakinlarinda. Çocuklarin annesi, "Peronun numarasi kaç?" diye sordu. "Dokuz üç çeyrek," dedi küçük bir kiz, o da kizil saçliydi, kadinin elini tutmustu. "Annecigim, ben de gidebilir miyim?" "Sen daha çok küçüksün, Ginny, uslu dur. Hadi, Percy, önce sen git." Çocuklarin en büyügü, dokuz ve on numarali peronlara do gru yürüdü. Harry, bir s ey kaçirmayayim diye, gözünü bile kirpmadan onu izledi - çocuk tam iki peronu ayiran bölmeye vardiginda aralarina kalabalik bir turist toplulugu girdi; son sirt çantasi çekilip ortalik açilinca, Harry çocu gun ortalarda olmadigini gördü. Tombul kadin, "Sira sende, Fred," dedi. "Fred de gilim ben, George'um," dedi çocuk. "Bir de kalkmis, annemiz oldugunu söylüyorsun! Daha adimi bile bilmiyorsun!" "Özür dilerim, George." "Saka ediyordum, ben Fred'im," dedi çocuk, o da gitti. I kiz karde si çabuk olmasini seslendi arkasindan; o da karde sini dinledi anlasilan, çünkü bir saniye içinde yok olmustu - ama nasil becermi sti bunu? S imdi hizli hizli üçüncü kardesyürüyordu bölmeye dogru - tam oraya varmi sti ki, o da ansizin kayiplara karisti. Baska çikar yol kalmamisti. Harry, "Özür dilerim," dedi tombul kadina. "Merhaba, yavrum," dedi kadin. "Hogvvarts'a ilk gidisin mi? Ron da yeni." O gullarinin sonuncusunu, en küçüklerini gösterdi. Uzun boylu, zayif, leylek bacakli, çilli, sivri burunlu bir çocuktu bu, elleriyle ayaklari kocamandi. "Evet" dedi Harry. "Birs ey soracaktim - ben - ben bilmiyorum -" Kadin, "Perona nasil gidece gini mi?" dedi gülümseyerek; Harry bassalladi. "Kolay," dedi kadin. "Bütün yapaca gin, dokuzuncuyla onuncu peronlari ayiran bölmeye yürümek. Dosdo gru git, durma, bölmeye çarparim diye de korkma, bu çok önemli. Heyecanini bastiramiyorsan, ko sar adim git. Hadi, Ron'dan önce seni yollayalim." "Peki," dedi Harry. El arabasini iterek çevirdi, bölmeye bakti. Pek sa glam görünüyordu. Yürümeye basladi. Dokuzuncu, onuncu peronlara ko susturanlar, onu iterek yol açtilar kendilerine. Harry adimlarini hizlandirdi. Bilet gisesine toslayacak, ba si derde girecekti - el arabasini iterek ko suyordus imdi -bölme yakla siyor, yaklasiyordu - duramiyordu da - el arabasi denetimden çikmi sti - bir adim kalmisti bölmeye - çarpti çarpacakti - gözlerini yumdu Çarpmadi... ko smayi sürdürdü... gözlerini açti. Insanlarla dolu bir peronda kirmizi bir buharli tren bekliyordu. Tepelerindeki tabelada Hogwarts Ekspresi, kalki ssaati: 11 yaziyordu. Harry arkasina bakti, bilet gi sesinin yerinde Peron Dokuz Üç Çeyrek yazili demir islemeli bir kemer vardi. Basarmisti. Lokomotiften yayilan duman kalabaligi sarmisti, ayaklarinin dibinde her renkten kediler ko suyordu. Baykuslar, a gir sandiklarin takirtilari, gicirtilari arasinda birbirlerini selamliyordu. Ilk birkaç vagon ö grencilerle dolmustus imdiden, bazilari pencereden sarkmis, aileleriyle konusuyor, bazilari da yer kavgasi ediyordu. Harry bo sbir yer bulabilmek için el arabasini iterek peron boyunca ilerledi. Yuvarlak yüzlü bir çocugun yanindan geçti; çocuk, "Yine kurbagami kaybettim, nine," diyordu. Harry, ya sli kadinin, "Ah, Neville," diye iç çektigini duydu. Perçemli bir çocu gun çevresini küçük bir kalabalik sarmisti. "Bir bakalim, Lee, ne olursun." Çocuk kolunun altindaki kutunun kapa gini açti, içindekis ey uzun, killi bacagini uzatinca, herkes çigliklar atti, haykirdi. Harry kalabaligi yararak ilerledi, trenin arkalarinda bo sbir kompartiman buldu sonunda. Önce Hedwnig'i koydu içeriye, sonra da sandi gini ite kaka tren kapisina götürdü. Bir ucundan tutarak kaldirmaya çali sti, basama ga koyacakti, ama beceremedi, iki kere aya ginin üstüne düsürdü. "Yardim ister misin?" Bölmede arkasindan gittigi kizil saçli ikizlerden biriydi bu. "Evet, lütfen," diye soludu Harry. "Hey, Fred! Gel de yardim et!" Ikizlerin yardimiyla, Harry'nin sandigi trene çikarilip kompartimanin bir kösesine konuldu. Gözlerine düsen terli saçlarini arkaya iterek, "Sa go-lun," dedi Harry. Ikizlerden biri, ansizin, Harry'nin alnindaki izi göstererek, "Nedir bu?" diye sordu. Öteki ikiz, "Vay canina!" dedi. "Yoksa sen -?" "Evet, o," dedi ikizlerden ilki. Harry'ye döndü: "Öyle de gil mi?" "Ne öyle de gil mi?" diye sordu Harry. Ikizler, bi; agizdan, "Harry Potter!" diye haykirdilar. "Haa, o mu," dedi Harry. "Yani - evet - ben oyum." Iki çocuk da hayranlikla gözlerini diktiler ona, Harry kipkirmizi kesildi. Neyse ki, trenin açik kapisindan bir ses geldi de, o sikintili durumdan kurtuldu. "Fred? George? Orada misiniz?" "Geliyoruz, anne." Ikizler Harry'ye son bir kez göz atarak trenden atladilar. Pencerenin yanina oturdu Harry, kendini yari gizleyerek perondaki kizil saçli aileyi gözetledi, neler konus ulduguna kulak kabartti. Anneleri mendilini çikarmisti. "Ron, burnunda birs ey var." Çocuklarin en küçü gü geri çekilmeye çalisti, ama annesi yakaladi onu, burnunun ucunu silmeye basladi. "Anne - birak." Silkinerek kurtuldu. Ikizlerden biri, "Aaah, bastibacak Ronnie'nin burnunda bir s ey mi var?" dedi. "Kes sesini," dedi Ron. Anneleri, "Percy nerede?" dedi. "Simdi geliyor." Çocuklarin en büyügü belirdi. Dalgali siyah Hogwarts cüppesini geçirmisti sirtina; Harry cüppenin gög sünde, üstünde SB harfleri yazik, piril piril gümüsbir rozet gördü. "Fazla kalamam, anne," dedi Percy. "Öndeyim, Sinif Baskanlarina ayrilmisiki kompartiman var -" Ikizlerden biri, son derece s asirmisgibi, "Sinif Baskani misin sen?" dedi. "Bilmiyorduk, daha önce söyleseydin ya." "Bir dakika," dedi öteki ikiz, "galiba bu konuda bir s eyler söylemisti. Bir kere -" "Ya da iki kere -" "Bir dakika -" "Yaz boyunca -" "Eeh, kesin artik," dedi Sinif Baskani Percy. Ikizlerden biri, "Nasil oluyor da, yeni bir cüppe aliniyor ona?" dedi. Keyifle, "O, Sinif Baskani çünkü," dedi anneleri. "Peki, canim, güzel bir ders yili dilerim sana - oraya varinca bir baykusla haber yolla." Percy'yi yanaklarindan öptü, Percy gitti. Anne, ikizlere döndü sonra. "Simdi, siz ikiniz - bu yil uslu durun. Eger bir bayku sdaha haber getirirse - tuvaleti ta sirdiginiza dair ya da-" "Tuvaleti tasirmak mi? Hiç böyle birs ey yapmadik ki." "Yine de iyi fikir, anne, sagol." "Hiç de komik de gil. Ron'a da göz kulak olun." "Merak etme, bastibacak Ronnie bizim yanimizda güvende." Ron, "Kes sesini," dedi yine. Boyu neredeyse ikizler kadar uzundu, annesinin sildigi burnu hâlâ pembeydi. "Hey, anne, bil bakalim! Bil bakalim trende kimi gördük?" Harry, bakti gini görmesinler diye hemen geri çekildi. "Hani istasyonda yanimizda duran o siyah saçli çocuk vardi ya? Kimmiso, biliyor musun?" "Kimmis?" "Harry Potter!" Küçük kizin sesini duydu Harry. "Ah, anne, trene çikip görebilir miyim onu, anne, n'olursun..." "Daha önce gördün ya, Ginny, hrm bundan ho slanmaz, hayvanat bahçesinde maymunlarimi seyrediyorsun? Gerçekten o mu, Fred? Nereden biliyo sun?" "Kendisine sordum.I zi gördüm. Tam alninda -simsek gibi." "Zavalli yavrucak - tevekkeli yapayalnizdi.S asirmistim ben de. Perona nasil gidilece gini sorarken öyle terbiyeliydi ki." "Biraks imdi onu, acaba Kim-Olda gunu-Bilirsin-Sen'in nasil biri oldugunu hatirliyor mudi. J?" Anneleri birdenbire sertlesti. "Bunu sormam yasakliyorum, Fred. Sakin bunu sorayim deme ona. Okuldaki ilk gününde bunu hatirlatman pek gerekiyormusgibi." "Tamam, sinirlenme." Bir düdük öttü. "Hadi, çabuk olun!" dedi kadin, üç çocuk trene bindi. Anneleri yanaklarina güle güle öpücü gü kondursun diye pencereden e gildiler, küçük kiz aglamaya bagladi. "Aglama, Ginny, sana bir sürü baykusyollariz " "Sana Hogwarts'tan bir de tuvalet kapa gi göndeririz." "George!" "Saka ediyordum, anne." Tren hareket etti. Harry çocuklarin annelerine el salladi gini, kardeslerinin de yari gülerek, yari aglayarak trenin yani sira kostugunu gördü; kiz kostu, ko stu, sonunda tren hizlaninca geride kaldi, el salladi. Harry, tren kö seyi dönünce anneyle kizin gözden yok oldugunu gördü. Pencerenin önünden evler geçiyordu hizla. Yüreginin büyük bir heyecanla kabardigini duydu Harry. Basina neler gelecegini bilmiyordu - ama geride biraktiklarindan daha kötü s eyler yasamayacagi kesindi. Kompartimanin kapisi açildi, kizil saçli çocuklarin en küçügü girdi içeri. Harry'nin kar sisindaki koltugu göstererek, "Kimse oturuyor mu burada?" diye sordu. "Her yer dolu." Harry iki yana salladi ba sini, çocuk oturdu. Harry'ye bir göz atti, sonra hiç ona bakmami sgibi, birdenbire pencereden di sariyi seyretmeye koyuldu. Harry, burnundaki siyah lekenin hâlâ silinmemisoldugunu gördü. "Hey, Ron!" Ikizler gelmislerdi. "Bak, biz trenin ortasina gidiyoruz - Lee Jordan'da dev bir tarantula örümce gi var." "Peki," diye mirildandi Ron. "Harry," dedi öteki ikiz, "kendimizi tanitmismiydik? Biz Fred ve George VVeasley. Bu da karde simiz Ron. Sonra görü sürüz." Harry'yle Ron, "Güle güle," dediler.I kizler çikip kompartiman kapisini kapattilar. Ron dayanamadi artik, "Sen sahiden Harry Potter misin?" diye sordu. Harry ba ssalladi. "Iyi öyleyse - Fred'le George'un s akalarindan biri sanmistim," dedi Ron. "Sahiden orada -" Harry'nin alnini gösterdi. Harry, s imsek biçimindeki yara izini göstermek için ;açini geriye atti. Ron uzun uzun bakti. "Demek Kim-Oldugunu-Bilirsin-Sen tam oraya -?" "Evet," dedi Harry, "ama hatirlamiyorum." Ron, merakla, "Hiçbirs ey hatirlamiyor musun?" dedi. "Sey - bir sürü ye sil isik hatirliyorum, ama o kadar." "Vay canina!" dedi Ron. Oturup Harry'ye bakti bir an sonra ne yapti ginin farkina varmisgibi, ansizin pencereden disariyi seyretmeye koyuldu yine. Ron Harry'yi ne kadar ilginç bulmussa, Harry de Ron'u o kadar ilginç bulmu stu, "Bütün ailen büyücü mü?" diye sordu. "Sey - galiba öyle," dedi Ron. "Annemin bir küçük kuzeni var sadece, muhasebeci, ama ondan da hiç söz etmeyiz." "Öyleyses imdiden birtakim büyüler biliyorsundur." Diagon Yolu'ndaki solgun yüzlü çocugun sözünü ettigi köklü büyücü ailelerden biriydi VVeasley'ler. "Muggle'larla yasadigini duymustum," dedi Ron. "Nasil insanlar onlar?" "Korkunç - s ey, hepsi de gil tabii. Ama teyzem de, enistem de, kuzenim de korkunç. Ke ske benim de üç büyücü karde sim olsaydi." "Bes," dedi Ron. Nedense kederlenivermi sti. "Ben ailemde Hogwarts'a giden altinci kisiyim. Çoks ey gördüm sayilir. Bill'le Charlie mezun oldular - Bili Ögrenciler Baskani'ydi, Charlie de Quidditch kaptani. S imdi Percy Sinif Baskani. Fred'le George yaramazlar, ama dersleri iyidir, herkesi e glendirirler. Benim de onlar gibi olmami istiyorlar, ama onlar gibi olmamin bir anlami yok ki, hers eyi ilk yapan onlar çünkü. Be s karde sin varsa, zaten hiçbirs eyin yeni olamaz. Bana Bill'in eski cüppelerini, Charlie'nin eski asasini, Percy'nin eski faresini verdiler." Ron elini iç cebine atip, uyuklayans isman, külrengi bir fare çikardi. "Adi Scabbers, bir i se yaramiyor, uyandigi yok ki. Babam, Sinif Baskani seçildigi için Percy'ye bir bayku saldi, ama para bitti gi- neyse, bana da Scabbers kaldi." Ron'un kulaklari pembelesti. Çok konu stugunu düsünüyordu galiba, çünkü yine pencereden bakmaya ba sladi. Harry, bayku salacak kadar para kalmamasinin hiç de ayip bir s ey olmadigini düsünüyordu. Bir ay öncesine kadar onun da hiç parasi olmami sti, Ron'a hepsini anlatti, Dudley'nin eskilerini giydigini, dogum gününde hiç dise dokunur bir arma gan almadigini. Ron'un keyfi yerine gelir gibi oldu. "... Hagrid bana söyleyinceye kadar, ne büyücülükten haberim vardi, ne anne babamndan, ne de Volde-mort'dan " Ron'un solugu tikanir gibi oldu. "Ne oldu?" dedi Harry. "Kim-Oldugunu-Bilirsin-Sen'in adini söyledin!" dedi Ron, hems asirmisa hem etkilenmise benziyordu. "Hers ey aklima gelirdi de, senin -" “Bu adi söyleyerek ne kadar cesur oldu gumu kanitlamaya filan çalismiyorum," dedi Harry. "Söylenmemesi gerektigini bilmiyordum. Ne demek istedigimi anliyor musun? Ögrenece gim daha dünya kadar s ey var... herhalde," diye ekledi; uzun süredir kafasina takilan bir s eyi dile getiriyordu. "Sinifta en kötü ö grenci galiba ben olaca gim." "Olmayacaksin. Muggle ailelerden gelen bir sürü ögrenci var, her s eyi çabucak ö greniyorlar." Onlar konu sadursun, tren Londra di sina çikmisti.S imdi ineklerle, koyunlarla dolu otlaklardan geçiyorlardi hizla. Bir süre konusmadilar, tarlalarin, patikalarin yildirim hiziyla geçisini seyrettiler. Saat yarima do gru büyük birs angirti koptu koridorda, güleç yüzlü, gamzeli bir kadin kompartimanin kapisini açip, "Seyyar büfeden bir s ey ister misiniz, yavrularim?" dedi. Kahvalti etmemisti Harry, aya ga firladi, ama kulaklari yine pespembe kesilen Ron sandviç getirdigini mirildandi. Harry koridora çikti. Dursley'lerle otururkens eker almak için hiç parasi olmamisti,s imdi ise cepleri tasiyabilecegi kadar Mars gofreti almaya yetecek altinlarla, gümüslerle doluydu -ama Mars gofreti yoktu kadinda. Harry'nin daha önce ömründe görmedigi Bertie Botts'un Bin Bir Çesit Fasulyes ekerlemesi, Balonlu Yildiz Çikleti, Çikolatali Kurba ga, Balkaba gi Pogaçasi, Kazan Pastasi, Meyankökü Asasi ve buna benzer garip s eyler vardi. Hepsinden tatmak istiyordu Harry, ne varsa biraz biraz aldi, kadina on bir gümü sSickle ve yedi bronz Knut verdi. Aldiklarini kompartimana getirip bosbir koltuga yigarken, Ron s askinlikla seyretti onu. "Çok aciktin galiba." Harry, balkaba gi pogaçasindan bir isirik alirken, "Açliktan ölüyorum," dedi. Ron koca bir çikin çikarip açmi sti. Dört sandviç vardi çikinin içinde. Birini kenara koyarak, "Konserve si gir eti sevmedigimi hep unutur," dedi. Harry bir po gaça uzatarak, " Istersen de gistokusedelim" dedi. "Hadi -" "Bunu istemezsin ki, kupkuru," dedi Ron. "Pek vakti olmuyor," diye ekledi aceleyle, "besimize birden yeti semiyor." "Hadi, bir po gaça al," dedi Harry, daha önce ne o kimseyle, ne de kimse onunla bir s ey paylasmisti. Orada oturup Harry'nin po gaçalarini, pastalarini, bütün aldiklarini birlikte yemek ne güzel bir duyguydu (sandviçler bir kenara atilip unutulmustu). Çikolatali Kurba ga paketini göstererek, "Nedir bu?" diye sordu Harry. "Sahici kurba ga de giller ya?" Artik dünyada hiçbirs eys asirtmayacakti onu. "Hayir," dedi Ron. "Ama içindeki karta bak bakalim. Bende Agrippa eksik." "Ne?" "Sahi, bilmiyorsun tabii - Çikolatali Kurbagalarin içinden kart çikar, biriktirirsin - Ünlü Cadilar ve Büyücüler. Besyüz tane kadar var bende, ama Agrippa ile Ptolemy eksik." Harry, Çikolatali Kurba ga paketini açip içindeki karti çikardi. Bir adamin yüzü vardi kartta. Dar çerçeveli bir gözlük takmisti adam, kemerli upuzun bir burnu, dümdüz kir saçlari, sakali, bir de biyigi vardi. Resmin altinda adi yaziliydi: Albus Dumbledore. "Demek Dumbledore buymus!" "Daha önce Dumbledore adini hiç duymadin mi yoksa?" dedi Ron. "Bir kurba ga da ben alabilir miyim? Belki Agrippa bulurum - sagol -" Harry kartin arkasini çevirip okumaya ba sladi: Albus Dumbledore, Hogwarts Müdürü. Birçok kisi tarafindan modern zamanlarin en büyük büyücüsü olarak kabul edilen Profesör Dumbledore, özellikle 1945'te kara büyücü Grindelwald'i yenmesiyle, ejderha kaninin on iki ayri konuda kullanilisini bulmasiyla ve arkadasi Nicolas Flamel'la simya konusunda yürüttügü çalismalarla ünlüdür. Profesör Dumbledore oda müziginden ve on lobuttu bowlingden hoslanmaktadir. Harry karti bir daha çevirdi, Dumbledore'un yüzünün yok oldu gunu görünces asirdi. "Gitmis!" "Eee, butun gün burada kalamaz ya," dedi Ron. "Geri gelir nasil olsa. Off, bir Morgana daha, alti tane Morgana'm oldu... sen ister misin? Toplamaya ba s layabilirsin." Ron'un gözleri, açilmayi bekleyen Çikolatali Kurbaga paketlerine dikilmisti. "Keyfine bak," dedi Harry. "Ama, biliyor musun, Muggle'lar dünyasinda insanlar fotograflardan çekip gitmezler." Ron,s askinlikla, "Sahi mi?" dedi. "Hiç kipirdamazlar mi yani? Tuhaf!" Harry, Dumbledore'un yeniden dönüp karta yerle stigini ve kendisine belli belirsiz gülümsedigini gördü. Ron'u, Ünlü Cadilar ve Büyücüler kartlarina bakmak de gil de, kurba galari yemek daha çok ilgilendiriyordu anlasilan, ama Harry gözlerini kartlardan ayiramiyordu. Kisa sürede Dumbledore ile Morgana'nin yani sira Woodcroftlu Hengist'i, Alberic Grunnion'i, Circe'si, Paracelsus'u, Merlin'i de oldu. Sonunda, burnunu ka siyip duran Kelt rahibelerinden Cliodna'yi bir yana birakip Bertie Botts'un Bin Bir Çe sit FasulyeS ekerlemelerinden birini açti. Ron, Harry'yi, "Çok dikkatli olmalisin," diye uyardi. "Bin bir çesit diyorlar ya, gerçekten bin bir çe sittir, her tatta s ekerleme vardir içinde - çikolatali, naneli, marmelattis ekerlemelerin yani sira ispanakli, karaci- g erli, iskembelis ekerlemeler de çikabilir. George, umaci tadinda bir s ekerleme bile yemis, öyle diyor." Ron bir ye sil fasulye aldi eline, dikkatle bakti, ucundan isirdi. "Pöff - gördün mü? Lahana." Bin bir çesits ekerlemelerden epeyce yediler. Harry'nin kismetine kizarmisekmekli, hindistan cevizli, kuru fasulyeli, çilekli, körili, çimenli, kahveli, sardalyalis ekerlemeler çikti; Ron'un el sürmeyi göze alamadigi tuhaf, gri birs ekerlemeyi yemeye bile cesaret etti Harry - o da biberli çikti. Pencerenin önünden akip giden manzara gittikçe yabansilasiyordus imdi. O düzenli tarlalar yoktu artik. Onlarin yerini korular, kivrilarak akan irmaklar, koyu yesil tepeler almisti. Kompartimanin kapisi vuruldu, Peron Dokuz Üç Çeyrek'te Harry'nin yanindan geçen yuvarlak yüzlü çocuk girdi içeri. Dokunulsa a glayacak gibiydi. "Özür dilerim," dedi, "bir kurba ga gördünüzmü?" Harry'yle Ron ba slarini iki yana sallayinca, inlemeye basladi çocuk. "Yitirdim onu! Boyuna benden kaçiyor!" "Bir yerden çikar," dedi Harry. Çocuk yikilmisti sanki. "Peki," dedi. "Görecek olursaniz..." Çikip gitti. "Niye o kadar üzülüyor, anlamadim," dedi Ron. "Eger ben bir kurba ga getirseydim, onu hemencecik yitirmeye bakardim. Neyse, ben de Scabbers'i getirdim, konu smam dogru olmaz." Fare, Ron'un kuca ginda hâlâ uyukluyordu. Ron, tiksintiyle, "Ölecek olsa farkina bile varmazsin," dedi. "Dün rengini sariya çevirmeye çalistim, daha ilginç olsun diye, ama büyü ise yaramadi. Bak, göstereyim sana..." Sandigini karistirip eski mi eski bir asa çikardi. Her yani çentik çentikti, ucunda da beyaz bir s ey parliyordu.Tek boynuzlu at kili - neredeyse çikacak içinden. Neyse -" Asasini tam kaldirmisti ki, kompartimanin kapisi açildi. Kurbagasi kaçan çocuk gelmi sti yine, yaninda da bir kiz vardi. Kiz, yeni Hogwarts cüppesini giymisti bile. "Bir kurbaga gören oldu mu? Neville kurba gasini yitirmis," dedi. Sesi buyururcasina çikiyordu, gür kahverengi saçlari vardi, ön di sleri oldukça iriydi. "Görmedigimizi daha önce söyledik ona," dedi Ron, ama kiz onu dinlemiyordu bile, elindeki asaya bakiyordu. "Büyü mü yapiyorsun? Görelim bakalim." Oturdu. Ron köseye kistinlmisti. "Sey - peki öyleyse." Bo gazini temizledi. "Gün isigi, nergis, çimen, papatya, Bu s isko fareyi çevir sariya." Asasini salladi, ama birs ey olmadi. Scabbers hâlâ külrengiydi, misil misil uyuyordu. "Bu gerçek bir büyü mü sence?" dedi kiz. "Pek i se yaramadi, öyle de gil mi? Ben, alistirma olsun diye, birkaç basit büyü denedim, hepsinden de sonuç aldim. Ailemde kimsenin büyüyle ilgisi yok, bana mektup geldiginde hepimizs asirdik, ama çok sevindim, ne de olsa en iyi büyücülük okulu bu, öyle diyorlar - ders kitaplarinis imdiden ezberledim, sanirim bu kadari yeterli -sahi, benim adim Hermione Granger, siz kimsiniz?" Bütün bunlari hizli hizli söylemisti. Harry Ron'a bakti, onun da ders kitaplarini ezberlemedi gis askin yüzünden belliydi, bunu görmek Harry'yi rahatlatti. "Ben Ron VVeasley," diye mirildandi Ron. "Harry Potter," dedi Harry. "Sahi mi?" dedi Hermione. "Senin hakkinda hers eyi biliyorum tabii - birkaç tane de yardima kitap aldim, senin adin ÇagdasSihir Tarihi'nde, Karanlik Sanatlarin Yükselisi ve Çökü sü'nde, bir de Yirminci Yüzyilin Büyük Büyücülük Olaylan'nda geçiyor." Harry, s askinlik içinde, "Öyle mi?" dedi. "Hoppala," dedi Hermione, "bilmiyor muydun? Ben olsam, hakkimda yazilmishers eyi ögrenmeye çalis irdim. Hangi binada kalacaginiz belli mi? Ben sorusturup durdum, ke ske Gryffindor'a verseler, en iyisi ora-siymis, Dumbledore da orada kalmi s, ama Ravenclaw de fena de gilmisgaliba... Neyse, biz gidip Neville'in kurbagasini arayalim. Siz de giyinseniz artik, neredeyse geliyoruz." Kurba gasiz çocugu sürükleyerek çikti. "Aman," dedi Ron, "onun olmadigi bir binaya versinler de, hangisine verirlerse versinler." Asasini sandiga koydu yine. "Bu da tam palavra - George verdi, i se yaramadigini bile bile." Harry, "Karde slerin hangi binada kaliyor?" diye sordu. "Gryffindor'da," dedi Ron. Kederlere bürünmü stü yine. "Annemle babam da orada kalmis. Beni oraya vermezlerse kim bilir ne düsünürler. Ravenclaw de fena de gil galiba, ama Slytherin'e verirlerse yandim." "Vol- yani, Kim-Oldugunu-Bilirsin-Sen de oradaymis, de gil mi?" "Öyle," dedi Ron. Keyfi kaçmisti, arkasina yaslandi. Harry, Ron'un kafasini ba ska konulara çekmek için, "Biliyor musun," dedi, "Scabbers'in biyiklarinin ucu daha açik renk. A gabeylerin mezun olduklarina göre,s imdi ne yapiyorlar?" Harry, bir büyücünün okulu bitirdikten sonra ne yapti gim merak ediyordu. "Charlie Romanya'da, ejderhalari inceliyor. Bili de Afrika'da Gringotts için çalisiyor," dedi Ron. "Grin-gotts'u duydun mu? Gelecek Postasi'nda yaziyordu, ama Muggle'lar o gazeteyi bilmezler - birileri simsiki korunan bir kasayi soymaya kalkmis." Harry gözlerini dikti ona. "Sahi mi? Peki, ne yapmislar onlara?" "Hiçbirs ey, bu yüzden gazeteye geçmisti. Yakalanmamislar. Babamin söyledigine bakilirsa, bunu yapsa yapsa ancak bir Kara büyücü yapar, Gringotts'a ancak o yakla sabilir, ama birs ey almamislar, garip olan da bu zaten. Tabii böyle bir s ey olunca, arkasinda Kim-Oldu- gunu-Bilirsin-Sen vardir diye herkes korkuyor." Harry kafasinda bu haberi de gerlendirmeye çalisti. Kim-Oldugunu-Bilirsin-Sen'in adi ne zaman geçse, içinde bir korku uyaniyordu. Herhalde büyü dünyasina girmenin yarattigi birs eydi bu, "Voldemort" yerine "Kim-Oldugunu-Bilirsin-Sen" demek, o korkuyu biraz olsun hafifletiyordu sanki. Ron, "Sen hangi Quidditch takimini tutuyorsun?" diye sordu. Harry, "Sey - hiçbirini bilmiyorum ki," demek zorunda kaldi. "Ne?"S askinliktan kalakalmisça Ron. "Gör de bak, dünyanin en güzel oyunudur -" Sonra dört topla nasil oynandigini, yedi oyuncunun neler yaptigim, karde sleriyle gittigi unutulmaz maçlari, parasi olunca ne tür bir süpürge alaca gini anlatti. Tam oyunun inceliklerine geçmisti ki, kompartimanin kapisi açildi yine, ama bu kere gelenler ne kurba gasini yitiren Neville'di, ne de Hermione Granger'di. Üç çocuk girdi içeri, Harry ortadakini hemen tanidi: Madam Malkin'in dükkanindaki solgun yüzlü çocuktu bu. Harry'ye Diagon Yolu'nda gösterdi ginden çok daha fazla bir ilgiyle bakiyordu. "Dogru mu?" dedi. "Bütün trende söylüyorlar, Harry Potter bu kompartimandaymi sdiye. Demek sensin o?" "Evet," dedi Harry. Öteki çocuklara bakiyordu. I kisi de iriyariydi, son derece kötü kalpliye benziyorlardi. Solgun yüzlü çocugun iki yaninda, onun korumalari gibi duruyorlardi. Harry'nin onlara bakti gini gören solgun yüzlü çocuk, "Sahi, bu Crabbe, bu da Goyle," dedi. "Benim adim da Malfoy, Draco Malfoy." Ron hafifçe öksürdü, bu öksürü gün arkasinda alay gizliydi sanki. Draco Malfoy ona bakti. "Adim pek mi komik? Senin kim oldugunu sormama gerek yok. Babam bütün VVeasley'lerin kizil saçli, çilli olduklarini, yetistirebileceklerinden çok daha fazla çocuk yapaklarini anlatmisti." Harry'ye döndü yine. "Bazi büyücü ailelerin ötekilerden üstün oldugunu yakinda anlayacaksin, Potter. Yanli skimselerle arkada s lik kurmaktan vazgeçersen, yardima hazirim." Tokala smak için elini uzatti Harry'ye, ama Harry onun elini sikmadi. So guk bir sesle, "Neyin do gru, neyin yanlisolduguna ben kendim karar verebilirim, sa gol," dedi. Draco Malfoy kipkirmizi kesilmedi, ama solgun yanaklari hafifçe pembelesti. Agir agir, "Senin yerinde olsam, ayagimi denk alirdim, Potter," dedi. 'Terbiyeni takinmazsan, sonun annenle babanin sonuna benzer. Onlar da kendileri için neyin iyi neyin kötü oldugunu bilmiyorlardi. Weasley'ler gibi ayaktakimiyla ya da Hagrid gibilerle arkada slik edersen, cezani çekersin." Harry'yle Ron aya ga kalktilar. Ron'un surati da saçlari gibi kipkizil kesilmisti. "Sen bir daha söylesene s unu," dedi. Malfoy, burnunu çekerek, "Ne o, bizimle kavga mi edeceksin yoksa?" dedi. "Simdi çekip gitmezsen, evet," dedi Harry; Crabbe de, Goyle da, hem kendisinden hem Ron'dan çok daha iriydi, ama yüregine bir cesaret gelmisti. "Ama gitmek istemiyoruz ki, öyle degil mi, çocuklar? Yemegimizi yedik bitirdik, burada daha bir sürü yiyecek var." Goyle, Ron'un yanindaki Çikolatali Kurba galara uzandi - Ron atildi, ama daha ona elini bile sürmeden Goyle korkunç bir çi glik atti. Parma ginin ucundan Scabbers sarkiyordu, fare keskin di slerini Goyle'un kemigine kadar batirmisti Goyle uluyarak Scabbers'i sallayip dururken, Crabbe ile Malfoy gerilediler, sonunda parmaktan kurtuldu Scabbers, havada uçup pencerenin camina çarpti, üç çocuk da hemen yok oldular. S ekerler arasinda ba s ka fareler oldu gunu saniyorlardi belki, belki de ayak sesleri duymuslardi, çünkü bir saniye sonra Hermione Granger çikageldi. Yerlere saçilmissekerlere, Scabbers'i kuyru gundan tutup kaldiran Ron'a bakarak, "Ne oluyor burada?" diye sordu. Ron, "Galibu bayilmis," dedi Harry'ye. Scabbers'a daha yakindan bakti. "Hayir - bayilmami s- uykuya dalmisyine." Gerçekten de uyuyakalmi sti. "Malfoy'u daha Önce taniyor muydun?" Harry, Diagon Yolu'ndaki kar silasmalarini anlatti. Ron, esrarengiz bir sesle, "Ailesinden söz edildigini duymustum," dedi. "Kim-Oldugunu-Bilirsin-Sen yok olduktan sonra bizim safimiza ilk geçen ailelerden biriymis. Kendilerine büyü yapildigini söylemisler. Babam inanmiyor buna. Malfoy'un babasinin Karanlik Yan'a kendi istegiyle katildigini söylüyor." Hermi-one'ye döndü. "Bir s eyler yemez miydin?" "Siz acele edin de cüppelerinizi giymeye bakin, biraz önce öne gidip makinistle konustum, pek az yolumuz kalmis. Siz kavga mi ettiniz yoksa? Daha okula bile varmadan birbirinize girmissiniz!" Ron, suratini asarak, "Biz kavga etmedik, Scabbers etti” dedi. " Simdi biz üstümüzü degisirken çikar misin?" Hermione, genizden gelen bir sesle, "Peki," dedi. "Kendimi buraya attim, çünkü disaridakiler çocukça davraniyorlar, koridorda ko sup duruyorlar. Senin de burnunda leke var, farkinda misin?" Onun arkasindan öfkeyle bakti Ron. Harry pencereden di sariya göz atti. Hava karariyordu. Mosmor bir gögün altindaki daglari, ormanlari görebiliyordu. Tren gerçekten yavasliyor gibiydi. Ron'la ceketlerini çikarip uzun siyah cüppelerini giydiler. Ron'unki biraz kisaydi, eteginin altindan lastik ayakkabilari görülebiliyordu. Trende bir ses yankilandi: "Besdakika içinde Hogwarts'ta olaca giz. Lütfen esyalarinizi trende birakin, onlar okula ayrica götürülecektir." Harry'nin midesi kasildi heyecandan, Ron'un çilli yüzü de bembeyaz kesilmisti. Kalans ekerleri ceplerine doldurup koridordaki kalabali ga katildilar. Tren yavasladi, yavasladi, sonunda durdu. Herkes kapilara saldirip küçük, karanlik bir perona indi. Harry so guk gece havasinda ürperdi. Tepelerinde bir lambanin i sigi belirdi ansizin, Harry tanidik bir ses duydu: "Birinci siniflar! Birinci siniflar buraya!I yisin ya, Harry?" Bir kafalar denizi üstünde Hagrid'in kocaman, killi surati belirdi. "Hadi, pe simden gelin - baska birinci sinif var mi? Adimlara dikkat! Birinci siniflar pesimden gelsin!" Kaya sendeleye, dik, daracik bir patikada Hagrid'i izlediler. I ki yan da öylesine karanlikti ki, Harry oralarda koca a gaçlar oldugunu düsündü. Kimse pek konu smuyordu. Boyuna kurbagasini yitiren Neville bir iki kere burnunu çekti. Hagrid, omuzunun üstünden, "Bir saniye sonra Hogwarts'i ilk defa göreceksiniz," diye seslendi, "hemens urayi dönünce." Bir "Ooooo!" yükseldi çocuklardan. Dar patika ansizin büyük, siyah bir gölün kiyisina açilmisti. Kar si yakadaki yüksek bir da gin tepesinde, yildizli gögün altinda, isikli pencereleri, bir sürü kulesiyle dev birs ato vardi. Kiyida bekleyen kayiklar filosunu göstererek, "Dörder ki siden fazla binilmeyecek!" diye seslendi Hagrid. Harry'yle Ron'un kayigina Nevüle'le Hermione de bindiler. Tek basma bir kayi ga kurulan Hagrid, "Herkes tamam mi?" diye bagirdi. "Peki öyleyse - I LERI!" Kayiklar filosu, cam kadar düzgün gölün üstünde kayarak ilerlemeye ba sladi ansizin. Kimse konus muyordu, herkes tepedeki büyük s atoya bakiyordu. S ato, yükseldi gi yamaca yaklasildikça daha da büyüyordu sanki. Bastaki kayiklar yamaca varinca, "Egin kafalarinizi!" diye bagirdi Hagrid; herkes kafasini egdi, kayiklar yamacin önündeki girisi perdeleyen sarma siklar arasindan kaydi. S atonun altina kadar uzanan karanlik tünelden geçip bir yeralti rihtimina yanastilar, kayalara, çakillara çiktilar. Onlar karaya ayak basarken kayiklari denetleyen Hagrid, "Hey, sen! Senin kurba gan mi bu?" dedi. Neville, ellerini uzatarak, "Trevor!" diye haykirdi sevinçle. Sonra Hagrid'in lambasini izleyerek kayadaki bir geçidi tirmandilar, sonunda,s atonun gölgesinde uzanan düzgün, nemli bir çimenlige vardilar. Tasbasamaklari çikip meseden yapilmiskocaman bir kapinin önünde toplandilar. "Herkes burada mi? Sen, oradaki, kurba gan yaninda mi?" Dev yumrugunu kaldirdi Hagrid,s ato kapisina üç kere vurdu. YEDINC IBOLUM SeçmenS apka Kapi hemen açildi. Zümrüt yesili bir cüppe giymisuzun boylu, siyah saçli bir büyücü kadin duruyordu kars ilarinda. Çok sert bir yüzü vardi, Harry'nin aklina gelen ilks ey, bu kadinla ters dü sülmemesi gerektigi oldu. "Birinci siniflar, Profesör McGonagall," dedi Hagrid. "Tesekkür ederim, Hagrid. Bana birak artik." Kapiyi ardina kadar açti. Giri sSalonu öylesine büyüktü ki, içine Dursley'lerin evi bile sigabilirdi. Tas duvarlar, Gringotts'ta oldu gu gibi, mesalelerle aydinlatiliyordu, tavan ise görülemeyecek kadar yüksekti, tam kar silarindaki görkemli mermer merdiven üst katlara çikiyordu. Tasdö seli salonda Profesör McGonagall'i izlediler. Harry sa gdaki kapinin arkasindan yüzlerce sesin olus turdugu ugultuyu duyabiliyordu - okuldakilerin geri kalani oradaydi herhalde - ama Profesör McGonagall onlari salonun yanindaki küçük, bosbir odaya görürdü. Içeri girip birbirlerine her zamankinden daha çok sokuldular, çevrelerine baktilar tedirginlikle. "Hogwarts'a ho sgeldiniz," dedi Profesör McGonagall. "Ders yili baslangicis öleni biraz sonra ba slayacak, ama Büyük Salon'da yerlerinizi almadan önce seçim yapilacak, hangi binalara verileceginiz saptanacak. Seçim son derece önemli bir törendir, çünkü burada kaldi giniz sürece, binaniz Hogwarts'taki aileniz gibi olacak. Derslere kendi binanizdakilerle gireceksiniz, kendi binanizin yatakhanesinde uyuyacaksiniz, bos vakitlerinizi binanizin ortak salonunda geçireceksiniz. "Dört bina var; adlan Gryffindor, Hufflepuff, Ravenclaw ve Slytherin. Her binanin kendi soylu tarihi var, her bina çok önemli cadilar, büyücüler yetistirmistir. Hogwarts'ta bulundu gunuz sürece yaptiginiz iyi isler bina notlarini yükseltir, kurallara uymamak da bina notlarini düsürür. Yil sonunda toplam notu en yüksek olan bina, Bina Kupasi'yla ödüllendirilir, büyük bir onurdur bu. Dilerim hepiniz kendi binanizin notlarina katkida bulunursunuz. "Seçim Töreni biraz sonra bütün ö grencilerin önünde yapilacak. Bu arada beklerken hepiniz kendinize çekidüzen verin." Gözleri bir an Neville'in sol kulagina dogru kaymiscüppesine, Ron'un kirli burnuna takildi. Harry saçlarini düzeltmeye çalisti tedirginlikle. "Hazirliklar tamamlaninca dönecegim," dedi Profesör McGonagall. "Lütfen sessizce bekleyin." Odadan ayrildi. Harry yutkundu. "Nasil bir seçim yapip da bizi binalara ayiracaklar?" diye sordu Ron'a. "Bir çesit sinav herhalde. Fred'e bakilirsa, insanin çok cani yaniyormu s, amas aka ediyordur." Harry'nin yüregi gümbür gümbür atmaya basladi. Sinav mi? Bütün okulun önünde? Ama hiç büyü bilmiyordu ki daha - ne yapardi? Daha geldikleri anda böyle bir s ey beklemiyordu. Çevresine bakindi merakla, herkesin korku içinde oldu gunu gördü. Hermione Granger'dan ba ska kimsenin pek konu stugu yoktu, o da ö grendigi büyüleri hizli hizli tekrarliyor, acaba hangisine siginsam diye düsünüyordu. Harry onun söylediklerini isitmemeye çalisiyordu. Hiç böyle tedirgin olmamisti, okulda ö gretmeninin perugunu, artik nasil becerdiyse, maviye çevirdigini yazan raporu eve, Dursley'lere götürdü gü zaman bile. Gözlerini kapiya dikmisti. Her an Profesör McGonagall içeri girip onu alinyazisinin yazdigi yere sürükleyebilirdi. Derken öyle bir s ey oldu ki, Harry yarim metre havaya siçradi - arkasinda duran birkaç ki si çiglik atmisti. "Ne oluyor?" Solugu kesildi. Çevresindekilerin de. Arka duvardan yirmi kadar hayalet süzülmüstü odaya. I nci beyaziydi hepsi, hafifçe saydamdi, birbirleriyle konusarak, birinci sinif ögrencüerine hiç bakmadan, kayarcasina ilerliyorlardi. Bir konu üzerinde tartisiyor gibiydiler.I çlerindens isman bir kesise benzeyeni, "Bana kalirsa, ba gisla ve unut, ona ikinci bir olanak tanimaliyiz -" diyordu. "Sevgili Kesis, Peeves'e yeteri kadar olanak tanimadik mi? Hepimizin adini kötüye çikariyor, üstelik hayalet bile degil - sahi, siz ne ariyorsunuz burada?" Daracik pantolonlu, yakalikli bir hayalet birinci sinif ögrencilerini fark etmisti ansizin. Kimse yanit vermedi. Çevrelerinde gülümseyerek dola sanS isman Kesis, '"Yeni ögrenciler!" dedi. "Anlasilan seçme-ayirma is lemi var." Birkaç ki si sessizce ba ssalladi. "Hufflepuffta görüsmek umuduyla!" dedi Kesis. "Benim eski binam orasi." "Size güle güle," dedi tiz bir ses. "Seçme Töreni ba slamak üzere." Profesör McGonagall dönmü stü. Hayaletler teker teker süzülerek kar si duvardan geçip yok oldular. Yeni ögrencilere, "Tek sira olun," dedi Profesör McGonagall, "beni izleyin." Ayaklari kursun gibi agirlasmisti Harry'nin, kirçil saçli bir çocugun arkasinda siraya girdi, onun arkasinda da Ron yerini aldi, odadan çiktilar, salonun sonundaki çift kanatli kapidan geçip Büyük Salon'a vardilar. Harry böyle garip, böyle görkemli bir yeri hayal bile etmemisti. Öteki ö grencilerin oturdugu dört uzun masanin üstünde havada uçusan binlerce, binlerce mum aydinlatiyordu ortaligi. Masalara piril piril altin tabaklar, kupalar konulmu stu. Salonun ucunda ö gretmenlerin oturdugu bir ba ska uzun masa vardi. Profesör McGonagall birinci sinif ögrencilerini oraya götürdü; yeniler, eski ögrencilerin karsisinda siralandilar; ögretmenler arkalarinda kalmisti. Titrek mum isiginda kendilerine bakan yüzlerce surat, solgun fenerlere benziyordu. Ö grencilerin aralarinda yer almishayaletler, puslu gümüsler gibi parliyorlardi. Harry, kendilerine dikilmisgözlerden kaçinmak için basini kaldirdi, yildizlar serpistirilmiskadife siyahi bir tavan gördü. Her-mione'nin, "Disaridaki gökyüzüne benzemesi için büyülenmis. Hogwarts Tarihi'nde okumu s tum," diye fisildadigini duydu. Orada bir tavan oldu guna, Büyük Salon'un gökyüzüne açilmadigina inanmak çok güçtü do grusu. Harry ba sini hemen indirdi; Profesör McGonagall, yeni ögrencilerin önüne dört ayakli bir tabure yerle s tirdi sessizce. Taburenin üstüne de sivri uçlu bir büyücüs apkasi koydu. Yamalar içindeydi s apka, eski püsküydü, son derece kirliydi. Petunia Teyze olsa, onu evin kapisindan içeri sokmazdi. Belki de içinden tavsan çikarmamizi isteyecekler, diye düsündü Harry; buna benzer bir s ey yapilacak -salonda kim varsa gözünü s apkaya dikmi stis imdi, o da dikti. Birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra hafifçe kipirdadis apka. Kenarina yakin bir yerlerdeki yirtik, a giz gibi açildi -s apka bir s arki tutturdu: "Bus apka, dersiniz, çirkin mi çirkin! Ama öyle hemen karar vermeyin. Toz olurum varsa benden güzeli, Essizim kendimi bildim bileli. Ne kasket dinlerim ne de silindir, S ampiyonluk kaçmaz, hep bana gelir. Hogwarts okulunda Seçmen S apka'yim, Her gün, her ay, her yil ba ska ba skayim. Kar simdas öyle bir ürperin biraz Dünyada hiçbirs ey gözümden kaçmaz. Eger geçirirsen beni ba sina Gidecegin yen söylerim sana. Seni Gryffindor'a yollarim belki, Zamanla olursun aslanin teki, Yigittir orada kalan çocuklar, Hepsinin yüre gi, nah, mangal kadar. Belki de düsersin Hufflepuff'a Haksizligi hemen kaldirip rafa Adalet ugruna savasverirsin Her yere mutluluk götürmek için. Ravenclaw kismetin belki, Oradakilerin hiç çikmaz sesi, Mantiktir onlarca önemli olan, öyle kurtulurlar tüm sorunlardan. Düsersin belki de Slytherin'e sen, Bir ba skadir sanki oraya giden, Amaçlari için neler yapmazlar Açiklasam bitmez sabaha kadar. Giy kafana beni! Çekinme sakin! Birinci ko sul bu: Korkmayacaksin! Hiç kimseye gelmez kötülük benden, S apkalar içinde en uysalim ben." S arki sona erince salonda bir alki skoptu. S apka e gilerek dört masaya da selam verdi, sonra sessizli ge gömüldü yine. Ron, Harry'ye, "Demek s apkayi geçirece giz basimiza!" diye fisildadi. "Fred'i öldürecegim, ifritlerle güres mekten söz ediyordu." Harry belli belirsiz gülümsedi. Evet,s apkayi giymek bir büyü yapmaya kalkismaktan çok daha iyiydi, ama ke ske herkesin gözü önünde giymesek diye dü sünüyordu.S apka bir sürü soru soracakti anla silan, Harry'nin ise ne cesareti üstündeydi, ne de hazircevapli gi. Yüregi agzmdaydi. Eger kendisi gibiler için bir bina olsaydi, hers ey ne kadar kolayla sacakti. Profesör McGonagall, elinde uzun bir par sömen kagidiyla birkaç adim öne çikti. "Adinizi söyledigim zamans apkayi giyip tabureye oturacak, hangi binaya ayrildi ginizi ögreneceksiniz," dedi. "Abbott, Hannah!" Sari at kuyru gu saçli, pembe yüzlü bir kiz çikti ortaya,s apkayi kafasina geçirdi. S apka gözlerine kadar indi. Kiz oturdu. Bir an sessizlik "HUFFLEPUFF!" diye ba girdis apka. Sa gdaki masadan bir alki skoptu, Hannah gidip Hufflepuff masasina oturdu. Harry,S isman Kesis hayaletinin kiza neseyle el salladigini gördü. "Bones, Susan!" S apka, " HUFFLEPUFF!" diye