piambar - ‫ﻧﺎﻣﻪ هﺎی ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ‬...

Info iconThis preview shows page 1. Sign up to view the full content.

View Full Document Right Arrow Icon
This is the end of the preview. Sign up to access the rest of the document.

Unformatted text preview: ‫ﻧﺎﻣﻪ هﺎی ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ‬ ‫ﻳﮏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ‬ ‫ﺟﺒﺮان ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮان‬ ‫ﮔﺮد ﺁوری و اﻗﺘﺒﺎس ﺁزاد:‬ ‫ﭘﺎﺋﻮﻟﻮﮐﻮﺋﻠﻴﻮ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮدان : ﺁرش ﺣﺠﺎزی‬ ‫‪Gibran kalil gibran‬‬ ‫‪As cartas‬‬ ‫‪De amor d o p rofe ta‬‬ ‫ای ﻣﺮﻳﻢ ﻣﻘﺪس ﮐﻪ ﺑﯽ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎر ﺑﺮداﺷﺘﯽ ، ﺑﺮای ﻣﺎ ﺑﺨﻮاﻩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮی ﺗﻮ ﺁﻳﻴﻢ .‬ ‫ﺁﻣﻴﻦ‬ ‫ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﮔﺮﺳﻨﻪ اﻳﺪ ، زﻳﺮا ﮐﻪ ﺳﻴﺮ ﺧﻮاهﻴﺪ ﺷﺪ . ﺧﻮﺷ ﺎ ﺑ ﻪ ﺣ ﺎل ﺷ ﻤﺎ ﮐ ﻪ اﻳﻨ ﮏ ﮔﺮﻳﺎﻧﻴ ﺪ ،‬ ‫اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ : 22-12‬ ‫ﭼﺮا ﮐﻪ ﺧﻮاهﻴﺪ ﺧﻨﺪﻳﺪ .‬ ‫در هﻤﺎن ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ دﻳﺪار ، ﺣﻀﻮرت ﻣﺮا ﺟﺬب ﮐﺮد ؛ هﻤﺎن ﺑﺎر ﮐﻪ در ﻧﻤﺎﻳ ﺸﮕﺎﻩ ﻃ ﺮح ه ﺎﻳﻢ در اﺳ ﺘﻮدﻳﻮی ﺁﻗ ﺎی‬ ‫دی ، در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺷﯽ ای ﻧﻘﺮﻩ ای را در ﮔﺮدﻧﺖ ﻟﻤﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدی ، ﺑﻪ ﺳﻮﻳﻢ ﺁﻣﺪی و ﭘﺮﺳﻴﺪی : ﺁﻳﺎ ﻣﯽ ﺗ ﻮاﻧﻢ ﺑﺮﺧ ﯽ‬ ‫از اﻳﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮهﺎ را در ﻣﺪرﺳﻪ ام ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺪهﻢ ؟‬ ‫ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮدم ؛ و هﺮ ﭼﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺎ ﺑﻴﺶ ﺗﺮ اداﻣﻪ ﻣﯽ ﻳﺎﻓﺖ ، اﺣﺴﺎس ﻣ ﻦ ﺑﻬﺘ ﺮ و ﺑﻬﺘ ﺮ ﻣ ﯽ ﺷ ﺪ . هﻨﮕ ﺎﻣﯽ ﮐ ﻪ‬ ‫ﺑﺮای ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺧﺎﻧ ﻪ ﺗ ﻮ ﺁﻣ ﺪم ، اﺣ ﺴﺎس ﮐ ﺮدم ﻓ ﻀﺎی اﺗ ﺎق – ﺁن ﮐﺘ ﺎب ه ﺎ ، ﺁن ﺷ ﻴﻮﻩ ﺗ ﺰﺋﻴﻦ ﺧﺎﻧ ﻪ – ﺗﻄ ﺎﺑﻘﯽ‬ ‫ژرف ﺑﺎ ﻣﻦ دارد . از ﺷﻴﻮﻩ ﮔﻔﺘﮕﻮﻣ ﺎن ﺧﻮﺷ ﻢ ﺁﻣ ﺪ ، و ﻧﻴ ﺰ از ﻣﻬ ﺎرت ﻧ ﺮم ﺗ ﻮ در اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﻣ ﺮا ﺑ ﻪ ﺻ ﺤﺒﺖ درﺑ ﺎرﻩ‬ ‫ﺧﻮدم واﻣﯽ داﺷﺘﯽ .‬ ‫ﺑﺴﻴﺎر ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻴﺪی ، و ﺣﺘﯽ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر اﺣﺴﺎس ﻏﺒﻦ ﮐﺮدم ، اﻣﺎ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ هﻮش و ذﮐ ﺎوت ﺗ ﻮ ، ﮔﻔﺘﮕﻮﻣ ﺎن هﻤ ﻮارﻩ‬ ‫ﭼﻨﻴﻦ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ، ﺁن ﭼﻪ را ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺪاﻧﯽ ﺑﺎزﮔﻮ ﻣﯽ ﮐﺮدم .