ba girdi yine, Susan da se girtip Hannah'nin yaninda yerini aldi. "Boot, Terry!" "RAVENCLAVV!" Bu kere soldan ikinci masadan bir alki skoptu; Ravenclaw'dan birkaç ki si ayaga kalkip, yanlarina gelen Terry'nin elini sikti. "Brocklehurst, Mandy" de Ravenclaw'a katildi, ama "Brown, Lavender" yeniler arasinda ilk Gryffin-dor'lu oldu, en uçtaki sol masa alkistan inledi; Harry, Ron'un ikiz kardeslerinin islik çaldiklarim gördü. Derken "Bulstrode, Millicent" Slytherin'li oldu. Belki Harry'ye öyle geliyordu, ama Slytherin için anlatilan oncas eyden sonra, o masadakileri hiç gözü tutmadi. Içi bulanmaya baslamistis imdi. Eski okulundaki spor derslerinde nasil takimlara ayrildiklari geldi aklina. En son o seçilirdi, kötü oyuncu oldu gu için degil, Dudleye yaranmak için - kimse ondan hoslandiginin sanilmasini istemezdi. "Finch-Fletchley, Justin!" " HUFFLEPUFF!" Harry'nin gözünden kaçmadi,s apka bazen binanin adini hemen ba giriyor, bazen de karar vermek için azicik düsünüyordu. Sirada Harry'nin yaninda duran kirçil saçli çocuk, "Finnigan, Seamus", Gryffindor'a ayrildigini ögrenmek için taburede tam bir dakika oturdu. "Granger, Hermione!" Hermione ko sarcasina gitti tabureye, s apkayi kafasina tela sla geçirdi. "GRYFFINDOR!" diye ba girdis apka. Ron homurdandi. Korkunç bir dü sünce belirdi Harry'nin kafasinda,zaten insan tedirgin olmayagörsün, kafasina hep korkunç dü sünceler takilir. Ya kendisi hiç seçilmezse ne olacakti? Ya uzun süre, çok uzun süre, gözlerine kadar inen s apkayla orada öyle oturup kalirsa, sonunda Profesör McGonagall gelip s apkayi çikarirsa, bir yanlislik oldugunu söyler de onu yeniden trene götürürlerse? Boyuna kurba gasini yitiren Neville Longbottom, adi seslenildiginde, tabureye giderken sendeledi, az kalsin düsecekti. S apkanin karar vermesi epey vakit aldi. Sonunda "GRYFFINDOR" diye ba girinca, Neville kafasindas apkayla masaya ko stu, sonra da kahkahalar arasinda dönüp onu "MacDougal, Morag"a uzatti. Adi söylenince, hemen ileri atildi Malfoy,s apkayi daha kafasina de gdirir degdirmez karar açiklandi: "SLYTHERIN!" Malfoy, son derece ho snut, arkada slari Crabbe ile Goyle'un yanina gitti. Pek fazla ki si kalmamistis imdi. "Moon"... "Nott"... "Parkinson"... sonra bir çift ikiz kizkarde s, 'Tatil" ile 'Tatil"... sonra "Perks, Sally-An-ne"... derken, sonunda "Potter, Harry!" Harry bir adim atinca, alev hisirtilarini andiran fisiltilarin yükseldigini duydu salonda. "Potter mi dedi?" "Su ünlü Harry Potter mi?" S apka gözlerine inmeden önce Harry'nin son gördü güs ey, salondakilerin onu dikkatle süzmeleri oldu. Sonra da s apkanin içindeki karanligi gördü. Bekledi. "Hmm," diye incecik bir ses geldi kulagina. "Güç. Çok güç. Bakiyorum, baya gi gözüpek. Kafa da fena degil. Yetenek de var, evet, öyle - kendini kanitlama tutkusu... bak, bu ilginç... Seni nereye yollasam acaba?" Harry taburenin kenarlarina simsiki yapisip, "Slytherin olmasin, Slytherin olmasin," diye düsündü. Ince ses, " Slytherin olmasin, ha?" dedi. "Emin misin? Biliyor musun, büyük usta olabilirsin sen, hepsi kafanin içinde, Slytherin de büyük ustalik yolunda çoks ey kazandirabilir sana - hayir mi? Eh, öyle istiyorsun madem - GRYFFINDOR!" Harry, s apkanin son kelimeyi salona do gru ba girdigini duydu.S apkayi çikarip a gir agir Gryffindor masasina yürüdü. Seçildigi, üstelik Slytherin'e gönderilmedigi için öyle rahatlamisti ki, en büyük alkisi kendisinin aldigini fark etmedi bile. Sinif Baskani Percy aya ga kalkip elini sikti coskuyla, VVeasley ikizleri, "Potter bizde! Potter bizde!" diye ba girdilar, Harry daha önce gördü gü yakalikli hayaletin karsisina oturdu. Hayalet hafifçe kolum vurdu onun, Harry üstüne bir kova buzlu su dökülmüsgibi ansizin ürperdi. Yüce Masa'yi daha iyi görebiliyordus imdi. Kendisine en yakin uçta Hagrid oturuyordu, gözleri kar silas inca Hagrid ba sparmagini yukari kaldirdi. Harry de gülümsedi. Orada, Yüce Masa'nm tam ortasinda, kocaman yaldizli bir koltukta Albus Dumbledore oturuyordu. Harry, trendeki Çikolatali Kurba ga kartindan hemen tanidi onu. Salonda hayaletler kadar i sil isil parlayan teks ey, Dumbledore'un gümüsrengi saçlariydi. Harry, Çatlak Kazan'daki tedirgin delikanliyi, Profesör Quirrell'i da tanidi. Kafasindaki kocaman mor sarikla pek tuhaf görünüyordu. Ayrilacak üç kisi kalmisti sadece. "Turpin, Lisa" Ravenclaw'a dü stü. Sira Ron'a geldi. Ron'un surati yemyesil olmustus imdi. Harry gözlerini simsiki yumdu heyecanla, bir saniye sonra das apkanin "GRYFFINDOR!" diye ba girdigini duydu. Ron, yanindaki iskemleye çökerken, ötekiler gibi Harry de onu uzun uzun alkisladi. Harry'nin kar sisinda oturan Percy VVeasley, "Bravo, Ron, harika!" dedi; bu arada "Zabini, Blaise" de Slytherin'e seçildi. Profesör McGonagall kâ gidini katladi, SeçmenS apka'yi alip çikti. Harry önündeki bo saltin tabaga bakti. Ne kadar acikti ginis imdi fark etmisti. Balkaba gi pogaçalari çoktan sindirilip gitmisti. Albus Dumbledore aya ga kalkti. Kendisini hiçbirs ey bundan daha çok mutlu edemezmi sgibi, kollarini iki yana açip ö grencilere gülümsedi. "Hosgeldiniz!" dedi. "Hogwarts'ta yeni bir yila hosgeldiniz!S ölen ba slamadan önce bir s eyler söylemek istiyorum. Söylüyorum iste: Zirla! Tirla!I ncik! Boncuk! “Tesekkür ederim!" Yerine oturdu yine. Herkes çi gliklar atarak alkisladi. Harry gülsün mü gülmesin mi, bilemiyordu. Çekinerek, Percye, "Azicik - deli midir?" diye sordu. Percy, "Ne delisi?" dedi. "Dâhidir o! Dünyanin en iyi büyücüsü! Ama orasi öyle, hafifçe kafadan çatlaktir. Patates ister misin, Harry?" Harry'nin agzi bir kansaçildi. Önlerindeki tabaklar yiyeceklerle doluydus imdi. Sofrada, yemek isteyece gi hiç bu kadar çok s ey görmemisti o güne kadar: kizarmiset, kizarmispiliç, pirzola, sosis, sucuk, biftek, ha s lanmispatates, kizarmispatates, cips, mayonez, bezelye, havuç, salça, ketçap, bir de, her nedense, nane s ekeri. Dursley'ler Harry'yi aç birakmazlardi do grusu, ama Harry de hiçbir zaman cani istedi gi kadar yemek yiyemezdi. Neye uzansa Dudley kapardi hemen, kusacak kadar çok yemi solsa bile. Harry, nane s ekeri di sinda, hers eyden biraz biraz aldi, ba sladi yemeye. Hepsi çok lezzetliydi. Harry'nin biftegini kesmesine bakan yakalikli hayalet, 'Tek de güzel görünüyor," dedi üzüntüyle. "Yoksa sen -?" "Asagi yukari dört yüz yildir agzima lokma koymadim," dedi hayalet. "Birs ey yemem gerekmiyor tabii, ama insan özlüyor. Kendimi tanitmadim, degil mi? Sir Nicholas de Mimsy-Porpington hizmetinizdedir. Gryffindor Kulesi'nin yerlesik hayaleti." Ron, "Kim oldugunu biliyorum!" dedi ansizin. "Kardeslerim anlatmislardi - sen Neredeyse Kafasiz Nick'sin!" Hayalet, "Bana Sir Nicholas de Mimsy denilmesi daha çok ho suma gider -" diye söze ba sladi, ama kirçil saçli Seamus Finnigan atildi. "Neredeyse Kafasiz mi? I nsan nasil neredeyse kafasiz olur?" Sir Nicholas'm bütün keyfi kaçmisti; bu küçük sohbet istedi gi gibi yürümüyordu anlasilan. "Böyle olur," dedi tedirginlikle. Sol kulagini tutup çekti. Kafasi yana dü süp sanki menteseyle tutturulmus gibi boynundan sallanmaya basladi. Anlasilan biri kafasini uçurmaya kalkmisti onun, ama kökünden keseme-misti. Neredeyse Kafasiz Nick, çocuklarin s askin bakislarindan hoslanmisa benziyordu, kafasini yerine takti yine, öksürdü, sonra, "Demek sizler de - Gryffindor'lu oldunuz!" dedi. "Bu yils ampiyon olmamizi saglarsiniz belki.S ampiyon olmayali hiç bu kadar uzun zaman geçmemisti. Slytherin kupayi alti yil üst üste kazandi! Kanli Baron'un yanina varilmiyor - Slytherin'in hayaletidir o." Slytherin masasina bakti Harry, orada korkunç bir hayaletin oturdu gunu gördü; gözleri bombosbakiyordu hayaletin, çökük bir yüzü, gümüsrengi kan lekeleriyle dolu bir cüppesi vardi. Malfoy'un sa gina oturmustu, Harry, Malfoy'un bundan ho snut olmadigini görünce keyiflendi. Büyük bir ilgiyle, "O kan lekeleri neden olmus?" diye sordu Seamus. Neredeyse Kafasiz Nick, tatli bir sesle, "Hiç sormadim " dedi. Herkes yiyebildigi kadar yiyince, yemekler uçup gitti sanki, tabaklar yine eskisi gibi piril piril oldu. Bir an sonra da tatlilar belirdi. I nsanin aklina gelebilecek her çesit dondurma, elmali pasta, meyveli pasta, çikolatali pasta, marmelatti çörek, kek, çilek, jöle, sütlaç... Harry meyveli pastasini atistirirken, söz döndü dola sti, ailelerine geldi. "Ben yari yariyayim," dedi Seamus. "Babam bir Muggle. Annem büyücü oldugunu evleninceye kadar söylememisona. Babam bunu ö greninces ok geçirmis." Güldüler. "Ya sen, Neville?" dedi Ron. "Beni büyükannem büyüttü, kendisi cadidir," dedi NeVille, "ama ailem uzun süre Muggle oldugumu sandi. Büyük amcam Algie boyuna beni hazirliksiz yakalayip içimdeki büyüyü ortaya çikarmaya çalisiyordu -bir keresinde Blackpool rihtiminin ucundan itmisti beni, az kalsin bo guluyordum- ama sekiz yasima kadar bir s ey olmadi. Büyük amcam Algie çaya gelmisti bize, beni üst kat penceresinden sallandirdi, ayak bileklerimden baglayarak, büyük teyzem Enid pasta verince de ipi birakiverdi. Yere dü sünce zipladim durdum - top gibi ziplayarak bahçeyi geçtim, yola çiktim. Hepsinin hosuna gitti bu. Büyükannem sevinçten aglamaya basladi. Hele ben buraya ça grilinca yüzlerini görecektiniz - belki yeteri kadar büyü gücüm yoktur diye korkuyorlardi. Büyük amcam Algie öyle sevindi ki, kurba gami o satin aldi." Harry'nin öteki yaninda, Percy VVeasley ile Hermonie derslerden söz ediyorlardi ("Ke ske derslere hemen baslasalar, ö grenecek o kadar çok s ey var ki, Biçim Degistirme özellikle ilgimi çekiyor, bilirsin tabii, birs eyi bir ba skas eye çevirme, herhalde çok güç bir s ey bu -"; "Küçük s eylerle ba slarsin, kibritleri ianelere çevirmekle filan-". Harry'nin içi isinmis, uykusu gelmisti, Yüce Masa'ya bakti yine. Hagrid kupayi ba sini dikiyordu. Profesör McGonagall, Profesör Dumbledore'a bir s eyler anlatiyordu. Profesör Quirrell, o gülünç sari giyla, yagli siyah saçli, kemer burunlu, soluk tenli bir. ögretmenle konusuyordu. Olanlar birdenbire oldu. Kemer burmlu ö gretmen, Ouirrell'in sanginin ardindan Harry'nin gözlerine dikti gözlerini - Harry'nin alnindaki ize keskin, sicak bir sanci saplandi. "Ahh!" Harry basina götürdü elini. "Ne oldu?" diye sordu Percy. "Y-yokbir sey." Sanci, geldigi gibi bir anda yok oldu. Ama Harry o baki sin yarattigi duyguyu silkip atamadi - ögretmenin kendisinden hiç mi hiç hoslanmadigi duygusuna kapilmisti. Percy'ye, "Profesör Quirrell'la konu san o ö gretmen kim?" diye sordu. "Bakiyorum, Quirrell'i tanimissin bile. Tedirginligi bosuna degil, Profesör Snape'le konu suyor çünkü.I ksirleri ögretir, ama gönülsüzce yapar bu i si - gözü Quirelli’nin isinde, bunu bilmeyen yok. Karanlik Sanatlar konusunda çok bilgilidir Snape." Harry, Snape'e bakti bir süre, ama Snape ona bir daha bakmadi. Sonunda tatlilar da yok oldu, Profesör Dumbledore aya ga kalkti yine. Salon sessizlige gömüldü. "Öhö - hepimiz yedik içtik, sadece birkaç kelime daha... Ders yilinin ba slamasi dolayisiyla bazi söyleyeceklerim var. "Birinci sinif ögrencileri, okul alanindaki ormanin bütün ögrencilere yasak oldu gunu unutmasinlar. Öteki ö grencilerimizden bazlarina da bunu hatirlatmakta yarar görüyorum." Dumbledore'un isil isil gözleri VVeasley ikizlerinin oturdugu yöne çevrildi. "Hadememiz Mr Fiich de ders aralarinda koridorlarda büyü yapmanin yasak oldu gunu sizlere hatirlatmami istedi. "Ouidditch seçmeleri ders yilinin ikinci haftasinda yapilacaktir. Kendi binalarinin takimlarinda yer almak isteyenlerin Madam Hooch'a ba svurmalari gerekmektedir. "Son olarak söylemek istedi gim birs ey var. Sa gdaki üçüncü kat koridoru, çok büyük acilar çekerek ölmek istemeyen herkese kapalidir." Harry güldü; gülen bir avuç ögrenciden biriydi sadece. Percy'ye, " Saka ediyor, de gil mi?" diye fisildadi. Kaslarini çatarak, "Hiç de s akaya benzemiyor," dedi Percy. "Garip do grusu, çünkü bir yere gitmemizi yasaklayinca nedenini de söyler genellikle - orman tehlikeli hayvanlarla dolu, herkes bilir bunu. Hiç olmazsa bize, Sinif Baskanlarina söyleseydi." "Simdi yataklarimiza gitmeden okuls arkisini söyleyelim!" diye bagirdi Dumbledore. Harry, öteki ö g retmenlerin dudaklarina yerlesmisgülümsemelerin hiç degismedigini fark etti. Dumbledore, sanki ucundaki bir sine gi kovuyor-musgibi, asasini hafifçe salladi; altin sarisi, uzun bir kurdele firladi asadan; kurdele masalarin üstünde yükseldi, yilan gibi kivrilarak sözcüklere dönüstü. "Herkes en sevdi gi havayi seçsin," dedi Dumbledore, "hadi, ba sliyoruz!" Bütün okul haykirmaya basladi: "Hogwarts, Hogwarts, geldik sana, Bizi de al kollarina, Kafamizin içi bombo s, Söyle, bunun neresi ho s? Saçli olsun, saçsiz olsun Baslarimiz bilgi dolsun.I lginçs eyler ö grenelim Geliselim milim milim. "Yilmadan hep çalisiriz Büyülere alisiriz. Kirilmasin hiç umutlar, Gün dogmadan neler do gar," S arkiyi herkes de gisik zamanlarda bitirdi. Weasley ikizleri ises arkiyi bir cenaze marsi havasinda uzattikça uzatiyordu. Dumbledore son birkaç dizenin söylenisini asasiyla yönetti,s arki bitince de en çok alkislayanlardan biri o oldu. Gözlerini silerek, "Ah, müzik!" dedi. "Burada yaptiklarimizin ötesinde bir büyü! Hadi artik, yatma vakti. Dogru yataklariniza!" Birinci sinif Gryffindor ögrencileri, ugultulu kalabalik arasindan geçerek Percy'yi izlediler, Büyük Salondan çikip mermer merdivene yöneldiler. Harry'nin bacaklari, yorgunluktan, tika basa yemekten, kur sun gibi olmustu yine. Öylesine uykusu gelmisti ki, koridorlardan geçerken, iki yana siralanmi stablolardaki yüzlerin kendilerini göstererek fisildastiklarini bile fark etmedi; Percy'yi izlerken, kayan panolar, sarkan halilar arkasin daki gizli kapilardan geçtiklerini de fark etmedi. Esneyerek, ayaklarini sürüyerek ba ska merdivenlerden çiktilar, Harry daha ne kadar gideceklerim dü sünüyordu ki, ansizin durdular. Tam önlerinde, havada bir yigin baston uçusuyordu, Percy onlara do gru bir adim atinca, bastonlar da kendilerini Percy'ye firlatmaya basladilar. Percy, "Peeves," diye fisildadi birinci sinif ögrencilerine. "Bir hortlak." Sesini yükseltti. "Peeves - göster kendini." S ismisbir balondan çikan havayi andiran kaba, yüksek bir ses yanit verdi. "Kanli Baron'a mi gideyim istiyorsun?" Pit diye bir ses duyuldu, kapkara, fildir fildir gözlü, koca a gizli bir adam belirdi; bastonlara yapismis, havada ba gdaskurarak oturuyordu. Alayla kikirdayarak, "Ooooooo!" dedi. "Bastibacak yeniler! Amma e glenceli!" Ansizin onlara dogru süzüldü hizla. Hepsi egildiler. Percy, "Çekil git, Peeves, yoksa Baron'a söylerim, s aka etmiyorum!" diye haykirdi. Peeves dilini çikardi, sonra bastonlan Neville'in kafasina dü sürerek ortadan yok oldu. Zirh tangirtilari arasinda hizla uzaklastigini anladilar. Yine yola koyulduklarinda, "Peeves'e dikkat edin," dedi Percy. "Ona söz geçiren tek ki si Kanli Baron'dur, bize, Sinif Ba skanlarina bile kulak asmaz.Is te geldik." Koridorun sonunda pembe ipek elbiseli çok s isman bir kadinin portresi asiliydi. "Parola?" dedi. "Caput Draconis," dedi Percy, portre öne do gru açildi, arkasinda, duvarda yuvarlak bir delik belirdi. Sirayla geçtiler - Nevüle'e azicik el vermek gerekti - kendilerini Gryffindor salonunda, yumusacik koltuklarla dolu, sevimli, yuvarlak bir odada buldular. Percy kizlari yatakhanelerinin kapisina götürdü, oglanlari da bir baska kapidan geçirdi. Sonunda, kivrilarak .döne döne çikan bir merdivenin tepesinde -besbelli, kulelerden birindeydiler s imdi- yataklarini buldular: dört yanina koyu kirmizi kadifeden perdeler asili beskaryola. E syalari getirilmisti bile. Konus amayacak kadar yorgundular, hemen pijamalarini giyip yataklarina yattilar. Ron, perdeler arasindan, "Yemek harikaydi, de gil mi?" diye fisildadi Harry'ye. "Yapma, Scabbers! Çar s afi kemiriyor." Harry meyveli pasta yiyip yemedigini soracakti Ron'a, ama uykudan gözleri kapaniverdi. Belki de yemegi fazla kaçirmisti Harry, çok garip bir dü sgördü. Profesör Quirrelli’nin sarigi vardi kafasinda; sarik konu sup duruyordu, hemen Slytherin'e geçmesi gerektigini söylüyordu, alinyazisi öyleydi çünkü. Harry, Slytherin'e gitmek istemedigini söyledi sariga; sarik a girlastikça a girlasti, onu çekip çikarmak istedi Harry, ama sarik gittikçe daralip kafasini sikiyor, canim yakiyordu - sarikla bo gusurken, Malfoy da kar sidan gülerek onlara bakiyordu - derken kemer burunlu ö gretmen Snape oluverdi Malfoy, alayci, soguk kahkahalari daha da yükseldi - yemye sil bir isik patladi, Harry kan ter içinde titreyerek uyandi. Yata ginda dönüp uykuya daldi yine; ertesi gün uyandiginda düsü hiç mi hiç hatirlamiyordu. SEK IZINC IBÖLÜM iksir Ustasi "Bak, orada." "Nerede?" "Kizil saçli, uzun boylu çocugun yaninda." "Gözlüklü olan mi?" "Yüzünü gördün mü?" "Izini gördün mü?" Harry ertesi gün yatakhanesinden di sari adim atar atmaz fisiltilar da basladi. Siniflarin önüne dizilmis çocuklar onu görebilmek için ayak parmaklarinin ucunda yükseliyor ya da onunla bir daha kar silasmak amaciyla koridorda birkaç adim atip dönüyordu. Ke ske bunu yapmasalar diye dü sünüyordu Harry, çünkü kafasini siniflarin yolunu bulmaya vermek istiyordu. Hogwarts'ta yüz kirk iki merdiven vardi: genis, rahat merdivenler; daracik, köhne merdivenler; belirli cuma günleri degisik yerlere çikan merdivenler; havada bazi basamaklari yok oluveren, dü smemek için atlaya atlaya çikilan merdivenler.I ncelikle rica etmediginiz ya da dogru yerini gidiklamadiginiz zaman açilmayan kapilar vardi sonra, bir de kapi kili gina girmisduvarlar Neyin nerede oldu gunu hatirlamak çok güçtü, çünkü hers ey boyuna yer de gistiriyordu. Tablolardaki yüzler birbirlerini ziyarete gidiyorlardi durmadan; Harry'ye bakilirsa, zirhlar da bal gibi yürüyebiliyordu. Hayaletlerin de bir yarari yoktu. Hayaletin teki, açmak için ter dökülen bir kapidan suzuluverince insanin içi nasil da fena oluyordu Neredeyse Kafasiz Nick yeni Gryffindor'lari do gru yönlendirmekten mutluluk duyuyordu, ama insan hortlak Peeves'e çatmaya görsün, yandi demekti, kilitli kapilar ardinda ya da oyuncakli merdivenler basinda oyalanmaktan derse mutlaka gecikirdi. Çöp sepetlerini kafaniza geçirirdi Peeves, aya ginizin altindaki haliyi çekerdi, tebesir firlatir ya da hiç görünmeden arkaniza geçip burnunuza yapisir, "TUTTUM MUSLUGU!" diye bagirirdi. Peeves'den beteri olabilir mi? Vardi. Hademe Argus Filch. Harry'yle Ron daha ilk sabahlarinda ters dü s müslerdi onunla. Filch onlari bir kapiyi zorlarken yakalamisti,s anssizlik bu ya, üçüncü katin koridorundaki yasak bölgeye açiliyordu kapi. Hademe yollarini yitirdiklerine inanmamis, okuldan kaçmak istediklerini sanmisti; iki çocugu zindana atmakla tehdit ediyordu ki, Profesör Quirrell yeti sip onlari kurtardi. Mrs Norris adli bir kedisi vardi Filch'in; gözleri sahibinin patlak gözlerine benzeyen, siska, toprak rengi bir yaratik. Tek ba sina koridorlari arsinlardi. Onun önünde azicik kural disina çikar ya da yanlisbirs ey yaparsaniz Filch'e ko sardi hemen; iki saniye sonra da Filch yildirim gibi çikagelirdi. Okuldaki gizli geçitleri herkesten iyi biliyordu hademe (belki VVeasley ikizleri disinda), hayaletler gibi pat diye belirirdi. Ög renciler nefret ederlerdi ondan, en büyük hayalleri Mrs Norris'e s öyle okkali bir tekme sallamakti. Sinifin yolunu bulabilirsen, dersler de vardi. Harry, büyünün sadece asa sallayip birkaç gülünç sözcük söylemenin çok ötesinde oldugunu kisa sürede anladi. Her çar samba gece yarisi teleskoplariyla gö gü incelemek, degisik yildizlarin adlarini, gezegenlerin hareketlerini ögrenmek zorundaydilar. Haftada üç kere s atonun arkasindaki seraya gidip Profesör Sprout adli tiknaz, kisa boylu bir cadiyla Bitkibilim çalisiyor, garip bitkileri, mantarlari, onlarin hangi alanlarda kullanilacagini ögreniyorlardi. En sikici ders ise tek hayalet ö gretmenin geldigi Sihir Tarihi'ydi. Profesör Binns çok yaslanmis, ö g retmenler odasindakis öminenin önünde uykuya dalmis, ertesi sabah derse gitmek üzere kalkinca da bedeninin yarisini arkada birakmisti. Tekdüze bir miriltiyla ögrencilere çe sitli adlari, tarihleri yazdirirken Gaddar Emeric'le Ta syürek Uric'i karistiriyordu. Tilsim ögretmeni Profesör Flirvvick, öylesine ufak tef ekti ki, masasinin önünü görebilmek için bir kitap yi gininin üstüne çikmak zorunda kaliyordu.I lk derste yoklama yaparken sira Harrynin adina gelince s öyle bir ciyaklamis, sonra da kayiplara kari sivermisti. Profesör McGonagall da de gisikti. Harry, onun ters dü sülecek bir ö gretmen olmadigini düsünmekte hakliydi. Titizdi, zekiydi, daha ilk ders baslar ba slamaz hemen uyarmisti onlari. "Biçim Degistirme, Hogwarts'ta ö grenece giniz büyülerin en karmasigi, en tehlikelisidir," demisti. "Sinifimda kim dalga geçerse, pilisini pirtisini toplayip buradan gider, bir daha da dönemez. Benden uyarmasi." Sonra masasini önce domuza, sonra yine eski haline çevirmisti. Herkes pek etkilenmi sti bundan, bir an önce kollari sivamaya heveslenmisti; ama esyalari hayvanlara cevirebilme becerisini elde edebilmek için çok uzun süre gerekti gini kisa zamanda anlamislardi. Bir sürü karmasik not tuttuktan sonra kendilerine birer kibrit verilmis, onlari igneye çevirmeleri istenmisti. Dersin sonunda sadece Hermione Granger bir s eyler becerebilmisti; Profesör McGonagall, kibritin nasil gümüsrengine dönüstügünü, ucunun nasil sivrildig ini bütün sinifa göstermis, sonra ali silmadik birs ey yaparak Hermoine'ye gülümsemisti. Bütün sinifin asil merakla bekledigi, Karanlik Sanatlara Kar si Savunma'ydi, ama Quirrell'in dersleri panayira dönüyordu biraz. Profesör Quirrell'in ders verdi gi siniftan sarmisak kokusu eksik olmuyordu, herkes onun Romanya'da kar silastigi ve yakinda geleceginden korktugu vampirle ilgili oldugunu düs ünüyordu bunun - sarmisak, o vampire kar si alinmisbir önlemdi. Anlattigina bakilirsa, ba sindaki sarigi da, kendisini sirnasik bir zombiden kurtardigi için, Afrikali bir prens armagan etmisti. Böyle bir olayin gerçek olduguna pek inanan yoktu. Bir keresinde, Seamus Finnigan, zombiyle nasil savastigini sorunca, Quirrell pespembe kesilmis, hemen havadan söz etmeye koyulmustu; bir keresinde de sariktan tuhaf bir koku yayildigini fark etmislerdi, Weasley ikizleri sarigin içinin de sarimsak dolu oldugunu, Quirrell'in da böylece, nereye giderse gitsin, vampirden korundugunu ileri sürmüslerdi. Harry derslerde ötekilerden pek geri kalmadi gini anlayinca rahatladi. Muggle ailelerden kendisi gibi bir sürü çocuk gelmisti, yine kendisi gibi, hiçbirinin büyücülerden haberi olmamisti. Ö grenecek o kadar çok s ey vardi ki, Ron'un daha önce çali stiklari bile pek ise yaramiyordu. Cuma, Harry'yle Ron için önemli bir gündü. Sonunda, kahvalti etmek için Büyük Salon'a yollarini bir kere bile yitirmeden inmeyi basardilar. Harry, yulaf ezmesines eker koyarken, "Bugün ne var?" diye sordu Ron'a. "Slytherin'lerle Ortak iksir," dedi Ron. "Snape, Slytherin'lerin müdürü. Hep onlari kollarmis- görece giz bakalim, do gru mu?" "McGonagall da bizi kollasaydi keske," dedi Harry. Profesör McGonagall da Gryffindor'larin müdürüydü, ama bir gün önce onlara bir sürü ev ödevi vermekten kaçinmamisti. O sirada posta geldi. Harry artik ali smisti buna, ama ilk günün sabahi kahvalti sirasinda Büyük Salon'a yüz kadar bayku sbirdenbire akin edince pek s asirmisti; baykuslar sahiplerini görünceye kadar masalarin üstünde dört dönmü sler, sonra da mektuplari, paketleri onlarin kucaklanna birakmi slardi. Hedvvig o güne kadar hiçbir s ey getirmemisti Harry'ye. Bazen omzuna konup hafifçe kulagini gagalardi onun, okuldaki öteki bayku slarla birlikte uyudugu baykushaneye girmeden önce de azicik kizarmisekmek kemirirdi. Ama o sabah marmelatlas eker kâsesi arasina pike yapip Harry'nin taba gina bir mektup birakti. Harry mektubu hemen açti. Sevgili Harry, (deniliyordu kargacik burgacik bir yaziyla) Cuma günleri ögleden sonra izinli oldugunu biliyorum, saat üç sularinda çay içmeye gelebilir misin? ilk haftanin nasil geçtigini ögrenmek için can atiyorum. Hedwig'le bir yanit yolla. Hagrid Harry, Ron'un tüy kalemini ödünç alip mektubun arkasina "Evet, te sekkürler, görü sürüz" yazdi, yanitini Hedvvig'le yolladi. Harry iyi ki o gün Hagrid'e çay içmeye gidecekti, çünkü I ksir dersi o güne kadar ba sina gelen en berbat s ey oldu. Ders yili baslarken verilens ölende Harry, Profesör Snape'in kendinden pek ho slanmadigini sezinlemisti. ilk iksir dersi sona erdi gi zaman yanilmisoldugunu anladi. Snape, Harry'den ho slanmiyor degildi - ondan nefret ediyordu. Iksir dersleri a sagidaki zindanlardan birinde yapiliyordu. Burasi yukaridan,s atonun üst katlarindan daha soguktu; duvarlar boyunca siralanmiscam kavanozlarda yüzen hayvan ölüleri olmasaydi bile, insanin tüylerini ürpertirdi. Snape de, Flitrvvick gibi, yoklama yaparak ba sladi derse, yine Flitvvick gibi, sira Harry'nin adina gelince durdu. "Haa, evet," dedi yumusak bir sesle, "Harry Potter. Yeni - yildizimiz." Draco Malfoy'la arkada slan Crabbe ve Goyle, a gizlarini elleriyle kapaüp kikirdadilar. Snape yoklamayi bitirdi, basini kaldirip sinifa bakti. Gözleri Hagrid'in gözleri gibi siyahti, ama o sicakliktan yoksundu. Sog uk, bo sgözlerdi bunlar, insanin aklina karanlik tünelleri getiriyorlardi. "Bilimin püf noktalarini ve iksir yapma sanatini ögrenmek için buradasiniz," diye söze basladi Snape. Fisil-darcasina konu suyordu, ama her sözcü gü ariliyorlardi -Snape de, Profesör McGonagall gibi, kendini hiç zorlamadan sinifi sessiz tutma hünerine sahipti. "Burada öyle saçmasapan asa sallamak olmadigi için, çogunuz bütün bunlarin büyüyle ilgisi olmadigini sanacaksiniz. Bugular saçarak usul usul fokurdayan kazanin güzelligini, beyni büyüleyerek, duygulan tutsak ederek insan damarlarindan süzülen sivilarin ince gücünü anlamanizi beklemiyorum... Size ünüs iselemeyi, zaferi imbiklemeyi, ölümü bile durdurmayi ög retebilirim - tabii karsima ögrenci diye geçen o mankafalardan de gilseniz." Bu küçük söylevi uzun bir sessizlik izledi. Harry'yle Ron kaslarini kaldirarak bakistilar. Hermione Granger iskemlesinin ucuna ilismisti, mankafa olmadigini bir an önce kanitlamak istiyordu sanki. Snape, "Potter!" dedi ansizin. "Ö gütülmüsçirisotu kökünü pelinotu demine eklersem ne elde ederim?" Ö gütülmüsne kökünü neyin demine? Harry bir göz atti Ron'a, o da kendisi kadar s askin görünüyordu; Hermione hizla el kaldirdi. "Bilmiyorum, efendim," dedi Harry. Snape alayla dudak büktü. "Çik, çik - demek ünlü olmak yetmiyor." Hermione'nin eline aldirmadi bile. "Bir daha deneyelim, Potter, bezir getirmeni istesem nereye bakarsin?" Hermione, yerinden kalkmadan, elini havaya kaldirdi yine, ama bezirin ne oldugu konusunda Harry'nin en ufak fikri yoktu. Gülmekten kirilan Malfoy'a, Crabbe'ye, Goyle'a bakmamaya çali sti. "Bilmiyorum, efendim." "Buraya gelmeden hiç kitap okumadin ha, Potter?" Harry o so guk gözlere dimdik bakmayi sürdürmeye zorladi kendini. Dursley'lerde kitaplarini karistirmisti biraz, ama Snape Bin Bir Büyülü Ot ve Mantar'daki her s eyi hatirlamasini nasil bekleyebilirdi ondan? Snape, Hermione'nin sallanip duran eline hâlâ aldirmiyordu. "Dügünçiçegiyle küpeküpe arasindaki fark nedir, Potter?" Hermione dayanamadi artik, aya gn firladi, eli neredeyse tavana de gecekti. Harry, "Bilmiyorum," dedi usulca. "Ama galiba Hermione biliyor, neden ona sormuyorsunuz?" Gülenler oldu. Harry'nin gözü Seamus'a ilisti. Seamus göz kirpti. Ama Snape pek keyiflenmi se benzemiyordu. "Otur!" diye bagirdi Hermione'ye. "Ögren diye söylüyorum, Potter, çiri sotuyla pelinotunu karistirirsan, Ya sayan Ölüm içkisi denilen güçlü bir uyku iksiri elde edersin. Bezir keçilerin karnindan çikarilir, panzehir olarak kullanilir. Dügunçiçegiyle küpeküpeye gelince, ikisi de aynidir, bir adi da kurtbo gandir. Eee? Niye yazmiyorsunuz bunlari?" Herkes tüy kalemlere, par sömenlere saldirdi hemen. O gürültü arasinda, "Potter," dedi Snape, "küstahli g in için Gryffindor'dan bir puan silinecek." Iksir dersi boyunca i sler Gryffindor'lar için pek yolunda gitmedi. Snape ikiser ikiser ayirdi onlan, çibanlara kar si basit bir iksir hazirlamalarini istedi. Uzun siyah cüppesiyle aralarinda dolasiyor, kurutulmus isirgan otlarini, ezilmisyilan dillerini tartmalarina bakiyor, pek sevdigi anlasilan Malfoy disinda herkesi azarliyordu. Tam Malfoy'un boynuzlu sümüklüböcekleri ne güzel hasladigini anlatiyordu ki, zindani yemyes il bir asit dumaniyla korkunç bir tislama doldurdu. Neville, artik nasil becerdiyse, Seamus'un kazanini eriterek e gri bügrü bir yumak haline getirmisti; hazirladiklari iksir, tasdö semede akip gidiyor, herkesin ayakkabisinda delikler açiyordu Herkes bir anda taburelerinin üstüne firladi, kazan devrilince her yani iksire bulanmisNeville, kizgin kirmizi sivi kollarini bacaklarini daglarken, aciyla inledi. Snape, yerlere saçilmi siksiri asasinin bir hareketiyle yok ederken, "Sersem çocuk!" diye homurdandi. "Kirpi dikenlerini kazani atesten indirmeden önce attin herhalde!" Neville düpedüz uluyordus imdi, kizgin damlalar burnuna dogru ilerlemeye baslamisti. Snape, "Onu hastane kanadina götür," diye buyurdu Seamus'a. Sonra Neville'in yani ba sinda çalismakta olan Harry'yle Ron'a döndü. "Sen - Potter - kirpi dikeni konulmayaca gini niye söylemedin ona? O bir yanlisyaparsa sen de sivrilirim sandin, de gil mi? Gryffindor'dan bir puan daha siliyorum." Bu öylesine büyük bir haksizlikti ki, Harry yanit vermek için agzini açti, ama Ron kazanlarinin arkasindan bir tekme salladi ona. “Tut kendini," diye fisildadi. "Söylediklerine göre, Snape çok acimasiz olabilirmis." Bir saat sonra zindandan di sari açilan basamaklari tirmanirken, Harry'nin kafasi karmakarisik olmustu, bütün keyfi de kaçmisti. Daha ilk hafta Gryffindor'un iki puaninin silinmesine neden olmustu - Snape neden bu kadar nefret ediyordu kendisinden? "Neselen," dedi Ron. "Snape, Fred'le George'un de notlarini kiriyor boyuna. Ben de seninle gelip Hagrid'le tanisabilir miyim?" Üçe be skalas atodan çikip bahçeyi geçtiler. Hagrid Yasak Orman'in hemen kenarindaki küçük bir ah sap evde oturuyordu. Kapinin önüne bir arbaletle(Bir sap üstüne oturtulmu sahsap ya da metal yaydan, zemberek yardimiyla ok firlatan silah. (Ed. n.) bir çift lastik çizme konulmustu. Harry kapiyi çalinca, içeriden çilgincasina bir tirmalama sesi, birkaç da havlama geldi. Hagrid'in sesi gürledi sonra: "Geri, Fang, geri çekil." Kapi arali gindan Hagrid'in kocaman killi yüzü belirdi. "Bir dakika," dedi Hagrid. "Çekil, Fang." Simsiyah dev bir zagari tasmasindan tutmaya çabalayarak çocuklari içeri aldi. Sadece bir tek oda vardi evde. Tavandan jambonlar, sülünler sarkiyordu, ocakta bakir bir ibrik kayniyordu, kö sedeki kocaman yatak yamalardan olu sturulmusbir yorganla örtülüydü. "Öyle yabanci gibi durmayin," dedi Hagrid, köpegi birakti; Fang hemen gidip Ron'un kulaklarini yalamaya basladi. O da, tipki Hagrid gibi, göründü gü kadar korkunç de gildi anlasilan. Hagrid, koca bir çaydanli ga kaynar su bo saltip bir taba ga kurabiye koyarken, "Bu, Ron," dedi Harry. Hagrid, Ron'un çillerine bir göz atarak, "Bir Weasley daha," dedi. "Ömrümün yansini senin ikizleri Orman'dan kovalamakla geçirdim." Tasgibi kurabiyeler dislerini kiracakti az kalsin, ama Harry de Ron da onlan pek sevmi sgibi yaptilar, bu arada ilk derslerinden söz ettiler. Fang kafasini Harry'nin dizine dayadi, bütün cüppesini salyasiyla sirilsiklam etti. Hagrid'in Filch'ten "bunak herif" diye söz etmesi Harry'nin de, Ron'un da pek ho suna gitti. "Mrs Norris denen o kediye gelince, bir gün Fang'in kar sisina çikaracagim onu. Biliyor musunuz, ne zaman okula gitsem hep pesime takilir. Bir türlü kurtulamiyorum - Filch alistirmisbir kere." Harry, Snape'in dersini anlatti Hagrid'e. Hagrid de, Ron gibi, hiç kafasini takmamasini, Snape'in zaten ö g rencilerini hiç sevmedigini söyledi. "Ama benden nefret ediyor sanki." "Saçma!" dedi Hagrid. "Niye etsin?" Ama bunu söylerken gözlerini kaçirdigindan kuskulandi Harry. Hagrid, "Karde sin Charlie nasil?" diye sordu Ron'a. "Onu pek severdim hayvanlarla arasi baya gi iyiydi." Harry, Hagrid'in bilerek mi konuyu de gistirdigini düsündü. Ron, Charlie'nin ejderhalarla serüvenlerini anlatirken, Harry masada çaydanlik tutaca ginin altinda gördügü bir kâ gidi çekip aldi. Gelecek Postasi'ndan kesilmisbir gazete parçasiydi bu: GRINGOTTS SOYGUNUNDAN SON HABER Ara stirmalar, 31 Temmuz'da gerçekle stirilen Gringotts soygununun, kimlikleri belirlenemeyen karanlik büyücüler ya da cadilar tarafindan yapildigini göstermektedir. Gringotts cincüceleri, bugün yaptiklari açiklamada hiçbirs ey çalinmadigim ileri sürmüslerdir. Söz konusu kasanin ayni gün daha erken saatlerde zaten bo saltildigi belirtilmistir. Bugün ögleden sonra, Gringolts cincüceleri sözcüsü, "Kasanin içinde ne oldugunu söylemek niyetinde deg iliz. Bu yüzden, burnunuzu bu ise. sokmamaniz kendi çikariniz açisindan iyi olur," demisti. Harry, Ron'un trende kendisine Gringotts soygunundan söz etti gini hatirladi, ama tarihi söylememisti. "Hagrid!" dedi. "Gringotts soygunu benim dogum günümde yapilmis! Belki de biz tam iradayken soymu s lardir!" Ku skuya yer yoktu artik, Hagrid gözlerini Harrynin gözlerinden kesinlikle kaçinyordus imdi. Homurdanarak bir kurabiye daha uzatti Hagrid. Harry haberi bir daha okudu. Söz konusu kasanin ayni gün daha erken biatlerde zaten bo saltildigi belirtilmistir. Hagrid yedi yüz on üç numarali kasayi bosaltmisti, eger bo saltma denirse buna - küçücük bir paket almi sti, o kadar. Acaba hirsizlar o paketi mi ariyorlardi? Harry'yle Ron ak sam yemegi içins atoya dönerlerken cepleri ta sgibi kurabiyelerle doluydu, onlari almamak gibi bir kabalik etmemislerdi. Harry, o zamana kadar hiçbir dersin kafasini Hagrid'e çay ziyareti kadar oyalamadi gini düsündü. Hagrid o paketi tam zamaninda mi almisti acaba? Paket neredeydi s imdi? Hagrid, Snape hakkinda bir s eyler biliyor da, Harry'ye söylemekten mi kaçiniyordu? DOKUZUNCU BÖLÜM Gece Yansi Düellosu Harry, Dudley'den daha çok nefret edece gi biriyle karsilasaca gini hiç sanmazdi, ama bu, Draco Malfoy'u tanimadan önceydi. Birinci sinif Gryffindor'lar sadeceI ksir dersine giriyorlardi Slytherin'lerle, bu yüzden Malfoy'a pek aldirdiklari yoktu. Daha do grusu, Gryffindor salonuna bir yazi asilmadan önce. Yaziyi okuyunca homurdanmaya basladilar. Per sembe günü uçma dersleri ba sliyordu - Gryffindor'larla Slytherin' ler birlikte çalisacaklardi. Harry, "Tamam," dedi sikintiyla. "Bir bu eksikti.S imdi Malfoy'un önünde süpürgeye binip kendimi rezil edece gim." Uçmayi hers eyden çok istiyor, dört gözle derslerin ba slamasini bekliyordu. Ron, mantigini konusturdu: "Rezil olup olmayacagini bilemezsin ki. Malfoy'un böbürlendigini ben de duydum, Quidditch'te onun üstüne yokmus. Bana sorarsan, düpedüz palavra." Malfoy uçma konusunda gerçekten de susmak bilmiyordu. Yüksek sesle, birinci sinif ö grencilerinin Quidditch takimlarina alinmadiklarindan yakiniyor, heli-kopterli Muggle'lardan son anda nasil kurtuldug una dair uyduruk masallar anlatarak böbürleniyordu. Tek ba sina degildi bu konuda. Seamus Finnigan, anlattigina bakilirsa, çocuklugunu kirlarda, bir süpürge üstünde uçarak geçirmi sti. Ron bile, kendim dinleyen çikarsa, Charlie'nin eski süpürgesiyle bir planöre çarpmaktan son anda nasil siyirdi gim anlatiyordu. Büyücü ailelerden gelenlerin hepsi Quidditch'ten söz ediyordu boyuna. Ron, kendileriyle ayni yatakhanede kalan Dean Thomas'la futbol konusunda tarti smisti bir ara. Ron, tek topla oynanan, üstelik kimsenin uçmasina izin verilmeyen bir oyunun nasil heyecanli olabilecegine akil erdiremiyordu. Harry bir keresinde Ron'u, Dean'in West Ham futbol takimi posterini dürtükleyerek oyunculari hareket ettirmeye çalisirken yakalamisti. Neville hiç süpürgeye binmemisti ömründe, büyükannesi onu süpürgenin yanina bile yaklastirmamisti. Harry'ye bakilirsa, akillilik etmisti kadin, Neville yerde iki ayaginin üstünde dururken bile inanilmaz derecede sakardi. Hermione Granger da uçmaktan Neville kadar korkuyordu. Kitaplardan ezberlenecek bir s ey de gildi bu -gerçi bunu denememisdegildi. Persembe sabahi kahvaltida, kitapliktan aldi gi Çaglar Boyunca Qiiidditch ta. uçmakla ilgili püf noktalarini tek tek sayarak herkesin canina okumustu. Sadece Neville, ilerde süpürgeden düsmemek için kulaklarini dört açmisti, ama ötekiler Hermione'nin söylevinin postanin gelis iyle kesilmesine bayagi sevinmislerdi. Hagrid'in notundan beri hiç mektup almamisti Harry, bu da Malfoy'un gözünden kaçmamisti. Malfoy'un puhukusu heps eker kutulari getiriyordu evinden, o da kutulari Slytherin masasinda kurum kurum kurularak açiyordu. Neville'in peçelibaykusu ona küçük bir paket getirdi büyükannesinden. Neville heyecanla açti paketi, içinden çikan büyük bir misket iriligindeki cam küreyi gösterdi arkada slarina, küre beyaz dumanla doluydu sanki. "Buna Hatirlatmaca denir," diye açikladi. "Büyükannem hers eyi unuttugumu bilir bu küre, yapmayi unuttu gun birs ey varsa sana hemen hatirlatir. Bakin, s öyle simsiki tutacaksiniz, eger kizarirsa - ah.." Süklüm püklüm oluverdi birdenbire, çünkü Hatirlatmaca kipkizil kesilmisti. "... unuttugunuz birs ey var demektir..." Neville ne unuttugunu hatirlamaya çalisirken, Gryffindor masasinin yanindan geçen Draco Malfoy, elinden Hatirlatmaca'yi kapiverdi. Harry'yle Ron aya ga firladilar. Malfoy'la kavga etmek için bahane anyorlardi zaten, ama sorunlari fark etmekte öteki ö gretmenlerden çok daha usta olan Profesör McGonagall yanlarinda bitiverdi. "Ne oluyor?" "Malfoy Hatirlatmaca'mi aldi, Profesör." Malfoy, ka slarini çatarak Hatirlatmaca'yi masaya birakti hemen. "Sadece bakiyordum," dedi; arkasinda Crabbe ile Goyle, oradan uzakla sti. O gün ö gleden sonra üç buçukta Harry, Ron ve öteki Gryffindor'lar ilk uçma dersi için merdivenlerden ko sarak inip bahçeye çiktilar. Açik, esintili bir gündü, yemyesil yamaçtan düz alana inerken ayaklarinin altindaki çimenler hisirdiyordu, kar si yandaki Yasak Orman'in a gaçlan uzakta kara gölgeler içinde a gir ag ir sallaniyordu. Slytherin'ler gelmislerdi bile, yirmi tane sapli süpürge düzenli bir biçimde yere siralanmisti. Harry daha önce Fred'le George VVeasley'nin okul süpürgelerinden yakindiklarini duymustu, söylediklerine bakilirsa, çok havalanirsan bazilari titremeye basliyor, bazilari da hafifçe sola çekiyormus. Ö gretmenleri Madam Hooch da geldi. Kisacik kir saçlari, atmaca gibi sari gözleri vardi. "Ne bekliyorsunuz öyle?" diye haykirdi. "Herkes bir süpürgenin yanina geçsin. Hadi, çabuk olsaniza!" Harry süpürgesine bir göz atti. Pek eskiydi do grusu, ucundaki süpürge çalilari ayni yöne uzanmiyor da de gisik yönlere fiskinyordu sanki. Madam Hooch önlerine geçip, "Sa gellerinizi süpürgelerinizin üstüne uzatin, 'Yukari!' diye bagirin," dedi. "YUKARI!" diye ba girdi herkes. Harry'nin süpürgesi hemen firlayip eline yapisti onun, ama bütün süpürgeler beceremedi bunu. Hermione Granger'in süpürgesi yerlerde yuvarlaniyordu, Ne-ville'inki ise kilini bile kipirdatmamisti. Harry, belki süpürgeler de, atlar gibi, insanin korkup korkmadi gini anliyor diye düsündü; Neville'in sesi titremisti bag irirken, yerde, ayaklarinin üstünde durmak istedi gi apaçik ortadaydi. Madam Hooch, ucundan kayip dü smeden süpürgelere nasil oturulacagini gösterdi, bir yukari bir asagi dolasarak saplara nasil tutunduklarim inceledi, yanlislarini düzeltti. Malfoy'a bu isi tepeden tirna ga yanlis yaptigini söyleyince, Harry'yle Ron pek keyiflendiler. Madam Hooch, " Simdi, düdük çaldigimda, ayaklarinizi yere vurup havalanacaksiniz," dedi. "Süpürgelerinizi düz tutun, bir metre kadar yükselin, sonra uçlarini hafifçe öne egerek a sagi inin. Düdük çalinca - bir - 'ki -" Ama heyecandan zangir zangir titreyen Neville, yerde kalmanin da korkusuyla, Madam Hooch daha düdügünü dudaklarina götürmeden, ayaklarini yere pat diye vurup havalaniverdi. "Gel buraya, çocuk!" diye ba girdi Madam Hooch, ama Neville patlayan s ise mantari gibi yükseliyordu -dört metre - yedi metre. Harry onun korkudan bembeyaz kesilmi syüzünü, kendisinden gittikçe uzaklasan yere baki sini görebiliyordu; Neville birkaç kere yutkundu, süpürgenin kenarindan kaydi, sonra da KÜÜT - çimenlere yüzükoyun çuval gibi yigiliverdi Neville. Süpürgesi yükseldikçe yükseliyordu, birdenbire Yasak Orman'a yöneldi, oraya do gru sürüklenerek gözden yok oldu. Madam Hooch, Neville'in üstüne e gildi, onun da beti benzi atmisti. Harry, onun, "Bilegi kirilmis," diye mirildandigini duydu. "Hadi, çocuk - bir s eyin yok, kalk aya ga." Öteki ö grencilere döndü. "Ben bu çocu gu hastane kanadina götürüyorum, kimse yerinden kimildamasin! Süpürgelere dokunmayin, yoksa Hogwarts'tan sepetlenir, Quidditch'i de dü sünüzde görürsünüz. Gel, yavrum." Kolunu Neville'in omzuna doladi. Neville, yanaklarindan yaslar süzülerek, eli bileginde, Madam Hooch'la uzaklasti. Onlar uzaklasir uzaklasmaz da Malfoy kahkahayi basti. "Salaks iskonun suratini gördünüz mü?" Öteki Slytherin'ler de gülmeye ba sladilar. "Kapa çeneni, Malfoy!" dedi Parvati Patil. SIytherinli bir kiz, karakuru suratli Pansy Parkin-son, "Longbottom'dan yana sin, ha?" dedi. "Sisko ödleklerden ho slanacagin da hiç aklima gelmezdi, Parvati." Malfoy, ileri atilip yerden birs ey alarak, "Bakin!" dedi. "Longbottom'in büyükannesinin yolladigi o saç-masapan s ey!" Güneste parildayan Hatirlatmaca'yi havaya kaldirdi. Harry, "Ver onu, Malfoy," dedi usulca. Herkes ne olaca gini görmek için konusmayi kesti. Malfoy pis pis gülümsedi. "Bir yere birakayim da, Longbottom sonra gelip alsin - nereye biraksam - bir a gacin tepesine mi biraksam?" "Vers unu!" diye bagirdi Harry, ama Malfoy süpürgesine atlayip havalanmisti bile. Yalan söylememisti demek, baya gi uçabiliyordu - bir mesenin en üst dallarina kadar yükseldi, "Gel de al bakalim, Potter!" diye seslendi. Harry süpürgesine yapisti. "Hayir!" diye haykirdi Hermione Granger. "Madam Hooch kimildamayin dedi - hepimizin basini derde sokacaksin." Harry aldirmadi ona. Kani beynine çikmisti. Süpürgeye binip ayaklarini hizla yere vurdu, vurur vurmaz da havalandi; saçlari, cüppesi dalgalanirken, hiç kimse ögretmeden de uçabildi gini anladi, inanilmaz bir sevinç duydu - kolay bir s eydi bu, harikaydi. Süpürgesinin ba sini birazcik yukari kaldirinca daha yükseklere çikti; asagida kizlarin korkuyla bagirdiklarini duydu, Ron da hayranlikla çigliklar atiyordu. Harry, havada Malfoyla yüz yüze gelebilmek için süpürgesini yana çevirdi hizla. Malfoys askinliktan do-nakalmish sanki. "Vers unu," diye seslendi Harry, "yoksa o süpürgeden atarim seni!" "Yok canim?" dedi Malfoy, siritmaya çalisiyordu, ama pek de tedirgin görünüyordu. Artik nereden içine do gduysa, Harry ne yapmasi gerekti gini hemen kavradi, iki eliyle süpürgenin sopasina yapisip cirit gibi firladi Malfoy'un üstüne. Malfoy tam zamaninda yana çekilerek kurtuldu; Harry hizla dönüp süpürgeyi dizginledi. Asagidan birkaç ki sinin alkislan geliyordu. Harry, "Burada ne Crabbe kurtarabilir seni, ne de Goyle," diye ba girdi. Galiba Malfoy da aynis eyi düsünüyordu. "Tut tutabilirsen!" diye bagirdi, cam küreyi havaya firlatip yere süzüldü. Harry, filmlerdeki agir çekimlerde oldugu gibi, kürenin havalandigini, sonra düsmeye basladigini gördü. Öne e gilip süpürgesinin basini indirdi - pike yaparak alçaliyordus imdi, sanki küreyle yansiyordu kulaklarinda rüzgârin sesiyle asagida kendisini seyredenlerin çigliklari çinliyordu - elini uzatti - yere bir adim kala yakaladi küreyi, süpürgesini tam zamaninda düzeltti, avucunda Hatirlatmaca'yla çimenlere yumu sacik bir inisyapti. "HARRY POTTER!" Yere inerken duydu gu korku, bunun yaninda hiç kalirdis imdi. Profesör McGonagall ko sarak geliyordu. Harry titreyerek aya ga kalkti. "Daha önce - Hogwarts'ta hiç böyle bir s ey -" S askinliktan sanki dili tutulmustu Profesör McGonagall'in, gözlügü öfkeyle parliyordu "- nasil yaparsin bunu - boynun kirilabilirdi -" "Suç onda de gil, Profesör -" "Siz susun, Miss Patil -" "Ama Malfoy -" "Yeter, Mr Weasley. Potter, gel benimle." Harry oradan ayrilirken Malfoy'un, Crabbe'nin, Goyle'un zaferle i siyan yüzlerini gördü; Profesör McGonagall'in pesine takilips atoya yürüdü. Okuldan kovulaca gindan adi gibi emindi. Kendini savunmak için birs eyler söylemek istiyordu, ama sesi yok olmu stu sanki. Profesör McGonagall Harry'ye bakmadan hizli hizli yürüyordu, Harry ona yetisebilmek için kosar adim gidiyordu. Olanlar olmustu.I ki hafta bile dayanamamisti. On dakika sonra e syalarini topluyor olacakti. Kapida belirdi gi zaman Dursley'ler ne diyeceklerdi acaba? S atonun önündeki merdiveni, sonra da içerideki mermer basamaklari çiktilar; Profesör McGonagall hâlâ agzini bile açmamisti. Harry arkasindan süklüm püklüm kosarken kapilari açti, koridorlari ar sinladi. Belki de Dumbledore'a götürüyordu onu. Hagrid'i dü sündü Harry; o da okuldan kovulmu s, ama bekçi olarak kalmasina izin verilmisti. Belki de yardimcisi olurdu Hagrid'in. Bunu düsününce yüregi burkuldu, Ron'la ötekiler büyücü olarak yeti sirken, o bahçede Hagrid'in çantasini ta siyacakti. Profesör McGonagall bir sinifin önünde durdu. Kapiyi açip ba sini uzatti. "Özür dilerim, Profesör Flitwick, bir saniye Wood'u alabilir miyim?" Wood da neyin nesiydi acaba? Besinci siniftan iri yapili bir çocuktu VYood, Flitwick'in sinifindan çiktiginda kafasi karmakari sik görünüyordu. "Ikiniz de gelin benimle," dedi Profesör McGonagall, koridorda yürümeye ba sladilar; Wood merakla Harry'ye bakiyordu. "Girin." Peeves'den ba ska kimsenin olmadigi bosbir sinifa girdiler; o da karatahtaya hiç de ho solmayans eyler yazmaktaydi. "Disari, Peeves!" diye ba girdi Profesör McGonagall. Peeves elindeki tebe siri çat diye çöp tenekesine atti, sonra da söylene söylene çikti. Profesör McGonagall onun arkasindan kapiyi çarparak kapatti, iki çocugun karsisina geçti. "Potter, bu Oliver Wood. Wood - sana bir Arayici buldum." Wood'un yüzündekis askinligin yerini sevinç aldi. "Ciddi misiniz, Profesör?" "Kesinlikle," dedi Profesör McGonagall. "Do gustan yetenekli bu çocuk. Ben böyle bir s ey görmedim. Bu senin süpürgeye ilk binisin miydi, Potter?" Harry sessizce ba ssalladi. Ne olup bittigine dair hiç fikri yoktu, ama anladigi kadariyla, okuldan kovulmayacakti, bacaklarinin gücü yavasyavasyerine geliyordu. Profesör McGonagall, " Sunu on besmetre pike yaparak yakaladi," dedi Wood'a. "Burnu bile kanamadi. Charlie Weasley bile yapamazdi bunu." Wood, bütün dü sleri bir anda gerçekle smisgibi bakiyordus imdi. Heyecanla, "Hiç Quidditch maçi gördün mü, Potter?" diye sordu. Profesör McGonagall, açiklama yapmak gere gini duydu: "Wood, Gryffindor takiminin kaptanidir." Wood, Harry'nin çevresinde dönüp onu inceleyerek, "Yapisi da Arayici olmaya uygun," dedi. "Zayif -hizli - ona do gru dürüst bir süpürge bulalim, Profesör - ya Nimbus I ki Bin ya da Tertemiz Yedi." "Profesör Dumbledore'la bir konu sayim, bakalim birinci sinif kuralini yeni bastan yorumlayabilir miyiz. Takimin geçen yildan daha iyi olmasi gerek. Son maçta Slytherin perisan ermisti bizi, Severus Snape'in yüzüne haftalarca bakamamistim..." Profesör McGonagall, gözlü günün üstünden sert sert bakti Harry'ye. "Siki çalisman gerekiyor, Potter, yoksa seni cezalandirma konusunda dü süncemi degistirebilirim." Sonra birdenbire gülümsedi. "Baban bunu görse gurur duyardi," dedi. "E ssiz bir Ouidditch oyuncusuydu o." "Dalga geçiyorsun." Ak sam yemegindeydiler. Harry, Profesör McGona-gall'la bahçeden ayrildiktan sonra neler oldu gunu anlatmayi yeni bitirmisti. Ron a gzina bir dilim biftekli-böbrekli börek götürüyordu ki, yemegi filan unutuverdi. "Arayici ha?" dedi. "Ama birinci siniftakiler hiç takimda senin kadar küçük biri oynamayali kim bilir kaç yil olmustur -?" Agzina bir parça börek atarak, "Yüz yil olmu s," dedi Harry. O günün heyecanindan sonra baya gi acikmis ti. "Wood söyledi." Ron öyles asirmis, öyle etkilenmisti ki, oturdugu yerde Harry'ye bakmaktan-ba ska bir s ey yapamiyordu. "Haftaya antrenmanlara basliyorum," dedi Harry. "Ama kimseye söyleme. Wood sir olarak saklamak istiyor bunu." Fred ile George Weasley salona girdiler o anda, Harry'yi görünce yanina se girttiler. Alçak sesle, "Tebrikler," dedi George. "Wood söyledi. Biz de takimdayiz - Vurucu oynuyoruz." "Söylemedi demeyin, Quiddilch Kupasi'ni bu yil biz alacagiz," diye fisildadi Fred. "Charlie ayrildi ayrilali alamiyoruz, ama bu yil takim harika.I yi oynuyor olmalisin, Harry. Anlatirken, Wood'un içi içine sig miyordu." "Neyse, gitmemiz gerek. Lee Jordan okul di sina açilan gizli bir geçit daha bulmus, öyle diyor." "Ilk hafta buldugumuz geçittir, Yaltak Gregory heykelinin arkasindaki. Görüsürüz." Fred'le George ayrilir ayrilmaz hiç hoslanmadiklari biri bitiverdi tepelerinde: Malfoy. Arkasinda Crabbe'yle Goyle vardi yine. "Son yemegini mi yiyorsun, Potter? Seni Muggle'lar arasina döndürecek trene ne zaman biniyorsun?" Harry, so gukkanlilikla, "Bakiyorum ayaklarin yerdeyken, yaninda da minik arkadaslarin varken daha cesur oluyorsun," dedi. Crabbe'yle Göyle pek de minik sayilmazlardi do grusu, ama Yüce Masa ö g retmenlerle dolu oldugu için, dislerini gicirdatip yumruklarim sikmaktan baska bir s ey gelmezdi ellerinden. "Istedigin zaman teke tek kar silasabilirim seninle," dedi Malfoy. "Istersen bu gece. Büyücü düellosu. Sadece asalarla dokunma yok. Ne oldu? Daha önce büyücü düellosu diye bir s ey duymadin mi yoksa?" Yerinde dönerek, "Duymaz olur mu," dedi Ron. "Ben onun yede giyim; senin yedegin kim?" Malfoy, Crabbe'yle Goyle'a bakarak onlari s öyle bir tartti. "Crabbe," dedi. "Gece yarisi olur mu? Kupa salonunda bulu suruz, orasi hiç kilitlenmiyor." Malfoy gidince, Ron'la Harry birbirlerine baktilar. "Büyücü düellosu da nedir?" dedi Harry. "Yede gim olacagini söyledin, yedek ne ise yarar?" So gumusböre gi agzina atarak, pek siradan bir s ey söylüyormusgibi, "Ölecek olursan yerini alir," dedi Ron. Harry'nin baki sini fark etti sonra, hemen ekledi: "Ama insanlar gerçek büyücülerin düellolarinda ölür. Sen de, Malfoy da, olsa olsa birkaç kivilcim gönderirsiniz birbirinize, o kadar. Önemli bir zarar verecek kadar büyü bilmiyorsunuz. Zaten senin düellodan kaçaca gini saniyordu." "Ya ben asami sallayinca birs ey olmazsa?" Ron akil verdi: "O zaman asani firlatir atar, burnuna bir tane patlatirsin." "Özür dilerim." Baslarini kaldirdilar. Hermione Granger'di. "Insan burada a giz tadiyla birs ey yiyemez mi?" dedi Ron. Hermione aldirmadi ona, Harry'ye döndü. "Malfoy'la konusmaniza kulak misafiri oldum." "Sende bu kulak varken," diye mirildandi Ron. "- geceleri okulda dola smaman gerek, yakalanirsan Gryffindor'un puanlari silinir. Zaten yakalanirsin. Çok bencillik ediyorsun." "Bu seni ilgilendirmez," dedi Harry. "Güle güle," dedi Ron. Gün pek de güzel bitmissayilmazdi dogrusu, Harry yata gina uzanmis, Dean'le Seamus'in uykuya dalislarini kollarken öyle düsünüyordu (Neville hastane kanadindan dönmemisti daha). Ron ak sam boyunca, "Eger sana lanet ya gdinrsa egilirsin, çünkü nasil karsilanacagini bilmiyorum," gibisinden ögütler vermisti. Filch ya da Mrs Norris tarafindan yakalanmalari olasiligi da büyüktü, Harry ayni gün içinde bir kere daha okul kurallari disina çikmaklas ansini zorladigi duygusuna kapildi. Öte yandan, boyuna Malfoyun siritan yüzü beliriyordu karanlikta Malfoyu yere sermek için kar sisina essiz bir olanak çikmisti. Bu olanagi kaçiramazdi. Sonunda, "On bir buçuk," diye mirildandi Ron. "Gitme vakti." Sirtlarina sabahliklarini geçirip asalarini aldilar, kuledeki odalarindan ayrilip kivrimli merdivenden indiler, Gryffindor salonuna girdiler.S öminede birkaç kor parildiyordu hâlâ, bütün koltuklar kambur siyah gölgelere dönüsmüstü. Tam resimdeki delige varmislardi ki, yanlarindaki koltuktan bir ses geldi: "Bunu yapaca gina inanamiyorum, Harry." Bir lambanin titrek isigi belirdi. Hermione Granger'di bu, pembe bir sabahlik geçirmisti sirtina, kaslarini çatmisti. Öfkeyle, "Sen!" dedi Ron. "Gidip yatsana sen!" "Az kalsin kardesine söyleyecektim," diye atildi Hermione. "Percy'ye - Sinif Baskani o. Bunu durdururdu." Harry bir ba skasinin kendi islerine bu kadar burnunu sokmasina inanamiyordu. "Hadi," dedi Ron'a. S isman Kadin resmini iterek açti, delikten geçti. Hermione kolay kolay pes etmeyecekti anla silan. Ron'dan sonra o da geçti resimdeki delikten, bir yandan da öfkeli kazlar gibi tisliyordu onlara. "Siz hiç Gryffindor'u düsünmez misiniz, hep kendinizi mi düsünürsünüz? Kupayi Slytherin alacak, Büyü Degistirme'yi bildigim için Profesör McGonagall'dan topladigim bütün puanlar sizin yüzünüzden silinecek." "Gitsene sen." "Peki, ama uyardim sizi, yarin eve dönerken trende hatirlarsiniz, siz nasil insanlarsiniz, biliyor musunuz? Siz -" Nasil insanlar olduklarini ögrenemediler. Hermione içeri dönmek içinS isman Kadin'in resmini çevirince bombo sbir tabloyla kar silasmisti. Bir gece ziyaretine gitmistiS isman Kadin, Hermione de Gryffindor Kulesi'ne giremiyordu. Cirtlak bir sesle, "Ben s imdi ne yapacagim?" diye sordu. "Senin sorunun o," dedi Ron. "Bizim gitmemiz gerek, geç kaliyoruz." Koridorun sonuna varmamislardi ki, arkalarindan Hermione yetisti. "Ben de sizinle geliyorum," dedi. "Gelmiyorsun." Ne yani, burada böyle dikilip Filch'in beni yakalamasini mi bekleyecegim? Bizi bulursa dogrusunu söylerim, sizi durdurmaya çalistigimi anlatirim, siz de beni desteklersiniz." Ron, "Sen de amma yüzsüzsün -" dedi yüksek sesle. Birdenbire, "Susun, ikiniz de!" dedi Harry. "Bir ses duydum." Ron, karanlikta görmeye çali sarak, "Mrs Norris mi?" diye fisildadi. Mrs Norris de gildi. Neville'di. Yere kivrilmis, misil misil uyumaktayken onlarin yaklastigini sezip siçramis ti. "Neyse ki buldunuz beni! Saatlerdir buradayim, yatakhaneye gitmek için yeni parolayi unutmusum." "Alçak sesle konu s, Neville. Parola 'Domuz burnu', ama i sine yaramaz, çünküS isman Kadin yerinde de g il." "Kolun nasil?" diye sordu Harry. Bilegini göstererek, "Iyi," dedi Neville. "Madam Pomfrey bir dakikada iyilestirdi." "Güzel - bak, Neville, bizim bir yere yetismemiz gerek, sonra görüsürüz -" Neville, ayaga kalkarak, "Beni birakmayin!" dedi. "Yalniz kalmak istemiyorum burada, Kanli Baron zaten iki kere geçti." Ron saatine bir göz atti, sonra da Hermione'yle Ne-ville'e bakti öfkeyle. "Sizin yüzünüzden yakalanacak olursak, ne yapar eder, Quirrell'in anlattigi Hortlak Laneti'ni ögrenir, ikinizi de lanetlerim." Hermione agzini açti, belki de Hortlak Laneti'nin nasil kullanilacagini ögretecekti ona, ama Harry susmalarini isaret etti, birlikte yürümeye koyuldular. Yüksek pencerelerin demir çubuklari arasindan süzülen ay i siginin aydinlattigi koridorlarda ilerlediler. Her dönemeçte, Filch ya da Mrs Norris'le kar silasiriz diye, Harry'nin yüregi agzina geliyordu. Amas ansliydilar. Merdivenlerden üçüncü kata çikip parmaklarinin ucuna basa basa kupa salonuna yöneldiler, Malfoy'la Crabbe gelmemislerde daha. Ay i siginin düstügü yerlerde kristal kupa kutulari parliyordu. Altin ve gümüskupalar, kalkanlar, s iltler, heykeller karan likta isildiyordu. Gözlerini salonun iki yanindaki kapilardan ayirmadan, duvar boyunca ilerlediler. Malfoy belki ansizin belirip de saldirir diye, Harry asasini çikardi. Dakikalar a gir agir geçti. Ron, "Gecikti," diye fisildadi, "belki de korkudan ödü patlamistir." O sirada yan odadan gelen bir sesle siçradilar. Harry tam asasini kaldirmi sti ki, birinin konustugunu duydular - Malfoy de gildi bu. "Kokla etrafi, tatlim, bir kö seye sinmisolmalilar." Konu san Filch'ti, Mrs Norris'e bir s eyler söylüyordu. Harry, deh set içinde arkada slarina döndü, kendisini hemen izlemeleri için çilgincasina el salladi; Filch'in sesinin geldigi yerin karsisindaki kapiya yöneldiler usulca. Neville cüppesinin etegini çeker çekmez, Filch'in kupa salonuna girdigini duydular. "Burada bir yerdeler," diye homurdaniyordu Filch, "herhalde saklaniyorlar." Harry, arkada slarina, "Buradan!" diye isaret etti; hepsi korkudan ta skesilmisti sanki, iki yanina zirhlar siralanmisuzun bir koridorda usul usul ilerlediler. Filch'in yaklastigim duyuyorlardi. Ansizin korkuyla inledi Neville, kosmaya basladi - derken sendeledi, Ron'un beline yapi sti, ikisi birden bir zirha tosladilar. Öyle birs angirti koptu ki, bütüns ato aya ga kalkabilirdi. "KO SUN!" diye ba gi-di Harry, dördü birden koridorda tabanlari ya gladilar, Filch geliyor mu diye arkalarina bile bakmiyorlardi - bir koridordan bir ba skasina geçtiler, Harry öndeydi, nereye gittiklerini bile bilmeden kosuyordu. Kendilerini bir duvar halisinin arkasina atinca, gizli bir geçitte olduklarini fark ettiler, ko smayi sürdürünce Tilsim sinifinin yanina çiktilar, kupa salonunun çok uzaklarindaydilars imdi. Harry, so guk duvara yaslanip alnini silerek, "Galiba siyirdik," dedi soluk soluga. Neville iki büklüm olmus , aksirip tiksiriyordu. Hermione de soluk solu gaydi; ellerini gögsüne bastirarak, "Söylemistim - söylemistim - size," dedi. "Söylemistim - size." Ron, "Gryffindor Kulesi'ne dönmeliyiz," dedi. "Hemen. Hiç vakit geçirmeden." Hermione, "Malfoy seni kandirdi," dedi Harry'ye. "Farkindasin, de gil mi? Karsina çikmayi düsünmedi bile - Filch kupa salonuna birinin gelecegini biliyordu. Malfoy kulagina fisildamistir mutlaka." Harry, Hermione'nin hakli olabilecegini düsündü, ama bu dü süncesini ona söylememeyi uygun buldu. "Gidelim." Okadar kolay olmayacakti bu. Daha on-on iki adim ancak atmi slardi ki, bir kapi tokma ginin takirtisini duydular, önlerindeki siniftan yildirim hiziyla biri firladi. Peeves'di bu. Onlari görünce keyiften kikirdamaya ba sladi. "Sus, Peeves - lütfen - kovulmamiza neden olacaksin." Peeves gidaklar gibi güldü. "Gece yarisi dolasmaya çiktiniz ha? Sizi bastibacaklar! Çik, ak, çik. Yaramazlar böyle enselenir i ste." "Bizi ele vermezsen enselenmeyiz, Peeves, lütfen." Peeves, yumusacik bir sesle, "Filch'e söylemem gerek bunu. Evet, ona söylemeliyim," dedi; ama gözleri hain hain parliyordu. "Sizin kendi iyiliginiz için." "Çekil yolumuzdan," diye diklendi Ron, Peeves'i hizla itti - büyük bir hataydi bu. "ÖGRENC ILER YATAKLARINDAN KAÇMI S!" diye haykirdi Peeves. "Ö GRENC ILER KAÇMI S ! TILSIM KORIDORUNDALAR!" Peves'den siyrilarak can havliyle kaçtilar, koridorun sonuna kadar ko stular, bir kapi çikti kar silarina -kilitliydi. Çaresizlik içinde kapiyi iterlerken, "Tamam!" diye inledi Ron. "Isimiz bitti! Sonumuz geldi!" Ayak sesleri geldi kulaklarina; Filen, Peeves'in çigliklarini duymus, ko sarak yakla siyordu. "Çekilins öyle," diye homurdandi Hermione. Harry'nin asasini kapti, onu kilide vurarak fisildadi: "Alohomora!" Bir tikirti oldu kilitte, kapi ardina kadar açildi - iti se kaki sa geçip kapiyi kapattilar, öteki yanda konu s ulanlara kulak kabarttilar. "Nereye gittiler, Peeves?" diyordu Filch. "Çabuk, söyle bana." "Lütfen' diyeceksin." "Benimle dalga geçme, Peeves, söylesene, nereye gittiler?" Peeves'in o sinir bozucu sesi, s arki söyler gibi, çinladi: "Lütfen diyeceksin. Hiçbirs ey ö grenemezsin." "Peki-lütfen." "HIÇBIRS EY! Ha haaa! Söyledim ya, lütfen diyeceksin, hiçbir s ey ö grenemezsin diye. Lütfen dedin, hiçbirs ey ö grenemeyeceksin! Ha ha! Haaaaaa!" Peeves'in bir hi sirtiyla uzaklastigini, Filch'in de öfkeyle küfrettigini duydular. "Kapi kilitli saniyor," diye fisildadi Harry. "Siyiracagiz - çek elini, Neville!" Neville bir dakikadir Harry'nin sabahliginin kolunu çekistirip duruyordu. "Ne var?" Harry arkasina döndü - döner dönmez de görüverdi. Neyi mi? Bir karabasanin içinde sandi kendini - bu kadari da olmazdi artik, ba slarina gelen bütün o belalardan sonra. Sandigi gibi, bir odada de gillerdi. Bir koridordaydilar. Üçüncü kattaki yasak koridorda. Neden yasak oldugunu da hemen anlamislardi. Yerden tavana kadar yükselen boyuyla dev bir köpe gin gözlerinin içine bakiyorlardis imdi. Üç ba sli bir köpekti bu. Üç çift fildir fildir, çilginca bakan göz; kendilerine dogru uzanmis, titieyip duran üç burun; sarimsi dislerinden kaygan sicimler gibi sarkan salyalariyla üç de korkunç agiz. Hareket etmeden duruyordu; alti gözünü de onlara dikmi sti; Harry, "Eger ansizin çikagelmemiz onu bu kadar s asirtmasaydi,s imdiye kadar çoktan ölmü stük," diye düsündü; amas askinligi geçiyordu köpe gin, gökgürülrüsünü andiran o hirlamalarin baska ne anlami olabilirdi? Kapinin tokmagina yapisti Harry - Filch'le ölüm arasinda bir seçim yapmasi gerekiyorsa, Filch'i seçerdi elbet. Disari firladilar - Harry çarparak kapadi kapiyi, koridor boyunca ko stular, daha do grusu uçtular. Filch herhalde ba ska bir yerlerde aramaktaydi kendilerim, çünkü onunla kar silasmadilar; karsilasip kar silas mamalari da pek önemli degildi zaten o anda tek dü sündükleri, canavardan olabildigince uzaklasmakti. Yedinci kattaS isman Kadin'in portresine varincaya kadar ko stular. S isman Kadin, omuzlarindan siyrilmissabahliklarina, kan ter içindeki kipkirmizi yüzlerine bakarak, "Nerelerdeydiniz?" diye sordu. "Bosvers imdi - domuz burnu, domuz burnu," diye soludu Harry, tablo öne do gru açildi. Salona girip koltuklara yigildilar; zangir zangir titriyorlardi. Bir süre hiçbiri agzini açmadi. Neville sanki ömrü boyunca bir daha konusmayacakmisgibi duruyordu. Sonunda, "Bunlar ne yaptiklarini saniyorlar?" dedi Ron. "Böyle birs ey okulda kapali tutulur mu? Köpek dedigin azicik gezdirilmek, dolastirilmak ister. Hele bu..." Hermione hem soluguna hem de o kötü huyuna yemden kavu smustu. "Siz hiçbiriniz bakmayi bilmiyorsunuz," diye atildi. "Köpek neyin üstünde duruyordu, dikkat ettiniz mi?" "Yerde mi?" dedi Harry. "Ayaklarina bakmiyordum ki, kafalarina bakiyordum." "Yerde de gil. Bir kapagin üstünde duruyordu. Birs eyi korudugu apaçik ortada." Ayaga kalkarak patladi. "Yaptiginiz isten memnunsunuz herhalde. Hepimiz ölebilirdik - daha kötüsü, kovulabilirdik.S imdi, izin verirseniz, ben yatmaya gidiyorum." Ron, a gzi bir karisaçik, Hermione'nin arkasindan bakakaldi. "Izin senin," dedi. "Sanki zorla sürüklediydik onu." Harry yata gina uzanirken Hermione'nin söylediklerini düsünüyordu. Birs eyi koruyordu köpek... Ne demi sti Hagrid? Dünyada birs ey saklamak istersen, en güvenli yer Gringotts'tur - Hogwarts di sinda. Harry, yedi yüz on üç numarali kasadaki küçük paketin nerede oldu gunu anlamisti galiba. ONUNCU BOLÜM Cadilar Bayrami Malfoy, ertesi gün Harry'yle Ron'un hâlâ Hogwarts'ta olduklarim görünce gözlerine inanamadi, ikisi de yorgun görünüyordu, ama keyifleri yerindeydi. Harry de, Ron da, üç ba sli köpek serüveninin harika oldug unu düsünmüslerdi o sabah, s imdi bir baska serüvene daha atilmak için içleri gidiyordu. Bu arada Harry, Gringotts'tan Hogwarts'a getirilen paketi anlatmisti Ron'a, böylesine siki koruma gerektiren s eyin ne olabilecegi üstüne epey kafa yormuslardi. "Ya gerçekten de gerli ya da gerçekten tehlikeli birs eydir," demisti Ron. Harry, "Belki ikisi birden," demisti. Esrarengiz nesne yaklasik be ssantim uzunluktaydi, bunu biliyorlardi sadece, ellerinde baska ipucu yoktu. Bu yüzden de onun ne oldugunu kestiremiyorlardi. Neville de, Hermione de, köpe gin altindaki kapagin neyi gizledigi konusuyla hiç ilgilenmemislerdi. Neville'in bütün derdi, bir daha köpe gin yanina yaklasmamakti. Hermione, Harry'yle de, Ron'la da konu smuyordus imdi; öylesine bilgiç bir gevezeydi ki, ikisi de derin bir oh çekmislerdi. Bütün istedikleri, bir yolunu bulup Malfoy'a dünyanin kaç bucak oldugunu göstermekti, bu olanak da bir hafta kadar sonra postanin geli siyle dogdu, onlari keyiflendirdi. Baykuslar her zamanki gibi Büyük Salon'u doldurunca, alti cüce bayku sun tasidigi ince uzun bir paket bütün ögrencilerin dikkatini çekti. Harry de, herkes gibi, onun içinde ne oldu gunu merak ediyordu, ku slar kendi masasina süzülüp de salamlari yere düsürerek paketi tam önüne birakinca s askinliktan kalakaldi? Cüce bayku slar kanat çirparak uzakla sirken bir ba ska bayku sgeldi, paketin üstüne bir mektup atti. Harry mektubu açti önce, öyle yapmakla iyi etmi sti dogrusu; kâ gitlas unlar yaziliydi: PAKET IMASADA AÇMA. içinde yeni Nimbus I ki Bin'in var, ama bir süpürgen oldugunu kimsenin bilmesini istemiyorum, yoksa hepsi ister. Oliver Wood, ilk antrenmanin için bu aksam saat yedide Quidditdich alaninda seni bekleyecek. Profesör M. McGonagall Harry, okumasi için mektubu Ron'a uzatirken sevincini gizlemekte zorlaniyordu. Ron, imrenerek, "NimbusI ki Bin, ha!" diye inledi. "Ben daha bu modele elimi bile sürmedim." Ilk dersten önce süpürge paketini gizlice açmak için Salon'dan çabucak ayrildilar, ama merdiven ba sinin Crabbe ile Goyle tarafindan kesildi gini gördüler. Malfoy paketi Harry'nin elinden kapti,s öyle bir yokladi. Paketi yine Harry'ye atarak, "Bir süpürge bu!" dedi, gözlerinde kiskançlik ve nefret okunuyordu. " Simdi yandin iste, Potter, birinci sinif ö grencilerine süpürge yasaktir." Ron dayanamadi. "Palavra bir süpürge de gil bu," dedi, "bir NimbusI ki Bin. Senin evde neyin vardi demistin, Malfoy, CometI ki Altmismi?" Ron, Harry'ye siritti. "Cometler göz alicidir, ama Nimbuslarla karsilastirilamazlar bile." Malfoy, "Sen nereden bileceksin, Weasley," diye atildi, "sapini bile almaya gücün yetmez. Sen de, karde slerin de elden düsmelerle idare edersiniz." Ron yanit veremeden, Malfoy'un dirse ginin dibinde Profesör Flitwick belirdi. "Kavga etmiyorsunuz ya, çocuklar?" diye ciyakladi. Malfoy, "Potter'a bir süpürge göndermi sler, Profesör," dedi hemen. Profesör Flitvvick, Harry'ye i sil isil gülümseyerek, "Evet, evet, biliyorum," dedi. "Profesör McGonagall bana özel durumlardan söz etti, Potter. Hangi model?" Malfoy'un yüzündeki dehseti görüp de gülmemek için kendini zor tutan Harry, "NimbusI ki Bin, efendim," dedi. "Malfoy olmasaydi bunu alamazdim," diye ekledi. Harry'yle Ron üst kata yöneldiler, Malfoy öfkeden kuduruyordu, kafasi karmakari sik olmustu. Mermer merdivenin en üst basama gina gelince, "Öyle," diye kikirdadi Harry. "Neville'in Hatirlatmaca'sini almasaydi, ben de takima giremeyecektim..." Tam arkalarindan öfkeli bir ses geldi. "Demek kurallari çignedigin için ödüllendirildigini saniyorsun?" Hermione, Harry'nin elindeki pakete, durumu hiç de onaylamadan bakarak, merdivenleri çikiyordu. "Hani benimle konusmuyordun?” dedi Harry. "Evet," dedi Ron. "Sakin cayma; kafamizi dinliyoruz." Hermione, burnu havada, uzakla sip gitti. Harry o gün kafasini derslerine veremedi. Ya yatakhanede yata ginin altinda duran yeni süpürgesini ya da o geceki Quidditch antrenmanini düsünüyordu. O ak sam ne yedi ginin bile farkina varmadan birs eyler atistirdi, sonra Ron'la birlikte yukariya, Nimbus I ki Bin paketini açmaya firladi. Süpürgeyi Harry'nin yatak örtüsüne koydular, "Vay canina!" diye iç çekti Ron. Degisik süpürge modelleri konusunda hiçbirs ey bilmeyen Harry bile, bunun harika birs ey oldugunu düs ündü.I ncecikti, pinl pirildi, sapi maundan yapilmisti, arka ucundaki süpürge otlari özenle seçilmisti, ba sina yakin bir yere de yaldizli harflerle Nimbus îki Bin yazilmisti. Saat yediye yakla sirkens atodan ayrildi Harry, alacakaranlikta Quidditch alanina yollandi. Daha önce stadyumun içine hiç girmemisti. Oyun alanini çevreleyen koltuklar, seyircilerin oyunu daha rahat seyredebilmeleri için, epeyce yüksekteydi. Alanin iki basinda üçer tane altin direk vardi, her dire ge bir çember takilmisti. Direkler, Muggle çocuklarin sabun köpü gü üfleyerek baloncuklar olusturdugu o küçük plastik çubuklari hatirlatti Harryye, ama bunlarin yüksekligi on be ser metreydi. Wood'u beklerken içinde uyanan uçma iste gine karsi koyamadi Harry, süpürgesine binip ayaklariyla yere vurup havalandi. Ne güzel bir duyguydu bu - direklerin arasindan geçti, oyun alaninda alçalip yükseldi.S öyle hafifçe dokunmaya görsün, NimbusI ki Bin hemen yön degistiriyordu. "Hey, Potter, in a sagi!" Oliver Wood gelmisti. Kolunun altinda kocaman bir tahta kutu vardi. Harry yanina indi onun. Wood, gözleri i sil isil, "Çok güzel," dedi. "McGonagall hakliymis... do gustan yeteneklisin. Bu aksam kurallari ögretirim sana, sonra da haftada üç gün takim antrenmalarina katilirsin." Kutuyu açti. De gisik boylarda dört top vardi içinde. "Tamam," dedi Wood. " Simdi... Quidditch oynamak pek kolay de gildir, ama kurallarini ögrenmek kolaydir. Her takinda yedi ki si bulunur. Üçüne Kovalayici denir." "Üç Kovalayici," diye tekrarladi Harry; bu arada Wood futbol topu büyüklü günde kipkirmizi bir top çikardi kutudan. "Bu topa Quaffle denir. Kovalayicilar Quaffle'i birbirlerine atarak onu çemberlerin birinden geçirmeye çali sirlar. O zaman gol olur. Bir Quaffle'i çemberlerin birinden geçirirsen on sayi kazanirsin. Anliyor musun?" Harry, "Kovalayicilar Quaffle'i birbirlerine atarak çemberlerin birinden geçirmeye çalisirlar," diye tekrarladi. "Uçan süpürgeler üstünde oynanan bir çe sit basketbol - ama bunda alti basket var." Wood, merakla, "Basketbol nedir?" diye sordu. Hemen, "Bo sver," dedi Harry. "Her takimda bir oyuncu daha var, ona da Tutucu denir - ben Gryffindor'un Tutucusuyum. Boyuna bizim çemberlerin çevresinde uçar, kar si takimin sayi yapmasini engellemeye çalisirim." Bütün bunlarin hepsini hatirlamaya kararliydi Harry; "Üç Kovalayici, bir Tutucu," dedi. "Quaffle'la oynarlar. Tamam, anlasildi. Peki, bunlar ne ise yariyor?" Kurudaki üç topu i saret etti. "Simdi gösterecegim," dedi Wood. "Als unu." Beyzbol sopasini andiran küçük bir sopa uzatti Harry'ye. "Bludger'larin ne ise yaradi gini gösterecegim," dedi. "Bu ikisi Bludger'dir." Kirmizi Quaffle'dan biraz daha küçük boyda, birbirinin ayni simsiyah iki topu gösterdi. Harry, iki topun da, kutunun içinde kendilerini tutan kayislardan kurtulmak için hafifçe çirpindiklarini fark etti. Wood, "Geri dur," diye uyardi Harry'yi. E gilip Bhidgerlar'dan birinin kayisini çözdü. Siyah top bir anda kutudan firladi, yükseldi, sonra Rirry'nin yüzüne yöneldi hizla. Harry, burnunun kirilmasini önlemek için sopayla vurdu topa. Ciudger zikzaklar çizerek havada uzaklasti - dönüp ba slarinin çevresinde dolandi, tam Wood'a çarpaca gi sirada takim kaptani onu yakalayip yere çiviledi. Wood, çirpinan Bludger'i kutuya koyup kayi sla baglarken, "Gördün mü?" dedi soluk soluga. "Bludgerlar oradan oraya se girtip oyunculari süpürgelerinden düsürmek isterler. Bu yüzden de takimlarda ikiser Vurucu bulunur. Bizim Vurucular, Weasley ikizleri - görevleri takim arkadaslarini Bludgerlar'dan korumak, onlari kar si takim oyuncularina firlatmak. Eee - buraya kadarini anladin mi?" Harry, soluk bile almadan, "Üç Kovalayici Quaffle'la sayi yapmaya çalisir, Tutucu çemberleri korur, Vurucular da Bludgerlar'i kendi takimlarindan uzak tutmaya çabalar," dedi. "Çok iyi," dedi Wood. Öyle laf arasinda soruyormusgibi, "Sey -" dedi Harry, "Bludgerlar kimseyi öldürdü mü?" "Hogwarts'ta öldürmedi. Bir iki çene kirildi, o kadar. S imdi... takimin son oyuncusu Arayici'dir. Yani sen. Ne Quaffle'a aldiracaksin, ne de Bludgerlar'a " "- kafami kirmazlarsa tabii." “Merak etme, Weasley'ler Bludgerlar'la rahatça ba sa çikabilirler - zaten kendileri de birer insan Bludger." Wood kutuya uzanip dördüncü topu aldi. Sonuncu topu. Quaffle'in ya da Bludgerlar'in yaninda ufacik kalan, ceviz büyüklügünde bir toptu bu. Piril piril altindan yapilmisti, çirpinan minicik gümüskanatlan vardi. "Bu," dedi, "Altin Snitch. Bütün toplardan Önemlidir. Yakalamasi çok güçtür, çünkü çok hizlidir, onu görebilmek çok güçtür. Arayici'nin görevi onu yakalamaktir. Aradan süzülüp, Kovalayicilardan, Vuruculardan, Quaffle'dan, Bludgerlar'dan siyrilip, öteki takimin Arayici'sindan önce yakalayacaksin onu. Kim Snitch'i daha önce yakalarsa, takimina yüz elli sayi kazandirir, bu da bir bakima maçi kazanmak demektir.Is te bu yüzden Arayicilara çok faul yapilir. Bir Quidditch maçi ancak Snitch yakalaninca sona erer, yani sürüp gidebilir - rekor üç ay galiba, oyuncular arada uyusun diye boyuna yedekleri de oynatmi s lar. "Hepsi bu kadar - soraca gin birs ey var mi?" Harry ba sini iki yana salladi. Ne yapmasi gerektigini anlamisti, ama sorun bunu yapabilmekti. Wood, Snitch'i dikkatle kutuya koyarken, " Simdilik bununla çalismayacagiz," dedi. "Hava çok karanlik, yitirebiliriz.S unlarla çalistiralim seni." Bir kese siradan golf topu çikardi cebinden; birkaç dakika sonra ikisi de havadaydi, Wood toplan olanca hiziyla dört yöne firlatiyor, Harry de onlari yakalamaya çalisiyordu. Bir tekini bile kaçirmiyordu Harry; Wood'un keyfine diyecek yoktu. Yarim saat kadar çali stilar, artik hava iyice kararinca çalismayi biraktilar. S atoya dönerlerken, ne seyle, "Bu yil Quidditch Kupasi bizim olacak," dedi Wood. "Charlie Weasleyi bile sollarsans asmam. Ne kadar iyi bir oyuncuydu, ulusal takima bile seçilebilirdi - ejderha pe sine düs meseydi." Harry, o kadar dersin üstüne haftada üç ak sam Quidditch antrenmani da binince, Hogwarts'ta iki ayin nasil geçip gittigini fark etmedi bile.S ato, kendisine Privet Drive'dan çok daha sicak bir yuva olmu stu. Temel bilgileri ögrendikleri için, dersleri de gittikçe daha ilginç oluyordu. Cadilar Bayrami sabahi, koridorlari saran nefis bir kabak tatlisi kokusuyla uyandilar. Daha da güzel bir s ey oldu sonra: Profesör Flitvvick, Tilsim de "sinde artik nesneleri uçurabilecek duruma geldiklerim söyledi; Neville'in kurbagasini odada dört döndürerek uçurdu gundan beri herkes bu ani heyecanla bekliyordu Profesör Flitwick, ilk alistirmalar için çocuklari çifter çifter ayirdi. Neyse ki, Harry'nin yanina Seamus Finnigan düstü, çünkü Neville de onunla ikili olusturmak için bayagi heveslenmisti. Ama Ron, Hermione Granger la çalisacakti. Buna Ron'un mu, Hermione'nin mi daha çok içerledi gim anlamak çok güçtü dogrusu. Hermione, Harry'nin süpürgesi geldiginden beri ikisiyle de konusmamisti. Profesör Flitvvick, her zamanki gibi kitaplarinin üstüne tüneyerek, "Çalistigimiz o bilek hareketlerini sakin unutmayin!" diye ciyakladi. "Hizli ve kesin, unutmayin, hizli ve kesin. Büyülü sözcükleri dogru söylemek de son derece önemlidir - Büyücü Baruffio'yu hatirlayin hep, “f” yerine “s” deyince, kendini sirtüstü yerde buluvermisti, gögsünün üstüne de bir yaban mandasi çökmü stü." Çok güçtü bu. Harry'yle Seamus'in bilek harekelleri hizli ve kesindi, ama uçurmak istedikleri ku stüyü siranin üstünde duruyor, bir türlü havalanmiyordu. Seamus'in sabri tasti sonunda, asasiyla uçurmaya kalkis irken kustüyünü atese verdi - Harry onu s apkasiyla söndürmek zorunda kaldi. Yan siradaki Ron'un da s ansi pek yaver gitmiyordu. Uzun kollarini yeldegirmeni gibi sallayarak, "Win-gardium Leviosa!" diye bagiriyordu. Harry, Hermione'nin atildigini duydu: "Wing-gflr-dium Levi-o-sa diyeceksin, 'gar'i uzatacaksin." "O kadar iyi biliyorsan, sen söyle," diye homurdandi Ron. Hermione cüppesinin kollarim siyirdi, asasini sallayarak, "Wingardium Leviosa!" dedi. Tüyleri siradan havalandi, baslarinin bir metre kadar üstünde uustu. Profesör Flitvvick, el çirparak, "Harika!" diye ba girdi. "Herkes baksin, Miss Granger ba sardi!" Ders sonunda Ron dokunsan patlayacakti. Kalabalik koridorda kendilerine yol açarak yürürlerken, "Tevekkeli kimse katlanamiyor bu kiza," dedi. " I nsan de gil, karabasan." Yanindan geçerlerken biri çarpti Harry'ye. Hermione'ydi. Harry ona bir göz atinca irkildi - kiz gözya slari içindeydi. "Galiba söylediklerini duydu." "Ne olurmusduyduysa?" dedi Ron, ama o da biraz tedirgin olmu sa benziyordu. "Hiç arkada si olmadiginin farkina vardi herhalde." Hermione bir sonraki derse gelmedi, bütün Ö gleden sonra da ortalarda görünmedi. Cadilar Bayrami s öleni için Büyük Salon'a giderlerken, Parvati Patil'in, arkada si Lavendefla konusmasina kulak misafiri oldular; Parvati Patil, Hermione'nin kizlar tuvaletinde agladigim, yalniz kalmak istedigini söylüyordu. Ron'un tedirginligi daha da artti bunlari duyunca, ama