‬ ‫اﺷﺨﺎص دﻳﮕﺮی ﻧﻴﺰ ﻣﺮا ﺟﺎﻟﺐ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ . ﺧﻮش داﺷﺘﻨﺪ ﻧﻈﺎرﻩ ﮔﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣ ﻦ ﺑﺎﺷ ﻨﺪ ، ﭼ ﻮن ﻣﺘﻔ ﺎوت ﺑ ﻮدم .‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺮای ﺁن هﺎ ﻓﺮاﺗﺮ از ﻳﮏ ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ ﻧﺒﻮدم و هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﻀﻮع ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮی ﻇﺎهﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ، از ﻳﺎد ﻣﯽ رﻓﺘﻢ . ﺑﺎ‬ ‫اﻳﻦ وﺟﻮد ، ﺗﻮ ﺗﻮاﻧﺴﺘﯽ ﭼﻴﺰی را ﮐﻪ در ژرﻓﺎی دﻟﻢ داﺷﺘﻢ ، اﺣﺴﺎﺳﯽ را ﮐﻪ در ﺁن ﺑﻪ ﻧﺪرت ﺑﺎ دﻳﮕﺮی ﺷ ﺮﻳﮏ ﻣ ﯽ‬ ‫ﺷﺪم ، ﺑﻴﺮون ﺑﮑﺸﯽ . اﻳﻦ ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد – و ﺑﻪ هﻤﻴﻦ ﺷﻴﻮﻩ اداﻣﻪ دادﻳﻢ .‬ ‫دوﺳﺖ هﻢ ﻣﺎﻧﺪﻳﻢ . و ﻳﮏ روز ، از ﻣﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪی ﺁﻳﺎ ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﭘﺎرﻳﺲ ، ﺑﻪ ﭘﻮل اﺣﺘﻴﺎج دارم ؟ ﺗﺎ ﺁن ﺗﺎرﻳﺦ ،‬ ‫هﻤﻴﺸﻪ از ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻤﮏ هﺎﻳﯽ ﺧﻮدداری ﻣﯽ ﮐﺮدم . اﻣﺎ ﺗ ﻮ درﺑ ﺎرﻩ ﺁن ﭘ ﻮل ، ﭼﻴ ﺰی ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ ﮔﻔﺘ ﯽ ﮐ ﻪ هﺮﮔ ﺰ‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﺨﻮاهﻢ ﮐﺮد : اﻳﻦ ﭘﻮل ﻏﻴﺮ ﺷﺨﺼﯽ اﺳﺖ ، ﺑﻪ هﻴﭻ ﮐﺲ ﺗﻌﻠﻖ ﻧﺪارد . ﻓﻘﻂ در دﺳﺘﺎن ﻣﺎ اﻣﺎﻧ اﺳ ﺖ . اﻳ ﻦ‬ ‫ﭘﻮل ﻳﮏ ﻣﺎﻳﻤﻠﮏ ﻧﻴﺴﺖ ، ﻳﮏ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ اﺳﺖ . ﺑﺎﻳﺪ ﺁن را ﺑﻪ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺣﻘﻴﻘﯽ اش ﺑﺪهﻴﻢ .‬ ‫در ﭘﺎرﻳﺲ ﮐﻪ ﺑﻮدم ، هﻤﻴﺸﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺗﻮ ، اﻳﻤﺎن ﺗﻮ ، و ﻣﺤﺒﺖ ﺗﻮ را در ﮐﻨﺎر ﺧﻮدم داﺷﺘﻢ . ﺁن ﺟﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﺑﻪ‬ ‫ﺟﺎی ﻓﻘﻂ ﺗﻤﺎﺷﺎی ﺷﻬﺮ ، ﺧﻮدم را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، و ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻢ راﺑﻄﻪ ﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻏﺎز ﺷﺪ و ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻣ ﻦ‬ ‫ﺗﺎﺛﻴﺮ ﮔﺬاﺷﺖ . ﺑﺎ وﺟﻮد دوری ات از ﻣﻦ ، در ﺧﻴﺎﺑﺎن ه ﺎ ، ﮐ ﻮی ه ﺎ و ﮐﺎﻓ ﻪ ه ﺎ ، ﺣ ﻀﻮر ﺗ ﻮ هﻤ ﺮاهﻢ ﺑ ﻮد . وﻗﺘ ﯽ‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ، ﮐﻮﺷﻴﺪم ﺑﺎ هﻤﺎن ﻣﻮﺟﻮد ﺷﻴﺮﻳﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ، ﻣﻼﻗﺎت ﮐﻨﻢ .‬ ‫ﺳﭙﺲ از ﺗﻮ ﺗﻘﺎﺿﺎی ازدواج ﮐﺮدم . از ﺁن روز ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ، ﺗﻮ زﺧﻢ زدن ﺑﻪ ﻣﺮا ﺁﻏﺎز ﮐﺮدی .‬ ‫و ﺑﻪ اﻳﻦ زﺧﻢ زدن اداﻣﻪ دادی . ﻣﻦ رﻧﺞ ﻣﯽ ﺑﺮدم ، اﻣﺎ هﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ هﻤﺪﻳﮕﺮ را ﻣﯽ دﻳﺪﻳﻢ – در اﻳﻦ دوران ، دو‬ ‫ﺑﺎر در هﻔﺘﻪ ﺑﺎ هﻢ ﻣﻼﻗﺎت ﻣﯽ ﮐﺮدﻳﻢ – ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ : ﺧﻠﻴﻞ ، ﮔﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻮ را ﺁزردﻩ ام – و ﻳﺎ‬ ‫روز ﺟﻤﻌﻪ ، ﻳﺎ هﺮ زﻣﺎن دﻳﮕﺮی ﮐﻪ ﺑﻮد ، ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ . ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﻳﻦ ﮐﺎر را ﺑﮑﻨﻢ .‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮد ﺟﻬﺎن ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﯽ ﺷﺪی ، و ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﯽ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪم اﻳﻦ ﻣﺎری اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ دوﺳﺖ دارم‬ ‫. ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ، ﺣﺘﯽ ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﮑﻪ هﻤﺎن دﻳﺪار ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﺑﺮﺳﺪ ، هﺮ واژﻩ ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ ای از دهﺎن ﺗﻮ ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﺪ .‬ ‫هﻴﭻ ﮐﻼﻣﯽ از زﺑﺎن ﻣﻦ ، و هﻴﭻ ﮐﺎری از ﺳﻮی ﻣﻦ ، ﻗﺎدر ﻧﺒﻮد ﺟﻠﻮی ﺗ ﻮ را ﺑﮕﻴ ﺮد . زﺧ ﻢ ه ﺎی ﺗ ﻮ ﺑ ﺮ ﻣ ﻦ ﻓ ﺮود‬ ‫ﻣﯽ ﺁﻣﺪﻧﺪ ، و اﻧﺪک اﻧﺪک ﻣﺮا ﻣﯽ ﮐﺸﺘﻨﺪ . ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑ ﺎز ﻣ ﯽ ﮔ ﺸﺘﻢ ، و ﻣ ﯽ اﻧﺪﻳ ﺸﻴﺪم اﮔ ﺮ ﺧﻮرﺷ ﻴﺪ ، ﮔﺮﻣ ﺎ و رﻧﮕ ﻴﻦ‬ ‫ﮐﻤﺎن را ﻣﯽ ﭘﺬﻳﺮم ، ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﺪر را ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺬﻳﺮم ، و ﺗﻮﻓﺎن را ، و ﺑﺎران را .ﺗﻼش ﻣﯽ ﮐﺮدم ، اﻣﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم در‬ ‫دروﻧﻢ ﭼﻴﺰهﺎی ﻣﻬﻤﯽ ﻣﯽ ﻣﻴﺮﻧﺪ . ﺳﭙﺲ ، ﻳﮏ ﺷﺐ – وﻗﺘﯽ از ﮔﻮﻧﻔﺎرون ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔ ﺸﺘﻴﻢ – ﮔﻔﺘ ﯽ ﺗ ﺎ ﮐﻨ ﻮن ﺁﻧﻘ ﺪر ﺑ ﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﭘﻮل دادﻩ ای ﮐﻪ ﺑﺮای ﺳﻔﺮی ﺑﺮای اﻳﺠﺎد ﻓﺎﺻﻠﻪ ای ﻋﻈﻴﻢ ﻣﻴﺎن ﻣﺎ ﮐ ﺎﻓﯽ ﺑﺎﺷ ﺪ . وﻗﺘ ﯽ ﺑ ﻪ ﺧﺎﻧ ﻪ رﺳ ﻴﺪم ، ﺗ ﺼﻤﻴﻢ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺁن ﭘﻮل را ﻓﺮاهﻢ ﮐﻨﻢ و ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺮ ﮔﺮداﻧﻢ . ﭘﻮل را ﻗﺮض ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺮای ﭘﺮداﺧﺘﻨﺶ ، ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮ ﺁﻣﺪم . اﻣﺎ ﺗ ﻮ‬ ‫ﺑﻪ ﺑﻮﺳﺘﻮن ﺳﻔﺮ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدی . ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮد ﺑﺎزﮔﺸﺘﻢ ، ﻧﺎﻣﻪ زﻳﺒﺎﻳﯽ از ﺗﻮ ﻣﻨﺘﻈ ﺮم ﺑ ﻮد و ﺁن ﺁﺧ ﺮﻳﻦ واژﻩ ه ﺎی ﺗﻨ ﺪت‬ ‫را از ﻳﺎد ﺑﺮدم . ﻣﺸﮑﻞ دﻳﮕﺮی ﺑﺮ ﻣﺎ ﺳﺎﻳﻪ اﻓﮑﻨﺪ . وﻗﺘﯽ در ﺁﭘﺎرﺗﻤﺎﻧﺖ ﺑﺎ هﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐ ﺮدﻳﻢ ، ﺑ ﺮادرت رﺳ ﻴﺪ .‬ ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم از ﺣﻀﻮر ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ اﺳﺖ و اﻧﺪک اﻧﺪک اﺣﺴﺎس ﻧﺎﺁﺳﻮدﮔﯽ ﮐﺮدم . دو روز ﺑﻌ ﺪ ، هﻨ ﻮز از ﺁن‬ ‫ﺑﺮﺧﻮرد ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدی ، و ﺣﺪس زدم ﺑﺮادرت ﻣﺮا ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳ ﮏ ﺧ ﺎرﺟﯽ ﺳﻮاﺳ ﺘﻔﺎدﻩ ﮔ ﺮ ﻣ ﯽ داﻧ ﺪ ﮐ ﻪ ﻣ ﯽ ﺧﻮاه ﺪ از‬ ‫ﻧﻈﺮ ﻣﺎدی و اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ، از اﻳﻦ راﺑﻄﻪ ﺳﻮد ﺑﺒﺮد .