biraz sonra Büyük Salon'a girip de Cadilar Bayrami süslemelerini görünce, Hermione'yi unutuverdiler. Duvarlardan ve tavandan havalanan bin yarasa uçu suyordu tepelerinde, bin yarasa da kara bulutlar gibi masalarin üstünde kanat çirpiyor, içleri oyulmusbalkabaklarmda yanan mumlarin isiklarini titretiyordu.I lk gecekis ölende oldu gu gibi, altin tabaklarda yemekler belirdi ansizin. Harry tam bir közlenmispatates mideye indiriyordu ki, hoplaya ziplaya Profesör Quirrell girdi salona; sarigi çözülmüstü, yüzünde dehset okunuyordu. Herkes onun Profesör Dumbiedore'un koltu guna do gru ilerledigini, masaya yaslandigini gördü. "Ifrit -" diye inledi Profesör Quirrell, "- zindanda ifrit var - haberiniz olsun." Sonra yere yi gilip bayildi. Tam bir karga sa çikti. Profesör Dumbledore, yeniden sessizli gi saglamak için asasinin ucundan birkaç maytap patlatmak zorunda kaldi. “Sinif Baskanlari," diye gürledi, "siniflarinizi hemen yatakhanelere görürün!" Percy hemen havasini atti. "Beni izleyin! Birinci siniflar, birbirinizden ayrilmayin! Söylediklerimi yaparsaniz ifritten korkmaniza gerek kalmaz! Tam arkamdan gelin. Yol açin, birinci siniflar geliyor! Açilin, ben Sinif Baskaniyim!" Merdivenleri çikarken, "Ifrit nasil girebilir buraya?" diye sordu Harry. Ron, "Bana sorma," dedi, "ifritler gerçekten salaktir. Belki de Peeves almi stir içeri, Cadilar Bayramis akasi diye." Degisik yönlere ko sturan de gisik ögrenci kümelerinin yanindan geçtiler. Telasiçinde segirten Hufflepuff larin aralarindan geçerken, Harry Ron'un koluna yapi sti birdenbire. "Simdi aklima geldi - Hermione." "Ne olmusHermione'ye?" "Ifritten haberi yok." Ron duda gini isirdi. "Peki, tamam," diye kestirip atti. "Ama Percy görmesin bizi." Egilerek, öteki yana giden Hufflepuff lara karistilar, issiz bir koridordan geçip kizlar tuvaletine dogru ko s tular. Tam kö seyi dönmüslerdi ki, hizli hizli ayak sesleri duydular arkalarinda. Harry'yi kocaman bir aslan heykelinin arkasina çekerek, "Percy!" diye fisildadi Ron. Heykelin arkasindan kafalarim uzatinca, gelenin Percy degil, Snape oldugunu gördüler. Snape koridoru geçip gözden yok oldu. Harry, "Ne yapiyor?" diye fisildadi. "Neden öteki ö gretmenlerle birlikte zindanda degil?" “Sordu gun adama bak." Olabildikleri kadar sessizce, Snape'in uzakla san adimlarini izlediler yan koridorda. "Üçüncü kata çikiyor," dedi Harry, ama Ron elini kaldirdi. "Burnuna bir koku geliyor mu?" Harry havayi kokladi, kirli çorapla kimsenin nedense hiç temizlemedigi genel tuvalet karisimi pis bir koku geldi burnuna. Sonra i sittiler onu - derinlerden gelen bir homurtu, dev ayaklarin sürünmesi. Ron eliyle gösterdi: Soldaki geçidin sonunda kocaman bir s ey onlara do gru ilerliyordu. Karanliga sigindilar hemen, yaratigin ay isiginda belirdigini gördüler. Korkunç bir görüntüydü bu. Dört metre boyundaydi, derisi gri kaya rengindeydi, koskoca bedeninin üstüne hindistan cevizi büyüklügünde ufacik bir kafa yerle stirilmisti. Kisa bacaklari a gaç gövdeleri kadar kalindi, ayaklari nasir içindeydi.I nanilmaz bir koku yayiyordu çevresine. Elinde tuttugu kocaman tahta sopa, kollarinin uzunlugu yüzünden yere degiyordu. Ifrit bir kapinin önünde durup içeri bakti. Sivri kulaklarini oynatti, minicik beynini çalistirdi, sonra usulca odaya daldi. "Anahtar kilidin üstünde," diye mirildandi Harry. "Onu içeriye kilitleyebiliriz." Ron, tedirginlik içinde, "Iyi fikir," dedi. Açik kapiya do gru ilerlediler, agizlari kupkuruydu, ifritin ansizin çikivermemesi için dua ediyorlardi. Harry bir siçrayista kapiya ulasti, anahtari yakaladi, kapiyi çarparak kapatti, kilitledi. "Evet!" Zafer sarho slugu içinde geçitte ko smaya basladilar, ama tam kö seye vardiklarinda öyle birs ey duydular ki, az kalsin korkudan öleceklerdi - korkunç bir çi glikti bu - kilitledikleri odadan geliyordu. Ron, Kanli Baron gibi bembeyaz kesilmisti. "Olamaz” dedi. Harry yutkundu. "Kizlar tuvaletiydi orasi!" "Hermione!" dediler birlikte. Yapmak isteyecekleri son s eydi bu, ama ba ska çareleri yoktu. Dönüp kapiya ko stular, korkuyla titreyerek anahtari çevirdiler - Harry çekip açti kapiyi - içeri daldilar. Hermione Granger kar si duvarin dibine büzülmüstü, bayilacakti neredeyse. I frit, duvarlardaki lavabolari söküp atarak ona do gru ilerliyordu. Harry, çaresizlik içinde, "Sasirtmaca ver!" dedi, eline geçen bir muslugu bütün gücüyle duvara firlatti. Ifrit Hermione'nin birkaç adim ötesindeydi. Sesin nereden geldigini anlamak için aptal aptal gözlerini kirpi stirarak çevresine bakindi. Minicik hain gözleri Harry'ye ilisti. Bir an durakladi, sonra sopasini kaldirip onun üstüne saldirdi. Ron, odanin öteki yanindan, "Hey, ku sbeyinli!" diye bagirarak madeni bir boru parçasi firlatti ifrite.I frit, borunun omzuna çarptigini bile fark etmemisti, ama sesini duymustu Ron'un, bu kere Harry'yi birakip ona yöneldi; bu da Harry'ye ifritin yanindan geçmek için vakit kazandirdi. Harry, "Hadi, ko s, ko s!" diye bagirdi Hermione'ye, onu kapiya do gru çekmek istedi. Ama Hermione kimil-dayamiyordu bile, agzi korkudan bir kari saçik, duvar dibine çökmü s, öylece duruyordu. Çigliklarla, yankilarla çilgina dönen ifrit bir daha kükredi, en yakindaki, kaçacak yeri olmayan Ron'a saldirdi. O anda hem korkusuzca hem de aptalca bir s ey yapti Harry: Atlayip ifritin boynuna sarildi arkadan.I frit, Harry'nin sirtinda oldugunun farkinda bile degildi - ama burnuna uzun bir degnegin sokuldugunu bir ifrit bile anlar - onun sirtina atladiginda asasi elindeydi Harry'nin -ucu da ifritin burun deliklerinden birine girmis ti. Ifrit aciyla uluyarak iki büklüm oldu, sopasini salladi; Harry can havliyle tutunuyordu ona; ya yerlere savrulacak ya da sopayi kafasina yiyecekti. Hermione yere büzülmüstü korkuyla; Ron kendi asasini çikardi - ne yapti ginin farkinda bile olmadan, aklina ilk gelen büyülü sözleri haykirdi: "Wingardium Leviosa!" Sopa ansizin firladi ifritin elinden, havaya yükseldi, yükseldi, sonra agir agir döndü - korkunç bir çatirtiyla sahibinin kafasina indi.I frit oraciga yüzükoyun yigildi, yigilirken de bütün odayi zangir zangir sarsti. Harry aya ga kalkti; titriyordu, solugu kesilmisti. Ron, asasi hâlâ havada, ne yapa ginas askinlikla bakiyordu. Ilk konusan Hermione oldu. "Acaba - öldü mü?" "Sanmiyorum," dedi Harry. "Olsa olsa bayilmistir." Egilip asasini ifritin burnundan çikardi. Yapiskan gri bir siviyla kaplanmisti asa. "Öff-ifrit sümügü." Asasini ifritin pantolonuna sildi. Bir kapinin çarpildigini duydular ansizin, kulaklarina patirtili ayak sesleri geldi; üçü de kafasini kaldirdi. Ne büyük s amata kopardiklarini fark etmemislerdi o arada; ama gürültü de, ifritin korkunç çi gliklari da as agidan mutlaka isitilmisti. Bir an sonra Profesör McGonagall daldi odaya, hemen arkasinda Snape vardi, onu da Quirrell izliyordu. Quirrell ifrites öyle bir bakti, sonra belli belirsiz bir iniltiyle elini kalbine götürerek bir tuvaletin üstüne çöktü. Snape ifritin üstüne egildi. Profesör McGonagall, Ron'la Harry'ye bakiyordu. Onu hiç bu kadar öfkeli görmemisti Harry. Dudaklari bembeyaz kesilmisti. Gryffindor'a elli puan kazandirma umudu Harry'nin içinden siliniverdi. Sesinde so guk bir öfkeyle, "Siz ne yaptiginizi saniyorsunuz?" dedi Profesör McGonagall. Harry, Ron'a bakti. Ron'un asasi hâlâ havadaydi. "Ölebilirdiniz. Neden yatakhanede de gilsiniz?" Snape sert sert bakti Harry'ye. Harry gözlerini yere dikti. Ron artik asasini indirseydi ke ske. Derken incecik bir ses geldi gölgeler arasindan. "Lütfen, Profesör McGonagall - onlar beni ariyorlardi." "Miss Granger!" Hermione sonunda aya ga kalkabilmeyi basarmisti. "Ifriti aramaya çikmistim - çünkü tek ba sima onunla basedebilirim saniyordum - çünkü çoks ey okumus tum onlar hakkinda." Ron asasini indirdi. Hermione Granger bir ögretmene düpedüz yalan mi söylüyordu? "Beni bulmasalardi ölmüstüm. Harry asasini ifritin burnuna soktu, Ron da kafasina vurdu. Birini çagiracak vakitleri yoktu. Onlar geldiginde ifrit benim isimi bitirmek üzereydi." Harry'yle Ron bu hikâyeyi ilk kez duymuyormusgibi görünmeye çalistilar. Profesör McGonagall, üçüne bakarak, " Sey - öyleyse..." dedi. "Miss Granger, düpedüz budalaliktir bu, bir da gifritini tek basiniza haklayabileceginizi nasil düsünürsünüz?" Hermione ba sini önüne egdi. Harry'nin dili tutulmustu. Kurallari çigneyecek son ki siydi Hermione,s imdi onlari kurtarmak için ne palavralar atiyordu. Snape'in gülücükler da gitmasi bile kendisini bu kadars as irtmazdi. Profesör McGonagall, "Miss Granger, bunun için Gryffindor'dan be spuan silinecek," dedi. "Beni hayal kirikligina ugrattiniz. Yaraniz bereniz yok, do gru Gryffindor Kulesi'ne gidin. Ögrenciler yemeklerini kulelerinde yiyor." Hermione çikti. Profesör McGonagall, Harry'yle Ron'a do gru. "Ucuz kurtuldunuz, ama birinci sinif ögrencileri de koca bir ifriti kolay kolay yere seremezdi do grusu.I kiniz de Gryffindor'a beser puan kazandirdiniz. Bu, Profesör Dumbledore'a da bildirilecektir. Gidebilirsiniz." Ko sarak odadan ayrildilar, iki kat çikincaya kadar da birbirleriyle konu smadilar. Hers ey bir yana, ifritin kokusundan kurtulmak bile güzeldi. Ron, "On puandan fazla almaliydik," diye homurdandi. "Besdemek istiyorsun. Hermione yüzünden silinen bespuani unutma." "Bizi kurtarmakla iyilik etti," dedi Ron, "aslina bakarsan, biz onu kurtardik." Harry hatirlatmadan edemedi: "Onu içeride o s eyle kilitlemeseydik, kurtarmaya filan gerek kalmayacakti." S isman Kadin tablosunun önüne gelmislerdi. "Domuz burnu," deyip girdiler. Ortak salon kalabalikti, gürültülüydü. Herkes yukariya gönderilmisyemekleri yiyordu. Ama Hermione, kapinin yaninda tek ba sina durmus, onlari bekliyordu. Utangaçlikla yüklü bir sessizlik oldu. Sonra, birbirlerine hiç bakmadan, “Tesekkürler," deyip yemek almaya ko stular. Ama o andan sonra, Hermione Granger arkada slari oldu. Bazi olaylar vardir, dostluklara yol açar, dört metre boyunda bir ifritin canina okumak da öyle bir olaydi iste. ON B IRINC IBÖLÜM Quiddich Kasim ayina girdiklerinde hava çok so gudu birdenbire. Okulun çevresindeki da glar buz grisi bir renge büründü, göl donup çelige döndü. Her sabah çiyle kaplaniyordu yer. Üst katlarin pencerelerinden Hagrid'in, sirtinda upuzun bir köstebek derisi palto, ellerinde tav san kürkünden eldivenler, ayaklarinda da kunduz derisinden kocaman çizmelerle, Quidditch alanindaki süpürgelerin buzlarini çözdügü görülebiliyordu. Quidditch mevsimi baslamisti. Harry, haftalarca çali smadan sonra, cumartesi günü ilk maçina çikacakti. Gryffindor'la Slytherin arasindaydi maç. Gryffindor kazanirsa,s ampiyonluk yarisinda ikinci siraya yükselecekti. Kimse oynadigini görmemisti Harry'nin, Wood onu gizli bir silah olarak saklamayi düsünmüstü. Ama onun Arayici olarak oynayaca gi haberi bütün okula yayilmisti; Harry, harika bir maç çikaraca gini söyleyenlere mi inansin, yoksa ellerindes ilteyle onun tam altinda kosup duracaklarini söyleyenlere mi kulak versin, bilemiyordu. Harry'nin artik Hermione'yle arkada slik etmesi büyüks ansti do grusu. Bosvakitlerini Wood'un Quidditch çalistirmasiyla geçiriyordu; Hermione olmasaydi, bütün o ödevlerin altindan nasil kalkardi? Hermione, okumasi için çok ilginç bir kitap vermisti ona - Ça glar Boyunca Quidditch kitabini. Harry, Quidditch'te yedi yüz faul türü oldugunu, bunlarin hepsinin de 1473'teki bir Dünya Kupasi maçinda yapildigini, Arayicilarin genellikle en küçük, en hizli oyuncular arasindan seçildigini, en ciddi kazalarin onlarin basina geldigini, Quidditch takimlarinda yer alanlarin oyun sirasinda pek ölmediklerini, ama bazi hakemlerin kayiplara karistiklarini, aylar sonra da Büyük Sahra'da ortaya çiktiklarini ö grendi. Hermione, Harry'yle Ron kendisini o da gifritinin elinden kurtardiklari günden sonra, kurallari bozmak konusunda biraz yumusamisti,s imdi çok daha s irin bir kizdi. Harry'nin ilk Quidditch maçindan bir gün önce, ders arasinda, Ron'u da yanlarina alip buz gibi bahçeye çiktilar; Hermione, bir reçel kavanozuna koyup yanlarinda tasiyabilecekleri masmavi bir atesyaratmisti. Sirtlarini kavanoza vermisisinirlarken Snape çikageldi. Harry, Snape'in topalladi gini gördü. Üç arkada s, ate si gizlemek için birbirlerine sokuldular; böyle birs eye izin verilmiyordu herhalde. Ama Snape onlarin suçlu bakislarini fark etti. Topallayarak yaklasti. Atesi görmemisti, ama bir bahane uydurup oradan çekip gitmelerim söyleyecekti besbelli. "O elindeki nedir, Potter?" Ça glar Boyunca Quidditch'ü. Harry gösterdi. "Kitapliktan aldiklarinizi okul disina çikaramazsiniz," dedi Snape. "Vers unu bana. Gryffindor'dan be s puan sildim." Snape topallaya topallaya uzakla sirken, "Bu kuralis imdi uydurdu," dedi Harry öfkeyle. "Bacagina ne oldu acaba?" Ron, aci aci, "Bilmem," diye homurdandi. "Umarim, canini adamakilli yakiyordur." O ak sam Gryffindor'larin ortak salonu çok kalabalikti. Harry, Ron, Hermione, bir pencerenin önünde birlikte oturuyorlardi. Hermione, Harry'yle Ron'un Tilsim ödevlerini gözden geçiriyordu. Kopya çekmelerine hiç mi hiç izin vermezdi ("Kopya çekerseniz nasil ögrenirsiniz?"), ama bir kere ba stan sona okuyup onlara yanlislarini gösterirdi. Harry tedirgindi. Aklini ertesi günkü maçtan baska bir s eye verebilmek için Ça glar Boyunca Quidditch'i geri almak istiyordu. Snape'ten niye korkacakti ki? Aya ga kalkti, Snape'e gidip kitabi isteyece gini söyledi Ron'la Hermione'ye. "Kafayi mi yedin sen?" dedi ikisi birden, ama Harry'nin bir fikri vardi, baska ö gretmenlerin yaninda Snape'in buna kar si çikmayacagini saniyordu. Ö gretmenler odasina gidip kapiya vurdu. Yanit gelmedi. Bir daha vurdu. Bo suna. Belki de Snape orada birakmi sti kitabi. Denemeye de gerdi. Kapiyi araladi, içeriye bir göz atti - göz atar atmaz da korkunç bir manzarayla kar silasti. Snape'le Filch içerdeydiler, ba ska kimse yoktu. Snape cüppesini dizlerinin üstüne çekmisti. Bacaklanndan biri kan içindeydi, paramparça olmu stu neredeyse. Filch, Snape'e sargi uzatiyordu. “Lanet olasica!" diyordu Snape. "Üçünü birden ayni anda göz altinda nasil tutabilirsin ki!" Harry sessizce kapiyi kapatmaya çali sti, ama "POTTER!" Snape, bacaklarini örtmek için cüppesini indirdi hemen, yüzü öfkeden kiriskirisolmustu. Harry yutkundu. "Acaba kitabimi geri alabilir miyim diyordum." "ÇIK DI SARI! DISARI!" Harry, Snape'in Gryffindor'dan puan silmesine firsat vermeden çikti. Yukari ko stu. Yanlarina varinca, Ron, "Aldin mi?" diye sordu. "Ne oldu?" Harry gördüklerini anlatti fisiltiyla. Solugu tikanarak, "Bu ne demek, biliyor musunuz?" diye bagladi sözlerini. "Cadilar Bayrami'nda üç basli köpe gin yanma gitmis! Onu gördü gümüzde oraya gidiyordu demek - köpe gin korudugu her neyse, onu ele geçirmeye çalisiyor! Süpürgeme bahse girerim ki, karga sa yaratmak için ifriti de o aldi içeri!" Hermione'nin gözleri faltasi gibi açildi. "Hayir - yapamaz bunu," dedi. "Biliyorum, pek iyi biri degil, ama Dumbledore'un sakladigi birs eyi de çalmaya kalkisamaz." Ron, "Hermione," diye atildi, "Sen de bütün ögretmenleri melek saniyorsun. Harry dogru söylüyor. Snape'e hiç mi hiç güven olmaz. Ama neyin pesinde acaba? Köpek neyin bekçili gini yapiyor?" Harry yata ga giderken kafasinda ,hep bu soru çinliyordu. Neville horul horul uyuyordu, ama gözünü bile kirpamadi Harry. Kafasini bo saltmaya çalisti - uyumasi gerekiyordu, mutlaka uyumaliydi, birkaç saat sonra ilk Quidditch maçina çikacakti çünkü - ama baca gini gördügü anda Snape'in gözlerinde beliren o bakisi unutmak kolay degildi. Ertesi sabah hava piril pirildi, ama so guktu. Büyük Salon'u mis gibi kizarmissosis kokusu sarmi sti, herkes o günkü Quidditch maçindan söz ediyordu. "Kahvalti etmen gerek." "Canim birs ey istemiyor." Hermione, "Bir dilim kizarmisekmek ye hiç olmazsa," dedi. "Aç de gilim." Çok korkuyordu Harry. Bir saat sonra Quidiitch alaninda olacakti. "Harry," dedi Seamus Finnigan, "güçlü olman gerek. Karsi takim oyunculari Arayicilari :ovdlar hep." Harry, Seamus'in sosislere ketçap boca edi sine bakarak, "Sa gol," dedi. Saat on bire geldi ginde, bütün okul Quidditch alanini çevreleyen siralan doldurmustu. Ö grencilerin çog unun elinde dürbün vardi. Siralar epey yüksekteydi gerçi, yine de bazen maçi izlemek güçlesiyordu. Ron'la Hermione, üst sirada oturan Neville, Seamus ve West Ham taraftari Dean'in yanina çöktüler. Harry'ye sürpriz yapacaktilar, Scabbers'in parçaladi gi çarsaflardan birinin üstüne Baskan Adayimiz Potter yazmislardi. Çizgileri hiç de fena olmayan Dean, yazinin altina kocaman bir Gryffindor armasi, kanatli bir aslan resmi kondurriustu. Hermione de minicik bir büyü yapti, harflerin boyuna renk degistirmesini sagladi. Bu arada soyunma odasinda Harry'yle takim arkada slari kirmizi formalarini giyiyorlardi (Slytherin'ler yesil formayla oynayacaklardi). Wood, herkesin kendisini dinlemesi için birkaç kere öksürdü. "Hadi bakalim, beyler." dedi. "Hanimlari unutma," dedi Kovalayici Angelina Johnson. "Ve hanimlar," dedi Wood. "Vakit geldi." "Büyük maç," dedi Fred Weasley. "Hepimizin bekledigi maç," dedi George. Fred, "Oliver'in konu smasini artik ezberledik," dedi Harry'ye. "Geçen yil da takimdaydik." "Siz ikiniz, kapayin çenenizi," dedi Wood. "Gryffindor takimi yillardir hiç bu kadar güçlü olmamisti. Kazanaca giz. Biliyorum." Kazanamazsak caniniza okurum' gibilerden bakti. "Tamam. Vakit geldi. Hepinize iyis anslar." Harry, Fred'le George'un pe sinden soyunma odasindan çikti, dizleri zangir zangir titriyordu, alkislar arasinda alana.yürüdüler. Hakem, Madam Hooch'tu. Alanin tam ortasinda durmu s, elinde süpürge, iki takimi bekliyordu. Takim oyunculari çevresini sarinca, "Kurallarin disina çikmadan oynayin," dedi. Harry, onun bunu söylerken Slytherin kaptani, be sinci sinif ögrencisi Marcus Flint'e bakti gini gözden kaçirmadi. Hint'te biraz ifrit kani vardi anlasilan. Yükseklerde dalgalanan Ba skan Adayimiz Potter yazisini gördü o sirada. I çi bir tuhaf oldu.S imdi daha korkusuzdu artik. "Süpürgelerinize binin, lütfen." Harry, Nimbus I ki Bin'ine bindi. Madam Hooch gümüsdüdügünü bütün gücüyle öttürdü. On be ssüpürge göge havalandi. Yükseldiler, yükseldiler. "Gryffindor'dan Angelina Johnson, Quaffle'i hemen yakaladi - ne müthisbir Kovalayicis u kiz, üstelik ne kadar da çekici -" "JORDAN!" "Özür dilerim, Profesör." Weasley ikizlerinin arkadasi Lee Jordan anlatiyordu maçi, Profesör McGonagall de yaninda oturmu s, onu denetliyordu. "Fisek gibi yükseliyor, çok güzel bir pas atti Alicin Spinnet'a - Alicia'yi Oliver Wood ke sfetmisti, geçen yil yedek kaldi - Alicia'dan yine Johnson'a - hayir, Slytherin'ler kapti Quaffle'i - Slytherin kaptani Marcus Rint Quaffle'la iterliyor - bir kartal gibi süzülüyor havada -tam golünü - hayir, Gryffindor Tutucusu Wood engel oluyor, Quaffle Gryffindor'larda - Gryffindor Kovalayicisi Katie Bell, Flint'in yanindan pike yapiyor - AH -cani epey yandi herhalde, kafasina bir Bludger indi -Quaffle Slytherin'lere geçti - Adrian Pucey direklere do gru ilerliyor, ama ikinci Bludger da onu engelledi, ya Fred ya da George Weasley yolladi topu, hangisi bilmiyorum - Gryffindor Vuruculari iyi çalisiyor - Quaffles imdi Johnson'da yine, önü açik, hizla ilerliyor - uçuyor, uuyor - bir Bludger'i sivistirdi iste - direkler tam önünde - hadi, Angelina - Tutucu Bletchley daliyor -tutamiyor - Gryffindor'lar - GOL!" Gryffindor'lann sevinç çigliklari yükseldi göge, Slytherin'ler ise homurdaniyordu. "Söyle toparlanin biraz, kipirdayin." "Hagrid!" Ron'la Hermione, Hagrid'e yer açmak için birbirlerine iyice sokuldular. Boynuna astigi dürbüne hafifçe vurarak, "Kulübeden seyrediyordum," dedi Hagrid. "Ama burada, kalabaligin içinde olmaya benzemiyor. Snitch daha görünmedi, degil mi?" "Hayir," dedi Ron. "Harry'ye daha i sdüsmedi." Hagrid, dürbününü kaldirip gökte bir nokta gibi görünen Harry'ye bakarak, "Daha ba sina bir isgelmedi ya, bu da bir s ey," dedi. Harry, tepelerinde, çok yükseklerde, Snitch'i kollayarak dönüp duruyordu. Bu takti gi Wood'la birlikte hazirlamislardi. "Snitch'i görünceye kadar bir s eye bulasmayacaksin," demisti Wood. "Gerekti ginden önce saldiriya ug raman do gru olmaz." Angelina sayi yapinca, Harry de dayanamamis, birkaç takla atmi sti.S imdi yine Snitch'i kollamaktaydi. Bir aras öyle bir altin pariltisi görür gibi oldu, ama Weasleylerin kol saatlerinden birinin yansimasiydi bu; bir ara da bir Bludger top mermisi gibi hizla geldi üstüne, ama Harry egildi, Fred Weasley de Bludger'in pesine düstü. Bludger'a bütün gücüyle vurup onu Marcus Flint'e do gru savururken, "Sen iyisin ya, Harry?" diye bagirdi. "Slytherin saldiriyor," diyordu Lee Jordan. "Kovalayici Pucey iki Bludger'dan, Weasleylerden, Kovalayici Bell'den siyridi, ilerliyor - bir dakika - Snitch miydi o?" Adrian Pucey, sol kula ginin dibinden yildirim hiziyla geçen sapsari piriltiya bakayim derken Quaffle'i düs ürdü, seyircilerden bir mirilti yükseldi. Harry de gördü onu. Büyük bir heyecanla altin i siltiya dogru süzüldü. Snitch, Slytherin Arayicisi Terence Higgs'in de gözünden kaçmamisti. Neredeyse burun buruna, Harryle topu kovalamaya ba sladilar - öteki oyuncular ne yapmalari gerektigini unutup havada salinarak onlan seyretmeye koyuldular. Harry, Higgs'den daha hizliydi - küçücük yuvarlak topun kanat çirparak nereye yöneldi gim görebiliyordu - daha da hizlandi. GÜMM! A sagidaki Gryffindor'lardan öfkeli çigliklar yükseldi - Marcus Flint kasitli biçimde Harry'nin önünü kesmis, Harry de havada boyuna yön de gistiren süpürgesine sarilmak zorunda kalmisti can havliyle. "Faul!" diye bagirdi Gryffindor'lar. Madam Hooch öfkeyle bir s eyler söyledi Flint'e, sonra da Slytherin'leri penaltiyla cezalandirdi. Ama o karga sa içinde Altin Snitch gözden yok olup gitmisti yine. Asagida, oturdu gu yerde Dean Thomas avazi çikti gi kadar ba giriyordu: "At disari! Kirmizi kart!" Ron, "Bu futbol degil, Dean," diye hatirlatti ona. "Ouidditch oyuncularini oyundan atamazsin - hem kirmizi kart da nedir?" Amc. Hagrid de Dean gibi dü sünüyordu. "Kurallari degistirmeleri gerek. Flint, Harry'yi tepe üstü yere çakabilirdi." Lee Jordan, yan tutmamak için çok zorlaniyordu. "Böyle apaçik, böyle alçakça bir saldiridan sonra -" "Jordan!" diye gürledi Profesör McGonagall. "Yani, böyle pislige -" "Jordan, seni uyariyorum -" "Peki peki. Rint, Gryffindor Arayicisini az kalsin öldürecekti, olur böyles eyler.S imdi Gryffindor penalti kullanacak - Spinnet di sari atiyor, sorun yok, oyun sürüyor, top yine Gryffindor'da." Tam o sirada, Harry, ba sinin üstünden tehlikeli biçimde geçen bir baska Bludger'i savusturmayi basardi. Süpürgesi ansizin yalpaladi; ödü koptu. Düsece gini sandi bir an. Elleri ve dizleriyle simsiki sarildi süpürgeye. Daha önce ba sina hiç böyle birs ey gelmemisti. Aynis ey bir daha oldu. Süpürge onu sirtindan atmaya çali siyordu sanki. Ama NimbusI ki Bin'ler de binicileri pek öyle firlatip atan süpürgelerden degillerdi. Harry, Gryffindor direklerine dönmeye çalisti; Wood'dan mola almasini isteyecekti - ama süpürgesinin bütün bütüne denetimden çiktigini gördü. Çeviremiyordu onu. Yönetemiyordu.. Havada zikzaklar çizerek ilerliyor, arada çilgincasina yalpalayarak binicisini üstünden atmaya çalisiyordu. Lee maçi anlatmaktaydi hâlâ. "Top Slytherin'de - Flint Quaffle'i aldi - Spinnet'i geçiyor - Bell'i de geçiyor - suratina bir Bludger indi, ke ske burnu kirilsa - s aka ediyordum, Profesör -Slytherin sayi yapti - olamaz..." Slytherin'lerden bir alkiskoptu. Kimse Harry'nin süpürgesinin garip davranislarini fark etmemisti. Süpürge agir agir daha yükseklere çikariyordu Harry'yi, yükseldikçe de hopluyor, zipliyor, yalpaliyordu. "Harry ne yapiyor öyle, aklim ermedi," diye homurdandi Hagrid. Dürbünüyle bakti. "Onu tanimasam süpürgesini tutamiyor derim... ama olacak isdegil..." Siralarda oturan herkes Harry'yi göstermeye ba sladi birdenbire. Süpürge boyuna takla atiyordu havada, Harry'nin bütün yaptigi, ona tutunmaya çalismakti. Bütün seyircilerin solugu kesilmisti. Harry'nin süpürgesi çilgincasina hoplayip binicisini üstünden atti. Harry tek eliyle süpürgeye yapisti, havada sallanmaya ba s ladi. Seamus, "Flint faul yaptiginda acaba bir s ey mi oldu ona?" diye fisildadi. Titrek bir sesle, "Olamaz," dedi Hagrid. "Süpürgeleri Kara Büyü'den ba ska hiçbirs ey etkileyemez hiçbir çocuk bir NimbusI ki Bin'e böyle birs ey yapamaz." Bu sözler üzerine, Hermione dürbününü aldi Hagrid'in, ama yukariya, Harry'ye bakaca gina deli gibi kalabaligi taramaya ba sladi. "Ne yapiyorsun?" diye inledi Ron. Beti benzi atmisti. Hermione, "Biliyordum," dedi soluk soluga. "Snape bak." Ron dürbünü aldi. Snape tam kar silarindaki bölümün ortasmdaydi. Gözlerini Harry'ye dikmis, soluk bile almadan birs eyler mirildaniyordu boyuna. "Birs ey yapiyor - süpürgeyi büyülüyor," dedi Hermione. "Ne yapaca giz?" "Bana birak." Ron'un tek kelime daha söylemesine firsat vermeden, ortaliktan yok oluverdi Hermione. Ron dürbünü Harry'ye çevirdi yine. Süpürge öylesine sarsiliyordu ki, Harry'nin daha fazla tutunmasi olanaksizdi. Bütün seyirciler ayaga kalkmis, Weasley karde slerin Harryyi kurtarmaya gidislerini seyrediyordu dehset içinde -onu kendi süpürgelerine almaya çalisiyordu Weasley karde sler, ama onlar yakla stikça Harry'nin süpürgesi daha da yükseliyordu. Weasley karde sler alçalip onun alfanda çember çizerek dönmeye koyuldular - dü secek olursa onu tutmaya çali sacaklardi. Bu arada, kimse farkina varmadan, Marcus Hint Quaffle'i alip be skere sayi yapti. Ron, çaresizlik içinde, "Hadisene, Hermione," diye mirildandi. Hermione kalabaligi yararak Snape'in oturdu gu bölüme gitmisti,s imdi onun arkasindaki sirada ko s uyordu; Profesör Quirrell'i tepe üstü ön siraya devirince özür dileme gere gini bile duymadi. Snape'in yanina varinca çömeldi, asasini çikarip iyi seçilmisbirkaç sözcük mirildandi. Masmavi alevler firladi asasindan, Snape'in cüppesinin ete gini sardi. Snape'in tutustugunu fark etmesi için otuz saniye kadar geçti. Onun çi gligi bastigini görünce, basarili oldug unu anladi Hermione. Etegi saran alevleri cebindeki küçük bir kavanoza koyarak oradan uzakla sti - neler oldugunu hiç anlamayacakta Snape. Tamamdi artik. Harry havada süpürgesine yeniden binebilmisti ansizin. "Bakabilirsin, Neville!" dedi Ron. Neville, son besdakikadir Hagrid'in paltosuna kapanmi s, hiçkira hiçkira aglamaktaydi. Harry hizla alçalmaya basladi, seyirciler elini agzina götürdügünü gördüler onun, midesi bulamyordu da çikaracakti sanki - Harry dört ayak üstü indi yere - öksürdü - sonra altian bir s ey dü stü eline. Onu havaya kaldirarak, "Snitch'i yakaladim!" diye ba girdi, maç da herkesin s askinligi içinde sona erdi. Hint, yirmi dakika sonra bile, "Onu yakalamadi ki, az kalsin yutuyordu," diye uluyordu, ama bir yaran yoktu bunun - Harry kurallarin disina çikmamisti, Lee Jordan da mutluluk içinde sonucu haykiriyordu Gryffindor 170-60 kazanmi sti. Harry hiçbirini duymadi bunlarin. Hagrid'in kulübesinde Ron ve Hermione'yle demli bir çay içiyordu. "Snape'in ba sinin alfandan çikti," diyordu Ron. "Hermione de, ben de gördük. Süpürgeni lanetliyordu, boyuna mirildaniyordu, gözlerini sana dikmisti." Maçi izlerken bunlarin hiçbirini duymamisolan Hagrid, "Saçma," dedi. "Snape niye böyle bir s ey yapsin?" Harry, Ron, Hermione birbirlerine baktilar, acaba anlatsalar miydi ona? Harry gerçe gi söylemeye karar verdi. "Onun hakkinda birs ey ö grendim," dedi Hagrid'e. "Cadilar Bayrami'nda üç ba sli köpegi atlatmaya çalis ta. Köpek onu isirdi. Artik neyin bekçili gini yapiyorsa, onu çalmaya çalisiyordu Snape." Hagrid çaydanligi yere düsürdü. "Siz Fluffy'yi nereden biliyorsunuz? "Fluffy'yi mi?" "Evet - benimdir - geçen yil meyhanede tanidigim bir Yunandan aldimdi - Dumbledore'a verdim - bekçili gini yapsin diye..." Harry, merakla, "Neyin bekçili gini?" diye sordu. Hagrid, "Baska bir s ey sorma bana," diye homurdandi. "Büyük bir sirdir bu. Söyleyemem." "Ama Snape çalmaya çalisiyordu onu." Hagrid, "Saçma," dedi yine. "Snape, Hogwarts ö gretmenlerinden biri, böyle birs ey yapmaz." Hermione, "Peki, neden Harry'yi öldürmeye çali sti öyleyse?" diye bagirdi. O gün ö gleden sonra olanlar, Snape hakkindaki bütün dü süncelerini degistirmisti anlasilan. "Bir ugursuzluk büyüsü gördüm mü, hemen anlarim, Hagrid. Bu konuda yazilmishers eyi okudum! Büyü yaptigins eye dimdik bakman gerek, Snape gözlerini bile kirpmiyordu. Gördüm onu!" Hagrid, öfkeyle, "Yaniliyorsunuz diyorum size!" diye gürledi. "Harry'nin süpürgesi niye öyles eyler yapti, aklim ermez, ama Snape ö grencileri öldürmeye kalkisacak biri de gil!S imdi dinleyin beni - üçünüz de - sizi ilgilendirmeyens eylere bulasiyorsunuz. Tehlikeli birs ey bu. O köpe gi unutun, neyin bekçiligini yaptigini da unutun, bu Profesör Dumbledore'la Nicolas Flamel arasinda bir s ey" "Haa!" diye mirildandi Harry. "Demek isin içinde Nicolas Flamel diye biri daha var, öyle mi?" Hagrid, öfke içinde, kendi kendine lanetler ya gdiriyor gibiydi. ON I K INC IBOLÜM Kelid Aynasi Noel yakla siyordu. Aralik ortalarinda bir sabah Hogwarts'takiler uyaninca her yerin bir metre karla örtülmüsoldugunu gördüler. Göl donmustu, Weasley karde sler birkaç kartopuna büyü yapip onlari Quirrell'in sariginda hoplattiklari için cezalandirildilar. Hagrid, firtinali gökte mektup tasimayi nasilsa bas arabilen birkaç bayku su iyilestirip yeniden uçacak duruma getirdi. Herkes tatili dört gözle bekliyordu. Gryffindor ortak salonuyla Büyük Salon'da ate sgüldür güldür yaniyordu, ama esintili koridorlar buz gibi soguktu, aci rüzgâr sinif pencerelerini zangirdatiyordu. En kötüsü'de Profesör Snape'in zindanlardaki sinifiydi; öylesine so guktu ki sinif, herkesin solugu sis gibi yükseliyordu agzindan, ögrenciler sicak kazanlarina sokulabildikleri kadar sokuluyorlardi. Iksir dersinin birinde, "Evlerinde istenmedikleri için Noel'i Hogwarts'ta geçirecek ö grencilere aciyorum," dedi Draco Malfoy. Konu surken Harry'ye bakiyordu. Crabbe'yle Goyle kikirdadi. O sirada ö gütülmüsaslanbaligi kilçigi ölçmekte olan Harry onlara aldirmadi. Malfoy Quidditch maçindan beri daha da tatsiz biri olup çikmi sti. Slytherin'in yenilgisini içine sindirememis, Gryffindor'urt bundan sonraki maçta Harry'nin yerine Arayici olarak koca a gizli bir agaç kurba gasi oynataca gini söyleyerek herkesi güldürmeye çalismisti. Sonra da kimsenin bunu komik bulmadigini fark etmisti, herkes Harry'nin o hoplayan süpürgede nasil durdu gundan pek etkilenmisti çünkü. Malfoy da, kiskançlik ve öfke içinde, do gru dürüst bir ailesi olmadigini söyleyerek Harry'ye sata smayi sürdürmüstü. Harry'nin Noel'de Privet Drive'a gitmeyece gi dogruydu. Profesör McGonagall bir hafta önce gelmi s, tatilde okulda kalacaklarin listesini çikarmisti; Harry hemen yazdirmisti adini. Hiç üzülmüyordu buna, geçirdigi en güzel Noel herhalde bu olacakti. Ron'la karde sleri de okulda kalacakti, çünkü Mr ve Mrs Weasley Char-lie'yi görmek için Romanya'ya gidiyorlardi. Iksir dersinin sonunda zindanlardan çikarken, önlerindeki koridoru kapayan koca bir köknar a gaciyla kar silastilar. Dibinden firlamisiki dev ayakla of-pof sesleri, a gacin arkasinda Hagrid'in bulundugunu gösteriyordu. Ron, ba sini dallarin arasindan uzatarak, "Merhaba, Hagrid, yardim ister misin?" diye sordu. "Yok, iyiyim, sagol, Ron." Arkalarindan Malfoy'un soguk homurtusu duyuldu: "Yoldan çekilir misin? Sen de bahsismi koparmaya çalisiyorsun, Weasley? Hogvvarts'tan ayrilinca sen de bekçi olacaksin herhalde - sizin evinizin yaninda Hagrid'in kulübesi saray gibidir." Ron tam Malfoy'a saldiriyordu ki, merdivenlerde Snape göründü. "WEASLEY!" Ron, Malfoy'un cüppesinin yakasini birakti. Hagrid, a gacin arkasindan kocaman killi yüzünü uzatarak, "Ron'u kiskirtmaya çalisiyor, Profesör Snape," dedi. "Malfoy ailesine hakaret ediyordu." Snape, hi sirtili sesiyle, "Ne olursa olsun, kavga etmek Hogwarts kurallarina aykiridir," dedi. "Gryffindor'dan bespuan daha, Weasley. Daha fazla kesmedi gime sevin. Hadis imdi, yürüyün hepiniz." Malfoy, Crabbe ve Goyle, a gacin dallarini itip siritarak uzaklastilar, her yana kozalaklar saçildi. Roy, Malfoy'un arkasindan di slerini gicirdatarak, "Bunun hesabini soracagim ondan," dedi. "Su günlerde soraca gim. Elime bir geçirirsem -" "Ikisinden de tiksiniyorum," dedi Harry, "Malfoy'dan da, Snape'ten de." Hagrid, "Hadi, keyiflenin biraz, Noel yaklasiyor," dedi. "Bakin ne söyleyecegim size, benimle gelin de Büyük Salon'a bir göz atin, deh set oldu." Harry, Ron ve Hermione, Hagrid'le a gacinin pesine takilip Büyük Salon'a gittiler; Profesör McGonagall'la Profesör Flitwick, Noel süslemeleriyle ugrasiyordu. "Ah, Hagrid, sonuncu a gaç - ilerideki kö seye koyar misin?" Salon çok görkemliydi do grusu. Duvarlara çoban-püskülü ve ökseotundan yapilmi ssüslemeler asilmisti, odaya tam on iki dev Noel a gaci yerlestirilmisti, bazilari incecik buzullarla parliyor, bazilari da üstlerindeki yüzlerce mumla isildiyordu. "Tatilinize kaç gün kaldi?" diye sordu Hagrid. "Sadece bir," dedi Hermione. " Simdi aklima geldi Harry, Ron, yemege yarim saat var, kitaplikta olmaliyiz." Ron, "Dogru, haklisin," dedi, asasinin ucundan fiskirttigi altin baloncuklari yeni agacin dallarina asmakta olan Profesör Flitwick'ten zor ayirdi gözlerini. Hagrid, onlarin pe sine takilip salondan çikarken, "Kitapliga mi?" diye sordu. "Tatilden hemen önce mi? Siz de çalismaya amma merakliymisiniz haa?" Harry, "Biz çalismiyoruz ki," dedi neseyle. "Sen Nicolas Flamel'in sözünü ettiginden beri onun kim oldug unu arastiriyoruz." "Ne yapiyorsunuz?"I yices asirmisa benziyordu Hagrid. "Bana bakin - söyledimdi size - birakin bunu. Köpe gin neyi korudugu sizi ilgilendirmez." Hermione, "Biz sadece Nicolas Hamel'in kim oldugunu anlamaya Çalisiyoruz, o kadar," dedi. "Istersen sen söyle de bizi bir dertten kurtar," dedi Harry. " Simdiye kadar yüzlerce kitap kari stirdik, hiçbir yerde adini göremedik - bir ipucu ver - biliyorum, adini bir yerde okumu stum." Hagrid, "Benden laf alamazsiniz," diye kestirip atti. "Öyleyse kendimiz arar buluruz," dedi Ron; homurdanip duran Hagrid'den ayrilip kitapliga ko stular. Hagrid a gzindan kaçirdigindan beri Flamel'in adini ariyorlardi kitaplarda, Snape'in çalmaya çalistigis eyin ne oldugunu baska türlü nasil ögrenebilirlerdi? Sorun, nereden ba slayacagini bilmekti. Flamel'in, adini kitaplara geçirecek ne yapti gini bilmeden hiç de kolay olmuyordu bu is. Yirminci Yüzyilin Büyük Sihirbazlari'nda, Çagimizin Önemli Büyücüleri'nde yoktu; önemli Modern Büyücülük Buluslari'nda da, Büyücülükte Son Gelismeler Üstüne Bir înceleme'de de adina rastlanmiyordu. Kitaplik da kitaplikti hani; içinde on binlerce kitap, binlerce raf, yüzlerce bölme vardi. Hermione incelemeye karar verdi gi konularin ve kitap adlarinin listesini çikarirken, Ron da bir raftan rasgele kitaplar indirmeye koyuldu. Harry, Kisitli Bölüm'e yöneldi. Flamel'i orada bir yerlerde bulabilece g ini düsünüyordu bir süredir. Ama o bölümdeki kitaplara bakabilmek için ö gretmenlerin birinden imzali bir kâgit getirmesi gerekiyordu, öyle bir izin alamayacagini da biliyordu. Hogwarts'ta ö gretilmeyen, sadece ileri düzeyde Karanlik Sanatlara Kar si Savunma dersini alan yüksek sinif ögrencilerinin okuyabildigi, Kara Büyü'yle ilgili kitaplardi bunlar. "Ne ariyorsun, çocuk?" "Hiç," dedi Harry. Kitaplik görevlisi Madam Pince, elindeki toz firçasini salladi ona. "Öyleyse disari. Hadi - git buradan!" Harry ayaküstü bir yalan kiviramadigina üzülerek kitapliktan ayrildi. Ron ve Hermione'yle birlikte, Flamel'i nerede bulabileceklerini Madam Pince'e sormamayi daha önce kararla stirmislardi. Söylerdi nasil olsa, ama bunun Snape'in kula gina gitmesini göze alamazlardi. Harry disarida, koridorda iki arkada sim bekledi, bakalim onlar birs ey bulabilecekler miydi? Ama pek de umutlu degildi.I ki haftadir ariyorlardi, ama kitapliga sadece ders aralarinda gidebildikleri için, bir s ey bulamamalari da peks asirtici degildi dogrusu. Bütün istedikleri, Madam Pince'in solugunu enselerinde duymadans öyle uzun uzun arastirmakti. Besdakika sonra, ba slanni iki yana sallayarak, Ron'la Hermione geldiler yanina. Yemege gittiler. "Ben yokken bakmayi sürdüreceksiniz, de gil mi?" dedi Hermione. "Birs ey bulacak olursaniz, bana bir baykusyollarsiniz." Ron, "Sen de annenle babana sor bakalim, Flamel'in kim oldu gunu biliyorlar mi," dedi. "Onlara sormak daha güvenli." "Elbette güvenlidir," dedi Hermione. "Ikisi de disçi." Tatil baslayinca, Ron'la Harry öylesine egleniyorlardi ki, Flamel'i pek düsünmüyorlardi bile. Yatakhane onlara kalmisti, ortak salon da her zamankinden tenhaydi, oca gin önündeki güzel koltuklara rahatça kurulabiliyorlardi. Saatlerce oturuyor, artik ne buldularsa s ise geçirip kizartiyor, Malfoy'u okuldan nasil attirabileceklerini konusuyorlardi - elbette olacak i sdegildi bu, ama lafi bile güzeldi. Ron, Harry'ye büyücü satranci da ö gretmeye ba slamisti. Tipki Muggle satranci gibiydi bu, ama taslar canliydi, bu da askerlere sava sta komuta etmek gibi bir duygu uyandiriyordu oynayanda. Ron'un satranç takimi pek eskiydi, yipranmisti. Sahip oldugu hers ey gibi, o da aileden kalmisti - büyükbabasindan. Ama yasli taslar uysaldi dogrusu, Ron ne derse hemen yapiyorlardi. Harry, Seamus Finnigan'dan ödünç aldi gi taslarla oynuyordu, do grusu hiçbirinin güveni yoktu kendisine. Pek iyi bir oyuncu sayilmazdi, taslar ne yapaca gini söylüyor, boyuna bagirip çagiriyorlardi: "Beni oraya yollama, atini görmüyor musun? Onu yolla. Onu yitirsek de önemi yok." Noel'den bir gece önce, Harry ertesi günkü oyunlari, yemekleri dü sünerek yatti, arma gan beklemiyordu kimseden. Ama ertesi sabah uyandi ginda ilk gördügü, yataginin ayak ucuna birakilmisküçük bir paket yi g ini oldu. Kalkip sabahligini giyerken, Ron'un uykulu sesini duydu: "Mutlu Noeller." "Sana da," dedi Harry. " Suna bakar misin? Armagan