‬ ‫اﻳﻦ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻣﺮا وﻳﺮان ﮐﺮد ، اﻣﺎ ﺑﺎر دﻳﮕ ﺮ دﻳ ﺪارهﺎﻣﺎن را ﺁﻏ ﺎز ﮐ ﺮدﻳﻢ ، و اﻓ ﺴﻮن ﺗ ﻮ وادارم ﮐ ﺮد دوﺑ ﺎرﻩ ﺑ ﺎور‬ ‫ﮐﻨﻢ ﺁن ﺑﺮﺧﻮرد ﻧ ﺎﻣﻄﻠﻮب ﺑ ﺎ ﺑ ﺮادرت ، ﭼﻴ ﺰی ﺟ ﺰ ﻳ ﮏ ﮐ ﺎﺑﻮس ﻧﺒ ﻮدﻩ اﺳ ﺖ . ﺑ ﺎ اﻳ ﻦ وﺟ ﻮد ، ﭼﻴ ﺰی در ﻗﻠ ﺐ ﻣ ﻦ‬ ‫دﮔﺮﮔﻮن ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ، ﭼﻮن روﺣﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﺎ اﺑﺪ در ﺑﺮاﺑﺮ اﻳﻦ زﺧﻤﻬﺎی ﭘﻴﺎﭘﯽ ﺗﺎب ﺑﻴﺎورد . اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﺑﺎﻳ ﺪ از‬ ‫ﺧﻮدم ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﻢ ، و ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻋﻬﺪ ﮐﺮدم : هﺮ راﺑﻄﻪ ﻧﺰدﻳﮏ ﺗﺮی ﺑﺎ اﻳﻦ زن ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ .‬ ‫واﺿﺢ اﺳﺖ ﮐﻪ اﻳﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺒﻮد ، ﺣﺘﯽ هﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ ﺑﺮاﻳﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ . اﻣ ﺎ از ﺁن ﻟﺤﻈ ﻪ ﺑ ﻪ‬ ‫ﺑﻌﺪ ، دﻳﮕﺮ هﺮﮔﺰ ﺑﺮ ﻣﻦ زﺧﻢ ﻧﺰدی .‬ ‫هﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻢ ﮐ ﻪ ﺑ ﺪاﻧﯽ ﺳ ﺎﻟﻬﺎی اوﻟﻴ ﻪ ﺁﺷ ﻨﺎﻳﻴﻤﺎن را ﺑ ﺎ ه ﻢ ، ﭼﮕﻮﻧ ﻪ دﻳ ﺪﻩ ام . ﻣ ﺴﺎﺋﻞ‬ ‫ژرﻓﺘﺮ هﺮﮔﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﮑﺮدﻧﺪ ؛ ﺗﻄﺎﺑﻘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ هﻢ داﺷﺘﻴﻢ ، ﺁن ﺷﻨﺎﺧﺖ ، ﺷﻮر ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ دﻳﺪار، هﻤ ﻪ اﻳ ﻦ ه ﺎ اداﻣ ﻪ داﺷ ﺘﻪ‬ ‫اﻧ ﺪ و ﻧﻴ ﺰ هﻤ ﻮارﻩ اداﻣ ﻪ ﺧﻮاهﻨ ﺪ داﺷ ﺖ . ﻣ ﻦ ﺗ ﻮ را ﺑ ﺮای اﺑ ﺪ دوﺳ ﺖ دارم ، اﮐﻨ ﻮن ﺑﻴ ﺸﺘﺮ از ﻧﺨ ﺴﺘﻴﻦ دﻳ ﺪارﻣﺎن‬ ‫دوﺳﺘﺖ دارم ، وﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻨﺪ " ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ " . هﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ ﻣ ﺎ را از ه ﻢ ﺟ ﺪا ﮐﻨ ﺪ ؛ ﻧ ﻪ ﻣ ﻦ ، و ﻧ ﻪ ﺗ ﻮ ،‬ ‫هﻴﭻ ﮐﺪام ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻴﻢ اﻳﻦ راﺑﻄﻪ را ﺗﻐﻴﻴﺮ دهﻴﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎن روزﮔﺎرت ﺑﻪ ﻳﺎد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ در دﻧﻴﺎی ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺴﻴﺎر ﮔﺮاﻣﯽ هﺴﺘﯽ . ﮐﻪ ﺣﺘﯽ اﮔﺮ هﻔﺖ ﺑﺎر ، ﺑﺎ هﻔ ﺖ ﻣ ﺮد ﻣﺨﺘﻠ ﻒ ازدواج ﮐﻨ ﯽ ، در ﻗﻠ ﺐ ﻣ ﻦ هﻤ ﻪ ﭼﻴ ﺰ هﻤﭽ ﻮن‬ ‫ﮔﺬﺷﺘﻪ اداﻣﻪ ﺧﻮاهﺪ ﻳﺎﻓﺖ . و اﻣﺮوز ، هﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﮐﻪ ازدواج ﻣﺎ ﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد . هﺮ دو ﻣﺎ را ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﮐ ﺮد‬ ‫. زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺸﺘﺮک ﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﻴﻮﻩ ای ﻣﺘﻔﺎوت اﻧﺠﺎم ﺷﺪ ، و رﺳﺘﮕﺎری ﻣﺎ از هﻤﻴﻦ ﺑﻮد . ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﺮدی ﺧﻮدم را‬ ‫، و ﮐﺎر ﺧﻮدم را ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ . ﮔﻤﺎن ﻣﯽ ﮐ ﻨﻢ ﻣ ﻦ ه ﻢ هﻤ ﻴﻦ ﮐ ﺎر را ﺑ ﺎ ﺗ ﻮ ﮐ ﺮدﻩ ﺑﺎﺷ ﻢ ، و ﺑ ﻪ ﺧ ﺎﻃﺮ اﻳ ﻦ ﺎ ه ﻢ ﺑ ﻮدن ،‬ ‫ﻣﯽ ﮔﺰارم .‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺳﭙﺎس‬ ‫ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮان‬ ‫32 ژوﺋﻦ 9091‬ ‫ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪم ، ﭘﺪرم را از دﺳﺖ دادم ؛ در هﻤﺎن ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺪﻳﻤﯽ ای ﻣ ﺮد ﮐ ﻪ ﺷ ﺼﺖ و ﭘ ﻨﺞ ﺳ ﺎل ﭘ ﻴﺶ ﺑ ﻪ دﻧﻴ ﺎ ﺁﻣ ﺪﻩ‬ ‫ﺑﻮد . دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ، ﭘﻴﺶ از اﻳﻦ ﮐﻪ دﻳﺪﮔﺎﻧﺶ را ﺑﺮای اﺑﺪ ﺑﺒﻨﺪد ، ﺑﺮای ﻣﻦ ﻃﻠﺐ ﺁﻣﺮزش ﮐﺮد .‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ اﻳﻨﮏ ﭘﺪرم در ﺁﻏ ﻮش ﭘﺮوردﮔ ﺎر ﺁرﻣﻴ ﺪﻩ اﺳ ﺖ ، ﺑ ﺎ اﻳ ﻦ وﺟ ﻮد ، ﻧﻤ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻢ اﻧ ﺪوﻩ و درد ﻓﻘ ﺪاﻧﺶ را‬ ‫دور ﮐﻨﻢ . اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ دﺳﺖ ﻣﺮدﻩ ﺑﺮ ﺳﺮم اﺳﺖ ، و ﺑﻪ ﻣﺎدرم ، ﺑﻪ ﺧﻮاهﺮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮم ، و ﺑﻪ ﺑﺮادرم ﻣ ﯽ اﻧﺪﻳ ﺸﻢ‬ ‫– دﻳﮕﺮ هﻴﭻ ﮐﺪام ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ روﺷﻨﺎﻳﯽ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﻨﺪ : ﮐﺠﺎ هﺴﺘﻨﺪ ؟ ﺁﻳ ﺎ در ﺁن ﻧﺎﺷ ﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﮑ ﺎن ، ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧﻨ ﺪ‬ ‫ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺧﻮرﺷﻴﺪ دﻳﺪار ﮐﻨﻨﺪ ؟ ﺁﻳﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ – هﻤﭽﻮن ﻣﺎ- ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﺑﻪ ﻳﺎد ﺑﻴﺎورﻧﺪ ؟‬ ‫ﭼﻪ ﭘﺮﺳﺶ اﺑﻠﻬﺎﻧﻪ ای ؛ ﺧﻮب ﻣﯽ داﻧﻢ ﺁﻧﺎن ﺟﺎﻳﯽ در ﺁﺳﻤﺎن ﻣﯽ زﻳﻨﺪ ، ﻧﺰدﻳ ﮏ ﺗ ﺮ از ﻣ ﺎ ﺑ ﻪ ﺧﺪاوﻧ ﺪ . دﻳﮕ ﺮ ﺁن‬ ‫هﻔﺖ ﭘﺮدﻩ – ﮐﻪ ﻣﻴﺎن اﻧﺴﺎن و ﺧﺮد ﺣﺎﻳﻞ هﺴﺘﻨﺪ – ﺣﺠﺎب دﻳﺪﮔﺎن ﺁن هﺎ ﻧﻴ ﺴﺖ ، و ﻋﺰﻳ ﺰاﻧﻢ دﻳﮕ ﺮ ﻧﺎﭼ ﺎر ﻧﻴ ﺴﺘﻨﺪ ﺑ ﺎ‬ ‫ﺣﻘﻴﻘﺖ و ﻧﻮر ﻗﺎﻳﻢ ﺑﺎﺷﮏ ﺑﺎزی ﮐﻨﻨﺪ . ﺑﺎ اﻳﻦ وﺟﻮد ، هﻤﭽﻨﺎن دردﻣﻨﺪ و ﻏﻤﮕﻴﻨﻢ .‬ ‫و ﺗ ﻮ ﺗﻨﻬ ﺎ ﺗ ﺴﻼی ﻣﻨ ﯽ . هﺮﭼﻨ ﺪ در ﺁن ﺳ ﻮی دﻳﮕ ﺮ ﺟﻬ ﺎن ، در ﺟ ﺎﻳﯽ ه ﺴﺘﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ه ﺎواﻳﯽ ﻣ ﺸﻬﻮر اﺳ ﺖ .‬ ‫روزهﺎی ﺷﻤﺎ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺐ هﺎی ﭘﺎرﻳﺲ هﺴﺘﻨﺪ . ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ، وﻗﺘﯽ راﻩ ﻣﯽ روم ، ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺰدﻳﮑﯽ ؛ وﻗﺘﯽ ﮐ ﺎر ﻣ ﯽ‬ ‫ﮐﻨﻢ ، ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﯽ ؛ و ﺁن دم ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ ﻣ ﺮا ﻣ ﯽ ﺧ ﻮرد ، ﺣ ﻀﻮر ﺗ ﻮ در ﮐﻨ ﺎرم ﺗﺠﻠ ﯽ‬ ‫ﻣﯽ ﻳﺎﺑﺪ . ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ هﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﻴﻢ ﻣﻴﺎن ﻣﺎ و ﺁﻧﺎن ﮐﻪ دوﺳﺘﺸﺎن دارﻳﻢ ، هﻴﭻ ﻓﺎﺻﻠﻪ ای ﻧﻴﺴﺖ .‬ ‫61 ﻣﻪ 1191‬ ‫هﻨﮕ ﺎﻣﯽ ﮐ ﻪ در ﺷ ﻬﺮی ﻋﻈ ﻴﻢ ، ﺑﻴﮕﺎﻧ ﻪ ه ﺴﺘﻢ ، دوﺳ ﺖ دارم در اﺗ ﺎق ه ﺎی ﮔﻮﻧ ﺎﮔﻮن ﺑﺨ ﻮاﺑﻢ ، در ﻣﮑ ﺎن ه ﺎی‬ ‫ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﻏﺬا ﺑﺨﻮرم ، در ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎی ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ ، و ﮔﺬر ﻣﺮدﻣﺎن ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ را ﻧﻈﺎرﻩ ﮐﻨﻢ . ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺗﻨﻬ ﺎ ﺑ ﻮدن‬ ‫را دوﺳﺖ دارم .‬ ‫13 اﮐﺘﺒﺮ 1191‬ ‫ﻣﺎری ، ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪم ، ﻳﮏ روز ﺗﻤﺎم ﮐﺎر ﮐﺮدﻩ ام ، اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧ ﺴﺘﻢ ﭘ ﻴﺶ از ﺷ ﺐ ﺑ ﻪ ﺧﻴ ﺮ ﮔﻔ ﺘﻦ ﺑ ﻪ ﺗ ﻮ ، ﺑ ﻪ ﺑ ﺴﺘﺮ‬ ‫ﺑﺮوم . ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺗﻮ ، ﻳﮏ ﺁﺗﺶ ﻧﺎب اﺳﺖ ، اﺳﺐ ﺑﺎﻟﺪاری ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﺮ ﭘ ﺸﺖ ﻣ ﯽ ﮔﻴ ﺮد و ﺑ ﻪ ﺟﺰﻳ ﺮﻩ ای ﻣ ﯽ ﺑ ﺮد ،‬ ‫ﺟﺰﻳﺮﻩ ای ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﺮاﻧﻪ هﺎی ﻏﺮﻳﺒﺶ را ﻣﯽ ﺷﻨﻮم ، اﻣﺎ روزی ﺁن را ﺑﺎز ﺧﻮاهﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ.‬ ‫روزهﺎﻳﻢ ﺳﺮﺷﺎر از اﻳﻦ ﻧﮕﺎرﻩ هﺎ و ﺁواهﺎ و ﺳﺎﻳﻪ هﺎ هﺴﺘﻨﺪ – و ﺁﺗﺸﯽ ﻧﻴﺰ در ﻗﻠﺒﻢ ، در دﺳﺘﺎﻧﻢ اﺳﺖ . اﻳﻦ ﻧﻴ ﺮو‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ، ﺑﺮای ﻣﻦ ، ﺑﺮای ﺗﻮ ، و ﺑﺮای ﺁﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ دوﺳﺘﺸﺎن دارﻳﻢ ، ﺑﻪ ﻧﻴﮑﯽ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮد .‬ ‫ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﺁن را ﮐﻪ در اﺗﺸﺪاﻧﯽ ﻋﻈﻴﻢ ، ﻣﯽ ﺳﻮزد و ﻣﯽ ﮔﺪازد ، ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ ؟ و ﻣﯽ داﻧﯽ ﮐﻪ اﻳﻦ ﺷﺮر ، هﺮ وﺟﻮد‬ ‫ﭘﻠﻴﺪی را ﺑﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ دﮔﺮﮔﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻓﻘﻂ ﺁن ﭼﻪ را ﮐﻪ راﺳﺖ اﺳﺖ ، در روح ﺑﺮ ﺟﺎ ﻣﯽ ﮔﺬارد ؟‬ ‫ﺁﻩ ، هﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﭘﺮﺑﺮﮐﺖ ﺗﺮ ازاﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﻧﻴﺴﺖ !‬ ‫01 ﻧﻮاﻣﺒﺮ 1191‬ ‫ﻳﮏ ﺗﺮاﻧﻪ ﮐﻬﻦ ﻋﺮب اﻳﻦ ﮔﻮﻧ ﻪ ﺁﻏ ﺎز ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد : » ﻓﻘ ﻂ ﺧﺪاوﻧ ﺪ و ﺧ ﻮد ﻣ ﻦ ﺁن ﭼ ﻪ را ﮐ ﻪ در ﻗﻠ ﺒﻢ ﻣ ﯽ ﮔ ﺬرد ،‬ ‫ﻣﯽ داﻧﻴﻢ «.اﻣﺮوز ، ﭘﺲ از ﺧﻮاﻧﺪن ﺁن ﭼﻪ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ ای ، ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺮاﻧﻪ ﭼﻨ ﻴﻦ ﺑﻴﻔ ﺰاﻳﻢ : ﻓﻘ ﻂ ﺧﺪاوﻧ ﺪ ،‬ ‫ﻣﻦ و ﻣﺎری ﺁن ﭼﻪ را ﮐﻪ در ﻗﻠﺒﻢ ﻣﯽ ﮔﺬرد ، ﻣﯽ داﻧﻴﻢ .