birakmislar!" Ron, Harry'ninkinden biraz daha büyük olan kendi paket yi ginina egilerek, "Ne bekliyordun yani?" dedi. "Salgam mi birakacaklardi?" Harry en üstteki paketi aldi. Kahverengi bir kâ gida sarilmis, üstüne de e gri bügrü harflerle Hagrid'den Harry'ye yazilmisti. Kabaca yontulmustahta bir flüt çikti paketten. Besbelli Hagrid yapmisti bunu. Harry üfledi - baykussesine benzer bir ses duyuldu. Çok daha küçük olan ikinci paketten bir not çikti. Noel kartini aldik; arma ganini ilisik'e gönderiyoruz. Vernon Eniste ile Petunia Teyze. Nota bir ianecik bozukluk para, elli pens ilistirilmisti. "Beni unutmamislar," dedi Harry. Ron elli pensten büyülenmisti sanki "Acayip!" dedi. "Biçimi ne tuhaf! Pan mi bu?" "Senin olsun," dedi Harry; Ron'un ne kadar sevindi gini görünce güldü. "Hagrid, teyzem, enistem ötekileri kim yollamisacaba?" Ron, yüzü pembeleserek, yamru yumru bir paketi gösterdi, " Sunun kimden geldigini biliyorum galiba," dedi. "Annemden. Ona kimseden arma gan beklemedigini söylemistim - ah, olamaz," diye homurdandi sonra. "Sana Weasley kaza gi örmüs." Harry kâ gidi yirtarak paketi açmisti bile.I çinden el örgüsü zümrüt yesili bir kazakla evde yapilmis kurabiyeler çikti. Ron, kendi paketini açarak, "Bize her yil kazak örer," dedi. "Benimki hep vi sne çürügüdür." Harry, "Beni de dü sünmesi ne kadar güzel," dedi; bir kurabiye atti a gzina - kurabiye de çok tatliydi do g rusu. Bir sonraki paketten de tatli çikti - Hermione'den koca bir kutu Çikolatali Kurba ga. Bir tek paket kalmi stis imdi. Harry onu kaldirips öyle bir yokladi. Çok hafifti. Sonra açti. Siviya benzer gümüsrengi birs ey kayiverdi yere, kivrilarak durdu, piril piril parliyordu. Ron'un solugu kesilmisti sanki. “Bunlari duymustum," dedi fisiltiyla. Hermione'nin armaganini, Binbir Çesit fasulyeS ekerlemesi kurusunu yataga birakti. "Eger dü sündügüms eyse bu - çok ender bulunan, çok de gerli birs eydir." "Nedir bu?" Harry, parlayan gümüsrengi kumasparçasini yerden aldi. Dokununca bir tuhaf geliyordu insanin eline. Sudan dokunmusbir kumasti sanki. Yüzünde derin bir hayranlikla, "Bir Görünmezlik Pelerini bu," dedi Ron. "Evet - denesene." Harry, pelerini sirtina atti; Ron bir çiglik kopardi. "Öyle! Asagi bak!" Harry ayaklarina bakti; ama ayaklari ortada yoktu. Ayna'ya ko stu. Kendini gördü. Bedeni yok olmu stu, sadece kafasi sallaniyordu havada. Pelerini ba sina çekti, görüntüsü bütün bütüne siliniverdi. Ron, "Bir de not var!" dedi ansizin. "Içinden bir not düstü!" Harry pelerini çikarip mektubu kapti. Daha önce hiç görmedi gi incecik, süslü harflerles unlar yaziliydi: Baban ölmeden önce bunu bana birakti. Sana vermenin sirasi geldi. Onu iyi kullan. Mutlu Noaller dilerim. Imza yoktu. Harry gözlerini nottan ayiramiyordu. Ron hayran hayran pelerine bakiyordu. "Bunlardan biri için hers eyimi verirdim," dedi. "Hers eyimi. Ne oldu?" "Yok birs ey," dedi Harry. Bir gariplik çökmü stü içine. Pelerini kim yollamisti? bir zamanlar gerçekten babasinin miydi? Birs ey dü sünmeye, söylemeye firsat kalmadan yatakhane kapisi açildi, Fred ve George Weasley daldi içeri. Harry pelerini hemen ortadan kaldirdi. Onu bir ba skasina göstermek istemiyordu daha. "Mutlu Noeller!" "Baksana - Harry de bir kazak almi s!" Fred de, George da birer mavi kazak giymi slerdi; birinin üstünde kocaman sari bir F, ötekinin üstünde de kocaman sari bir G vardi. Harry'nin kazagini kaldirip göstererek, "Ama onunki bizimkinden güzel," dedi Fred. "Aileden biri degilsen daha özen gösteriyor." George, "Sen niye kaza gini giymiyorsun, Ron?" diye sordu. "Hadi, giys unu, hem güzel, hem sicacik tutuyor." Ron, kaza gi gönülsüzce kafasindan geçirirken, "Nefret ediyorum visne çürügünden," dedi. "Seninkinin üstünde harf yok," dedi George. "Adini hiç unutmadigini düsünüyor herhalde. Ama biz de aptal de giliz ya - birimizin adi Gred, birimizin adi Forge" "Nedir bu gürültü?" Percy Weasley kapidan ba sini uzatti, bütün bunlari onaylamiyor gibiydi. O da armaganlarini aça aça gelmisti herhalde, koluna kocaman bir kazak açmi sti çünkü; Fred kaza gi çekip aldi. "P var! Herhalde Parlak Ö grenci anlamindadir! Hadi, Percy, giys unu. Bak, biz hepimiz giydik. Harry'de bile var." ikizler kazagi kafasindan geçirmeye çalisirken, "Ben - istemiyorum -" diye homurdandi Percy; bu arada gözlügü de dü smüstü. George, "Bugün Sinif Baskanlariyla birlikte olmayacaksin," dedi. "Noel'de aile bir araya gelir." Kazaktan kollarim bile geçirmesine firsat vermeden Percy'yi karga tulumba odadan çikardilar. Harry hayatinda böyle Noel yeme gi yememisti. Nar gibi kizarmisyüz besili hindi, daggibi kizarmis, has lanmispatates yi ginlari, tabaklar dolusu salam, kâseler dolusu tereya gli bezelye, salçalar, yabanmersini soslari - adim ba si da büyücü maytaplari. Bu olaganüstü maytaplar, Dursley'lerin aldigi, içlerinden kartons apkali küçücük plastik oyuncaklar fiskiran o incecik Muggle maytaplarina hiç mi hiç benzemiyordu. Harry, bir büyücü maytabi aldi Fred'le, maytap patlamakla kalmadi, top gibi gümbürdeyerek onlari mavi bir dumana sardi, içinden de bir amirals apkasiyla birkaç canli fare çikti. Yüce Masa'da, sivri büyücü külahi yerine çiçekli bir takke giymisolan Dumbledore, Profesör Flitwick'in anlatti gi fikraya gülmekteydi. Hindiden sonra alev alev Noel pastalari geldi. Diliminin içinden çikan gümüsOrak'la az kalsin di si kiriliyordu Percy'nin. Harry,s arap istedikçe kipkirmizi kesilen Hagrid'e bakiyordu; sonunda Profesör McGonagall'i yanagindan öptü Hagrid; silindirs apkasi yana yatmisti Profesör McGonagall'in, Harry onun kizmadigim görünces asirdi. Sonunda masadan ayrildiginda, Harry'nin kucagi maytaplardan çikanlarla doluydu, içlerinde bir yigin isikli patlamaz balon, bir kendi-si gilini-kendin-yap seti, bir de yepyeni büyücü satranci takimi vardi. Beyaz fareler ortadan yok olmu slardi, Harry onlarin Mrs Norris'e Noel yeme gi olabileceklerini düsünerek üzüldü. Harry ile Weasley'ler, bahçede korkunç bir kartopu sava sma tutusarak mutlu bir ögleden sonra geçirdiler. Sonra, titreyerek, sirilsiklam, soluk solu ga, Gryffindor ortak salonundaki oca gin basina çöktüler. Harry, satranç takiminin açilisini yapti, Ron'un karsisinda unutulmaz bir yenilgiye ugradi. Percy yardim etmeye kalk-masaydi belki o kadar da ezilmezdi. Hindili sandviçlerini, tatlilarini, pastalarini yiyip çaylarini da yudumladiktan sonra herkesin üstüne bir ag irlik çöktü, Percy'nin, ba skanlik rozetini çaldiklari için, Gryffindor koridorlarinda Fred'le George'u kovalamasini seyrettiler. Ömrü boyunca Harry'nin geçirdigi en güzel Noel'di bu. Yine de bütün gün kafasini birs ey kurcaladi durdu. Ancak yata gina uzanip da bir ba sina kalinca rahat rahat dü sünebildi bunu: Görünmezlik Pelerini'ni kim göndermisti acaba? Ron, karni hindiyle, pastayla dolu, yata ginin yanindaki perdeleri çeker çekmez uykuya dalmisti, kendisini tedirgin edecek bir konu da yoktu. Harry yata ginin altina egilip Pelerin'i çikardi. Babasinin... bir zamanlar babasinindi bu.I pekten bile yumusak, havadan bile hafif olan kumasellerinden kayip gidiyordu. Notta ne yaziliydi: Onu iyi kullan. Hemen denemeliydi onu,s imdi. Yatagindan çikip Pelerin'e sarindi. Bacaklarina bakinca ay i sigindan, gölgelerden baska bir s ey göremedi. Çok tuhaf bir duyguydu bu. Onu iyi kullan. Ansizin uyandi Harry. Bu Pelerin'le bütün Hogwarts, önünde açilivermisti. O karanlikta, o sessizlikte bir heyecan kapladi bütün bedenini. Bununla her yere gidebilirdi, her yere, Filch de farkina bile varmazdi. Ron uykusunda homurdandi. Harry onu uyandirsa miydi acaba? Ama bir s ey ona engel oldu - babasinin Pelerin'i - bu kere - ilk kere - tek ba sina hareket etmek istiyordu. Süzülerek yatakhaneden çikti, merdivenden indi, ortak salonu da arkada birakip resimdeki delikten geçti. S isman Kadin, cirtlak sesiyle, "Kim var orada?" diye sordu. Hiçbir s ey söylemedi Harry. Hizli hizli koridorda yürüdü. Nereye gitmeliydi? Durdu, yüregi gümbür gümbür, düsündü. Birdenbire aklina geldi. Kitapliktaki Kisitli Bölüm.I stedigi kadar okuyabilecekti orada, Flamel'in kim oldu gunu buluncaya kadar. Görünmezlik Pelerini'ne simsiki sarilarak yola koyuldu. Kitaplik ürkütücüydü, karanliktan göz gözü görmüyordu. Harry kitap raflarina giden yolu görebilmek için fenerini yakti. Fener havada yüzüyor gibiydi sanki, Harry onu elinde tuttugunu biliyordu gerçi, ama yine de bu görünüm tüylerini ürpertiyordu. Kisitli Bölüm kitapligin arkasindaydi. O bölümü ötekilerden ayiran ipin üstünden dikkatle atladi, kitap adlarini okuyabilmek için fenerini kaldirdi. Pek bir anlam çikaramadi adlardan. Dökülmü s, soluk yaldizli harfler, Harry'nin bilmedigi dillerde sözcükler olusturuyordu. Bazi kitaplarin hiç adi yoktu. Bir kitabin üstünde ise kana benzeyen koyu bir leke vardi. Harry'nin ensesindeki saçlar dimdik oldu. Belki kendisine öyle geliyordu, ama kitaplar arasindan bir fisiltinin yükseldigini duyar gibi oldu. Sanki onun orada olmamasi gerektigini biliyorlarmisgibi. Bir yerden ba slamaliydi. Feneri dikkatle yere koyarak en alt rafta ilginç görünüslü bir kitap aramaya ba s ladi. Gözüne kara cildi gümüsçizgili kocaman bir kitap ilisti. Güçlükle çikardi onu, kitap çok a girdi çünkü, dizlerinin üstüne koyarak açti. Sessizligi, insanin kanini donduran, kulaklari sagir eden bir çiglik bozdu - kitap haykiriyordu! Harry hemen kapatti kapa gini, ama çiglik kesilmedi, daha da yükselerek sürüp gitti. Harry geriye do gru sendeledi, fenere çarpti, aninda söndü fener. Korkuya kapildi Harry, di saridaki koridorda yakla san ayak sesleri duydu - kitabi yine rafa tikistirarak tabanlari ya gladi. Kapida Filch'le kar silasti; Filch'in çilgincasina açilmisgözleri onu göremedi. Harry onun iki yana açilmiskollarinin altindan süzülerek koridora firladi, kulaklarinda kitabin çigligi çinliyordu hâlâ. Kocaman bir zirhin önünde durabildi ancak. Kitapliktan öyle bir kaçmi sti ki, nereye gittiginin farkina bile varmamisti. Belki de karanlik yüzünden,s imdi nerede oldugunu bilmiyordu. Mutfaklarin yaninda böyle bir zirh olacakti gerçi, ama orasi herhalde be skat a sagida kalmisti. "Geceleri birinin dolastigini görürsem hemen size gelmemi söylemistiniz, Profesör. Biri kitapliga girmis -Kisitli Bölüm'e." Harry yüzündeki kanin çekildigini hissetti. Her nereye geldiyse, Filch oraya kestirme bir yol biliyordu anla silan, yumusak, yapi syapissesi gittikçe yaklasiyordu çünkü; dehset içinde, Snape'in yanit verdi gini duydu. "Kisitli Bölüm'e mi? Eh, pek uzakta olamazlar, yakalariz." Filch'le Snape kö seyi dönüp yaklasirlarken, Harry oldugu yere çakilip kaldi. Onu göremezlerdi elbet, ama koridor öylesine dardi ki, biraz daha yakla sacak olurlarsa mutlaka çarparlardi - Pelerin, somut bedenini ortadan kaldirmiyordu. Olabildigi kadar sessizce, geriledi. Solda aralik bir kapi gördü. Tek umuduydu bu. Solu gunu tutarak, kapiyi kipirdatmadan içeri süzülmeyi basardi; Snape'le Filch hiçbirs ey fark etmediler. Geçip gittiler; Harry, derin derin soluyarak duvara yaslandi, onlarin uzakla san ayak seslerini dinledi. Az kalsin yakayi ele verecekti; ucuz atlatmisti. Saklandigi odanin nasil bir yer oldugunu anlayincaya kadar birkaç saniye geçecekti. Kullanilmayan bir sinifa benziyordu burasi. Duvar diplerinde masalari, siralari andiran birtakim esyalar seçiliyordu karanlikta, bir de ba sasagi çevrilmisbir çöp sepeti - ama duvara dayali bir s ey daha vardi ki, siritiyordu, sanki biri, ayak altinda durmasin diye, onu getirmis, oraya koymu stu. Görkemli bir aynaydi bu, pençeye benzeyen iki ayak üstünde, süslü yaldizli çerçevesiyle tavana kadar uzaniyordu. Tepesine de boydan boya bir yazi i slenmisti: Kelid stra ehru oyt ube cafru oyt on ivohsi. Filch'le Snape'ten ses gelmedi gi için korkusu yatismaya baslayan Harry, aynaya bakmak istedi; kendini görmeyecekti, ama olsun - yakla sti. Çiglik atmamak için agzini elleriyle kapamak zorunda kaldi. Arkasina döndü hizla. Kitabin haykirisinda bile bu kadar çilginca atmamisti yüregi - aynada sadece kendini görmemi s, arkasinda bir yi gin insan daha görmüstü. Ama oda bo stu. Soluk soluga, yine aynaya döndü usulca. Oradaydi i ste, kendi yansimasini gördü, yüzü korkudan bembeyaz kesilmisti, arkasinda en az on ki si daha vardi. Harry omzunun üstünden bakti kimseler yoktu yine. Yoksa onlar da mi görünmezdi? Görünmez insanlarla dolu bir odaya mi girmisti, aynanin özelligi, ister görünür olsun, ister görünmez olsun, hers eyi yansitmak miydi? Aynaya bir daha bakti. Kendi görüntüsünün arkasinda duran bir kadin ona gülümsüyor, el salliyordu. Kolunu uzatti, eli birs eye de gmedi. Kadin orada olsaydi ona dokunurdu, görüntüleri öylesine yakindi ki -ama havadan ba ska bir s ey duymadi - kadin da, ötekiler de varliklarini sadece aynada sürdürüyorlardi. Çok güzel bir kadindi bu. Koyu kizil saçlari vardi, gözleri ise - gözleri tipki benim gözlerime benziyor, diye düsündü Harry, aynaya biraz daha yakla sti. Yemyesil - biçim ayni... Kadinin agladigim fark etti; gülümsüyordu, ama ayni anda da agliyordu. Yaninda oturan uzun boylu, siyah saçli, ince adam kolunu onun omzuna dolamisti. Gözlük vardi gözünde, saçlari da ginikti. Arkasi, tipki Harry'nin saçlari gibi, yatmamisti. Harry o kadar yakla smisti ki aynaya, burnu neredeyse kendi görüntüsüne de gecekti. "Anne?" diye fisildadi. "Baba?" Ona gülümseyerek baktilar sadece. Harry aynada ötekilerin de yüzlerine bakinca, hepsinin gözlerinin kendi gözleri gibi yesil oldugunu gördü, burunlari da ayniydi, ufak tefek ihtiyar bir adamin dizleri ise tipki Harry'ninkiler gibi top toptu - ya sami boyunca ailesini ilk kere görüyordu Harry. Potter'lar gülümseyerek el salladilar ona, Harry de onlara özlemle bakti - ellerini aynaya dayami sti - sanki uzanip da ailesine dokunacakmisgibi. Büyük bir aci duyuyordu içinde - yari sevinç, yari hüzün. Orada ne kadar kaldi, bilmiyordu. Görüntüler silinmedi - bakti, bakti - sonunda uzaklardan bir gürültüyle kendine geldi. Kalamazdi artik, yata gina dönmeliydi. Gözlerini annesinin yüzünden kaçirarak, "Döneceg im," diye fisildadi, odadan hizla çikti. Ron, ters ters, "Beni uyandirabilirdin," dedi. "Bu gece gelebilirsin. Yine gidecegim, sana aynayi göstereyim." Ron, "Annenle babani görmek isterim," dedi merakla. "Ben de senin aileni görmek isterim, bütün Weas-ley'leri - bana bütün karde slerini gösterirsin, hepsini." "Zaten ne zaman istersen görebilirsin onlari," dedi Ron. "Bu yaz bizim eve gelmen yeter. Neyse, belki sadece ölüleri gösteriyordur. Ama Flamel'i bulamaman yazik olmusdo grusu. Biraz salam alsana, hiçbirs ey yemeyecek misin?" Harrynin içinden yemek yemek gelmiyordu. Annesiyle babasini görmüstü, o gece bir daha görecekti. Flamel'i unutmusgibiydi. Sanki pek önemi yoktu bunun artik. Üç ba sli köpegin neyi bekledigi kimin umurundaydi? Snape onu çalsa bile ne çikardi? "Iyi misin?" dedi Ron. "Bir tuhaf görünüyorsun." Harry'nin en büyük korkusu aynali odayi bulamamakti. Ertesi gece Ron'u da Pelerin'in altina alip a gir agir yola koyuldu. Kitapliktan çiktiktan sonra izledigi yolu hatirlamaya çalisti. Karanlik geçitlerde bir saat kadar dola stilar. "Donuyorum," dedi Ron. "Unutalim bunu, dönelim." "Hayir!" diye fisildadi Harry. "Buralarda bir yerde olacak." Ters yöne süzülen uzun boylu bir cadi hayaletinin yanindan geçtiler, baska kimseyle kar silasmadilar. Ron ayaklarinin dondugundan yakinmaya baslamisti ki, Harry zirhi gördü. "Burasi - evet - burasi!" Kapiyi iterek açtilar. Harry Pelerin'i çikarip atti sirtindan, aynaya ko stu. Oradalardi. Onu görünce, annesiyle babasinin yüzleri isidi. "Gördün mü?" diye fisildadi Harry. "Ben birs ey göremiyorum." "Bak! Hepsi orada - hepsi..." "Sadece seni görebiliyorum." "Dogru dürüst bak, benim durdu gum yerde dur." Yana çekildi, ama Ron aynanin önüne geçince, o da ailesini göremez oldu; çizgili pijamasiyla Ron'u görüyordu sadece. Ama Ron, büyülenmisgibi, kendi görüntüsüne dikmisti gözlerim. "Bana bak!" dedi. "Aileni görebiliyor musun yaninda?" "Hayir - tek ba simayim - ama degismisim - daha büyümüsüm sanki - Ö grenciler Baskani'yim!" “Ne?" "Evet - Bill'in taktigi rozetten var gö gsümde - elimde de Okul Kupasi'yla Quidditch Kupasi - Quidditch kaptani da olmusum!" Ron, gözlerini bu inanilmaz görüntüden ayirip heyecanla Harry'ye bakti. "Bu ayna gelecegi de mi gösteriyor dersin?" "Nasil olur? Ailemde herkes öldü - bir daha bakayim-" "Dün bütün gece baktin, birak, azicik da ben bakayim." "Elinde Quidditch Kupasi varsa var, ne olmusyani? Ben annemle babami görmek istiyorum." "Itme beni -" Ansizin koridorda kopan bir gürültü tartismayi sona erdirdi. Ne kadar yüksek sesle konu stuklarinin farkinda bile olmamislardi. "Çabuk!" Ron Pelerin'i tarn sirtlarina çekmisti ki, Mrs Norris'in i sil isil gözleri belirdi kapida. Ron'la Harry hiç kipirdamadan öylece durdular, ayni s eyi düsünüyorlardi - Pelerin kedilerde de i se yariyor muydu acaba? Kendilerine yüzyillar gibi gelen bir bekleyisten sonra, Mrs Norris dönüp gitti. "Güvenli degil burasi - Filch'i çagirmaya gitmistir, mutlaka bizi duydu. Hadi." Ron, Harry'yi sürükleyerek odadan çikardi. Ertesi sabah kar hâlâ erimemi sti. Ron, "Satranç oynar misin, Harry?" diye sordu. "Hayir." "Asagi inip Hagrid'i görmeye gitsek?" "Hayir... sen git..." "Ne dü sündügünü biliyorum, Harry, aynayi düsünüyorsun. Bu gece gitme." "Neden?" "Bilmiyorum, içimde kötü bir his var - hem zaten Filch'ten, Snape'ten, Mrs Norris'ten yakayi zor siyirdin. Seni görmezlerse görmesinler. Ya sana çarparlarsa? Ya bir s ey devirirsen?" "Hermione gibi konusuyorsun." "Ciddiyim, Harry, gitme." Ama Harry'nin bir tek dü sünce vardi kafasinda, o da aynaya gitmekti, Ron da kendisini durduramazdi. Üçüncü gece yolu çok daha çabuk buldu. Öyle hizli yürüyordu ki, akli ba sinda birinin edemeyecegi kadar gürültü ediyordu, ama kimseyi görmedi. Is te annesiyle babasi kar sisindaydi, gülümsüyorlardi, büyükbabalarindan biri de keyifle bassalliyordu. Harry aynanin tam karsisina, yere oturdu. Bütün geceyi orada, ailesinin yaninda geçirmesine hiçbirs ey engel olamazdi. Hiçbirs ey. Sadece "Eee - demek yine geldin, Harry?" Harry bütün içinin buz kestigini sandi. Arkasina bakti. Duvarin dibindeki siralardan birinde Albus Dumbledore oturmaktaydi. Harry, ona fark etmeden dosdo gru aynaya gilmisti herhalde. "Sizi - sizi görmedim, efendim." "Görünmez olmak görme gücünü de azaltiyor galiba," dedi Dumbledore; Harry onun gülümsedigini görünce biraz rahatladi. Dumbledore, siradan kalkip Harry'nin yanina çöktü. "Demek, sen de, senden önceki yüzlerce ki si gibi, Kelid Aynasi'nin yarattigi mutlulugu buldun." "Adinin bu oldugunu bilmiyordum, efendim." "Ama özelligini anlamissindir herhalde." "Sey - ailemi gösteriyor bana -" "Ron'u da Ö grenciler Baskani olarak gösterdi.'' "Nereden biliyorsunuz?" Dumbledore, yumusak bir sesle, "Görünmez olmak için bir pelerin gerekmez bana," dedi. " Simdi söylo bakalim, Kelid Aynasi bizlere ne gösteriyor?" Harry ba sini iki yana salladi. "Ben söyleyeyim. Dünyanin en mutlu insani, Kelid Aynasi'ni siradan bir ayna gibi kullanan insandir, ona bakinca kendini oldugu gibi görür. Anlatabildim mi?" Harry dü sündü. Sonra a gir agir, "Ne istedigimizi gösteriyor bize... görmek istedigimizi..." dedi. Dumbledore, "Hem evet, hem hayir," dedi usulca. "Bu ayna yüreklerimizin derinliklerinde yatan tutkulari, istekleri gösterir bize. Aileni hiç bilmedin sen, onlari görürsün. Kardesleri tarafindan ezilen Ronald Weasley, kendisini onlardan üstün görür. Ama bu ayna bizi bilgiye, dogruya götürmez. Gösterdiklerinin gerçek olmadigini bilmeyenler onun önünde eriyip gitmislerdir ya da akillarini kaçirmislardir. "Ayna yarin yeni bir binaya götürülecek, Harry, bir daha gidip bakma ona. Günün birinde kar sina çikarsa da, hazirlikli ol. Düsler dünyasina dalip gerçek dünyayi, yasamayi unutmak dogru de gildir, unutma bunu. Hadi,s imdi o essiz Pelerin'i sirtina geçir, yatagina git." Harry aya ga kalkti. "Efendim - Profesör Dumbledore? Size bir s ey sorabilir miyim?" Dumbledore gülümsedi. 'Tabii, sordun ya zaten. Ama istersen bir s ey daha sorabilirsin." "Ayna'ya bakinca siz ne görüyorsunuz?" "Ben mi? Elimde bir çift yün çorapla kendimi görüyorum." Harry bo sbo sbakti. "Insanin hiç yeteri kadar çorabi olmuyor," dedi ON ÜÇÜNCÜ BÖLÜM Nicolas Flamel Dumbledore. "Bir Noel daha gelip geçti, bir çift çorap veren olmadi. Herkes bana kitap arma gan ediyor." Harry yata gina uzaninca, Dumbledore'un belki de do gruyu söylemedigini düsündü. Scabbers'i yasti gindan iterken aklina geldi: Ona çok ki sisel bir soru sormustu herhalde. Dumbledore, Harry'yi bir daha Kelid Aynasi'na gitmemesinin dogru olduguna inandirmisti; Görünmezlik Pelerini Noel tatili boyunca Harry'nin sandiginin dibinde kaldi. Ayna'da gördüklerini unutmak istiyordu Harry, ama kolay de gildi bu. Karabasanlar görmeye ba sladi. Annesiyle babasinin yesil bir isigin çakisiyla yok olduklarini gördü düslerinde, tiz bir sesin de kahkahalar atti gim duydu. Harry, dü slerini anlatinca, "Görüyorsun ya," dedi Ron, "Dumbledore hakliymis, ayna yüzünden aklini oynatabilirdin." Dersler ba slamadan bir gün önce dönen Hermione, konuya bir ba ska açidan yakla siyordu. Harry'nin yatagindan çikip üst üste üç gece koridorlari ar sinlamasindan dehsete dü smüstü ("Ya Filch ser d yakalasaydi?"), bir yandan da onun Nicolas Flamel'in kim oldugunu ögrenememesinden duydugu hayal kirikligini dile getiriyordu. Flamel'in adini kitaplikta bulmaktan umudu kesmislerdi neredeyse, ama Harry bu adi bir yerde gördü g ünden emindi. Dersler baslar ba slamaz on dakikalik aralarda kitap kari stirmayi sürdürdüler. Harry'nin zamani daha kisitliydi, çünkü Quidditch çalismalari yeniden baslamisti. Wood takimi her zamankinden daha siki çali stiriyordus imdi. Karin yerini alan dinmek bilmeyen yagmur bile heveslerini kirmiyordu. Weasley'ler Wood'un fanatigin teki oldugundan yakiniyorlardi, ama Harry, Wood'u destekliyordu. Bir sonraki maçta Hufflepuffi yenerlerse, Okul S ampiyonasi'nda yedi yildir ilk kere Slytherin'i geride birakacaklardi. Kazanma tutkusu bir yana, çali smalardan yorgun düsünce daha az karabasan gördü günü fark etti Harry. Sirilsiklam, çamurlu bir gün, çalisma sirasinda onlara kötü bir haber verece gini söyledi Wood. Weasley'lere kizmisti zaten, iki karde sbirbirlerinin üstüne pike yapiyor, süpürgelerinden düsecekmisgibi hoplayip zipliyorlardi. "Birakin soytariligi!" diye bagirdi. "Maçi kaybedersek bu yüzden kaybederiz! Hakem Snape olacak; Gryffindor'dan puan silmek için de elinden geleni yapacak!" Bunu duyunca, George Weasley gerçekten de dü stü süpürgesinden. Agzindaki çamurlari püskürterek, "Hakem Snape mi olacak?" dedi. "Ne zaman bir Quidditch maçini yönetmiski? Taraf tutar, Slytherin'i geçmemize izin vermez. Takimin öteki oyunculari da yakinmada George'u yalniz birakmadilar. "Suç bende de gil ki," dedi Wood. "Temiz bir oyun çikaralim, Snape'in bize takmasina firsat vermeyelim." Bütün bunlar iyiydi güzeldi de, Harry'nin Quidditch oynarken yaninda Snape'i istememesinin bir baska nedeni vardi... Çalismadan sonra takim oyunculan her zamanki gibi çene çalarken, Harry Gryffindor ortak salonuna ko s tu; Ron'la Hermione satranç oynuyorlardi. Hermione sadece satrançta eziliyordu, Harry'yle Ron da bunun ona iyi geldigini düsünüyorlardi. Harry yanina oturunca, "Biraz konusma benimle," dedi Ron. "Kendimi oyuna vermem " Harry'nin bakisini fark etti. "Nen var senin? Berbat görünüyorsun." Kimse kendilerini duymasin diye, Harry alçak sesle Snape'in Quidditch maçinda hakemlik edece gim anlatti. Hermione, "Oynama," dedi hemen. "Hasta oldugunu söyle," dedi Ron. Hermiore, "Ayagin kirilmisgibi yap," diye önerdi. "Ayagini gerçekten kir," dedi Ron. "Olmaz," dedi Harry. "Yedek Arayici yok. Ben oynamazsam Gryffindor birs ey yapamaz." Tam o sirada Neville daldi ortak salona. Kimsenin yardimi olmadan delikten nasil geçebildigine kimse akil erdiremedi - bacaklari Bacak-Ba glama Laneti'yle birbirine yapismisti çünkü. Anlasilan, Gryffindor Kulesi'nin merdivenlerini tavsan gibi hoplaya hoplaya çikmisti. Hermione'den ba ska herkes gülmeye ba sladi. Hermione hemen firlayip karsi büyü yapti. Bacaklari birdenbire ayriliveren Neville, titreyerek ayaga kalkti. Onu Harry'yle Ron'un yanma oturtarak, "Ne oldu?" diye sordu Hermione. Neville, hâlâ zangir zangir, "Malfoy," dedi. "Kitapligin önünde karsilastik. Bu büyüyü deneyecek birini ariyormus." "Profesör McGonagall'a git!" dedi Hermione. "Ona söyle!" Neville basini iki yana salladi. "Baska sorun istemiyorum," diye mirildandi. "Ona kar si direnmeyi ögrenmelisin, Neville!" dedi Ron. "Baskalarim ezmeye alismis, ama önüne uzanip da isini kolaylastirmanin bir anlami yok." "Gryffindor'a yakismayacak kadar yüreksiz oldu gumu söyleme bosuna," dedi Neville. "Malfoy zaten söyledi." Harry cüppesinin cebini karistirip Hermione'nin Noel'de ona arma gan ettigi Çikolatali Kurbagalardan sonuncusunu çikardi. Neville'e uzatti onu. Neville neredeyse a glayacakti. "Sen on iki Malfoy edersin," dedi Hany. "Seçmen S apka seni Gryffindor'a seçti, öyle de gil mi? Ya Malfoy nerede? Slytherin denilen o pislikte." Neville, Kurba ga'yi kâ gidindan çikarirken belli belirsiz gülümsedi. "Sagol, Harry... En iyisi yatayim ben... Kartini ister misin, onlari biriktiriyorsun, degil mi?" Neville uzaklasirken, Ünlü Büyücü kartina bakti Harry. "Yine Dumbledore," dedi. "Ilk çikan kartta da o vardi-" Birdenbire yutkundu. Kartin arkasina dikti gözlerini. Sonra Ron'la Hermione'ye bakti. "Buldum onu!" diye fisildadi. "Flamel'i buldum! Bu adi bir yerde okudugumu söylemistim size. Buraya gelirken trende görmüstüm - dinleyins unu: 'Profesör Dumbledore, özellikle 1945'te kara büyücü Grindelwald'i yenmesiyle, ejderha kaninin on iki ayri konuda kullanilisini bulmasiyla ve arkadasi Nicolas Flamel'la simya konusunda yürüttügü çalismalarla ünlüdür." Hermione ayaga firladi.I lk sinav notlarindan beri hiç bu kadar heyecanlanmamisti. "Bir yere kimildamayin!" dedi ve kizlarin yatakhanesine çikan merdivene firladi. Harry'yle Rons askins as kin birbirlerine baktilar. Hermione biraz sonra kolunda kocaman, eski bir kitapla döndü. Heyecanla, "Buna bakmayi akil edememistim!" diye fisildadi. "Söyle hafif birs eyler okuyayim diye bunu haftalar önce kitapliktan almistim." "Hafif mi?" dedi Ron, ama Hermione susmasini söyledi ona, kitapta birs ey bakacakti, kendi kendine mirildanarak çilgincasina sayfalan çevirmeye koyuldu. Sonunda aradi gini buldu. "Biliyordum! Biliyordum!" Ron, anlamli anlamli, "Konusabilir miyizs imdi?" diye sordu. Hermione ona aldirmadi. Çok önemli birs ey söyler gibi, "Nicolas Flamel," diye fisildadi Hermione. "Felsefe Tasi'nin bilinen tek yapicisil" Ama bekledi gi tepkiyi alamadi onlardan. Harry'yle Ron, "Neyin?" dediler. "Bana bakin, siz hiç kitap okumaz misiniz?Is te -okuyun s unu." Kitabi onlara do gru itti, Harry'yle Ron okudular: Eski simyacilik bilimi, olaganüstü güçleri olan efsanevi Felsefe Tasi'nin yapimiyla dogrudan iliskilidir. Tas herhangi bir maddeyi altina çevirebilir, içeni ölümsüz kilan YasamI ksiri'ni de yaratabilir. Yüzyillar boyunca Felsefe Tasi üstüne çoks ey söylenmistir, ama tek Ta s, ünlü simyaci ve opera düskünü Mr Nicolas Flamel'in elinde bulunmaktadir. Geçen yil alti yüz altmisbesinci yasgününü kutlayan Mr Flamel, esi Perenelle (alti yüz elli sekiz) ile Devon'da sakin bir yasam sürmektedir. Harry ile Ron okumayi bitirince, "Gördünüz mü?" dedi Hermione. "Köpek herhalde Flamel'in Felsefe Tas i'ni koruyor! Arkada solduklari, birinin de onu çalacagindan korktugu için Dumbledore'a vermistir. Bu yüzden onu Gringotts'tan çikarmak istedi!" "Altin yapan, insanin ölmemesini saglayan bir tas!" dedi Harry. "Snape'in onu istemesi bo suna degil! Kim olsa ister." Ron, "Flamel'i Büyücülükte Son Gelismeler Üstüne Bir inceleme'de bo su bo suna aramisiz," dedi. "Son gelismelerle ilgisi oldugunu pek söyleyemeyiz - ne de olsa alti yüz altmisbesyasinda, öyle de gil mi?" Ertesi sabah Karanlik Sanatlara Kar si Savunma dersinde kurt adam isiriklarina karsi alinacak önlemleri yazarken, Ron'la Harry Felsefe Ta si'ndan söz ediyorlardi hâlâ - bir ele geçirseler onunla neler neler yaparlardi... Ron kendi Quidditch takimini kuraca gini söyleyince, Harry Snape'i ve yaklasan maçi hatirladi. "Oynayacagim," dedi Ron'la Hermione'ye. "Oynamazsam, bütün Slytherin'ler Snape'ten korktu gumu sanirlar. Gösterece gim onlara... bir kazanalim da görün siz, suratlarindaki o siritmayi nasil kaziyip yok edece gim." "Biz seni yerden kazimak zorunda kalmayalim da," dedi Hermione. Ama Ron'la Hermione'ye ne söylerse söylesin, maç yakla stikça Harry'nin tedirginligi artiyordu. Takimin öteki oyunculari da pek sakin de gildi. OkulS ampiyonasi'nda Slytherin'in önüne geçmek harika birs eydi, yedi yildir olmamisti, ama böylesine taraf tutan bir hakemle ba sarabilecekler miydi? Harry bilemiyordu, hayal gücünün yarattigi birs ey miydi bu, yoksa nereye gitse gerçekten hep Snape mi çikiyordu kar sisina? Snape'in onu izledigini düsünüyordu bazen.I ksir dersleri Harry için haftalik iskenceye dönüsmüstü - Snape öylesine acimasiz davraniyordu ki kendisine. Felsefe Ta si'ni ögrendiklerinin farkinda miydi yoksa? Nasil ögrenebilir diye düsünüyordu Harry - ama bazen korkunç bir duyguya, onun akildan geçenleri okuyabildigi duygusuna kapiliyordu. Harry, ertesi gün ö gleden sonra arkada slari kendisine iyis anslar dilediginde, Ron'la Hermione'nin neler düsündügünü biliyordu: Acaba onu bir daha sa ggörecekler miydi? Pek de rahatlatici bir s ey de gildi bu. Quidditch formasini giyip NimbusI ki Bin'ini hazirlarken, Wood'un yüreklendirici söylevini duymadi bile. Bu arada Ron'la Hermione, Neville'in yaninda bir yer bulmuslardi; Neville onlarin neden bu kadar üzüntülü ve endiseli olduklarina da, neden asalarini yanlarinda getirdiklerine de bir anlam veremiyordu. Harry de, Ron'la Hermione'nin gizli gizli Bacak-Baglama Laneti çalistiklarini bilmiyordu. Malfoy Neville'e yapinca akillarina gelmisti bu, Snape Harry'yi incitecek bir s ey yapmaya kalkarsa onun üstünde deneyeceklerdi. Ron asasini cüppesinin koluna yerlestirirken, "Sakin unutma," dedi Hermione. "Locomotor Mortis." "Biliyorum," dedi Ron. "Boyuna tekrarlama." Soyunma odasinda, Wood Harry'yi bir kenara çekmi sti. "Sana baski yapmak istemem, Potter, ama Snitch'i ne kadar erken yakalayabilirsen o kadar iyi olur. Snape Hufflepuff i açik açik kollamaya baslamadan önce maçi bitirmeye bak." Kapidan di sari bir göz atan Fred Weasley, "Bütün okul burada!" dedi. "Vay canina baksaniza Dumble-dore bile izlemeye gelmis!" Harry'nin yüregi tersyüz oluverdi sanki. Kendi gözleriyle görmek için kapiya kosarken, "Dumbledore mu?" dedi. Fred hakliydi. O kir sakali nerede görse tanirdi. Neredeyse bir kahkaha atacakti. Güvendeydi. Dumbledore seyirciler arasindaysa, Snape kendisini incitmeye kalkamazdi. Takimlar alana çikarken Snape'in o kadar öfkeli görünmesinin nedeni de buydu belki. Öfkesi Ron'un gözünden kaçmadi. Hermione'ye, "Snape'i hiç bu kadar hain hain bakarken görmemi stim," dedi. "Iste çikiyorlar. Ahh!" Biri ensesini dürtmüstü hizla. Malfoy'du. "Özür dilerim, Weasley, seni görmedim." Malfoy, Crabbe'yle Goyle'a bakarak siritti. "Bakalim Potter süpürgesinin üstünde ne kadar kalabilecek s imdi? Bahse girmek isteyen var mi? Sen ne dersin, Weasley?” Ron yanit vermedi. George Weasley bir Bludger'i kendisine do gru savurdugu için Snape penalti vermisti. Hermione, parmaklarini kucaginda kenetlemis, gözlerini Harry'ye dikmisti. Harry, Snitch'i kollayarak alanin üstünde atmaca gibi dönmekteydi. Snape birkaç dakika sonra durup dururken Hufflepuffi bir penalti ati siyla daha ödüllendirdi. Malfoy, yüksek sesle, "Gryffindor takimina bu oyunculari neden seçiyorlar, biliyorum," dedi. "Onlara acidiklari için. Potter'in annesi babasi yok, Weasley'lerin de parasi yok - seni de takima almalari gerekirdi, Longbottom, çünkü senin de beynin yok." Neville mosmor kesildi, dönüp Malfoy'un suratina bakti. "Ben senin gibi on iki kisiyi cebimden çikaririm," diye kekeledi. Malfoy, Crabbe ve Goyle kahkahadan kirildilar; gözlerini maçtan ayiramayan Ron, "Do gru söylüyorsun, Neville," dedi. "Longbottom, beyin altindan yapilsaydi, sen Weasleyden bile yoksul olurdun." Ron'un sinirleri, Harry'yi düsünmekten zaten bozulmustu. "Seni uyariyorum, Malfoy - tek kelime daha söylersen -" Hermione, "Ron!" dedi birdenbire. "Harry -!" "Ne oldu? Nerede?" Harry inanilmaz bir pike yapmisti ansizin; seyirciler soluklarini tutarak alkisladilar onu. Hermione ayaga kalkti, parmaklarini çapraz yaparak a gzina götürdü; bu arada Harry kur sun gibi iniyordu. Malfoy, "Sansin varmis, Weasley," dedi. "Harry yerde para gördü galiba!" Ron dayanamadi. Malfoy ne oldu gunu anlamadan üstüne çullanmisti Ron, onu yere yikmisti. Neville bir an durakladi, sonra siranin üstünden atlayarak arkada sinin yardimina kostu. "Hadi, Harry!" diye ba girdi Hermione, Harry hizla Snape'e do gru giderken o da siçramaya ba sladi -Ron'la Malfoy'un siranin altinda bogustuklarini da, Ne-ville'le Crabbe ve Goyle'un yumrukla stiklarini da fark etmedi. Havada, Snape süpürgesini tam zamaninda çevirdi, kizil birs ey hizla geçmisti yanindan - bir an sonra Harry süpürgesini dogrultup yavasça yere süzüldü, kolunu havaya kaldirmisti zaferle, elinde Snitch'i tutuyordu. Ortalik yikilacakti sanki; bir rekor olmaliydi bu, kimse Snitch'in bu kadar kisa sürede yakalandi gini hatirlamiyordu. Hermione, siranin üstünde hoplayip ziplayarak, "Ron! Ron! Neredesin? Oyun bitti! Harry kazandi! Biz kazandik! Gryffindor ilk sirada!" diye bagirdi; bir yandan da önünde oturan Parvati Patil'le kucakla s iyordu. Harry yere yarim metre kala süpürgesinden atladi. I nanamiyordu buna. Basarmisti - oyun sona ermisti, besdakika bile sürmemisti. Gryffindor'lar alani doldururken, Snape'in bembeyaz kesilmisyüzü, sikilmisdis leriyle yere indigini gördü - bir el duydu omzunda, dönüp bakinca Dumbledore'un gülümseyen yüzüyle kar silasti. Dumbledore, sadece Harry'nin i sitebilecegi bir sesle, "Çok iyiydin," dedi. "Ayna'ya takilip kalmadigina da sevindim... yapacak ba ska isler bulmussun kendine... harika..." Snape öfkeyle yere tükürdü. Harry bir süre sonra tek ba sina çikti soyunma odasindan, NimbusI ki Bin'ini süpürge deposuna götürecekti. Hayatinda daha mutlu oldu gunu hatirlamiyordu. Gurur duyulacak birs ey yapmisti - artik kimse onun sadece ünlü bir addan ba ska bir s ey olmadigini ileri süremezdi. Aksam havasi da hiç bu kadar güzel kokmamisti dogrusu. Nemli çimenler üstünde yürürken son saati, mutluluk içinde, belli belirsiz, yeniden yasadi: Gryffindor'lann kosarak gelmeleri, onu omuzlarina almalari, uzaklarda hoplayip duran Ron'la Hermione, Ron'un kanayan burnuyla sevinç çigliklari atmasi. Bu arada depoya vardi. Tahta kapiya yaslanip ba sini kaldirdi, batan güneste pencereleri kipkirmizi parlayan Hogwarts'a bakti. Gryffindor ilk siraya geçmi sti. Bunu da kendisi sa glamisti. Snape'e gününü göstermisti... Aklina tam Snape geldigi sirada... S atonun ön merdivenlerinden kukuletali biri indi hizla. Kimseye görünmek istemiyordu anlasilan, hizli hizli Yasak Orman'a do gru yürüdü. Harry ona bakarken biraz önceki zaferi unutuverdi. Yürüyü sünden anlamis ti, Snape'ti bu, herkes yemekteyken Orman'a gidiyordu - neler dönüyordu acaba? NimbusI ki Bin'ine atladi Harry, havalandi. Sessizce s atonun üstünde süzülürken Snape'in ko sarak ormana girdigini gördü. Onu izledi. Agaçlar öylesine sikti ki, Snape'in nereye gittigini göremedi. Havada dönerek alçaldi, a gaçlarin üst dallarina degiyordus imdi, birtakim sesler duydu. Seslerin geldigi yöne süzüldü, usulca bir kayin agacinin tepesine kondu. Süpürgesine siki siki tutunarak, dikkatle dallardan birine tirmandi, yapraklarin arasindan neler oldu gunu görmeye çalisti. Asagida, gölgeli bir açiklikta Snape duruyordu, ama yalniz de gildi. Quirell da oradaydi. Onun baki slarini göremedi Harry, ama Quirrell her zamankinden daha çok kekeliyordu. Harry ne konu stuklarina kulak kabartti. "... b-b-benimle neden bu-burada bu-bulu smak istedin, a-a-anlamadim, Severus..." Snape, buz gibi bir sesle, "Sadece ikimiz arasinda özel bir konu sma olsun istedim," dedi. "Ne de olsa, ö g rencilerin Felsefe Tasi'ni ögrenmeleri dogru de gil." Harry öne e gildi. Quirreil birs eyler mirildaniyordu. Snape onun sözünü kesti. "Hagrid'in o canavarini nasil atlatiriz, ögrenebildin mi?" "A-a-ama Severus, ben -" Snape, Quirrell’a do gru bir adim atarak, "Dü smanin olmami istemezsin, degil mi?" dedi. "S-s-sen ne de-de-demek istiyorsun, anlamadim -" "Ne demek istedi gimi pekâlâ biliyorsun." Bir baykus öttü yüksek sesle, Harry az kalsin a gaçtan dü secekti. Kendini tam zamaninda toparladi. Snape'in "- biraz hokus pokus yapacaksin. Bekliyorum," dedi gini duydu. "A-a-ama b-b-ben -" Snape, "Peki öyleyse," diye sözünü kesti onun. "Yakinda yine görü sece giz seninle, biraz daha düsün bakalim, çikarinin nerede oldugunu iyice düsün." Pelerinini basina çekip oradan uzakla sti. Karanlik basmisti artik, ama Harry, Quirrell'in orada ta skesilmis gibi kalakaldigini görebildi. Hermione, "Nerelerdeydin, Harry?" diye cirladi. Harry'nin sirtini yumruklayarak, "Kazandik! Kazandin! Kazandik!" diye bagirdi Ron. "Malfoy'un gözünü mosmor ettim, Neville de Crabbe'yle Goyle'u tek ba sina haklamaya kalkti! Kendine gelemedi daha, ama Madam Pomfrey yakinda aya ga kalkaca gini söylüyor - Slytherin'i nasil perisan ettin, anlat! Herkes ortak salonda seni bekliyor, .bir e glence düzenledik, Fred'le George mutfaktan biraz pastayla ba skas eyler yürüttüler." Harry, soluk solu ga, "Simdi birakin bunu," dedi. "Bosbir oda bulalim, önce size anlatacaklarimi bir dinleyin de..." Kapiyi arkalarindan kapamadan önce Peeves'in içeride olup olmadi gina bakti, sonra da görüp duyduklarini anlatti. "Demek hakliymisiz, oradaki Felsefe Tasi'ymis, Snape de onu çalmak için Quirrell'in kendisine yardim etmesini istiyor. Fluffy'yi nasil atlatacagini sordu bir de Quirrell'in 'hokus-pokus'u için bir s eyler söyledi. Ta s'i Fluffy'den baskas eyler de koruyor anla silan, birtakim büyüler, Quirrell da Snape'in yolunu açacak Karanlik Sanatlar-kar siti bazi büyüler biliyor -" Hermione, korkuyla, "Yani Tasancak Quirrell Snape'e direndi gi sürece mi güvende?" diye sordu. "Önümüzdeki sali Tasyerinde olmayacak," dedi Ron. ON DÖRDÜNCÜ BÖLÜM Norveç Pütürlüsü Norbert Quirrell sandiklarindan da cesaretliydi galiba. Daha sonraki haftalarda gittikçe zayifladi, sararip soldu, ama pek boyun e gmise benzemiyordu. Harry, Ron ve Hermione ne zaman üçüncü kat koridorundan geçseler, kulaklarini Fluffy'nin boyuna hirladigi odanin kapisina dayiyorlardi. Snape öfke içinde ko sturup duruyordu yine, bu da Ta s'in güvende oldugunun bir belirtisiydi. Harry, Quirrell'la her karsilasmasinda, yüreklendirmek istercesine, ona gülümsüyordu; Ron da herkese Ouirrell'in kekemeligine gülmemelerini söylemeye baslamisti. Ama Hermione'nin kafasinda Felsefe Tasi'ndan ba skas eyler de vardi. Tuttu gu notlan temize çekmeye, zaman cetvellerini düzene koymaya, çizimleri renklendirmeye koyulmustu. Harry'yle Ron pek aldirmayacaklardi buna, ama Hermione onlarin da aynis eyi yapmalarini söylüyordu boyuna. "Hermione, sinavlara daha yüzyillar var." "On hafta," diye kestirip atti Hermione. "Yüzyillar degil. Nicolas Flamel için bir saniye sayilir." Ron, "Ama biz alti yüz yasinda degiliz," diye hatirlatti. "Hem zaten notlari niye temize çekiyorsun? Hers eyi biliyorsun nasil olsa." "Niye mi temize çekiyorum? Çildirdin mi sen?I kinci sinifa geçebilmek için bu sinavlari vermek gerek. Çok önemli bu; çalismaya bir ay önce ba slamaliydim; bana ne oldu, bilmiyorum..." Yazik ki, ö gretmenler de Hermione gibi düsünüyorlardi. Öyle çok ödev verdiler ki, Paskalya tatili Noel tatilinin yaninda pek sönük kaldi.I nsan, yaninda boyuna ejderha kaninin on iki ayri kullanilisini ezberleyen ya da asasiyla çalismalar yapan biri olunca, dinlenemiyordu. Harry'yle Ron boszamanlarinin çogunu kitaplikta geçirdiler Hermione'yle, çalistilar da çalistilar. Bir gün ögleden sonra, "Bunu hiç hatirlamayacagim!" diye patladi Ron, tüy kalemini firlatip atti, kitaplik penceresinden di sariya özlemle bakmaya ba sladi. Aylardir en güzel havaydi bu. Gök piril pirildi, unutmabeni mavisiydi, yazin geldiginin ilk belirtileri görülüyordu. Bin Bir Büyülü Ot ve Mantarda "Geyikotu"nu ariyordu Harry. Ancak Ron, "Hagrid! Sen ne ariyorsun kitaplikta?" deyince kafasini kaldirdi. Hagrid belirmisti tepelerinde, arkasinda bir s ey sakliyordu Köstebek kürkü paltosuyla oraya pek yaki s miyordu dogrusu. Ilgilerim hemen çeken kararsiz bir sesle, "Öyle bakiyordum," dedi. "Siz ne yapiyorsunuz bakalim?" Ansizin kuskulanmisti. "Hâlâ Nicolas Flamel'i aramiyorsunuz ya?" Ron, onu etkilemek istercesine, "Ohoo," dedi, "onun kim oldu gunu ögreneli yüzyillar oldu. Köpegin de neyi korudugunu biliyoruz - Felsefe Ta-" "Ssss !" Hagrid, bunu kimsenin duyup duymadigini anlamak için çevresine bakindi. "Sakin kimseye söyleme bunu. Ne ba girip duruyorsun öyle?" Harry, "Aslinda sana sormak istedi gimiz birkaçs ey var," dedi. "Ta s'i Fluffy'den baska kim koruyor, onu -" Hagrid, "SSSS !" dedi yine. "Bakin - daha sonra gelip görün beni. Bir s ey söyleyece gime söz vermiyorum. Ögrencilerin bunu bilmesine izin yok. Sonra ben agzimdan kaçirdim sanirlar -" Harry, "Sonra görü sürüz öyleyse," dedi. Hagrid çekip gitti. Hermione, düsünceli düsünceli, "Arkasinda ne sakliyordu?" dedi "Tas'la bir ilgisi var mi acaba?" "Gidip ögreneyim," dedi Ron. "Bakalim hangi bölümdeymis." Yeteri kadar çali smisti zaten. Bir dakika sonra da kuca ginda bir yigin kitapla döndü, onlari masaya birakti. "Ejderhalar!" diye fisildadi. "Hagrid ejderhalarla ilgili kitaplar ariyormus!S unlara bakin: Büyük Britanya ve irlanda'da Ejderha Türleri; Yumurtadan Cehenneme, Ejderha Sahibinin El Kitabi." "Hagrid hep bir ejderhasi olsun isterdi," dedi Harry. " Ilk kar silastigimizda söylemisti." "Ama yasalarimiza aykiri bu," dedi Ron. "Ejderha yetistirmek, 1709 Büyücüler Kongresi'nde yasaklanmi s ti, herkes bilir bunu. Bahçelerimizde ejderha beslemeye kalki sacak olsaydik Muggle'lar hemen fark ederdi bizi - zaten ejderhalari evcillestiremezsin ki, çok tehlikelidir. Romanya'da yirtici ejderha pesinde ko san Charlie'nin yaniklarini bir görseniz..." "AmaI ngiltere'de yirtici ejderha yok, öyle de gil mi?" dedi Harry. "Olmaz olur mu!" dedi Ron. "Gal Yesilleri'yleI brani Siyahlan. Neyse ki, Sihir Bakanligi onlari etkisiz kildi. Bizimkiler de Muggle'lara büyü yapti zaten, onlari görürlerse hemen unutsunlar diye." Hermione, "Öyleyse Hagrid ne isler çeviriyor acaba?" diye sordu. Bir saat sonra bekçi kulübesinin kapisini çaldiklarinda, bütün perdelerin örtük oldu gunu görüps asirdilar. Hagrid, "Kim o?" diye seslendi, sonra onlari içeri alip kapiyi hemen kapadi. Içerisi firin gibi sicakti. Ilik bir gündü, ama ocak haril haril yaniyordu. Hagrid onlara çay yapti, kakimli sandviç ikram etti - ama ellerini bile sürmediler. "Eee - bir s ey mi soracaktiniz bana?" "Evet," dedi Harry. Lafi döndürüp dola stirmanin bir anlami yoktu. "Söyle bakalim, Felsefe Tasi'ni Fluffy'den baska ne koruyor?" Hagrid ka slarini çatti. "Söyleyemem elbet," dedi. "Bir: Ben kendim bile bilmiyorum.I ki: Siz zaten öyle çok s ey ö grenmissiniz ki, bilsem de söylemezdim. Bu Tas'in burada olmasinin belirli bir nedeni var. Az kalsin Gringotts'tan çalinacakti - bunu da ö grenmisinizdir herhalde! Fluffy'yi nereden ögrendiniz, aklim ermedi." Hermione, sicacik bir sesle onu pohpohlayarak, "Hadi, Hagrid," dedi, "belki bize söylemek istemiyorsun, ama bilirsin sen; burada neler olup bitiyorsa hepsinden haberin vardir." Hagrid'in sakali titredi; galiba gülümsüyordu. Hermione, "Bekçiligi kim yapiyor, biz onu merak ediyorduk sadece," diye sürdürdü konu s masini. "Dumbledore kime bu kadar güveniyor, senden ba ska." Bu son sözlerle gö gsü kabardi Hagrid'in. Harry'yle Ron gülümseyerek Hermione'ye baktilar. "Eh, size anlatmamin bir zarari olmaz herhalde... durun bakalim... Fluffy'yi benden ödünç aldi... bazi ög retmenler de büyü yaptilar... Profesör Sprout - Profesör Flitwick - Profesör McGonagall -" Bir yandan da parmaklariyla sayiyordu. "Profesör Quirrell - Dumbledore da bir s eyler yapti tabii. Bir dakika, az kalsin unutuyordum. Bir de Profesör Snape." "Snape mi?" "Evet - hâlâ kafaniz basmiyor, de gil mi? Bana bakin, Profesör Snape, Ta s'in korunmasina yardimci oldu, s imdi kalkip da onu çalacak de gil ya!" Harry, Ron'la Hermione'nin de kendisi gibi aynis eyleri düsündügünü biliyordu. Snape, Tas'in korunmasinda görev aldiysa, öteki ö gretmenlerin büyülerini de bilebilirdi. Belki de hers eyi biliyordu zaten - Quirrell'in büyüsü ve Fluffy'yi atlatmaktan baska. Harry, merakla, "Fluffy'yi geçebilecek tek ki si sensin, öyle degil mi, Hagrid?" diye sordu. "Kimseye de söylemezsin, degil mi? Ögretmenlerden birine bile?" Hagrid, "Bir ben biliyorum, bir de Dumbledore biliyor," diye böbürlendi. Harry, "Neyse," dedi ötekilere, "bu da bir s ey. Pencereyi biraz açabilir miyiz, Hagrid? Pistim." "Bagisla, Harry, açamam," dedi Hagrid. Harry onun oca ga bir göz attigini fark etti. O da bakti. "Hagrid - nedir bu?" Ama ne oldugunu anlamisti bile. Atesin tam ortasinda, kazanin altinda kocaman, siyah bir yumurta vardi. Sakaliyla tedirgin tedirgin oynayarak, "Haa," dedi Hagrid. "Bu - s ey..." Ron, yumurtaya daha yakindan bakabilmek için ocak ba sina egilerek, "Nereden aldin bunu, Hagrid?" diye sordu. "Dünyanin parasini vermisindir." "Kazandim," dedi Hagrid. "Dün gece. Köye inmistim, bir iki kadeh içeyim diye, yabancinin tekiyle kâgit oynadik. Ne yalan söyleyeyim, bundan kurtulduguna sanki sevindi." "Yumurtadan çikinca ne yapacaksin?" diye sordu Hermione. Hagrid, yastiginin altindan koca bir kitap çikararak "Birs eyler okuyordum," dedi. "Bunu kitapliktan aldim - Zevk ve Kazanç için Ejderha 'Yeti stirme - biraz eski bir kitap elbet, ama içinde her s ey var. Yumurtayi ateste tutacaksin, çünkü anneleri boyuna alev üflüyor onlara, çikinca da yarim saatte bir piliç kani karistirilmisbir kova konyakla besleyeceksin. S uraya bakin - de gisik yumurtalari nasil taniyacaksin - benimki Norveç Pütürlüsü. Pek ender bulunuyor bunlar." Pek mutlu görünüyordu, ama Hermione öyle düsünmüyordu. "Hagrid," dedi, "sen ahsap bir evde oturuyorsun." Ama Hagrid dinlemiyordu bile. Atesi kurcalarken bir s arki mirildaniyordu keyifle. Endise edecek bir konu daha çikmi stis imdi: Biri Hagrid'in kulübesinde yasal olmayan bir ejderha besledi gim anlarsa ne olacakti? Bir ak sam daggibi ödevlerle bogustuktan sonra, Ron, iç çekerek, "Huzurlu ya sam dedikleri nasil birs ey acaba?" diye sordu. Hermione, Harry'yle Ron'un zaman cetvellerini de temize çekmeye ba slamisti. Bu, ikisini de çildirtiyordu. Bir gün Hedwig kahvaltida bir baska not daha getirdi Hagrid'den. Notta iki sözcük vardi sadece: Yumurtadan çikiyor. Ron, Bitkibilim dersini asip kulübeye gitmek istedi hemen. Hermione karsi koydu. "Hermione, insan bir ejderhanin yumurtadan çikisini yasami boyunca kaç kere görür?" "Dersimiz var, basimiz derde girer, bir de Hagrid'in ba sina gelecekleri düsün, bizimki onun yaninda hiç kalir - ne yapti gini ögrenirlerse - " "Sus!" diye fisildadi Harry. Malfoy birkaç adim ötelerindeydi, konu sulanlari duymak için durmustu. Ne kadarini i sitmisti acaba? Harry, Malfoy'un baki sini hiç mi hiç begenmedi. Ron'la Hermione Bitkibilim dersine kadar tartistilar; sonunda Hermione ders arasinda onlarla birlikte kulübeye gitmeye razi oldu.S atonun çanlari çalinca malalarini hemen biraktilar, bahçeyi geçip Orman'in kiyisina kostular. Hagrid onlari karsiladi, kipkirmizi kesilmisti, heyecanliydi. "Çikti çikacak." Onlari içeri aldi. Yumurta masanin üstündeydi. Derin çatlaklar vardi kabugunda.I çinde birs eyler kipirdiyor, garip tikirtilar duyuluyordu., Iskemlelerini masaya yanastirdilar, soluklarini tutarak bakmaya ba sladilar. Ansizin bir kazima sesi geldi kulaklarina, yumurta kiriliverdi. Bebek ejderha masaya düstü. Pek güzel oldugu söylenemezdi; Harry kirik, siyah birs emsiyeye benzetti onu. Kilçikli kanatlan, incecik simsiyah bedenine göre çok büyüktü, geni sdelikli uzun bir burnu, boynuzlan, patlak, turuncu gözleri vardi. Hap sirdi. Birkaç kivilcim fiskirdi burnundan. "Ne kadar güzel, de gil mi?" diye mirildandi Hagrid. Ok samak için elini ejderhanin basina uzatti. Bebek, sivri dislerini göstererek onun parmaklarini kapmaya kalkti. Hagrid, "Suna bakin, annesini nasil tanidi!" dedi. "Hagrid," dedi Hermione, "Norveç Pütürlüleri ne kadar çabuk büyüyor, biliyor musun?" Hagrid tam yanit verecekti ki, beti benzi ativerdi -aya ga kalkip pencereye ko stu. "Ne oldu?" "Biri perdenin arasindan bakiyordu - bir çocuk -okula do gru ko suyor." Harry kapiya firladi hemen, disan bakti. Ne kadar uzakta olsa da tanirdi onu. Malfoy ejderhayi görmüstü. Ertesi hafta boyunca Malfoy'un suratina yerlesen o siritma, Harry'yi de, Ron'u da, Hermione'yi de çok tedirgin etti. Üçü de bo szamanlarinin çogunu Hagrid'in isiksiz kulübesinde geçiriyor, onu kandirmaya çalis iyordu. Bir gün, "Birak gitsin," diye üsteledi Harry. "Özgürlügüne kavustur." Hagrid, "Yapamam," dedi. "Daha çok küçük. Ölür." Ejderhaya baktilar. Bir tek haftada boyu üç kat uzami sti. Burun deliklerinden duman fiskinyordu boyuna. Hagrid, ejderhaya bakmak bütün zamanini aldigindan, bekçilik isini aksatiyordu. Yer bo skonyak s is elerinden, tavuk tüylerinden geçilmiyordu. Ejderhaya bu gulu gözlerle bakarak, "Adini Norbert koymaya karar verdim," dedi Hagrid. "Artik beni taniyor, bakin. Norbert! Norbert! Neredeymi sannecigin?" Ron, Harry'nin kulagina, "Kafayi iyice yemis," diye fisildadi. Harry, yüksek sesle, "Hagrid," dedi, "Norbert iki haftaya kalmaz, senin kulübe kadar olur. Malfoy da zaten Dumbledore'a söyler." Hagrid duda gim isirdi. "Biliyorum - biliyorum, hep burada tutamam onu, ama kalkip da disari atamam ki." Harry Ron'a döndü ansizin. "Charlie," dedi. "Sen de kafayi yemissin," dedi Ron. "Benim adim Ron, unuttun mu?" "Hayir - Charlie - a gabeyin Charlie. Romanya'da. Ejderhalari inceliyor. Norbert'i ona gönderebiliriz. Charlie ona bakar, sonra do gal ortamina birakir!" "Harika!" diye bagirdi Ron. "Sen ne dersin, Hagrid?" Sonunda Hagrid de kabul etti bunu, bayku sla mektup yollayip Charlie'ye sormayi kararlastirdilar. Bir hafta daha geçti. Çar samba gecesi Hermione'yle Harry ortak salonda tek ba slarina oturuyorlardi, herkes çoktan yatmi sti. Duvar saati gece yansini çalmisti ki, resimdeki delik açiliverdi. Ron, sirtindan Harry'nin Görünmezlik Pelerini'ni atarak ortaya çikti. Hagrid'in kulübesine, ejderhayi doyurmak için yardima gitmisti; Norbert sandi gin yanindaki ölü fareleri yiyordus imdi. Kanli bir mendile sarili elini göstererek, "Beni isirdi!" dedi. "Bir hafta boyunca tüy kalem tutamam artik. Söylüyorum size, ben bundan daha korkunç bir hayvan görmedim, ama Hagrid'in gözünde tipki bir tav s an. Beni isirinca, onu korkuttugumu söyleyerek kapi disari etti. Ayrilirken de ona ninni söylüyordu." Karanlik pencerenin tiklatildigim duydular. "Hedwig!" dedi Harry, onu içeri almak için pencereye ko stu. "Charlie'nin yanitim getirmis!" Kafa kafaya vererek notu okudular: Sevgili Ron, Nasilsin? Mektuba te sekkürler - Norveç Pütürlüsü'nü sevinçle alirim, ama onu buraya göndermek pek kolay olmayacak. En iyisi, önümüzdeki hafta buraya beni ziyarete gelecek arkada slarimla gönderin. Bütün sorun, onlarin yasal olmayan bir ejderhayi tasirken görülmeleri. Pütürlü'yü cumartesi gece yarisi en yüksek kulenin tepesine çikarabilir misiniz? Sizinle orada bulusur, karanlikta onu alirlar. Bana en kisa zamanda bir yanit gönder. Sevgiler, Charlie Birbirlerine baktilar. "Görünmezlik Pelerini'miz var," dedi Harry. "Pek güç olmaz sanirim - Pelerin ikimizi de, Norbert'i de örter I ki arkada sinin da bunu kabul etmesi, haftanin ne kadar kötü geçti ginin bir kanitiydi sanki. Norbert'ten kurtulmak için her s eyi göze alirlardi - Malfoy'dan da. Beklenmedik birs ey oldu. Ron'un isinlan eli kütük gibis isti. Madam Pomfrey'e göstermesi do gru olur muydu acaba - ejderha isiri gi oldugu anlasilir miydi? Ama ögleden sonra ba ska seçenek kalmami sti. Kesik pis bir ye sile dönüsmüstü. Norbert'in di sleri herhalde zehirliydi. Harry'yle Hermione gün sonunda hastaneye ko stuklarinda, Ron'u yorgan dö sek yatar buldular. "Sadece elim de gil," diye fisildadi Ron. "Orasi öyle, sanki bilegimden kopup dü süverecek gibi. Malfoy, Madam Pomfrey'e gidip beni görmek, kitaplarimdan birini ödünç almak istedigim söylemis; gelip benimle alay etti. Beni neyin isirdigini ona söyleyecekmis- köpek isirdi dedim, ama Madam Pomfrey pek inanmadi - Quidditch maçinda Malfoy'a vurmamaliydim, onun için yapiyor bunu." Harry'yle Hermione Ron'u yatistirmaya çalistilar. "Cumartesi gecesine kadar bir s eyin kalmaz," dedi Hermione, ama bu da Ron'u yati stirmadi. Tam tersine,yattigi yerden hemen do gruldu Ron, her yani kan ter içinde kalmisti. Kisik bir sesle, "Cumartesi gecesi mi?" dedi. "Hayir - olamaz - s imdi hatirladim Charlie'nin mektubu Malfoy'un aldigi kitabin içindeydi. Norbert'i gönderece gimizi ögrenecek." Harry'yle Hermione'nin birs ey söylemesine firsat kalmadi; Madam Pomfrey girdi içeri, Ron'un uyumasi gerektigini söyleyerek onlari odadan çikardi. Harry, "Artik plani de gistirmek için çok geç," dedi Hermione'ye. "Charlie'ye bir bayku sdaha yollayacak vaktimiz yok; bu da Norbert'ten kurtulmak için tek s ansimiz. Göze alacagiz. Görünmezlik Pelerini'miz de var; Malfoy bunu bilmiyor." Her s eyi anlatmak için Hagrid'e gittiklerinde, zagar Fang'i kapinin önünde, kuyrugu sarili otururken buldular; Hagrid onlarla konusmak için pencereye çikti. "Sizi içeri alamam," diye pofladi. "Norbert'in sagi solu belli olmuyor - ama ben ba sa çikabilirim." Charlie'nin mektubunu söylediklerinde gözleri yasardi - tam o sirada baca gim isirmisti Norbert, belki de o yüzden yasarmisti. “Aah! Zarari yok, çizmemi isirdi sadece - oynuyor - ne de olsa, daha bebek." Bebek kuyru gunu duvara öyle bir vurdu ki, bütün pencereler zangirdadi. Harry'yle Hermione s atoya döndüler, cumartesiyi iple çekiyorlardi. Yapacaklari s ey kendilerini o kadar korkutmasaydi, Norbert'ten ayrilma zamani geldi ginde Hagrid için üzülürlerdi. Çok karanlik, bulutlu bir geceydi, Hagrid'in kulübesine gitmekte biraz gecikmislerdi, Giris Salonu'nda bir ba sina duvar tenisi oynayan Peeves'in çekilmesini beklemek zorunda kalmislardi çünkü. Hagrid, Norbert'i büyük bir sandi ga koyup hazirlamisti. "Yolculuk için bir sürü fareyle biraz konyak koydum," dedi boguk bir sesle. oyuncak ayisi da yaninda. Yalnizlik çekmesin diye." Sandigin içinden birtakim hisirtilar yükseldi; Harry'ye oyuncak ayi kafasindan oluyormusgibi geldi. Harry'yle Hermione sandigi Görünmezlik Pelerini'yle örtüp kendileri de altina girerlerken, "Güle güle, Norbert!" diye hiçkirdi Hagrid. "Annecigin seni hiç unutmayacak!" Sandigis atoya nasil ta sidilar, kendileri de bilmiyorlardi. Norbert'i sirtlayip GirisSalonu'ndaki mermer merdivenlerden çikarip karanlik koridorlarda ilerledikleri sirada saat gece yarisini vurmak üzereydi. Bir merdiven, bir merdiven daha - Harry'nin kestirme yollan bilmesi bile islerini pek kolaylastirmadi. En yüksek kulenin altindaki koridora vardiklarinda, "Geldik sayilir!" diye pofladi Harry. Derken birdenbire bir kipirti oldu önlerinde, az kalsin sandi gi düsürüyorlardi. Görünmez olduklarini unutup karanlikta bir yere saklandilar; tam adim kadar ötelerinde belli belirsiz iki gölge vardi. Bir fener is idi. Profesör McGonagall, sirtinda ekose bir sabahlik, saçlarinda bir file, Malfoy'un kula gina yapismisti. "Cezani çekeceksin!" diye ba girdi. "Slytherin'den de yirmi puan siliyorum! Gece yarisi dolasip duruyorsun, ha? Nasil yaparsin bunu?" "Anlamiyorsunuz, Profesör, Harry Potter geliyor bir ejderhayla!" "Zirvalama! Bu yalanlan nereden uyduruyorsun? Yürü - bütün bunlari Profesör Snape'e anlataca gim, Malfoy!" Bundan sonra kulenin tepesine dönerek çikan dik merdiveni tirmanmak dünyanin en kolays eyiydi artik. So guk gece havasim duyunca Pelerin'i attilar, yine dogru dürüst soluk alabildikleri için seviniyorlardi. Hermione dans bile etti. "Malfoy cezalandirildi!S arki söyleyesim geliyor!" Harry, "Söyleme," diye uyardi onu. Malfoy'un halini düsünüp kikirdayarak beklediler, Norbert sandi ginda çirpinip duruyordu. On dakika sonra, dört süpürge belirdi karanlikta, süzülerek yanlarina indi. Charlie'nin arkada slari pek ne seli insanlardi. Harry'yle Hermione'ye bir kosum takimi gösterdiler; Norbert'i ona ko sacaklar, sonra da havada sallandirarak götüreceklerdi. Hep birlikte i se koyuldular, Norbert ko suldu, Harry'yle Hermione, Charlie'nin arkada slariyla tokalasip onlara te sekkür ettiler. Sonunda gidiyordu Norbert... gidiyordu... gitti. Dik merdiveni indiler sonra, Norbert'ten kurtulduklari için yürekleri de elleri kadar hafiflemisti. Ejderha yoktu artik - Malfoy da cezalandirilmisti - mutluluklarini ne bozabilirdi ki? Bunun yaniti merdivenlerin dibinde bekliyordu kendilerini. Koridora adim atar atmaz Filch'in surati belirdi karanlikta. "Vay, vay, vay," diye fisildadi Filch, "birilerinin basi dertte galiba." Görünmezlik Pelerini'ni kulenin tepesinde unutmuslardi. ON BE SINC IBÖLÜM Yasak Orman Durum bundan kötü olamazdi. Filch onlan Profesör McGonagall'in ilk kattaki çalisma odasina götürdü; orada oturup birbirlerine tek kelime söylemeden Öylece beklediler. Hermione tir tir titriyordu. Harry'nin beyninde bin türlü özür, uydurma nedenler, saçma sapan bahaneler dönüp duruyordu; her aklina gelen bir öncekinden daha anlamsizdi. Artik bu kere yakayi siyiracaklarini hiç sanmiyordu. Köseye sikistirilmislardi. Nasil olur da Pelerin'i unuturlardi? Profesör McGonagall gecenin bir yarisinda yataklarindan firlayip okulda dört dönmelerini dünyada kabullenmezdi; üstelik dersler disinda çikmalari yasak olan en yüksek kuleye tirmanmislardi.Is in içine bir de Norbert'le Görünmezlik Pelerini'ni kattin miydi, yol görünmüstü, tasi tara gi toplayacaktin. Harry durumun bundan kötü olamayaca gini mi saniyordu? Profesör McGonagall odaya girdiginde, yaninda Neville de vardi. Neville onlni i görür görmez, "Harry!" diye bagirdi. "Sizi aramaya çikmistim, uyarmak için; Malfoy'un söylediklerini duydum, sizi yakalayacakmis, yaninizda bir ejder-" Harry, Neville'i susturmak için basini iki yana salladi hizla, ama Profesör McGonagall bunu gördü. Üçünün tepesine dikildi, Norbert'ten bile daha çok alev püskürtecekti sanki. "Hiçbirinizden beklemezdim bunu. Mr Filch astronomi kulesine çiktiginizi söylüyor. Saat gecenin biri. Anlatin bakalim." Hermione bir ö gretmenin sorusunu ilk kere yanitsiz birakti. Bir heykel kadar hareketsiz, terliklerine bakiyordu. Profesör McGonagall, "Neler döndü günü galiba biliyorum," dedi. "Bunu anlamak için üstün zekâli olmak gerekmez. Draco Malfoy'un kafasina uydurma bir ejderha öyküsü soktunuz, geceleyin kalkip ba si derde girsin diye. Onu yakaladim bile. Longbottom'in da bu palavraya inandigini sanip için için gülüyorsunuz, öyle degil mi?" Harry, Neville'le göz göze geldi; bunun dogru olmadigini anlatmaya çalisti bakisiyla; Neville çok incinmise benziyordu çünkü. Zavalli,s askin Neville - o karanlikta kendilerini bulup uyarmak için kim bilir nelar çekmisti. "Inanamiyorum," dedi Profesör McGonagall. "Ayni gece dört ö grenci birden ayakta! Böyle bir s eyi ne duydum, ne isittim! Siz, Miss Granger, ben de sizi daha akilli biri bilirdim. Size gelince, Mr Potter, sizin için Gryffindor'un anlami bütün bunlardan daha önemlidir saniyordum. Üçünüz de cezalandirilacaksiniz evet, siz de, Mr Longbottom, geceleri okulda dört dönme hakkini kimse vermez size, özellikle bu günlerde, çok tehlikeli birs ey bu - Gryffindor'dan elli puan silinecek." "Elli mi?" diye kekeledi Harry, son Quidditch maçinda basa geçmislerdi, ama ilk siradaki yerlerini yitirirlerdis imdi. Profesör McGonagall, sivri burnundan derin derin soluyarak, "Adam ba sina elli puan," dedi. "Profesör - lütfen -" "Yapamazsiniz bunu -" "Ne yapip ne yapamayaca gimi senden ögrenecek de gilim, Potter.S imdi hepiniz dogru yataginiza. Gryffindor'lu ögrencilerden hiç bu kadar utanmamistim." Yitirilen yüz elli puan. Bu, son siraya indiriyordu Gryffindor'u. Okul Kupasi için büyük bir olanagi tek gecede yok etmi slerdi. Harry, sanki midesi delinmisgibi bir duyguya kapildi. Durumu nasil düzeltebilirlerdi? Harry bütün gece gözünü kirpmadi. Neville'in sanki saatler boyunca yasti gina gömülüp hiçkirdigini duydu. Onu rahatlatacak bir söz bulamiyordu. Neville'in de, kendisi gibi, sabah olmasini istemedigini biliyordu, yaptiklarini ögrenince öteki Gryffindor'lar ne diyeceklerdi? Ertesi gün Gryffindor'lar, binalarin puanlanni gösteren dev kum saatlerinin yanindan geçerken, önce bir yanlislik oldugunu sandilar. Nasil olur da bir günde ansizin yüz elli puan birden yitirirlerdi? Derken bir söylenti yayildi ortaliga: Harry Potter, ünlü Harry Potter, iki Quidditch maçinin kahramani Harry Potter, salak birkaç birinci sinif ögrencisiyle birlikte, bu puanlarin yitirilmesine neden olmustu. Harry okulun en sevilen, en be genilen insanlarindan biriydi, ansizin en nefret edilen kisi olup çikivermistis imdi. Okul Kupasi'ni Slytherin'in almasini istemeyen Ravenclavlarla Hufflepuff lar bile sirt çevirdiler ona. Harry nereye gitse herkes parma giyla onu gösteriyor, asagilayici sözler söylerken sesini alçaltmaya bile gerek duymuyordu. Öte yandan, Slytherin'ler onu alki sliyor, islik çalarak, "Sagol, Potter, bunu sana borçluyuz!" diye bagiriyorlardi. Sadece Ron destekliyordu onu. "Birkaç haftaya kalmaz, unuturlar. Fred'le George buraya geldiklerinden beri ne puanlarin silinmesine neden oldular, yine de herkes onlan seviyor." Harrv, boynu bükük, "Ama tek kerede yüz elli puan sildirtmediler, de gil mi?" dedi. Ron, "Orasi öyle," demek zorunda kaldi. Zarari gidermek için isisten geçmissayilirdi, ama Harry bir daha kendini ilgilendirmeyens eylere bulas mamaya yemin etti. Bütün bunlar çevreyi gizli gizli kolaçan etmek yüzünden gelmisti basina. Öylesine utaniyordu ki, Wood'a gidip Quidditch takimindan ayrilmak istedigini söyledi. "Ayrilmak mi?" diye gürledi Wood. "Ne ise yarar bu? Quidditch'te de kazanamazsak, yitirdi gimiz puanlan nereden alaca giz?" Ama Quidditch'in bile tadi kaçmisti. Çalismalar sirasinda takim arkada slari onunla konusmuyorlardi, konusmak zorunda kalsalar bile ona "Arayici" diye sesleniyorlardi. Hermione'yle Neville de aci çekiyorlardi. Harry gibi ünlü olmadiklari için onun kadar ezilmiyorlardi, ama onlarla da kimse konu smuyordu. Hermione derslerde dikkatleri üstüne çekmeyi birakmisti, ba sim önüne e gip sessizce çalisiyordu. Harry sinavlarin yaklastigina neredeyse seviniyordu. Dersleri gözden geçirirken derdini unutur gibi oluyordu. Ron ve Hermione'yle birlikte gece yarilarina kadar çali siyorlar, karmasik iksirlerde kullanilan maddeleri hatirlamaya ugrasiyorlar, tilsimlarin, büyülerin üzerinden bir daha geçiyorlar, büyücülükte önemli buluslarin, cin ayaklanmalarinin tarihlerini ezberliyorlardi... Sinavlarin baslamasina yaklasik bir hafta kala, Harry'nin kendini ilgilendirmeyen islere bulasmama konusundaki yemini de beklenmedik biçimde sinandi. Bir gün ögleden sonra tek ba sina kitapliktan dönerken, yukaridaki siniflardan birinde ba girislar duydu Harry. Yakla sinca, Quirrell'm sesini isitti. "Ha-ha-hayir, olmaz, lütfen -" Sanki biri gözünü korkutuyordu onun. Harry daha da yakla sti. Quirrell'in hiçkirdigini duydu: "Peki - peki -" Sonra, sari gini düzelterek, Quirrell hizla çikti siniftan. Bembeyaz kesilmisti, dokunsalar a glayacakti. Gözden uzaklasti; Harry'yi fark etmemisti bile. Ayak sesleri uzaklasinca kadar bekledi Harry, sonra sinifa bir göz atti. Bo stu sinif, ama öteki kapisi aralikti. Harry yolu yarilamisti ki, hiçbirs eye bulasmama konusundaki yeminini hatirladi. Ama on iki Felsefe Ta si'na bahse girerdi ki, az önce Snape çikmi sti odadan; i sittiklerine göre, öyle olmasi gerekiyordu.S imdi herhalde keyifle, hoplaya ziplaya gidiyordu - anlasilan Quirrell teslim bayragini çekmis ti. Yeniden kitapliga döndü Harry; Hermione, Ron'u Astronomi konusunda sinamaktaydi. Harry i sittiklerini anlatti onlara. "Snape yirtti öyleyse!" dedi Ron. "Quirrell büyüyü nasil bozacagini söylediyse" "Ama Fluffy de var," dedi Hermione. Ron, çevrelerindeki binlerce kitaba bakarak, "Belki de Snape Hagrid'e hiç sormadan onu nasil atlataca g ini ögrenmistir," dedi. "Üç ba sli dev bir köpe gin nasil atlatilacagini açiklayan bir kitap mutlaka vardir burada. Eee, ne yapiyoruz, Harry?" Ron'un gözlerinde serüven isigi parlamaya ba slamisti yine, ama Harry'den önce Hermione yanit verdi. "Dumbledore'a git. Taa en ba stan bunu yapmaliydik zaten. Kendimiz bir ise kalkisacak olursak bu kere sepetleniriz." "Ama kanitimiz yok ki!" dedi Harry. "Quirrell'in bizi desteklemekten ödü kopar. Snape de Cadilar Bayrami'nda ifritin içeri nasil girdiginden haberi olmadigim, o gece üçüncü kata hiç gitmedigini söyler kime inanirlar dersiniz, ona mi, bize mi? Ondan nefret ettigimizi herkes biliyor zaten, Dumbledore da onu okuldan attirmak için yalan söyledigimizi sanir. Filch deseniz, ölümü göze alir da bize yardimci olmaz, Snape'in can dostu, okuldan ne kadar çok ö grenci sepetlenirse isi o kadar azalir. Hem unutmayin, Tas'i da, Fluffy'yi de bilmemiz istenmiyor.Is in yoksa bo su bo suna ugrasdur." Hermione, Harry'nin görüslerine katiliyordu, ama Ron hiç öyle düsünmüyordu. "Söyle çevreyi bir kolaçan etsek -" Harry, "Hayir," dedi kararli bir sesle. "Yeteri kadar kolaçan ettik." Önüne Jüpiter'in haritasini çekti, uydularinin adlarim ezberlemeye koyuldu. Ertesi sabah kahvalti masasinda Harry'ye, Hermione'ye, Neville'e birer not iletildi. Hepsi ayniydi: Cezaniz bu gece saat on birde ba slayacaktir. GirisSalonu'nda Mr Filch'i görünüz. Prof. M. McGonagall Harry, yitirilen puanlarin telasiyla cezalari bütün bütüne unutmustu. Hermione'nin, o gece çalisamayacagi için sizlanip duracagini saniyordu, ama Hermione agzini bile açmadi. O da, Harry gibi, bütün bunlari hak ettiklerini düsünüyordu. O gece saat on birde ortak salonda Ron'a ho sça kal deyip Neville'le birlikte girissalonuna indiler. Filch oradaydi - Malfoy da. Harry, Malfoy'un da cezalandirilaca gini unutmustu. Filch, fenerini yakip onlari disari çikararak, "Gelin arkamdan," dedi. "Okul kurallarinin disina çikmak ne demekmis, anlarsiniz." Siritarak sözlerini sürdürdü. "Öyle... bana sorarsaniz en iyi ö gretmenler siki çalisma ve acidir... Yazik, o eski cezalan artik vermiyorlar... sizi bileklerinizden ba glayip birkaç gün tavandan sallandirmak ne güzel olurdu. Ne olur ne olmaz, belki gerekir diye zincirleri hâlâ sakliyorum odamda... Hadi bakalim, gidiyoruz, sakin kaçmaya kalkismayin, yoksa haliniz daha beter olur." Karanlik bahçeden geçtiler. Neville burnunu çekip duruyordu. Harry cezanin ne olaca gini merak ediyordu. Gerçekten korkunç bir s ey olmaliydi, yoksa Filch bu kadar keyiflenmezdi. Ay piril pirildi, ama önüne geçen bulutlar ortaligi karartiyordu. I leride Hagrid'in kulübesinin isikli pencerelerini gördü Harry. Uzaklardan bir ses duydular. "Sen misin, Filch? Çabuk ol, hemen ba slayalim." Harry'nin yüregi hopladi; Hagrid'le çalisacaklarsa pek de o kadar a gir sayilmazdi ceza. Yüzündeki rahatlamayi Filch de fark etmisti herhalde, "O salakla keyif çatacaksiniz saniyorsun, de gil mi?" dedi. "Birazdan gö rürsün gününü - Orman'a gidiyorsunuz, tek parça halinde çikarsaniz ben de bir s ey bilmiyorum demektir." Bunu duyunca Neville inledi, Malfoy da oldugu yerde kalakaldi. "Orman'a mi?" diye tekrarladi; sesi her zamanki gibi soguk çikmiyordu. "Geceleyin gidemeyiz oraya - çes it çesits ey var orada - kurtadamlar bile varmi s." Neville, Harry'nin cüppesinin koluna yapisti, solugu kesilmisti. Sesi sevinçten titreyerek, "Ödün patliyor, ha?" dedi Filch. "Kurtadamlan daha önce, ba sini derde sokmadan dü sünseydin, öyle degil mi?" Hagrid belirdi karanlikta, ayaklarinin dibinde Fang, salina salina yanlarina yaklasti. Kocaman yayi elindeydi, omzuna da içi oklarla dolu sada gini asmisti. "Nerede kaldiniz?" dedi. "Yarim saattir sizi bekliyorum. Harry, Hermione, hers ey yolunda mi?" Filch, so guk bir sesle, "Ben olsam onlara dostluk göstermezdim," dedi. "Ne de olsa buraya cezalandirilmak için geldiler." Hagrid, ka slarini çatarak, Filch'e, "O yüzden mi geciktiniz?" dedi. "Söylev mi çekiyordun onlara? Bu senin üstüne vazife degil. Sen yapaca gini yaptin, bundan sonrasi benim isim." "Seher vakti gelirim," dedi Filch. Pis pis, "Kalan parçalarini toplamaya," diye ekledi. Sonra döndü, karanlikta çakip sönen feneriyle, s atoya do gru yürümeye basladi. Malfoy, Hagrid'e bakti. "Orman'a gelmiyorum ben," dedi; Harry, onun sesindeki büyük korkuyu fark edince için için sevindi. Hagrid, "Hogwarts'ta kalmak istiyorsan geleceksin” dedi öfkeyle. "Bir yanlisyaptin, cezasini da çekeceksin." "Ama usaklara yara sir birs ey bu, biz ö grencilere de gil. Biz kitap okuyup yazi yazacagiz saniyordum. Babam bunu bir duyarsa -" "- Hogwarts'ta böyle s eylerin oldugunu söyler," diye kükredi Hagrid. "Yazi yazacakmis! Kime ne yarari var bunun? Ya ise yarar bir s ey yaparsin ya da pilini pirtini toplar gidersin. Okuldan atilman babanin hos una gidecekse, dön s atoya da toparlan. Hadi!" Malfoy kipirdamadi. Öfkeyle bakti Hagrid'e, ama sonra gözlerini yere indirdi. "Peki öyleyse," dedi Hagrid, " simdi dikkatle dinleyin beni, çünkü bu gece yapacagimizs ey çok tehlikelidir, kimsenin basi derde girsin istemem. Benimles uraya gelin bakalim." Onlari Orman'in tam kiyisina götürdü. Fenerini iyice kaldirarak simsiyah agaçlara do gru kivnla kivrila uzanan daracik bir toprak yolu gösterdi. Orman'a bakarlarken hafif bir meltem saçlarini uçu sturuyordu. "Bakins uraya," dedi Hagrid, "yerdeki s u pariltiyi görüyor musunuz? Gümüse benzer pariltiyi? Tek boynuzlu at kanidir bu. Agir yarali bir tek boynuzlu var orada. Bu hafta ikinci kere oluyor. Geçen çar samba da birini olu buldum. Arayalim zavalliyi. Belki iyiles tirir, acisini dindiririz." "Ya tek boynuzluyu yaralayans ey bizi daha önce bulursa?" dedi Malfoy. Ne kadar korktu gu sesinden belli oluyordu. Hagrid, "Yaninizda ben ya da Fang varken Orman'daki hiçbir canli kiliniza bile dokunamaz," dedi. "Yoldan ayrilmayin.S imdi ikiye ayrilip baska yönlere gidece giz. Her yerde kan var, en a sagi dün geceden beri çirpinip duruyor anlasilan." Malfoy, Fang'in sivri dislerine bakarak, "O benimle gelsin," dedi hemen. "Peki, ama seni uyariyorum, korka gin tekidir o," dedi Hagrid. "Öyleyse Harry, Hermione, ben bir yöne gidelim, Draco, Neville, Fang de öteki yöne gitsin. Tek boynuzlu ati gören ye sil kivilcimlar fiskirtsin, tamam mi? Çikarin asalarinizi da bir deneme yapins imdi - oldu - ba siniz derde girerse kirmizi kivilcimlar fi skirtirsiniz, biz gelip sizi buluruz - dikkatli olun gidelim." Orman kapkaraydi, sessizdi. Biraz ilerleyince yolun ikiye ayrildigini gördüler; Harry, Hermione, Hagrid sola; Malfoy, Neville, Fang de sa ga saptilar. Gözleri yerde, sessizce yürüdüler. Dallarin arasindan süzülen ay isigi, düsmüsyapraklara saçilmisgümüs mavisi kani aydinlatiyordu zaman zaman. Harry, Hagrid'in çok tedirgin oldu gunu fark etti. "Yoksa tek boynuzlulari bir kurtadam mi öldürüyor?" diye sordu. "Kurtadam o kadar hizli de gildir," dedi Hagrid. "Tek boynuzlulari yakalamak zordur, büyü gücü yüksek yaratiklardir. Daha önce birinin yaralandigini hiç görmemistim." Yosun tutmusbir agaç kütügünün yanindan geçtiler. Harry akarsu sesi duyuyordu; yakinlarda bir dere olmaliydi. Kivrila kivrila uzanan yolda tek boynuzlu kani izlerine rastlaniyordu. "Sen iyi misin, Hermione?" diye fisildadi Hagrid. "Merak etme, o kadar a gir yaraliysa uzaga gidemez, biz de onu yakala - GEÇ INS U AGACIN ARDINA!" Hagrid, Harry'yle Hermione'yi kapti gi gibi yol kenarindaki dev bir mesenin arkasina sürükledi. Bir ok çikardi, yayina yerlestirip, atisa hazir, beklemeye ba sladi. Üçü de kulak kesildiler. Az ilerideki ölü yapraklar üstünde bir s ey hisirdiyordu, yerde sürünen bir cüppenin sesine benziyordu bu. Hagrid karanlik yola dikmisti gözünü, ama birkaç saniye sonra ses uzakla sip yok oldu. "Biliyordum," diye mirildandi Hagrid. "Bulunmamasi gereken birs ey var burada." "Kurtadam mi?" dedi Harry. Hagrid, asik suratla, "Kurtadam filan de gildi bu, tek boynuzlu da de gildi," dedi. "Hadi, beni izleyin, ama dikkatli olun." Daha yava syürümeye basladilar, en ufak bir sesi bile kaçirmamaya çalisiyorlardi. Ansizin, önlerindeki açiklikta, birs ey kipirdadi. "Kim var orada?" diye ba gn'di Hagrid. "Göster kendini - silahliyim!" Biri belirdi açiklikta - insan miydi bu, yoksa at miydi? Gögsüne kadar, kizil saçli, kizil sakalli bir adamdi,ama gö gsünden asagisi uzun kuyruklu, tüyleri piril piril parlayan al bir atti. Harry'yle Hermione'nin agizlan bir kari saçildi. Hagrid, "Haa, sen miydin, Ronan?" dedi; rahatlamisti. "Nasilsin?" Ilerleyip at-adamin elini sikti. "Iyi aksamlar, Hagrid," dedi Ronan. Derinlerden gelen hüzünlü bir sesi vardi. "Beni vuracak miydin?" Hagrid, yayini oksayarak, " Ince eleyip sik dokumanin sirasi degil, Ronan," dedi. "Orman'da kötülük kol geziyor. Sahi, bunlar Harry Potter'la Hermione Granger. Okulda ö grenciler. Bu da Ronan. At-adam." Hermione, neredeyse fisiltiyla, "Gördük," dedi. "Iyi aksamlar," dedi Ronan. "Demek ö grencisiniz? Nasil, çoks ey ö greniyor musunuz okulda?" "Dogrusu -" Hermione, "Biraz," dedi ürkekçe. Iç çekerek, "Biraz, ha? Eh, bu da bir s ey," dedi Ronan. Ba sini arkaya atip göge bakti. "Mars bu gece piril piril." Hagrid de ba sini kaldirarak, "Öyle," dedi. "Bana bak, iyi ki sana rastladik, Ronan, çünkü tek boynuzlunun biri fena yaralanmis- bir s ey gördün mü?" Ronan yanit vermedi hemen. Gözlerini hiç kirpmadan göge bakiyordu, yine iç çekti. "Ilk kurbanlar hep en suçsuz olanlardir," dedi. "Geçmisçaglarda da öyleydi, s imdi de öyle." "Evet," dedi Hagrid, "ama birs ey gördün mü, onu söyle sen, Ronan. Garip bir s ey?" "Mars piril piril bu gece." Hagrid sabirsizlikla ona bakarken Ronan da gö gü seyrediyordu. "Garip bir piriltisi var." "Ben garip derken buralarda garip bir s ey görüp görmedi gini sordum. Pir tuhaflik fark etmedin demek?" Ronan'in yanit vermesi epey zaman aldi yine. Sonunda, "Orman birçok gizi saklar," dedi. Ronan'in arkasindaki a gaçlarda bir kipirti oldu, Hagrid yayim kaldirdi yine, ama ikinci bir at-adamdi bu; simsiyah saçli, simsiyah bedenliydi, Ronan'dan bile daha yabani görünüyordu. "Merhaba, Bane," dedi Hagrid. "Nasilsin?" " Iyi aksamlar, Hagrid. Sen nasilsin?" "Eh iste. Bana bak, Ronan'a da soruyordum, sen buralarda garip bir s ey gördün mü bu ak sam? Bir tek boynuzlu yaralanmis- i sin aslini biliyor musun?" Bane ilerleyip Ronan'in yanina gitti. O da göge bakmaya koyuldu. "Mars bu gece piril piril," dedi sadece. Hagrid, "Onu anladik," diye homurdandi. "Bir s ey görürseniz bana haber verin, olur mu? Biz gidiyoruz." Harry'yle Hermione, Hagrid'in pe sine takilip açikliktan ayrildilar, araya agaçlar girinceye kadar omuzlarinin üstünden arkaya, Ronan'la Bane'e baktilar. Hagrid, "At-adamlara da bir s ey sormaya gelmez," diye homurdandi. "Boyuna yildizlara bakarlar. Baska isleri güçleri yok, birs ey aydan daha uzak de gilse onlari ilgilendirmez." "Onlardan epey var mi burada?" diye sordu Hermione. "Eh iste... Ba skalarina pek bula smazlar, ama birs ey istedim miydi, hemen yardima kosarlar. Akilli, derin düsünceli yaratiklardir... hers eyi bilirler... ama agizlari sikidir." Harry, "Daha önce sesini duydu gumuz da bir atadam miydi acaba?" dedi. "O ses at ko sturmasi gibi mi geldi sana? Bana sorar san, de gildi, tek boynuzlulari öldürenin sesiydi - ber ömrümde öyle ses duymadim." Kapkara, sik a gaçlar arasindan ilerlediler. Harry te dirgindi, omuzunun üstünden arkaya bakiyordu boyuna. Sanki kendilerini gözetleyen biri vardi. Hagrid'le ol* lan yanlarinda diye seviniyordu. Yoldaki bir dönemeç geçmislerdi ki, Hermione Hagrid'in koluna yapisti. "Hagrid! Bak! Kirmizi kivilcimlar, ötekiler tehlik de!" "Siz ikiniz burada bekleyin!" diye bagirdi Hagrid. "Yoldan ayrilmayin, ben gelir sizi alirim!" Hagrid'in otlari ezerek uzakla stigini duydular, bir birlerine bakarak korku içinde öylece durdular; çevrelerindeki yaprak hi sirtilarindan baska bir s ey isitmiyorlardi. "Baslarina birs ey gelmemistir, de gil mi?" diye fisildadi Hermione. "Malfoyun. basina ne gelirse gelsin, umurumda bile degil, ama Neville'e birs ey olduysa... Bir kere, bizim yüzümüzden burada..." Dakikalar geçti. Kulaklari her zamankinden keskindi s imdi. Harry rüzgârin hafif iniltisini, incecik dallarin kinlisini bile duyuyordu. Ne oluyordu? Ötekiler neredeydi? Sonunda büyük bir çatirti Hagrid'in dönü sünü bildirdi. Yaninda Malfoy, Neville ve Fang de vardi. Öfkeden köpürüyordu Hagrid. Malfoy, Neville'e arkadan gizlice yakla smis,s aka olsun diye ona ansizin sarilivermisti. Neville de korkuya kapilip kivilcimlari fiskirtmisti. "Artik birs ey yakalayamayiz - siz ikinizin ettigi buncas amatadan sonra. Tamam, e sleri degistiriyoruz -Neville, sen Hermione'yle birlikte benimle kal; Harry, sen de Fang'i, bir de bu sala gi al yanina." Hagrid, Harry'nin kulagina, "Bagisla," diye fisildadi. "Ama seni öyle kolay kolay korkutamaz, bu isi de bitirmemiz gerek." Harry, Malfoy ve Fang'le Orman'in yüre gine yollandi. Yarim saat kadar yürüdüler, Orman'in derinliklerine girdikçe girdiler, sonunda agaçlarin sikligindan yolda yürüme olanagi kalmadi. Agaç diplerindeki kan lekelerinden, zavalli yaratigin aci içinde çirpindigi, pek de uzaklarda olmadi gi anlas iliyordu. Harry ihtiyar bir mesenin birbirine dolanmisdallari arasindan az ötede bir açiklik gördü. Malfoy'u durdurmak için kolunu kaldirarak, "Bak," Diye mirildandi. Piril piril birs ey parliyordu yerde. I yice yaklastilar. Tek boynuzlu atti bu, ölmüstü. Bu kadar güzel, bu kadar hüzünlü birs ey görmemisti Harry. Yikildigi yerde uzun, incecik bacaklari çapraz biçimde kaskati kesilmis, yelesi koyu yapraklar üstüne inci dizileri gibi bembeyaz yayilmisti. Harry ona do gru bir adim atmisti ki, bir hisirti onun, oldugu yerde donup kalmasina neden oldu. Açikli gin kenarindaki çalilardan biri titredi... Sonra, gölgeler arasindan kukuletali biri belirdi, ava çikmisyirtici bir hayvan gibi dört ayak üstünde usulca yakla sti. Harry, Malfoy, Fang donup kalmi slardi. Kukuletali, tek boynuzluya gitti, basini egdi, hayvanin bögründeki yaraya e gilip kanini içmeye basladi. "AAAAAAAAAAAAAAAHH!" Korkunç bir çi glik atti Malfoy, sonra tabanlari yagladi - Fang de. Kukuletali, kafasini kale irip Harry'y e bakti - üstü ba si tek boynuzlunun kanina bulanmisti. Ayaga kalkti sonra, hizla Harry'nin yanina geldi öylesine korkmustu ki Harry, oldu gu yere çakilip kalmisti. Derken, daha önce hiç duymadi gi bir agri çakildi basina, alnindaki yara izi alev almisti sanki - yari kör, sendeleyerek geriledi. Dörtnala sesler geldi kula gina, biri arkasindan siçrayip kukuletalinin üstüne atildi. Basindaki agri öylesine dayanilmazdi ki, dizlerinin üstüne yigildi Harry. Ancak birkaç dakika sonra kendine gelebildi. Kafasini kaldirdiginda, kukuletali gitmisti. Bir at-adam duruyordu yaninda, Ronan de gildi, Bane de de gildi; daha gençti bu; açik sari saçlari, kir bedeni vardi. Harry'yi ayaga kaldirarak, " Iyi misin?" dedi at-adam. "Evet - te sekkür ederim - neydi o?" At-adam yanit vermedi. Soluk safirlere benzeyen masmavi gözleri vardi. Dikkatle Harry'ye bakti, gözleri onun alnindaki yara izine ilisti - iz apaçik ortaya çikmi stis imdi. "Sen Potter'larin o glusun, degil mi?" dedi. "Hagrid'in yanina dön hemen. Orman gecenin bu saatinde hiç de güvenli degildir - özellikle senin için. At binebilir misin? Böylesi daha çabuk olur." Sirtina Harry'nin rahatça binebilmesi için ön bacaklarini bükerken, "Benim adim Firenze," diye ekledi. Açikligin öteki yanindan dörtnala ba ska birileri de yaklasti, gögüsleri ter içinde, soluk soluga, Ronan'la Bane belirdi agaçlarin arasindan. "Firenze!" diye kükredi Bane. "Ne yapiyorsun? Sirtinda bir insan var! Utanmiyor musun? Katir misin sen?" "Onun kim oldugunu biliyor musunuz?" dedi Firenze. "Potter'larin oglu bu. Orman'dan ne kadar çabuk çiksa o kadar iyi." Bane, "Neler anlattin ona?" diye homurdandi. "Unutma, Firenze, gökyüzünün isine karismamaya yemin ettik. Gezegenlerin hareketlerini inceleyerek neler olacagini okumadik mi?" Ronan sinirli sinirli esiniyordu. Hüzünlü sesiyle, "Firenze neyin dogru oldugunu mutlaka düsünmüstür," dedi. Bane havayi çifteledi öfkeyle. "Neyin dogru oldugunu mu? Bunun bizimle ne ilgisi var? At-adamlar sadece öngörülmüsseylerle ilgilenirler! Orman'da yolunu yitiren insanlarin pesinde esekler gibi kosturmak bizim isimiz degil!" Firanze arka bacaklarini kaldirdi öfkeyle, Harry dü smemek için onun omuzlarina tutunmak zorunda kaldi. Bane'e, " Su tek boynuzluyu görmüyor musun?" diye bagirdi Firenze. "Neden öldürüldügünü anlamiyor musun? Yoksa gezegenler bu gizi vermediler mi sana? Bu Orman'da her türlü sinsilige kar siyim, Bane evet, gerekirse insanlarin yaninda yer alirim." Hizla döndü sonra, Ronan'la Bane'i arkasinda birakarak a gaçlarin arasina daldi; Harry simsiki yapismisti onun sirtina. Nereye gittiklerini hiç mi hiç bilmiyordu. "Bane niye o kadar kizdi?" diye sordu. "Söylesene, beni kimden kurtardin?" Firenze yavasladi, alçak dallara dikkat etmesi için onu uyardi, ba sini egmesini söyledi, ama Harry'nin sorusuna yanit vermedi. Sessizlik içinde agaçlar arasinda gittiler, gittiler... Harry, Firenze'nin artik kendisiyle konusmak istemedigini sandi. Çok sik bir a gaç kümesinden geçiyorlardi ki, Firenze ansizin durdu. "Harry Potter, tek boynuzlu at-adam ne i se yarar, biliyor musun?" Harry, bu garip soruyla irkilerek, "Hayir," dedi. "BizI ksir dersinde sadece boynuzla kuyruk killarini kullandik." "Bir tek boynuzluyu öldürmek canavarliktan baska bir s ey de gildir," dedi Firenze. "Bu cinayeti ancak yitirecek birs eyi olmayan, ama çok s ey kazanabilece gini sanan biri isleyebilir. Tek boynuzlu at kani, ölüm dö seginde bile olsan, hayatta kalmani saglar, ama bedeli de korkunçtur. Kendini kurtarmak için tertemiz, savunmasiz birini öldürürsün, dudaklarina onun kani deger de gmez de yarim yamalak, lanetli bir yasam sürdürürsün." Harry, Firenze'nin ay isiginda gümüsgibi isildayan ensesine bakti. Yüksek sesle, "Kim o kadar umutsuz olabilir?" dedi. "Lanetli ya sayaca gina, öl, daha iyi. Öyle de gil mi?" "Öyle," dedi Firenze. "Ama ba ska bir s ey daha içecek kadar uzun ya sayacaksan, o ba ska - seni büyük güce kavusturacak - hiç ölmemeni sa glayacak bir s ey. Mr Potter, s u anda okulda ne sakliyorlar, biliyor musunuz?" "Felsefe Tasi mi? Tabii - YasamI ksiri! Ama anlamiyorum, kim -" "Eski gücüne kavusmak için yillarca bekleyen, firsat kollayarak yasama dört elle sarilan hiç kimse gelmiyor mu aklina?" Harry'nin yüregine ansizin demir bir pençe yapisi-verdi sanki. A gaçlarin hisirtisi arasindan, ilk karsilas tiklari gece Hagrid'in söyledikleri geldi aklina: "Rivayete bakilirsa, ölmüs. Bana sorarsan, palavranin daniskasi. Ölecek kadar insanlik yoktu içinde." "Yani -" dedi Harry; sesi hirildiyordu. "Yoksa o Vol-" "Harry! Harry, iyi misin?" Yoldan ko sarak Hermione geliyordu yanlarina, Hagrid de poflayarak onu izliyordu. Harry, ne söyledi ginin farkinda bile olmadan, "iyiyim," dedi. "Tek boynuzlu ölmüs, Hagrid, arkadaki s u açiklikta." Hagrid tek boynuzlu ata bakmaya se girtirken, "Seni burada birakiyorum," dedi Firenze. "Artik güvendesin." Harry at-adamin sirtindan indi. "Iyis anslar, Harry Potter," dedi Firenze. "Gezegenlerin hareketleri zaman zaman yanlisyorumlanmistir, at-adamlar tarafindan bile. Dilerims imdi de öyledir." Harry'yi ürpertiler içinde birakarak döndü, Orman'in derinliklerine daldi yine. Ron onlarin dönüsünü beklerken karanlik ortak salonda uykuya dalmi sti. Harry onu omuzlarindan sarsarak uyandirinca, Quidditch'le ilgili birs eyler söyledi ba girarak. Ama birkaç saniye içinde, Harry onunla Hermione'ye ormanda olanlari anlatmaya baslar ba slamaz, gözleri faltasi gibi açildi. Harry yerinde duramiyordu. Oca gin önünde bir asagi bir yukari dolasiyordu. Hâlâ titremekteydi. "Snape Ta s'i Voldemort için istiyor... Voldemort da Ormanda bekliyor... Biz de Snape'in sadece zengin olma pesinde ko stugunu sandik..." Ron, "O adi söyleme!" diye fisildadi korkuyla; Voledemort'un kendilerini isittigini saniyordu sanki. Harry onu dinlemiyordu bile. "Firenze beni kurtardi, ama bunu yapmamasi gerekirdi... Bane çilgina döndü... gezegenlerin i sine karis ilmamaliymis... Gezegenler Voldemort'un dönece gini belirtiyordu herhalde... Firenze, Voldemort'un beni öldürmesine engel olmamaliymis, Bane öyle dü sünüyordu... Sanirim bu da yildizlarda yazili." Ron, "Artik o adi söylemeyi biraksana sen!" diye fisildadi. "Simdi elimden gelen teks ey, Snape'in Ta s'i çalmasini beklemek," diye devam etti Harry. "Sonra da Voldemort gelip isimi bitirecek... Eh, Bane de mutlu olur." Hermione çok korkmu sgörünüyordu, ama onu rahatlatacak bir iki söz etmeyi ba sardi. "Harry, Kim-Oldu gunu-Bilirsin-Sen'in sadece Dumbledore'dan korktu gunu herkes söylüyor. Dumbledore buradayken Kim-Oldu gunu-Bilirsin-Sen kilina bile dokunamaz. At-adamlarin hakli olduklari nereden belli? Bana sorarsan, falcilik gibi birs ey bu; Profesör McGonagall'a bakilirsa, falcilik da büyücülü gün en yaniltici dali." Konu smayi kestiklerinde hava agarmisti. Bogazlari agri içinde, bitkinlikle yataklarina gittiler. Ama gecenin yarattigis askinliklar sona ermemisti. Harry çar safini çekip açinca, altinda Görünmezlik Pelerini'ni buldu. Tertemiz katlanmisti Pelerin; üstüne de bir not ilistirilmisti: Ne olur ne olmaz. ON ALTINCI BÖLÜM Kapa gin Altinda Harry sinavlari nasil verdigini yillar boyunca unutamayacakti; sanki her an kapi açilacak, Voldemort dalacakti içeriye. Ama günler geçip gitti, Fluffy'nin kilitli kapi arkasinda sapasaglam yasadigina kusku yoktu. Inanilmaz sicakti, özellikle yazili yapilan büyük sinifta. Herkese Kopyaya-Karsi büyüsüyle hazirlanmis özel, yeni tüy kalemler verilmisti. Uygulama sinavlari da vardi. Profesör Flitwick onlari sinifa teker teker ça giriyor, bir ananasi masanin üstünde dans ettirip ettiremeyeceklerine bakiyordu. Profesör McGonagall bir fareyi enfiye kutusuna çevirmelerini istiyordu - enfiye kutusunun güzelligine göre not veriliyordu. Kutunun biyiklari varsa not kiriliyordu. UnutmaI ksiri'nin nasil yapildigini hatirlamaya çalisirlarken, Snape tepelerine dikilip onlari tedirgin ediyordu. Harry, Orman'a gitti ginden beri canini yakan alin agrisina aldirmamaya çalisiyordu. Neville, Harry'nin sinirlerinin sinavlardan ötürü uykusuz kalmaktan bozuldugunu saniyordu, ama asil gerçek Harry'nin o eski karabasaninin yeniden ortaya çikmasiydi;s imdi daha da kötüydü, çünkü üstünden kan damlayan bir de kukuletali eklenmisti o korkunç dü süne. Belki Harry'nin Orman'da gördüklerini görmediklerinden, belki de alinlarini yakan birer izleri olmadig indan, Ron da, Hermione de Ta s'a Harry kadar aldirmiyorlardi. Voldemort'un adi bile onlari ürkütmeye yetmisti gerçi, ama sinav hazirliklarina öylesine dalmislardi ki, ne Snape'in ne de bir ba skasinin çevirdigi dolaplara kafa yoracak vakitleri yoktu. Son sinavlari Sihir Tarihi'ydi. Kendi kendine kaynayan kazanlari yaratan eski büyücülerle ilgili sorulari da bir saat içinde yanitlayinca özgür olacaklardi, sinav sonuçlan açiklanincaya kadar tam bir hafta keyif çatacaklardi. Profesör Binns'in hayaleti tüy kalemlerini birakmalarini söyleyip parsömen kâgitlarini da toplayinca.. Harry de ötekiler gibi sevinç çi gliklari atmaktan kendini alamadi. Günesli bahçeye firlayan kalabaliga kari sirken, "Bu, sandigimdan da kolaymis," dedi Hermione. "1637 Kurtadam DavranisYönetmeligi'ni de, Tez Canli Elfric'in ayaklanmasini da ögrenmem gerekmiyormus." Hermione, sinavdan sonra yanitlarin üstünden geçmek isterdi hep, ama Ron artik buna dayanamadi gini söyledi, birlikte göle inip bir agacin altina serildiler. Weasley karde slerle Lee Jordan ilik sigsuda günes lenen dev bir mürekkep bali ginin kollarini gidikliyorlardi. Ron, çimenlere uzanarak, "Artik ezbere paydos,"dedi mutluluk içinde. "Sen de artik azicik gülümse, Harry, çakti gimizi ögrenmeye daha bir hafta var, keyfini çikar bari." Harry alnini ovusturuyordu. Öfkeyle, "Bunun ne anlama geldigini bir bilseydim!" diye patladi. "Yara izi canimi yakiyor - daha önce de oldu, ama hiç bu kadar sik olmadi." Hermione, "Madam Pomfrey'e git," diye önerdi. "Hasta de gilim," dedi Harry. "Galiba bir uyari bu... tehlikenin yaklastigini belirtiyor..." Ron'un kilini kipirdatacak hali yoktu, hava çok sicakti. "Harry, rahatla biraz, Hermione hakli, Dumbledore burada oldu gu sürece Ta sda güvendedir. Hem zaten Snape'in Fluffy'yi nasil atlatacagi konusunda elimizde bir bilgi yok. Bir keresinde baca gi parçalaniyordu, bir daha öyle bir s ey yapmaya kolay kolay kalki smaz. Neville'in Quidditch milli takiminda oynayacagi nasil düsünülemezse, Hagrid'in de Dumbledore'a kalle slik etmesi öyle düsünülemez." Harry ba ssalladi, ama yapmayi unuttugu birs ey, önemli birs ey vardi sanki, bu duyguyu içinden atamiyordu. Bunu dile getirmek istedigi zaman, Hermione, "Sinavlar yüzünden," dedi. "Dün gece uyandim, Biçim Degistirme notlarimin yarisina gelmistim ki, bunu daha önce yapti gimizi fark ettim." Ama Harry, içindeki tedirginligin derslerle bir ilgisi olmadigina emindi. Piril piril mavi gökte bir baykusun, gagasinda bir notla, okula do gru kanat çirpti gini gördü. Kendisine mektup gönderen tek ki si Hagrid'di. Hagrid dünyada ihanet etmezdi Dumbledore'a. Fluffy'nin nasil atlatilacagini kimseye söylemezdi... hiçbir zaman... ama Ansizin ayaga firladi Harry. Ron, uykulu uykulu, "Nereye gidiyorsun?" dedi. "Aklima birs ey geldi," dedi Harry. Bembeyaz kesilmisti. "Gidip Hagrid'i görmeliyiz, hemens imdi." Hermione, ona yetismeye çalisarak, soluk solu ga, "Neden?" diye sordu. Çimenli yamaci tirmanirken, "Sizce de tuhaf degil mi?" dedi Harry. "Hagrid deli gibi ejderha istiyor, tam o sirada da cebinde bir yumurtayla yabancinin teki çikip geliyor. Büyücülük yasasina aykiriysa, kaç ki si cebinde ejderha yumurtasiyla dola sabilir? Hagrid'e rastlamalari büyüks ans, ne dersiniz? Niye daha önce farkina varmadim bunun?" Ron, "Neler çeviriyorsun yine?" dedi, ama bahçeden Orman'a do gru ko san Harry yanit vermedi. Hagrid evinin önünde bir koltukta oturuyordu; pantolonunun paçalariyla gömleginin kollarini kivirmisti, koca bir tencereye bezelye ayikliyordu. "Merhaba," dedi gülümseyerek. "Bitti mi sinavlar? Birs ey içmeye vaktiniz var mi?" "Evet, lütfen," dedi Ron, ama Harry engel oldu. "Hayir, acelemiz var. Hagrid, sana bir s ey soraca gim. Norbert'i kazandi gin geceyi hatirliyor musun? Seninle kâgit oynayan yabanci nasil biriydi?" Omuzlarini silkerek, "Bilmem," dedi Hagrid, "cüppesini çikarmadi ki sirtindan." Üçünün des askinliktan kalakaldigini görünce kaslarini kaldirdi. "Alisilmadik birs ey de gil ki, Domuz Kafasi'nda -yani köyün meyhanesinde bin türlü garip garip adam vardir. Belki de ejderha saticisiydi, ha? Suratini görmedim ki, kukuletasi hep ba sindaydi." Harry bezelye tenceresinin yanina çöktü. "Ona neler anlattin, Hagrid? Hogwarts'in sözünü ettin mi hiç?" Hagrid, hatirlamaya çalisarak ka slarini çatti. "Belki de etmisimdir," dedi. "Haa... ne isyaptigimi sordu, ben de burada bekçilik etti gimi söyledim... Hayvanlari sordu... ben de ona dedim ki... hayatta tek istedi gim bir ejderha dedim... sonra da... Hepsini hatirlayamiyorum elbet, boyuna içki ismarladi bana... Dur bakayim... hah, kendisinde bir ejderha yumurtasi oldu gunu söyledi, iskambil oynayalim, kazanirsan alirsin dedi... ama ona bakip bakamayaca gimi da sordu, ters bir yere vermek istemiyormu s... Ben de dedim ki... Fluffy'ye baktiktan sonra ejderha çocuk oyunca gi sayilir dedim..." Harry, sesindeki heyecani belli etmemeye çalisarak, "Peki," dedi, "Fluffy'yle ilgilendi mi?" "Sey - evet - insan kaç tane üç ba sli köpek görür hayatinda, Hogwarts'ta bile? Ben de anlattim, yati s tirmasini bilirsen Fluffys eker gibidir dedim, azicik müzik çal, hemen uykuya dalar -" Birdenbire deh sete kapildi. "Size söylememeliydim bunu!" diye bagirdi. "Unutun dediklerimi! Hey - nereye gidiyorsunuz?" Harry, Ron ve Hermione, Giri sSalonu'na gelinceye kadar birbirleriyle tek kelime konusmadilar; bahçeden sonra Salon pek so guktu, pek kasvetliydi. "Dumbledore'a gitmemiz gerek," dedi Harry. "Hagrid, Fluffy'nin nasil atlatilacagini bir yabanciya anlatmis. O cüppenin içinde ya Snape ya da Voldemort vardi - Hagrid'i sarho settikten sonra kolay. Tek dile gim, Dumbledore'un bize inanmasi. Firenze de bizi destekleyebilir, yeter ki Bane engel olmasin. Dumbledore'un odasi nerede?" Do gru yönü gösterecek bir yazi görebilmek umuduyla çevrelerine bakmdilar. Dumbledore'un nerede oturdugu hiç söylenmemisti kendilerine, odasina ça girttigi kimseyi de bilmiyorlardi. Harry, "Yapaca gimiz teks ey -" diye söze ba sladi, ama ayni anda salonda bir ses çinladi. "Siz üçünüz ne ariyorsunuz içeride?" Profesör McGonagall'di bu, elinde koca bir yi gin kitap vardi. "Profesör Dumbledore'u görmek istiyoruz," dedi Hermione; Harry'yle Ron bunun yürekli bir davranisoldu gunu düsündüler. Bu sanki kusku uyandiran bir istekmisgibi, "Profesör Dumbledore'u mu görmek istiyorsunuz?" dedi Profesör McGonagall. "Neden?" Harry yutkundu - s imdi ne olacakti? "Sir bu," dedi. Der demez de pi sman oldu, çünkü Profesör McGonagall'in burun deliklerinden atesfiskiriyordu sanki. So guk so guk, "Profesör Dumbledore on dakika önce gitti," dedi Profesör McGonagall. "Sihir Bakanli g i'ndan acele bayku syollamislar, hemen Londra'ya uçtu." Harry çilgina dönmüstü. "Gitti mi?" dedi. "tam zamanini bulmus." "Profesör Dumbledore çok büyük bir büyücüdür, Potter, ona sik sik ba svururlar -" "Ama çok önemli bu." "Söyleyeceklerin Sihir Bakanligi'ndan daha mi önemli, Potter?" Artik hiçbirs eyden sakinmiyordu Harry, "Bakin," dedi, "Profesör - Felsefe Ta si'yla ilgili -" Profesör McGonagall bunu hiç mi hiç beklemiyordu. Tasidigi kitaplar yere saçildi, ama onlari toplamaya bile kalkismadi. "Nereden biliyorsun -?" diye kekeledi. "Profesör, sanirim - hayir, biliyorum - Sna - biri Ta s'i çalmaya çalisacak. Profesör Dumbledore'la konu s mam gerek." Profesör McGonagall ona s askinlik ve kuskuyla bakti. "Profesör Dumbledore yarin gelecek," dedi sonunda. "Ta s'i nereden ö grendiniz, bilmiyorum ama içiniz rahat olsun, kimse onu çalamaz, çok iyi korunuyor." "Ama Profesör -" Profesör McGonagall, "Ben ne -dedi gimi biliyorum, Potter," diye kestirip atti. Egilip yere düsmüs kitaplarini toplamaya basladi. "Hadi,s imdi hepiniz disari çikip güneste keyfinize bakin." Ama çikmadilar. Profesör McGonagall kendilerini isitmeyecek kadar uzakla sinca, "Bu gece” dedi Harry. "Snape kapaktan bu gece geçecek. Gereken her s eyi ögrendi. Dumbledore da ortalarda yok. Ona notu gönderen de o; Dumbledore çikagelince Sihir Bakanligi'ndakiler nasil das asiracaklar." "Ama biz ne -" Hermione'nin solugu kesildi birdenbire. Harry'yle Ron hizla arkalarina döndüler. Kar silarinda Snape duruyordu. "Iyi günler” dedi usulca. Ona baktilar. Garip bir gülümsemeyle, "Böyle bir günde içeride olmamalisiniz," dedi Snape. Sonunu nasil getirecegim bilmeden, "Biz burada -" diye söze ba sladi Harry. "Daha dikkatli olmalisiniz” dedi Snape. "Böyle ortalarda dolasirsaniz, bir isler çevirdiginizi sanirlar. Gryffindor da artik daha fazla puan yitirmeyi kaldiramaz, öyle degil mi?" Harry kipkirmizi kesildi. Disari çikmak için döndüler, ama Snape onlara seslendi. "Uyarmadi deme, Potter - bir daha geceleri dola stigini görürsem, okuldan atilmani ben kendim saglarim. Hepinize iyi günler." Ö gretmenler odasina yöneldi. Disariya, ta smerdivene çikinca arkada slarina döndü Harry. Hizli hizli, "Ne yapacagimizi söyleyeyim," diye fisildadi. "Birimiz Snape'i gözetleyecek - ögretmenler odasinin önünde durup, çikarsa onu izleyecek. Hermione, sen yaparsin bunu." "Niye ben?" "Niyesi var mi?" dedi Ron. "Profesör Flitvvick'i bekliyormusgibi yaparsin."I ncecik bii sesle devam etti: "Ah, Profesör Flitwick, öyle üzülüyorum ki, galiba on dördüncü soruyu yanlisyanitladim.. " "Kapa çeneni," dedi Hermione, ama gidip Snape'i gözetlemeyi kabul etti. Harry, "Biz de en iyisi üçüncü kat koridorunda bekleyelim," dedi Ron'a. "Hadi." Ama tasarladiklarini gerçeklestireme diler. Fluffy'yi okulun öteki bölümlerinden ayiran kapiya vardiklarinda Profesör McGonagall çikageldi yine; bu kere tepesi iyice atmi sti. "Sizinle ugrasmak büyü yapmaktan da zor saniyorsunuz herhalde!" diye gürledi. "Bu saçmalik yeter artik! Bir daha buraya yakla stiginizi duyarsam, Gryffindor'dan elli puan daha silerim! Evet, Weasley, kendi bölümümden!" Harry ile Ron ortak salona gittiler. Harry tam, "Hiç olmazsa Hermione Snape'in pe sinde," diyordu id,S is man Kadin resmi açildi, Hermione girdi içeriye "Özür dilerim, Harry” diye inledi. "Snape çikti, orada ne aradi gimi sordu, Flitvvick'i bekledigim söyledim; o da gidip Flitwick'e haber verdi, s imdi kurtulabildim. Snape nereye gitti, bilmiyorum." "Eh, isimiz bitti öyleyse!" dedi Harry. Ötekiler Harry'ye baktilar. Bembeyaz kesilmi sti Harry, gözleri parliyordu. "Ben bu gece çikip Ta s'i daha önce ele geçirmeye çali saca gim." "Sen çildirmissin!" dedi Ron. "Yapamazsin bunu!" dedi Hermione. "McGonagall'la Snape'in söylediklerinden sonra... Kovulursun!" "NE ÇIKAR?" diye ba girdi Harry. "Anlamiyor musunuz? Snape Tas'i ele geçirirse, Voldemort dönecek! O zaman neler olur, dü sünsenize. Kovulacak Hogvvarts bile kalmaz ortada! Yerle bir eder burayi ya da Karanlik Sanatlar okuluna çevirir! Puan silinmesinin bir anlami yok artik! Gryffindor Okul Kupasi'ni kazanirsa, Voldemort sizi de, ailelerinizi de rahat birakacakmi saniyorsunuz? Tas'i ele geçirmeden yakalanirsam Dursley'lerin yanina döner, Voldemort'un beni orada bulmasini beklerim. Bu da olsa olsa ölümümü biraz geciktirir, o kadar, çünkü hiçbir zaman Karanlik Yan'a geçmem! Bu gece o kapa gi açip inecegim, ikinizin de sözleri beni kararimdan caydiramaz! Unuttunuz mu, annemle babami Voldemort öldürmüstü!" Onlara bakti. Hermione, fisiltiya benzer bir sesle, "Haklisin, Harry," dedi. "Görünmezlik Pelerini'ni kullanirim” dedi Harry. "Iyi ki yeniden elime geçti." Ron, "Üçümüzü de kaplar mi dersin?" diye sordu. "Üçümüzü de mi?" "Seni yalniz birakacagimizi sanmiyorsun ya?" "Tabii birakmayiz," diye atildi Hermione. "Biz olmadan Tas 'a nasil ulasirsin? Ben iyisi gidip kitaplarima bir göz atayim, belki yararli birs eyler bulurum..." "Ama yakalanirsak siz de kovulursunuz." Hermione, "Olanaksiz," dedi hemen. "Flitvvick sinavdan yüzde yüz on iki aldigimi söyledi gizlice. Artik beni kovamazlar." Ak sam yemeginden sonra ortak salonda bir kenara çekildiler; üçü de tedirgindi. Kimse yanlarina bile yaklasmiyordu, Gryffindor'lardan kimse Harry'yle konusmuyordu zaten. Harry ilk kere o gece üzülmüyordu buna. Hermione, karsilarina çikabilecek büyülerin nasil bozulacagini bulabilmek umuduyla bütün notlarini gözden geçiriyordu. Harry'yle Ron'un agizlarini açtiklari yoktu.I kisi de yapacaklarini dü s ünüyorlardi. Oda a gir agir bosaldi, herkes yata gina çekildi. Lee Jordan da gerinip esneyerek gidince, "Pelerin'i al," diye mirildandi Ron. Harry yukariya, karanlik yatakhanelerine firladi. Pelerin'i çikarirken gözleri Hagrid'in Noel'de kendisine armagan ettigi flüte ilisti. Fluffy'ye karsi kullanmak için cebine atti onu - pek s arki söylemek gelmiyordu içinden. Sonra ortak salona ko stu. "Pelerin'i burada örtelim üstümüze, bakalim Üçümüzü de örtüyor mu - Filch birimizin ayaklarini fark ederse yandik." Odanin kö sesinden, "Ne yapiyorsunuz?" diye bir ses geldi. Neville, elinde kurba gasi Trevor, bir koltu gun arkasindan belirdi; kurba ga, özgürlügüne kavusmak için bir deneme daha yapmaya hazirlaniyordu herhalde. Harry, Pelerin'i hemen arkasina saklayarak, "Yok bir s ey, yok bir s ey," dedi. Neville onlarin suçlu yüzlerine dikti gözlerini. "Yine çikiyorsunuz," dedi. "Hayir, hayir, hayir," dedi Hermione. "Çikmiyoruz. Sen niye gidip yatmiyorsun, Neville?" Harry kapinin yanindaki duvar saatine bakti. Artik daha fazla zaman yitireme<lerdi. Belki de Snape s u anda Fluffy'yi uyutmaktaydi. "Çikamazsiniz," dedi Neville, "yine yakalanirsiniz. Gryffindor'un durumu daha da kötüye gider." "Anlamiyorsun," dedi Harry, "bu çok önemli." Ama Neville elinden gelen çabayi göstermekte kararli gibi görünüyordu. Resimdeki deligin önüne geçerek, "Bunu yapmaniza izin vermeyecegim," dedi. "Sizinle - sizinle dövüs ürüm!" "Neville!" diye patladi Harry, "çekil o deligin önünden, salakligi da birak -" "Bana salak diyemezsin! Kurallarin disina çiktigin yetmez mi? Hem herkese kar si direnmemi söyleyen sen degil misin?" Ron'un sabri tükenmek üzereydi. "Ama bize kar si degil," dedi. "Ne yaptigini bilmiyorsun, Neville." Bir adim atti; Neville Trevor'i yere birakti, kurba ga da hemen ortadan yok oldu. Yumrugunu kaldirarak, "Hadi bakalim," dedi Neville, "sikiysa gel de vur. Ben hazirim!" Harry, Hermione'ye döndü. "Bir büyü yap," dedi çaresizlik içinde. Hermione ilerledi. "Nenille," dedi, "bunun için gerçekten özür diliyorum senden." Asasini kaldirdi. Onu Neville'e do gru uzatarak, "Petrificus Totalus!" diye ba girdi. Neville'in kollari iki yanina yapisti. Bacaklari birbirine kenetlendi. Bütün bedeni kaskati kesildi. Oldu gu yerde biraz sallandi; sonra da kütük gibi kaskati, yüzüstü yere dü stü. Hermione ko sup onu çevirdi, sirtüstü yatirdi. Neville, çenesi kilitlendigi için, konusamiyordu. Sadece gözleri oynuyor, dehset içinde onlara bakiyordu. "Ne yaptin ona?" diye fisildadi Harry. Hermione, üzüntüyle, "Beden-Kilitlenmesi," dedi. "Özür dilerim, Neville." "Baska çaremiz yoktu, Neville, s imdi anlatamayiz," dedi Harry. "Sonra anlarsin, Neville," dedi Ron; üstünden atlayip Görünmczlik Pelerini'ne büründüler. Ama Neville'i yerde ta sgibi, kipirtisiz birakmak pek de iyi bir ba slangiç sayilmazdi. O tedirginlik içinde, gördükleri her heykeli Filch'e benzetiyorlardi, rüzgârin belli belirsiz iniltisi bile saldirmaya hazir Peeves'in solugu gibi geliyordu onlara. Ilk merdivenlerin altina gelince, tepede dolasan Mrs Norris'i gördüler. Ron, Harry'nin kulagina, "Bir kerecik olsun bir tekme sallayalims una," diye fisildadi, ama Harry basini iki yana salladi. Dikkatle yanindan geçerlerken, Mrs Norris fenere benzeyen gözlerini onlara dikti, ama bir s ey yapmadi. Üçüncü kata çikan merdivenlere varincaya kadar kimseyi görmediler. Peeves oradaydi, geçenler takilip düssün diye halinin kenarini kivirmaktaydi. Ona do gru çikarlarken, "Kim var orada?" dedi ansizin. Simsiyah hain gözlerini kisti. "Seni göremesem bile orada oldu gunu biliyorum. Gulyabani misin, hayalet misin, yoksa bir baska meret misin?" Havaya yükselip bo slukta süzüldü, gözlerini onlara dikmisi. "En iyisi, Filch'i çagirayim ben, görünmez birs ey varsa o hemen anlar." Harry'nin aklina birs ey geldi ansizin. "Peeves," dedi bo guk bir fisiltiyla, "Kanli Baron öyle durup dururken görünmeyen hayalete dönüsmez." Peeves s askinliktan az daha yere dü süyordu. Tam zamaninda toparlandi, merdivenlere yarim metre kala salinarak durdu. "Beni bagislayin, kanli canli Baron efendimiz," dedi yaltaklanarak. "Suç bende, suç bende - sizi görmedim -göremezdim elbet, siz görünmezsiniz - bu miniks akasi için ihtiyar Peeves'i ba gislayin, efendim." Harry, hiriltiyla, "Burada isim var, Peeves," dedi. "Bu gece sakin buralarda dola sma." Yeniden havaya yükselerek, "Dola smam, efendim, hiç dolasmam," dedi Peeves. "Umarim isleriniz iyidir, sizi rahatsiz etmem." Süzülüp gitti. "Harikaydi, Harry!" diye fisildadi Ron. Birkaç saniye sonra oradalardi i ste, üçüncü kat koridorunda - kapi aralikti. Harry, "Al bakalim," dedi usulca. "Snape Fluffy'yi geçmisbile." Açik kapiyla kar silasmak, kendilerini nelerin beklediginin habercisiydi sanki. Harry, Pelerin'in altinda, arkada slarina döndü. "Dönmek isterseniz sizi suçlayamam," dedi. "Pelerin'i alabilirsiniz, artik bana gerekli degil." "Saçmalama," dedi Ron. "Geliyoruz," dedi Hermione. Harry kapiyi iterek açti. Kapi gicirtisiyla birlikte, derinlerden gelen hiriltilar çarpti kulaklarina. Kendilerini göremeyen köpegin üç burnu da onlara do gru çevrilmis, çilgincasina havayi kokluyordu. "Nedir o ayaklarinin altindaki?" diye fisildadi Hermione, "Harpa benziyor," dedi Ron. "Herhalde Snape birakti." "Çalmayi kestigin anda uyanmis," dedi Harry. "Ba slayalim bakalim..." Hagrid'in flütünü dudaklarina götürüp çalmaya koyuldu. Pek ustaca çaldi gi söylenemezdi, ama ilk notayla birlikte hayvanin gözleri kapanmaya basladi. Soluk bile almiyordu Harry. Köpe gin hiriltilari agir agir kesildi - sonunda patilerinin üstüne çöktü Fluffy, sonra da yere uzanarak derin bir uykuya daldi. Pelerin'den siyrilip kapaga do gru giderlerken, Ron, "Sakin çalmayi kesme," diye uyardi Harry'yi. O dev kafalara yakla stikça köpe gin sicakligini, solugunun kokusunu duyabiliyorlardi. Köpe gin sirtindan bakarak, "Galiba kapa gi açabilecegiz," dedi Ron. "Önce sen girmek ister misin, Hermione?" "Hayir, istemem!" "Peki." Ron dislerini sikarak köpe gin bacaklari üstünden atladi dikkatle. E gilip kapagin halkasini çekti. Kapak açildi. Hermione, "Ne görüyorsun?" dedi merakla. "Hiçbirs ey - sadece karanlik - a sagi inmemizi saglayacak bir s ey yok, atlayaca giz." Hâlâ flüt çalmakta olan Harry, dikkatini çekmek için elini salladi Ron'a, kendini isaret etti. "Önce sen mi inmek istiyorsun? Emin misin?" dedi Ron. "Burasi ne kadar derin, bilmiyorum. Flütü Hermione'ye ver de köpek uyanmasin." Harry flütü Hermione'ye verdi. Birkaç saniye süren sessizlikte köpek hirildayarak kipirdadi, ama Hermione çalmaya baslar ba slamaz da o derin uykusuna daldi yine. Harry de köpe gin üstünden atlayip kapaktan a sagiya bakti. Dip görünmüyordu. Parmak uçlariyla tutunarak delikten sallandi. Sonra yukariya, Ron'a bakti, "Bana bir s ey olursa arkamdan gelmeyin," dedi. "Hemen baykushaneye gidip Hedwig'i Dumbledore'a yollayin, tamam mi?" "Tamam," dedi Ron. "Birazdan görüsürüz... umarim..." Harry kendini birakti sonra. So guk, nemli karanlikta hizla düstü, düstü, düstü POFF. Yumu sak bir s eyin üstünde buldu kendini. Garip bir poff sesiyle. Dogrulup çevresini yokladi, gözleri karanliga alismamisti daha. Sanki bir bitkinin üstünde oturuyor gibiydi. Posta pulu büyülügündeki aydinliga, tepedeki açik kapa ga bakarak, "Tamam!" diye seslendi. "Burasi yumusak, atlayabilirsin!" Hemen atladi Ron. Harry'nin yanina düstü. Ilk sözleri, "Bu da nedir böyle?" oldu. "Bilmem, bitki gibi birs ey. Atlayinca bir yerin incinmesin diye koymuslar. Hadi, Hermione!" Uzaklardaki müzik kesildi. Köpe gin korkunç havlamasi duyuldu, ama Hermione atlamisti bile. Harry'nin öteki yanina düsmüstü. "Herhalde okulun kilometrelerce altindayiz," dedi. Ron, "Iyi ki bu bitkiyi koymuslar buraya," dedi. "iyi ki mi!" diye bagirdi Hermione. "Su halinize bakin!" Ayaga firlayip nemli duvara yöneldi çirpinarak. Çirpiniyordu, çünkü düser dü smez bitkinin dallari yilan gibi kivrilip ayak bileklerine dolanmaya baslamisti. Harry'yle Ron'a gelince, onlar farkinda bile olmadan, uzun dallarla simsiki sarilmislardi. Hermione bitkiye iyice yakalanmadan kurtulmayi basardi.S imdi iki çocugun kendilerini kurtarmak için bitkiyle bogusmalarina bakiyordu; ama Harry de, Ron da ne kadar çabalasalar, bitki o kadar simsiki sariliyordu bedenlerine. Hermione, "Sakin kipirdamayin!" dedi. "Nedir bu, biliyorum -S eytan Kapani!" "Aman," diye homurdandi Ron, "iyi ki adini ögrendik, bize ne büyük yarari var ya!" Arkasina yaslandi, bitkinin bogazina sarilmasini önlemeye çalisti. "Kes sesini, onun nasil öldürüldügünü hatirlamaya çalisiyorum!" dedi Hermione. Harry, gö gsüne dolanan bitkiyle savasarak, "Çabuk hatirlamaya bak, soluk alamiyorum!" diye hirildadi. "Seytan Kapani, S eytan Kapani... Profesör Sprout ne demi sti? Karanliktan, nemden ho slanir -" Bogulurcasma, "Atesyak öyleyse!" diye ba girdi Harry. Hermione, boyuna ellerini ovusturarak, "Yakarim -tabii - ama odun yok!" diye seslendi. "ÇILDIRDIN MI SEN?" diye haykirdi Ron. "SEN BÜYÜCÜ MÜSÜN, DE GIL MISIN?" "Sahi!" dedi Hermione, asasini çikardi, onu sallayarak bir s eyler mirildandi, Snape'e yaptigi büyüyü bitkiye de yapti, havaya ayni mavi alevleri fiskirtti. Birkaç saniye içinde Harry de, Ron da bitkinin dallarini gevsettigini, isiktan, sicaktan kaçindi gini fark ettiler. Sonunda iyice çözüldü bitki, iki çocugun bedeninden de ayrildi, onlari özgür birakti. Harry, yüzündeki teri silerek duvara, Hermione'nin yanina gitti. "Iyi ki Bitkibilim'e çalismissin” dedi. "Öyle," dedi Ron, "iyi ki Harry bu karga sada kafayi yemedi - 'odun yok'mu s- pes!" "Buradan," dedi Harry; ta sbir geçidi gösterdi, tek çiki syolu da orasiydi zaten. Kendi ayak sesleri di sinda, duvarlardan dü sen damlalarin belli belirsizs ipirtilarini duyuyorlardi sadece. Geçit asagi dogru iniyordu; Harry'nin aklina Gringotts geldi. Büyücüler bankasinda kasalari ejderhalarin korudugunu söylemislerdi, bunu hatirlayinca yüregi daraldi. Ya bir ejderha çikarsa kar silarina, kocaman, yetiskin bir ejderha - Norbert'le bile ba sedememislerdi... "Birs ey duyuyor musunuz?" diye fisildadi Ron. Harry kulak kabartti.I leriden yumusak bir hisirti, bir çinlama geliyordu. "Hayalet mi acaba?" "Bilmem... kanat çirpisi sanki." "Ileride isik var - bir s ey kimildiyor, görüyorum." Geçidin sonuna varinca isil isil aydinlatilmis, yüksek mi yüksek tavanli bir oda çikti kar silarina. Küçücük, mücevher gibi parildayan, kanat çirparak oradan oraya uçu san kuslarla doluydu oda. Odanin öteki ucunda kalin, tahta bir kapi vardi. "Odadan geçersek bize saldirirlar mi acaba?" dedi Ron. "Herhalde," dedi Harry. "Pek yirticiya benzemiyorlar ama, hep birden saldirirlarsa... Eh, ba ska çaremiz yok... Ben ko suyorum." Derin bir soluk aldi, yüzünü elleriyle kapatarak ko smaya basladi. Keskin gagalarla, pençelerle parçalanaca gim saniyordu, ama hiçbirs ey olmadi. Kapiya rahatça ula sti. Koluna yapisti, ama kapi kilitliydi. Ötekiler de onu izlediler. Kapiyi zorladilar, omuzladilar, ama kapi bana misin demedi, Hermione Alohomora Büyüsü'nü yapinca bile. "Simdi ne olacak?" dedi Ron. "Bu kuslar... buraya sadece süs için konulmu solamazlar," dedi Hermione. Ku slarin tepelerinde parlayarak uçu smasini seyrettiler - parlayarak mi? Harry, "Bunlar kusdegil!" dedi ansizin. "Bunlar anahtar! Kanatli anahtarlar - dikkatli bakin. Öyleyse..." Ötekiler anahtar sürüsüne bakarken o da odaya bir göz atti. "... Evet - bakin! Süpürgeler! Kapinin anahtarini bulmamiz gerek!" "Ama yüzlercesi var burada!" Ron kapinin kilidini inceledi. "Kocaman, eski anahtarlar var ya - öyle bir anahtar arayaca giz - gümüsolmali, kapi kolu gibi." Birer süpürgeye atlayip havalandilar, anahtar bulutunun ortasina daldilar. Ama tutmaya kalktiklari bütün büyülü anahtarlar öylesine hizliydi ki, hemen siyriliyor, ellerinden kaçip gidiyordu; birini bile yakalamak neredeyse olanaksizdi. Ama Harry yüzyilin en genç Arayici'siydi. Baskalarinin göremediklerini hemen görmekte üstüne yoktu. Gökku sagini andiran o tüyler kargasasinda bir dakika kadar dolandiktan sonra, kocaman bir gümü s anahtar gördü - kanadi hafifçe kivnlmisti anahtarin, sanki biri onu daha önce yakalamisda kilidi zorlayarak açmisgibi. Harry, "Istes u!" diye seslendi ötekilere. "Su büyük olan - s uradaki - hayir, s u - parlak mavi kanatli tüyleri bir yana yatmis." Ron, Harry'nin gösterdi gi yöne firladi, o hizla tavana çarpti, az kalsin süpürgesinden düsecekti. "Onu kistirmaliyiz!" diye seslendi Harry; gözlerini egri kanatli anahtardan ayirmiyordu. "Ron, sen üstünden gel - Hermione, sen de altinda dur, a sagi inmesini engelle - ben de yakalamaya çalisayim. Hadi,SI MDI!" Ron pike yapti, Hermione yukari süzüldü, anahtar ikisinden de kurtuldu, Harry onun arkasindan firladi; duvara do gru gidiyordu anahtar, Harry öne e gildi, onu tek eliyle duvara yapistirdi. Odada Ron'la Hermi-one'nin sevinç çigliklari çinladi. Hemen indiler; Harry, elinde çirpman anahtarla, kapiya ko stu. Onu kilide sokup çevirdi - olmu stu bu is. Kilit açilir açilmaz anahtar yeniden havalandi, iki kere yakalandigi için pek yipranmisa benziyordu. Eli kapinin kolunda, "Hazir misiniz?" diye sordu Harry. Ron'la Hermione bassalladilar. Harry kapiyi açti. Bir sonraki oda öylesine karanlikti ki, hiçbir s ey göremediler. Ama içeri adim atar atmaz i sil isil oldu oda, inanilmaz bir görüntüyle karsilastilar. Büyük bir satranç tahtasinin kenarinda duruyorlardi, siyah ta slarin arkasinda. Ta slar kendilerinden bile büyüktü, siyah mermerden yapilmislardi. Tam kargilarinda, odanin öteki yaninda, beyaz ta slar vardi. Harry, Ron ve Hermione hafifçe ürperdiler - dev beyaz ta slarin yüzleri yoktu. "Simdi ne yapacagiz?" diye fisildadi H,irrv "Belli degil mi?" dedi Ron. "Satranç oynayarak kar si yana geçece giz." Beyaz ta slarin arkasinda bir kapi daha gördüler. Hermione tedirgindi. '"Nasil?" diye sordu. "Galiba," dedi Ron, "taslarin yerine geçmemiz gerekiyor." Siyah ata gidip elini boynuna koydu. Tascanlaniverdi ansizin. At yeri eseledi, Ron'a bakti. "Sey - kar siya geçmek için size katilmamiz mi gerek?" Siyah at ba ssalladi. Ron arkada slarina döndü. "Bu biraz kafa isi..." dedi. "Siyah taslardan üçünün yerlerini alacagiz..." Ron düsünürken Harry'yle Hermione çit çikarmadilar. Sonunda, "Gücenmeyin ama," dedi Ron, "dogrusu ikiniz de satrançta pek iyi de gilsiniz -'' Harry, "Gücenen yok," dedi hemen. "Ne yapaca giz, sen ona söyle." "Harry, sen filin yerini al... Hermione, sen de onun yanina, kalenin yerine geç." "Ya sen?" "Ben de at olaca gim," dedi Ron. Taslar onlari dinliyorlardi galiba, çünkü bu sözler üzerine bir at, bir fil, bir de kale beyazlara sirtlarini dönüp satranç tahtasindan indiler; onlarin bo salttiklari üç yere de Harry, Ron ve Hermione geçti. Ron, tahtanin öteki yanina bakarak, "Satrançta her zaman ilk hamleyi beyazlar yapar," dedi. "Evet... bakin..." Beyaz bir piyon iki adim ilerlemisti. Ron siyah taslari yönetmeye basladi. Taslar, o nereye yollarsa oraya gidiyorlardi sessizce. Harry'nin dizleri titriyordu. Ya mat olurlarsa? "Harry - sa ga çapraz dört adim." I lk gerçek sol, öteki atlari alininca geldi. Beyaz vezir yere serdi onu, tahtadan sürükleyerek çikardi, at yüzükoyun yere serildi. Ron sarsilmisa benziyordu. "Bunu yapmamiz gerekiyordu," dedi. "Simdi sens u fili rahatça alabilirsin, Hermione, hadi." Ne zaman bir ta syitirseler, beyazlar acimasiz davraniyordu. Duvarin dibi kisa zamanda sakat siyah ta s larla doldu. Ron, iki kere Harry'yle Hermione'nin tehlikede olduklarini fark etti. Kendisi de oradan oraya gidiyor, yitirdikleri tassayasinda beyaz ta salmaya bakiyordu. "Neredeyse geldik," diye mirildandi ansizin. "Bir düsüneyim - düsüneyim .." Beyaz vezir bombosyüzünü ona çevirmisti. Usulca, "Evet..." dedi Ron, "tek yol bu... Beni almasi gerek." Harry'yle Hermione, "HAYIR!" diye bagirdilar. "Satranç budur i ste!" dedi Ron. "Biraz kurban vereceksin! Ben s imdi bir hamle yapacagim, vezir beni alacak - siz de rahatça mat edersiniz, Harry!" "Ama -" "Snape'i durdurmak istiyor musun, istemiyor musun?" "Ron -" "Bana bak, acele etmezseniz, Ta s'i ele geçirecek!" Yapilacak ba skas ey yoktu. "Hazir misiniz?" dedi Ron. Yüzü bembeyaz kesilmisti, ama kararliydi. "Ben gidiyorum - kazaninca da oyalanmayin sakin." Ilerledi, beyaz vezir de firladi. Taskolunu Ron'un kafasina indirip onu yere serdi - Hermione bir çi glik atti, ama yerinde kaldi - beyaz vezir Ron'u kenara sürükledi. Kendinden geçmi se benziyordu Ron. Harry titreyerek sola üç adim atti. Beyazs ah kafasindan tacini çikarip Harry'nin ayaklarinin dibine atti. Kazanmislardi. Taslar yana çekilerek egildiler, kapinin önü açilmistis imdi. Harry'yle Hermione, Ron'a üzüntüyle son kere bakarak kapidan geçtiler, bir sonraki geçide çiktilar. "Ya Ron'a bir s ey olduysa?" Harry, kendi kendini de inandirmaya çalisarak, "Birs ey olmaz," dedi. "Bakalims imdi ne çikacak kar s imiza?" "Sprout'unki tamam,S eytan Kapani'ydi o - Flitwick anahtarlari büyülemisherhalde - McGonagall da satranç ta slarini canlandirmis- kala kala Quirrell'in büyüsüyle Snape'inki kaldi..." Bir ba ska kapiya varmislardi, "iyisin ya?" diye fisildadi Harry. "Durma." Harry kapiyi açti. Igrenç bir koku doldurdu burun deliklerini, ikisi de cüppelerini çekip burunlarini kapatmak zorunda kaldilar. Gözleri sulandi hemen, tam önlerinde bir ifrit gördüler; daha önce kar silastiklarindan da büyüktü bu, kafasi kanlar içinde, yerde yatiyordu. Ifritin dev bacaklarinin üstünden dikkatle atlarken, "Iyi ki bununla dövüsmek zorunda kalmadik," diye fisildadi Harry. "Hadi, soluk alamiyorum." Bir sonraki kapiyi açti, ikisi de kar silarina ne çikacak diye bakmaya cesaret edemiyorlardi sanki - ama i pek de korkulacak bir s ey yoktu içeride; sadece bir masa, masanin üstünde de de gisik biçimlerde yedis is e vardi. "Snape'inki," dedi Harry. "Ne yapmamiz gerekiyor?" Esikten adim atar atmaz arkalarinda bir alev yükseldi. Siradan bir ate sdegildi bu, mordu. Ayni anda önlerindeki kapiyi da siyah alevler sardi. Kapana kisilmislardi. "Bak!" Hermione,s iselerin yaninda duran bir kâgidi aldi. Harry onun omzunun üstünden bakarak kâ gitta yazilanlari okudu: Önünde tehlike var, arkanda ise güven, Yardimci olur sana ikisi içimizden, Yolunda ilerletir yedis iseden biri Bulabilirsen egers imdi dogru iksiri, Birimiz geri yollar, dönersin tipistipis, ikimiz safs araptir, isirgandan yapilmis, Üçümüz zehirlidir, hiç çekinmez can alir Ondan tek yudum içen hemen yigilir kalir. Seçimini yaps imdi, ver bakalim bir karar Kalmak istemiyorsan burda sonsuza kadar. Dört ipucu verelim kolaylik olsun diye Bu da bizlerden sana çok güzel bir hediye: Birincisi: Kendini boyuna gizler zehir Isirgan s arabinin sol yanina çekilir; ikincisi: Baskadir uçlardaki s iseler içme onlari ölmek istemiyorsan eger; Üçüncüsü: Boylari degisiktir hepsinin Bir zarari dokunmaz cücesinin, devinin; Dördüncüsü: Hem sagdan, hem soldan ikincisi Baska ba ska boydadir, ama aynidir cinsi. Hermione derin bir soluk aldi, Harry onun gülümsedigini görünces asirdi kendisinin içinden hiç de gülmek gelmiyordu. "Harika!" dedi Hermione. "Büyü degil bu - mantik oyunu - bulmaca. En ünlü büyücülerden çogunun bir gram bile mantigi yoktur; sonsuza kadar burada kalirlar." "Biz de kalaca giz anlasilan." "Elbette kalmayacagiz," dedi Hemiione. "Bize gerekli olan hers ey bu kâ gitta yazili. Yedis ise: Üçü zehir, ikisis arap, biri bizi siyah ate sten geçi ecek, biri de mordan geçirip dönmemizi sa glayacak." "Ama hangisini içecegimizi nereden bilecegiz?" "Bir dakika, dü süneyim." Kâ gidi birkaç kere okudu Hermione. Sonra s iseleri inceledi teker teker, bir s eyler mirildanarak onlan gösterdi parma giyla. Sonra ellerini çirpti. “Buldum," dedi. "Bizi siyah atesten en küçük s ise geçirecek - Ta s'a götürecek." Harry miniks iseye bakti. "Bunun içindeki sadece birimize yeterli," dedi. "Tek yudum bile yok neredeyse." Birbirlerine baktilar. "Peki, mor ate sten geçirip dönmemizi hangisi sagliyor?" Hermione sagda, en kenarda duran s iseyi gösterdi. "Sen iç onu," dedi Harry. "Hayir, dinle be ni - gidip Ron'u al - uçan anahtarlarin bulundu gu odadaki süpürgelere binersiniz, uçarak kapaktan geçer, Fluffy'yi atlatirsiniz - do gru baykushaneye gidip Hedwig'i Dumbledore'a gönderin, onun yardimi gerekiyor. Ben Snape'i bir süre oyalarim, ama teke tek kalirsak ba sedemem." "Ama Harry - ya yaninda Kim-Oldu gunu-Bilirsin-Sen de varsa?" Harry, alnindaki izi göstererek, "Eh," dedi, "bir keresinde s ansim yaver gitti, öyle degil mi? Belki yine öyle olur." Hermione'nin dudaklari titredi; ansizin Harry'nin kollarina atildi kiz, ona sarildi. "Hermione!" "Harry - biliyor musun, çok büyük bir büyücüsün sen." Harry, onun kollarindan ayrilirken, utanarak, "Senin kadar de gil," dedi. "Benim kadar de gil mi?!" dedi Hermione. "Kitaplar! Kafa çalistirma! Daha önemlis eyler var - dostluk, cesaret - ah, Harry - dikkatli ol!" "Önce sen iç," dedi Harry. "Hangisi oldu gunu iyice biliyorsun, degil mi?" "Yüzde yüz," dedi Hermione. Yuvarlaks iseden koca bir yudum aldi, titremeye ba sladi. Harry, mdiseyle, "Zehir degil ya?" dedi. "Hayir - ama buz gibi." "Çabuk ol, etkisi geçmeden." "Iyis anslar - dikkatli ol -" "GIT!" Hermione dönüp mor ate sten geçti. Derin bir soluk aldi Harry, en küçük s iseye uzandi. Siyah alevlere çevirdi yüzünü. "Geliyorum iste!" dedi, s isenin içindekini tek yudumda içti. Gerçekten de buz gibi oldu bedeni. S iseyi yerine koyup ilerledi; siyah alevler her yanini sariyordu ama onlari duymuyordu bile - bir an o kara ate sten ba ska bir s ey göremedi - sonra öteki yanda, sonuncu odada buldu kendim. Biri daha vardi orada - ama Snape de gildi bu. Voldemort bile degildi. ON YED INC IBÖLÜM îki Yüzlü Adam Quirrel'di. S askinlikla, "Sen ha!" dedi Harry. Quirrell gülümsedi. Yüzü hiç de segirmiyordu. "Evet, ben," dedi sakin bir sesle. "Seninle burada kar silasip kar silasmayacagimi düsünüyordum, Potter." “Ama ben sanmistim ki - Snape -" "Severas mu?"Quirrell güldü, öyle sarsak sarsak gülmüyordus imdi, soguk ve kesindi. "Evet, Severus öyle birine benziyor, degil mi? Besili bir yarasa gibi ortalarda dolasmasi öyle yararli oldu ki. Onun yaninda, ke-ke-kekeleyip duran za-zavalli P-Profesör Quir-rell'dan kim ku skulanabilirdi?" Harry inanamiyordu. Dogru olamazdi bu, olamazdi. "Ama Snape beni öldürmek istedi!" "Hayir, hayir, hayir. Seni öldürmek isteyen bendim. Arkada sin Miss Granger, Quidditch maçinda Snape'i atese vermek için ko sarken bana çarpti. Seninle göz ili skimi yitirdim. Birkaç saniye daha sürseydi, o süpürgeden atacaktim seni. Bunu daha önce de ba sarabilirdim, ama Snape seni kurtarmak için kar si-büyü yapiyordu." "Snape beni kurtarmaya mi çalisiyordu?" Quirrell, soguk bir sesle, "Tabii," dedi. "Bir sonraki maçta neden hakemlik etmek istedi, bilmiyor musun? Yine büyü yapmama engel olacakti. Bosuna... hiç zahmet etmeseydi... Dumbledore oradayken zaten bir s ey yapamazdim. Bütün öteki ö gretmenler, onun Gryffindor'un kazanmasini engellemek istedigini düsündüler, kendini bilerek sevimsizlestirdi... Dedim ya, bo suna... seni bu gece öldürece gim." Parmaklarinis aklatti. Birdenbire ipler sarkti havadan. Harry'yi simsiki ba gladilar. "Hers eye burnunu sokuyorsun, Potter, ya saman dogru de gil. Cadilar Bayrami'nda okulda dört döndün; Tas'i neyin korudugunu anlamak için gelmistim, sen de beni gördün." "Ifriti içeriye sen mi aldin?” "Tabii.I fritlerle basa çikmakta ustayim - arkadaki ifritin halini görmedin mi? Herkes deli gibi ifriti ararken, benden ku skulanan Snape dosdo gru üçüncü kata gitti, beni bulmak için - ifritim seni öldüremedi o gece, üç ba sli köpek de Snape'in baca gini dogru dürüst isirip koparamadi. "Simdi sessizce bekle bakalim, Potter. S u ilginç aynayi incelemem gerek." Is te o zaman Quirrell'in arkasinda duran s eyi fark etti Harry. Kelid Aynasi'ydi bu. Quirrell, çerçevesine dokunarak, "Ta s'i bulmanin anahtaridir bu ayna," diye mirildandi. "Dumbledore gelip de seni kurtarir mi saniyorsun?.. Londra'da... O dönünce ben çok uzaklarda olaca gim..." Harry'nin bütün çabasi Quirrell'i konusturmak, onun düsüncelerini Ayna'da yogunlastirmasini engellemekti. "Snape'le seni Orman'da gördüm -" dedi. "Evet," diye mirildandi Quirrell, bakmak için Ay-na'nin arkasina geçti. "Neler çevirdigimi iyice anlamak istiyordu. Benden hep ku skulanmisti zaten. Aklinca beni korkutacakti - sanki korkutabilirmi sgibi... Benim yanimda Lord Voldemort var..." Quirrell, arkasindan çikip gözlerini Ayna'ya dikti. "Tas'i görüyorum... onu efendime sunacagim... ama nerede?" Harry kendisini simsiki saran iplerden kurtulmak için çirpindi, ama hiçbiri gevsemiyordu bile Quirrell'in dikkatini Ayna'ya vermesine mutlaka engellelmeliydi. "Ama Snape de benden nefret ediyor gibi görünüyordu." Quirrell, olagan bir sesle, "Orasi öyle," dedi, "do gru. Babanla birlikte Hogwarrs'taydi bilmiyor musun? O zaman da birbirlerini hiç sevmezlerdi. Ama senin ölmeni hiç istemedi." "Ama daha birkaç gün önce a glayip duruyordun -Snape'in seni tehdit etti gini sanmistim..." Quirrell'in yüzünde ilk kere bir korku belirtisi görüldü. "Bazen," dedi, "efendimin söylediklerini yerine getirmekte zorlaniyorum - o büyük bir büyücü, bense zayifim -" Harry'nin solugu kesildi sanki. "Yani o da seninle sinifta miydi?" Quirrell, sakin sakin, "Ben nereye gidersem gideyim, o hep yanmadadir," dedi. "Dünyayi dolasirken tanis mistim onunla. Sersem delikanlinin tekiydim, iyi nedir, kötü nedir, kafamin içi saçmasapan düsüncelerle doluydu. Lord Voldemort ne kadar yanildi gimi gösterdi bana.I yiyle kötü diye birs ey yoktur, güç vardir sadece, bir de o gücü elde edemeyecek kadar zayif olanlar... O günden beri buyru gundayim, ama birçok kere yüzünü kara çikardim. Beni a gir biçimde cezalandirmak zorunda kaldi." Quirrell ansizin titredi. "Yanli slari kolay kolay ba gislamaz. Tas'i Gringotts'tan çalmayi basaramadigimda, çok öfkelenmisti. Beni cezalandirdi... gözünün hep üstümde olacagim söyledi..." Quirrell'in sesi gittikçe uzaklasiyordu sanki. Harry, Diagon Yolu'nu hatirladi - ne büyük aptallik ermisti. Quirrell'i ilk orada görmüs, Çatlak Kazan'da elini sikmi sti. Quirrell fisiltiyla küfretti. "Anlamiyorum... Tas, Ayna'nin içinde mi? Onu kirmam mi gerekiyor?" Harry hizli hizli düsünmeye çalisiyordu. S u anda dünyada en çok istedi gims ey, diye dü sünüyordu, Tas'i Quirrell'dan önce bulmak. Ayna'ya bakarsam kendimi Ta s'i alirken görürüm - yani Tas'in nerede oldu gunu anlarim! Ama Quirrell'a fark ettirmeden nasil bakarim? Ona belli etmeden hafifçe sola kaymaya, aynanin kar sisina geçmeye çalisti, ama ayak bileklerindeki ipler çok sikiydi: Sendeleyip düstü. Qiiirrell, Harry'ye aldirmadi. Hâlâ kendi kendine konusuyordu. "Bu ayna ne yapar? Nasil çali sir? Bana yardim edin, Efendimiz!" Harry, deh set içinde, bir sesin yanit verdigini duydu; ses Quirrell'in kendisinden geliyordu üstelik. "Çocugu kullan... Çocu gu kullan..." Quirrell, Harry'ye döndü. "Evet - Potter - gel buraya." Ellerini çirpti; çirpar çirpmaz da Harry'yi baglayan ipler çözüldü. Agir agir ayaga kalkti Harry. Quirrell, "Gel buraya," dedi yine. "Ayna'ya bak, ne gördü günü söyle." Harry ona do gru yürüdü. "Yalan söylemeliyim," diye düsünüyordu. "Bakip bir yalan kivirmaliyim, baska çare yok." Quirrell tam arkasina yaklasti. Harry, onun sari gindan gelen garip kokuyu duydu. Gözlerini yumdu, Ayna'nin tam karsisina geçti, gözlerini yeniden açti. Kendi görüntüsüyle karsilasti; bembeyaz kesilmisti, korkmusgörünüyordu. Ama bir an sonra görüntü gülümsedi ona. Elini cebine sokup kan rengi bir tasçikardi. Göz kirpti, Ta s'i yeniden cebine koydu - bunu yaparken de Harry kendi cebinde bir a girlik duydu. Nasil olduysa - inanilmaz bir biçimde - Tas'i almisti. Quirrell, "Eee?" dedi sabirsizlikla. "Ne görüyorsun?" Harry bütün cesaretini topladi. "Dumbledore'la tokala stiguni görüyorum," diye atti. "Gryffindor, Okul Kupasi'ni kazanmis." Quirrell yine küfretti. "Çekil önümden," dedi. Harry kenara çekilirken Felsefe Ta si'nin bacagina degdigini duydu. Kaçabilir miydi acaba? Ama be sadim bile atmadan o ince sesi isitti yine, Quirrell'in dudaklari bile kipirdamiyordu. "Yalan söylüyor... Yalan söylüyor..." "Potter, gel buraya!" diye ba girdi Quirrell. "Bana dogruyu söyle! Biraz önce ne gördün?" Ince ses yine yükseldi. "Ben konusayim onunla... yüz yüze..." "O kadar gücünüz yok, Efendimiz!" "Yeteri kadar gücüm var... bu i siçin..." Harry sankiS eytan Kapani'na yakalanmisgibiydi. Tek kasini bile kimildatamiyordu. Taskesilmisti sanki, Ouirrell'm sarigina uzanip onu çözmeye basladigini gördü dehsetle. Ne oluyordu? Sarik çözüldü. O olmayinca Quirrell'in basi çok küçük duruyordu. Sonra a gir agir döndü Quirrell. Harry çiglik atabilirdi, ama sesi çikmiyordu. Quir-rell'in basinin arkasinda bir yüz vardi, o güne kadar gördügü en korkunç yüz. Kipkirmizi gözleri olan tebesir beyazi bir yüz. Burun deliklerinin yerinde de, yilaninkiler gibi daracik yariklar. "Harry Potter..." diye fisildadi. Harry bir adim gerilemek istedi, ama bacaklari kimildamiyordu. "Ne hale geldigimi gördün mü?" dedi yüz. "Gölgeden, buhardan baska bir s ey de gilim... Ancak bir bas kasinin bedenini paylasirsam bir biçim alabiliyorum... ama beni yüreklerine, kafalarina almak isteyenler olmustur hep... Tek boynuzlu kani s u son birkaç hafta güç sa gladi bana... bana ba gli Quirrell'in Orman'da benim için kan içtigini gördün... YasamI ksiri'ni elime geçirince kendi bedenimi de yaratabilecegim...S imdi... cebindeki Tas'i ver bakalim!" Demek biliyordu. Bacaklarina ansizin bir dirilik gelen Harry hafifçe geriledi. "Aptallik etme," diye homurdandi yüz. "Kendi canim kurtar, benden yana olmaya bak... yoksa sonun annenle babanin sonu gibi olur... Kendilerine acimam için yalvararak öldüler..." Ansizin, "YALAN!" diye bagirdi Harry. Quirrell, Voldemort Harry'yi görebilsin diye, arka arka yürüyordu. Hain yüz gülümsüyordus imdi. "Ne kadar dokunakli..." diye tisladi. "Cesarete her zaman saygim var... Evet, yavrum, annenle baban yürekliydi... Önce babani öldürdüm, kiyasiya dövü smüstü benimle... ama annenin ölmesi gerekmezdi... seni korumak istiyordu... S imdi vers u Tas'i, yoksa annen de bo su bo suna ölmüsolacak." "HIÇBIR ZAMAN!" Alevli kapiya firladi Harry, ama Voldemort, "YAKALA ONU!" diye ba girdi, Harry de o anda Quirrell'in elinin bilegine yapistigini duydu. Alnina o biçak gibi sanci saplandi yine; kafasi sanki ikiye ayrilacakti; bütün gücüyle direnerek bagirdi, Quirrell'in kendisini biraktiginis askinlikla gördü. Basindaki agri hafifledi Quir-rell'in nereye gittigini anlamak için çilginca bakindi çevresine; onun ellerine bakarak aci içinde kivrandigini gördü - parmaklarinda kabarciklar beliriyordu. Voldemort, "Yakala onu! YAKALA ONU!" diye ba girdi yine; Quirrell atlayip yere yikti Harry'yi, üstüne çullandi, iki elini onun boynuna doladi - Harry'nin yara izi artik dayanilmaz bir aci veriyordu, ama Quirrell da sancilar içinde uluyordu. "Efendimiz, onu tutamiyorum - ellerim - ellerim!" Quirrell dizlerini dayadi Harry'ye, boynunu birakips askinlik içinde kendi avuçlarina bakmaya basladi -Harry onun ellerinin kipkirmizi kesildigini gördü, yanmisti sanki, derileri soyulmustu, piril piril parliyordu. Voldemort, "Öyleyse öldür onu, sersem, öldürsene!" diye haykirdi. Ouirrell bir ölüm laneti yagdirmak için elini kaldirdi, ama Harry içgüdüyle uzanip Quirrell'in yüzüne yapisti. "AAAAHH!" Yere yuvarlandi Quirrell, yüzünde de kabarciklar belirmisti, Harry anladi: Quirrell'in cildine dokunmak korkunç bir aci veriyordu ona - s imdi teks ansi vardi: lanetlemesini önlemek için onu aci içinde kivrandirmak. Ayaga firladi Harry, Quirrell'in koluna yapisip bütün gücüyle sikti. Quirrell çiglik atarak Harry'yi itmek istedi - Harry'nin ba sindaki agri daha da artiyordu, gözleri de göremiyordu artik - sadece Quirrell'in korkunç çi gliklarini, Voldemort'un "ÖLDÜR ONU! ÖLDÜR ONU!" diye haykirmasini isitebiliyordu - ba ska sesleri de - belki kendi kafasinda yaratiyordu o sesleri... "Harry! Harry!" Quirrell'in kolunun burkuldugunu duydu, hers eyin bittigini anladi, bir karanliga düstü... dü stü... dü stü... Tepesinde altin rengi birs ey uçuyordu. Snitch! Yakalamak istedi onu, ama kollari havaya kalkamayacak kadar a girdi. Gözlerini kirpistirdi. Snitch degildi bu. Gözlüktü. Ne kadar garip. Gözlerini kirpistirdi yine. Albus Dumbledore'un gülümseyen yüzüyle karsilasti. "Iyi günler, Harry," dedi Dumbledore. Harry ona bakti bir süre. Sonra hatirladi. "Efendim! Ta s! Quirrell'di! Tasonda! Efendim, çabuk -" "Sakin ol, sevgili yavrum, sen olaylarin biraz gerisinde kalmissin," dedi Dumbledore. "TasQuirrell'da de g il." "Kimde öyleyse? Efendim, ben -" "Harry, sakin ol lütfen, yoksa Madam Pomfrey beni di sari atar," Harry yutkunarak çevresine bakindi. Hastane kanadinda oldu gunu anladi. Beyaz çarsafli bir yatakta yatiyordu, yanindaki sehpanin üstü des ekerci dükkânina dönmü stü. Dumbledore, isil isil, "Arkadaslarinin, hayranlarinin armaganlari," dedi. "Mahzenlerde seninle Profesör Quirrell arasinda geçenler sir, ama nasilsa bütün okul ö grenmis. Arkada slarin Fred'le George Weasley sana bir oturak göndermeye kalkmi slar. Bundan hoslanacagini düsünmüsler. Ama Madam Pomfrey bunun pek sa glikli birs ey olmadigina inandigi için oturaga el koymus." "Ne kadar zamandir buradayim?" "Üç gündür. Mr Ronald Weasley'le Miss Granger çikti ginda pek sevinecekler, inanilmaz derecede üzülüyorlardi." "Ama efendim, Tas" "Görüyorum ki, dikkatini baska yere veremiyorsun. Peki öyleyse... Ta s... Profesör Quirrell onu senden alamadi. Buna engel olmak için tam zamaninda yetistim, ama dogrusunu istersen, sen de tek ba sina zaten basariliydin." "Siz de mi geldiniz? Hermione'nin baykusunu mu aldiniz?" "Yolda kar silastik onlarla. Londra'ya vanr varmaz, bulunmam gereken yerin ayrildigim yer oldugunu anlamistim. Quirrell'i senin elinden almak için tam zamaninda yetistim -" "Sizdiniz demek..." "Gecikece gim diye korkmustum." "Az kalsin gecikecektiniz. Tas'i ona kar si artik daha fazla koruyamazdim -" "Tas'i de gil, yavrum, kendini - gösterdigin çaba seni öldürecekti neredeyse. Bir an öldü günü düsünüp korktum. Ta s'a gelince, yok edildi." Harry, bo sbo s, "Yok mu edildi?" diye sordu. "Ama arkada siniz - Nicolas Flamel" "Ooo, demek Nicolas'i da biliyorsun." Dumbledore keyiflenmisti sanki. "Hers eyi uygun biçimde yaptin, degil mi? Nicolas'la ben oturup konu stuk, Ta s'i yok etmenin dogru olaca gina karar verdik." "Yani o da, karisi da ölecekler, öyle mi?" "Islerini düzenlemeye yetecek kadar I ksir var ellerinde.Is lerini düzene koyduktan sonra da, evet, ölecekler." Dumbledore, Harry'nin gözlerindekis askin bakisi görünce gülümsedi. "Senin kadar genç biri için inanilmaz birs ey bu, ama Nicolas'la Perenelle için uzun, çok uzun bir günden sonra yata gina çekilip uyumaya benziyor. Düzenli bir kafa için ölüm de büyük bir serüvenden baska bir s ey de gildir. Biliyor musun, pek de öyle harika birs ey de gildi Tas. Diledigin kadar para, diledi gin kadar ya sam! Birçok insanin hemen isteyecegi ikis ey - asil sorun, insanlarin kendileri için en kötüs eyleri isteme tutkulari." Harry, kafasi iyice karismis, yatiyordu. Dumbledore Küçük bir ezgi mirildandi, tavana bakarak gülümsedi. "Efendim," dedi Harry. "Düsünüyordum da... Efendim - Ta syok olsa bile, Vol- yani, Kim-Oldu g unu-Bilir-sin-Sen-" "Voldemort de, Harry. Her s eyin gerçek adini söyle. Birs eyin adindan korkarsan, kendisinden daha çok korkmaya ba slarsin." "Evet, efendim.S ey, Voldemort dönmenin ba ska yollarini arayacak, öyle de gil mi? Demek istiyorum ki... gitmedi mi?" "Hayir, Harry, gitmedi. Hâlâ bir yerlerdedir, belki de payla saca gi bir beden ariyordur.. gerçekten canli olmadigi için, öldürülemez de. Quirrell’i ölüme terk etti, dostlarina da düsmanlari kadar acimasiz davraniyor. Yine de, Harry, onun güce kavu smasini geciktirdin, ileride bir baskasi da sava sabilir onun ama, bu gecikmeler gücünü bütün bütüne yitirmesini saglayabilir." Basini salladi Harry, ama hemen kesti bunu, çünkü öyle yapinca kafasi a grimisti. Sonra, "Efendim," dedi, "ögrenmek istedigim baskas eyler de var, e ger bana anlatirsaniz... gerçe gi ögrenmek istiyorum..." "Gerçegi."I ç çekti Dumbledore. "Hem güzel, hem korkunç bir s eydir gerçek, çok özen ister. Yine de sorunu yanitlarim, yanitlamamak için geçerli bir nedenim olursa beni bagislarsin. Tabii yalan söylemeyeceg im." "Sey... Voldemort annemi öldürmüs, beni öldürmesine engel oldugu için. Beni neden öldürmek istiyordu acaba?" Dumbledore derin derin iç çekti bu kere. "Yazik, sorunu yanitlayamam. Söyleyemem sana. Bugün olmaz.S imdi olmaz. Günün birinde ög reneceksin... s imdilik bunu düsünme, Harry. Büyüyünce... Biliyorum, bunu duymaktan hoslanmayacaksin, günü gelince ögreneceksin." Harry üstelemenin bir yarar sa glamayacagini biliyordu. "Peki, Quirrell neden dokunamadi bana?" "Annen seni kurtarmak için öldü. Voldemort'un anlayamayaca gi birs ey varsa, o da sevgidir. Annenin sana olan sevgisi kadar güçlü bir sevgi ne derin izler birakir, bunu anlayamaz. Yara izine benzemez bu, gözle görülmez... böylesine yürekten sevilmek, seven insan gitse bile, bizi sonsuza kadar korur. Tenine i slemistir bu. Quirrell'in içi nefret, hirs, türkü doluydu, ruhunu Voldemort'la paylasmisti o; sana bu yüzden dokunamadi. Güzelliklerle yaratilmisbirine dokunmak onun gibilere aci verir." Dumbledore pencereye konmu sbir kusla ilgileniyordus imdi; bu da Harry'ye gözlerini çarsafa silme olana gini sagladi. Kendini toparlayinca, "Ya Görünmezlik Pelerini?" dedi. "Onu bana kimin yolladigini biliyor musunuz?" "Haa - onu baban birakmi sti bana, ho suna gider diye düsündüm." Dumbledore'un gözleri parladi "Yararli s ey'er... baban buradayken onu sirtina geçirir, mutfa ga gidip yiyecek birs eyler a sirirdi." "Birs ey daha var..." "Bakalim bu neymis?" "Quirrell'in söyledigine göre, Snape -" "Profesör Snape, Harry." "Evet, o. Quirrell'in söyledigine göre, babamdan nefret etti gi için benden de nefret ediyormus. Do gru mu bu?" "Dogrusu ikisi de birbirlerinden pek hoslanmazlardi. Seninle Mr Malfoy gibi. Günün birinde baban öyle birs ey yapti ki, Snape onu hiç ba gislamadi." "Ne yapti?" "Onun hayatini kurtardi." "Ne?" Düslere dalmisgibi, "Evet..." dedi Dumbledore. "Garip de gil mi, insanlarin kafasi nasil çalisiyor? Profesör Snape babana borçlu kalmayi kaldiramadi... O borcu ödemek için de bütün bir yil seni korumaktan peri s an oldu. Babana nefretini artik huzur içinde hatirlayabilir..." Harry anlamaya çalisti bunu, ama kafasi zonkluyordu, vazgeçti. "Efendim, birs ey daha var..." "Bir teks ey mi?" "Tas'i Ayna'dan nasil çikardim?" "Hah, bak i ste, bunu sordu guna sevindim. Bu da benim parlak düsüncelerimden biriydi, ikimizin arasinda kalsin, sakin kimseye söyleme. Tas'i bulmak isteyen kisi - kullanmak isteyen degil, bulmak isteyen kisi -onu ele geçirebilirdi ancak; ba skalari altin yapmakla ilgilenirdi sadece, bir yandan da likir likir Yasam iksiri içerdi. Beynim bazens asirtiyor beni... Hadi artik, bu kadar soru yeter. S ekerlerim yemeye ba sla. Ah! Bertie Botts'un Bin Bir Çe sit FasulyeS ekerlemesi! Yazik, gençligimde insanin içini bulandiranlardan biri çikmisti kismetime, o günden sonra da a gzima koymadim - amas u herhalde güvenlidir, ne dersin?" Gülümseyerek açik kahverengi bir fasulyes ekerlemesi atti a gzina. "Tüh!" dedi bogulurca sina, "Kuhik ki-riymis!" Yönetici Madam Pomfreys irin bir kadindi, ama çok düzenliydi. "Besdakikacik," diye yalvardi Harry. "Kesinlikle olmaz." "Profesör Dumbledore'u aldiniz..." "Elbette, o Okul Müdürü, ayricaligi var. Dinlenmen gerek." "Dinleniyorum, bakin, yatiyorum iste. N'olursu-nuz, Madam Pomfrey..." "Ne yapalim, öyle olsun," dedi Madam Pomfrey. "Ama sadece be sdakika." Ron'la Hermione'yi içeri aldi. "Harry!" Hermione ona sarilmaya hazirdi yine, ama kendini tuttu, basi hâlâ agridigi için de Harry memnun oldu buna. "Ah, Harry, biz senin ölece gini - Profesör Dumbledore öyle üzülmüstü ki -" "Bütün okul bundan söz ediyor," dedi Ron. "Ne oldu, s unun dogrusunu anlatsana." Gerçek öykünün inanilmaz söylentilerden çok daha garip, çok daha heyecanli oldu gu ender durumlardan biriydi bu. Harry hers eyi anlatti: Quirrell'i, Ayna'yi,Tas'i, Voldemort'u. Ron'la Hermione iyi dinleyicilerdi do grusu; uygun yerlerde soluklarini tuttular, Harry Quirrell'in sariginin altinda ne oldugunu söyleyince, Hermione çiglik atmaktan kendini alamadi. Sonunda, "Demek Ta syok artik," dedi Ron. "Flamel öyle ölüp gidecek mi?" "Ben de bunu sordum Dumbledore'a; dedi ki - ne demi sti? - 'Düzenli bir kafa için ölüm de büyük bir serüvenden ba ska bir s ey de gildir'." "Söylemistim, kaçigin tekidir diye," dedi Ron. Kahramaninin ne kadar çilgin oldugundan etkilenmise benziyordu. "Sizin ikinize ne oldu?" dedi Harry. "Ben rahatça döndüm," dedi Hermione. "Ron'u götürdüm - biraz zaman aldi bu - tam bay ku shaneye gidiyorduk ki, GirisSalonu'nda Dumbledore'la kar silastik. Zaten biliyordu - 'Harry onun pe sinde, öyle de g il mi?' dedi, üçüncü kata firladi." Ron, "Bu isi senin yapmani mi istemisti yoksa?" dedi. "Babanin Pelerinini yollamasi filan?" "Ooo," diye patladi Hermione, "öyle dü sündüyse eger - yani, demek istiyorum ki - korkunç bir s ey bu -ölebilirdin." Harry, dü sünceli düsünceli, "Hayir," dedi. "Tuhaf bir adam Dumbledore. Bana bir olanak sa glamak istedi galiba. Burada olup biten her s eyi biliyor, bu ise kalkisaca gimizin farkindaydi, bizi durduracagina gereklis eyleri ögretti, ipuçlari verdi. Ayna'nin nasil isledigini ögrenmem rastlanti degildi bana kalirsa. Eger becerebilirsem, Voldemort'la yüz yüze gelmemin hakkim oldugunu düsünüyordu..." Ron, "Anlasildi, Dumbledore'un üstüne yok," dedi keyifle. "Bana bak, yarin yil sonus öleni var, aya ga kalkmalisin. Puanlar toplandi, Slytherin kazandi elbet -son Quidditch maçini kaçirdin, sen olmayinca Ravenclaw bizi duman etti - ama yemekler harikadir." O anda Madam Pomfrey daldi odaya. "Neredeyse on be sdakika oldu," dedi kesin bir sesle. "DI SARI!" Deliksiz bir uykudan sonra, Harry neredeyse bütün bütüne iyile sti. Dünya kadar s eker kurusunu siralamakla ugrasan Madam Pomfrey'e, " Sölene gitmek istiyorum," dedi. "Gidebilirim, degil mi?" "Profesör Dumbledore gidebilece gini söyledi." Madam Pomfrey'e bakilirsa, Profesör Dumbledore bu i s lerins akaya gelmeyece ginden habersizdi. "Bir baska ziyaretçin daha var." "Güzel," dedi Harry. "Kim?" Daha "Kim?" diye sorarken Hagrid süzüldü kapidan. Ne zaman bir odaya girse, oldu gundan da büyük görünüyordu. Harry'nin yanina olurdu, onas öyle bir bakti, sonra gözya slarina boguldu. Yüzünü ellerine gömüp, "Bütün - bunlar - benim -yüzümden!" diye hiçkirdi. "Fluffy'yi nasil atlatacagini ben söyledim o alça ga! Ben söyledim! Bir tek bunu bilmiyordu, onu da ben söyledim! Ölebilirdin! Bir ejderha yumurtasi ugruna! Bir daha a gzima içki koymayacagim! En iyisi, atsinlar beni buradan, bir Muggle olarak ya sayayim!" Hagrid'in, sakalindan yaslar süzülerek aci ve pismanlikla böylesine sarsildigini görünces asirmisti Harry. "Hagrid!" dedi. "Hagrid, nasil olsa bir yolunu bulup ögrenecekti, burada Voldemort'dan söz ediyoruz, sen söylemesen bile nasil olsa ögrenecekti." "Ölebilirdin!" diye hiçkirdi Hagrid. "Onun adim da sakin söyleme!" "VOLDEMORT!" diye ba girdi Harry; Hagrid öyle korktu ki, a glamayi kesti hemen. "Karsi karsiya geldim onunla, adini da söylüyorum iste. Keyfin yerine gelsin, Hagrid, Tas'i kurtardik, yok oldu, artik onu kullanamaz. Bir Çikolatali Kurbaga al, bende dünya kadar var..." Hagrid, elinin tersiyle burnunu silerek, "Simdi hatirladim," dedi. "Sana bir armaganim var." Harry, "Senin o ünlü sandviçlerden mi yoksa?" dedi korkuyla. Hagrid belli belirsiz kikirdadi. "Degil. Onarmam için Dumbledore dün izin veedi bana.I zin verecegine sepetleyebilirdi de - neyse, bunu getirdim..." Deri ciltli, güzel bir kitaba benziyordu bu. Harry merakla açti kapa gini, içi büyücü fotograflariyla doluydu. Annesiyle babasi her sayfadan gülümseyerek el salliyorlardi ona. "Annenle babanin bütün eski okul arkada slarina baykuslar yolladim, onlardan fotograf istedim... Sende hiç olmadigini biliyordum... Begendin mi?" Konu samiyordu Harry, ama Hagrid anliyordu. Harry yil sonus ölenine tek ba sina indi o gece. Madam Pomfrey, bütün titizligiyle, onu tepeden tirnaga bir daha incelemis, Harry de biraz gecikmi sti; Büyük Salon çoktan dolmustu. Yedi yil üst üste Okul Kupasi'ni kazandigi için, Slytherin'in yesil gümüsrenkleriyle donatilmisti. Yüce Masa'nin arkasindaki duvara üstünde yilan resmi olan koca bir bayrak asilmisti boydan boya. Harry girince önce bir sessizlik çöktü ortaya, sonra herkes bir a gizdan konusmaya basladi. Harry, Gryffindor masasinda Ron'la Hermione'nin arasina oturdu, herkesin aya ga kalkarak kendisine bakmasina aldirmiyormusgibi görünmeye çalisti. Neyse ki, Dumbledore'un da gelmesi uzun sürmedi. Miriltilar kesildi. Dumbledore, "Bir yil daha geçti!" dedi neseyle. "Simdi bu güzel yemekleri yemeye baslamadan önce ihtiyar bir adamin gevezelikleriyle sikacagim sizi. Ne yildi ama! Dilerim kafalarinizin içi geçen yila göre biraz daha dolmustur... gelecek ders yili ba slamadan önce onlari bo saltmak, yenilemek için önünüzde koca bir yaz var... "Simdi, anladigim kadariyla, Okul Kupasi verilecek. Puanlar s öyle: Dördüncü sirada, üç yüz on iki puanla Gryffindor; üçüncü sirada, üç yüz elli iki puanla Hufflepuff; ikinci sirada, dört yüz yirmi alti puanla Ravenclaw; Slytherin'in de dört yüz yetmisiki puani var." Slytherin masasindan bir çiglik ve alkiskasirgasi koptu. Harry, Draco Malfoy'un elindeki sapli kadehi masaya vurdugunu görebiliyordu, iç bulandirici bir görünümdü bu. "Evet, evet, Slytherin ba sariliydi," dedi Dumbledore. "Ama son olaylari da göz önüne almamiz gerekiyor." Odaya sessizlik çöktü birdenbire. Slytherin'lerin gülümsemeleri dudaklarinda donar gibi oldu. "Öhö öhö," dedi Dumbledore. " Simdi son puanlari da ekleyelim. Bakalim... Evet... "Önce - Mr Ronald Weasley'ye..." Ron mosmor kesildi; güneste peri san olmusbir patlicana benziyordus imdi. "... Hogwarts'in uzun yillardir tanik oldugu en ba sarili satranç oyunu için, Gryffindor'a elli puan veriyorum." Büyülü tavan Gryffindor'larin çigliklarindan az kalbin havalanacakti; tepelerindeki yildizlar bile titriyordu sanki. Percy'nin öteki Sinif Baskanlari'na, "Benim kardesim o!" diye böbürlenmesi isitilebiliyordu. "En küçük karde sim! McGonagall'in dev satrancini boydan boya geçti!" Sonunda yine sessizlige büründü salon. "Sonra - Miss Hermione Granger'a... alevlerle kar si karsiya kaldigi anda bile so gukkanliligini yitirmeden mantigini kullandigi için, Gryffindor'a elli puan daha veriyorum." Hermione kollarina gömdü yüzünü. Harry onun hüngür hüngür aglamakta oldugunu düsünüyordu. Masadaki Gryffindor'lar kendilerinden geçmislerdi -yüz puan birden kazanmislardi "Daha sonra - Mr Harry Potter'a..." dedi Dumbledore. Odada çit çikmiyordu s imdi. "... kararliligi ve olag anüstü cesareti için, Gryffindor'a altmispuan veriyorum. Kopan s amata kulaklari sa gir edecek türdendi. Toplama yapmayi becerenler Gryffindor'un puanlarinins imdi dört yüz yetmisikiye yükseldigini fark etmislerdi - Slytherin'in puanlarina esitti bu. Okul Kupasi için berabere kalmi slardi - Dumbledore Harry'ye bir puan daha verseydi... Elini kaldirdi Dumbledore. Oda yeniden sessizlige gömüldü. Dumbledore, gülümseyerek. "Türlü türlü cesaret vardir," dedi. "Düsmanlarimiza karsi koymak yürek ister, ama dostlarimiza kar si koymak da yürek ister. Bu yüzden Mr Neville Longbottom'a da on puan veriyorum." Gryffindor masasindan yükselen gürültü öylesine yüksekti ki, o anda disaridan geçen biri, Büyük Salon'da patlama oldu gunu sanabilirdi. Harry, Ron ve Hermione ayaga kalkip çi gliklar atmaya basladilar; Neville ise,s oktan bembeyaz kesilmis, kendisini kucaklayanlarin arasinda kaybolmustu. Gryffindor'a hiç bu kadar puan kazandirmami sti daha Önce. Harry, çi glik çigliga, Ron'un bö grünü dürterek Malfoy'u gösterdi; Malfoy, sanki kendisine Beden-Kilitleme büyüsü yapilmisgibi, dehset içinde kaskati kesilmisti. Ravenclawla Hufflepuff ögrencileri de Slytherin'in geçilmesini kutluyorlardi; alkislar arasinda, "Bu demektir ki," diye seslendi Dumbledore, "salonun süslemelerinde degisiklik yapmamiz gerek." Ellerini çirpti. Bir anda yesiller kizila, gümüsler altina dönüstü; büyük yilan resmi ortadan yok oldu, onun yerini aslan aldi. Snape, zoraki bir gülümsemeyle Profesör McGonagall'in elini sikiyordu. Harry'yle göz göze geldiler, Harry onun duygularinda en ufak bir degisiklik bile olmadigini hemen anladi. Buna aldirmadi bile. Gelecek yil yasam siradan bir ya sam olacakti - artik Hogwarts'ta ne kadar siradan olabilirse... Harry'nin yasamindaki en güzel geceydi bu, Quidditch'te kazandiklari geceden de, Noel gecesinden de, dagifritini yere serdikleri geceden de güzeldi... bu geceyi hiç, ama hiç unutmayacakti. Harry daha sinav sonuçlarinin açiklanacagini unutmustu; sonuçlar açiklaninca hatirladi bunu. O da, Ron da iyi notlarla sinif geçtiklerini ögrenince çok s asirdilar. Hermione, elbette, sinif birincisi olmustu. Neville bile kupayi kurtarmisti durumu,I ksir'den aldi gi kötü notu Bitkibilim'deki basarisiyla dengelemisti. Kötü oldugu kadar da ahmak biri olan Goyle'un okuldan atilaca gini saniyorlardi, ama o da geçmisti. Buna üzüldüler, ama Ron'un dedigi gibi, yasamdi bu, insanin her dilegi gerçeklesmiyordu. Dolaplar bir anda bo saltildi, sandiklar, bavullar hazirlandi; Neville'in kurbagasi tuvaletlerin bir kösesinde bulundu; tatilde büyü yapilmamasini belirten yazili uyarilar dagitildi bütün çocuklara (Fred Weasley, üzüntüyle, "Bunu vermeyi de hiçbir yil sektirmiyorlar," dedi); Hagrid onlari gölün karsi kiyisina geçirecek kayiklar filosuna götürdü; Hogwarts Ekspresi'ne bindiler; yolculuk boyunca, çevrelerindeki görünüm yes erip daha düzenli bir biçime girdikçe, konustular, güldüler; Muggle kentlerinden hizla geçerken Bertie Botts'un Bin Bir Çesit FasulyeS ekerlemesi'nden yediler; büyücü cüppelerini çikarip yeleklerini, ceketlerini giydiler; sonunda King's Cross I stasyonu'nda Peron Dokuz Üç Çeyrek'e girdiler. Perondan ayrilmalari epey uzun sürdü.I htiyar bir bekçi duruyordu turnikenin ba sinda, duvardan hep birlikte güm diye firlayip çikmasinlar, Muggle'lari korkutmasinlar diye onlari ikiser üçer geçirdi. "Bu yaz gelip biraz bizde kalin," dedi Ron, "ikiniz de - size baykusyollarim." "Sagol," dedi Harry. "Böyle birs ey benim de ho suma gider." Ana kapidan, iti skakislar arasinda, Muggle'lar dünyasina yeniden adim attilar.S öyle ba giranlar oldu: "Hosça kal, Harry!" "Görüsürüz, Potter!" Ron, siritarak, "Hâlâ ünlüsün," dedi. "Gidecegim yerde ün mün para etmiyor," dedi Harry. Ana kapidan üçü birlikte çiktilar - Harry, Ron, Hermione. "Iste orada, anne, i ste orada, bak!" Ginny Weasley'ydi bu, Ron'un kiz karde si; ama Ron'u göstermiyordu. "Harry Pooter!" diye ciyakladi. "Bak, anne, görebiliyorum -" "Kapa çeneni, Ginny, parmakla göstermek ayiptir." Mrs Weasley onlara gülümsedi. "Yogun bir yil miydi?" diye sordu. "Çok!" dedi Harry. 'Tatliyla kaza ga te sekkürler, Mrs Weasley." "Birs ey de gil, yavrum." "Hazir misin?" Vernon Eniste'ydi bu, hâlâ mosmordu yüzü, hâlâ biyikliydi; siradan insanlarla dolu bir istasyonda Harry'nin kafes içinde bir bayku stasiyacak kadar umursamaz olmasina kizmisti. Arkasinda Petunia Teyze'yle Dudley duruyordu, ikisi de Harry'yi görmekten deh sete kapilmisa benziyorlardi. "Siz Harry'nin ailesi olmalisiniz!" dedi Mrs Weasley. "Öyle sayilabilir," dedi Vernon Eniste. "Çabuk ol, çocuk, bütün gün seni bekleyecek de giliz." Yürüdü gitti. Harry, Ron'la Hermione'ye son bir söz söylemek için durdu. "Yaz sonunda görüsürüz öyleyse." Hermione, Vernon Eniste'nin arkasindan kararsizca bakarak, "Dilerim. . s ey -güzel bir tatil geçirirsin," dedi- bir insanin nasil bu kadar sevimsiz olabilecegine akil erdiremiyordu. "Geçirecegim” dedi Harry; yüzüne yayilan siritma arkadaslarinis asirtti. "Evde büyü yapmamizin yasak oldugunu onlar bilmiyor ki. Bu yaz Dudley'yle çok, ama çok e glenecegim..." ...
View Full Document

Ask a homework question - tutors are online