‬ ‫دوﺳﺖ دارم ﺳﻴﻨﻪ ام را ﺑﺸﮑﺎﻓﻢ ، ﻗﻠ ﺒﻢ را از ﺁن ﺑﻴ ﺮون ﺑﮑ ﺸﻢ و در دﺳ ﺘﺎﻧﻢ ﺑﮕﻴ ﺮم ﺗ ﺎ هﻤ ﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻨ ﺪ ﺁن را ﺑﺒﻴﻨﻨ ﺪ .‬ ‫زﻳﺮا اﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻮد را ﺑﺮای ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺁﺷﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، ﺁرزوﻳﯽ ﺷﮕﺮف ﺗﺮ از ﺁن ﻧﺪارد ﮐﻪ دﻳﮕ ﺮان درﮐ ﺶ ﮐﻨﻨ ﺪ .‬ ‫هﻤﻪ ﻣﺎ اﺷﺘﻴﺎق دﻳﺪن ﻧﻮری را دارﻳﻢ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ در اﺳﺖ ، دوﺳﺖ دارﻳ ﻢ اﻳ ﻦ ﻧ ﻮر ﺑ ﻪ ﻣﻴ ﺎن اﺗ ﺎق ، ﺑ ﻪ ﭘ ﻴﺶ روی هﻤ ﻪ‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﺪ .‬ ‫اوﻟﻴﻦ ﺷﺎﻋﺮ ﺟﻬﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎر رﻧﺞ ﺑﺮدﻩ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺁن ﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺗﻴﺮ و ﮐﻤﺎﻧﺶ را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺖ و ﮐﻮﺷ ﻴﺪ ﺑ ﺮای ﻳ ﺎراﻧﺶ‬ ‫ﺁن ﭼﻪ را ﮐﻪ ﺑﻪ هﻨﮕﺎم ﻏﺮوب ﺧﻮرﺷﻴﺪ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدﻩ ، ﺗﻮﺻ ﻴﻒ ﮐﻨ ﺪ – و ﮐ ﺎﻣﻼ ﻣﺤﺘﻤ ﻞ اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ ﻳ ﺎران ، ﺁن‬ ‫ً‬ ‫ﭼﻪ را ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ، ﺑﻪ ﺳﺨﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻟﻴﮏ او ﺑﺎز ﭼﻨﻴﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، ﭼﻮن هﻨﺮ راﺳﺘﻴﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاهﺪ هﻨﺮﻣﻨ ﺪ در‬ ‫ﺁﺷﮑﺎری اش ﺑﮑﻮﺷﺪ . هﻴﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ از زﻳﺒﺎﻳﯽ ای ﮐﻪ درک ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، ﻟﺬت ﺑﺒﺮد .‬ ‫و اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ زﻧ ﺪﮔﯽ ، در ﻣ ﺎ دو ﺗ ﻦ ﮐ ﻪ در ﺟ ﺴﺘﺠﻮی ﻣﻄﻠ ﻖ ه ﺴﺘﻴﻢ و ﺑ ﺮای اﻧ ﺰوای ﻣﻄﻠ ﻖ ﺧ ﻮد ﺑ ﺎﻏﯽ‬ ‫ﻣﯽ ﺳﺎزﻳﻢ ، ﺷﻮری ژرف ﺑﻪ ﺟﺎی ﻣﯽ ﮔﺬارد ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدﻣﺎن از هﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﺬت ﺑﺒﺮﻳﻢ .‬ ‫62 ﻧﻮاﻣﺒﺮ 1191‬ ‫ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪم ، ﺑﻪ راﺳﺘﯽ روز رﺣﻤﺖ اﻟﻬﯽ ﻓﺮا رﺳﻴﺪﻩ ، ﭼﻮن ﺗﻮ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﺎ ، ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻣ ﯽ ﺁﻳ ﯽ ! ﻓﮑ ﺮ ﮐ ﺮدم‬ ‫ﺧﻮدم دﻋﻮﺗﺖ ﮐﻨﻢ ، اﻣﺎ از ﺷﻨﻴﺪن ﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻴﺪم ، و از ﺷﺎرﻟﻮت ﺧﻮاهﺶ ﮐﺮدم اﻳﻦ ﮐﺎر را ﺑﻪ ﺟﺎی ﻣﻦ ﺑﮑﻨﺪ .ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ای ﮐﻪ در ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﯽ .‬ ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ، در اﻳﻦ روزهﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎرم اﻳﻦ ﺑﻮدﻩ ﮐﻪ ﺑﻪ وﺿﻊ ﺧﺎﻧﻪ ام ﺳﺮ و ﺳﺎﻣﺎن ﺑﺪهﻢ . اﺛﺎﺛﻴﻪ را ﻣﺮﺗﺐ ﻣﯽ ﮐ ﻨﻢ ،‬ ‫اﻣﺎ اﻓﺰون ﺑﺮ ﺁن ، اﺷﻴﺎی ﻋﺘﻴﻘﻪ ای را ﻧﻴﺰ ﮐﻪ در ﻗﻠﺐ و ذهﻦ ﻣﻦ ﺟﺎی دارﻧﺪ ، ﺗﻤﻴﺰ ﮐﺮدﻩ ام و از درون ﺳ ﺎﻳﻪ ه ﺎی‬ ‫ﮐﻬﻨﯽ ﮐﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻨﺰل ﮔﺎﻩ ﺁن هﺎ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺁزادﺷﺎن ﮐﺮدﻩ ام . ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺮاﻗﯽ ﮐﻪ در اﻳﻦ روزهﺎ ﻧﺎﭼ ﺎر ﺑ ﻪ ﭘ ﺬﻳﺮش اش‬ ‫هﺴﺘﻴﻢ ، ﺧﻮد ﺳﻮدﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ ؛ ﭼﻴﺰهﺎی ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺰرگ را ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﻮان از دور دﻳﺪ .‬ ‫7 ﻓﻮرﻳﻪ 2191‬ ‫اﻣﺮوز ﻗﻠﺒﻢ ﺁرام اﺳ ﺖ ، و ﺁراﻣ ﺶ و ﺷ ﺎدی ﺟ ﺎﻳﮕﺰﻳﻦ دل ﻧﮕﺮاﻧ ﯽ ه ﺎی هﻤﻴ ﺸﮕﯽ ام ﺷ ﺪﻩ . دﻳ ﺸﺐ ﻋﻴ ﺴﯽ را در‬ ‫ﺧﻮاب دﻳﺪم .‬ ‫هﻤﺎن ﭼﻬﺮﻩ ﻣﻬﺮﺑﺎن ، ﺁن ﭼﺸﻢ هﺎی درﺷﺖ ﺳﻴﺎﻩ ﮐﻪ ﺷﻌﻠﻪ ور ﻣﯽ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ و ﺑﻪ ﺟﻠﻮﺧﻴﺮﻩ ه ﺴﺘﻨﺪ ، ﺁن ﭘﺎه ﺎی ﺧ ﺎک‬ ‫ﺁﻟﻮد ، ﺁن ﺻﻨﺪل هﺎی ﻓﺮﺳﻮدﻩ . و ﺣﻀﻮر ﻧﻴﺮوﻣﻨ ﺪ روﺣ ﺶ ، ﺑ ﺎ ﺁراﻣ ﺶ ﺁﻧ ﺎن ﮐ ﻪ ﻣ ﯽ داﻧﻨ ﺪ ﭼﮕﻮﻧ ﻪ ﺑﺎﻳ ﺪ ﺑ ﻪ زﻧ ﺪﮔﯽ‬ ‫راﺳﺖ ﺑﻨﮕﺮﻧﺪ ، ﺑﺮ هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺴﺘﻮﻟﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد .‬ ‫ﺁﻩ ، ﻣﺎری ﻋﺰﻳﺰم ، ﺑﺮای ﭼﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ هﺮ ﺷﺐ ﺧﻮاب ﻋﻴﺴﯽ را ﺑﺒﻴﻨﻢ ؟ ﺑﺮای ﭼﻪ ﻧﻤﯽ ﺗ ﻮاﻧﻢ ﺑ ﺎ هﻤ ﺎن ﺁراﻣ ﺸﯽ‬ ‫ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد ﺑﻨﮕﺮم ﮐﻪ او ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ در ﻳﮏ روﻳﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ ؟ ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ روی اﻳﻦ زﻣﻴﻦ ، ﺑﺎ هﻴﭻ ﮐﺲ‬ ‫دﻳﺪار ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ هﻤﭽﻮن او ، ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎدﻩ ، و ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﺎﺷﺪ ؟‬ ‫01 ﻣﺎرس 2191‬ ‫ﻣﺎری ، ﻣﺎری ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ ، ﺗﻮ را ﺑ ﻪ ﺧ ﺪا ﺳ ﻮﮔﻨﺪ ، ﭼﮕﻮﻧ ﻪ ﻣ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﯽ ﮔﻤ ﺎن ﮐﻨ ﯽ ﮐ ﻪ از ﺗ ﻮ ﺑﻴ ﺸﺘﺮ رﻧ ﺞ دﻳ ﺪﻩ ام ﺗ ﺎ‬ ‫ﺷﺎدی ؟ ﭼﻪ ﺳﺒﺐ ﺷﺪﻩ اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﯽ ؟‬ ‫هﻴﭻ ﮐﺲ درﺳﺖ ﻧﻤﯽ داﻧﺪ ﻣﺮز ﺑﻴﻦ دﻟﺸﺎدی و درد ﮐﺠﺎ اﺳﺖ ؛ اﻏﻠﺐ ﻣﯽ اﻧﺪﻳﺸﻢ ﺟﺪاﻳﯽ ﺁن هﺎ ازه ﻢ ﻏﻴ ﺮ ﻣﻤﮑ ﻦ‬ ‫اﺳﺖ .‬ ‫ﻣ ﺎری ، ﺗ ﻮ ﺁن ﻗ ﺪر ﺷ ﺎدی ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ ﻣ ﯽ ﺑﺨ ﺸﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﮔﺮﻳ ﻪ در ﻣ ﯽ ﺁﻳ ﻢ ، و ﺁن ﻗ ﺪر رﻧﺠ ﻢ ﻣ ﯽ ده ﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ‬ ‫ﺧﻨﺪﻩ ﻣﯽ اﻓﺘﻢ .‬ ‫7 ژوﺋﻦ 2191‬ ‫ﺧﻴﺎل ﺣﻘﺮﻳﺎﻟﺖ ﻣﻄﻠﻖ را ﻣﯽ ﺑﻴﻨﺪ ، - ﺟﺎﻳﯽ را ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ، اﮐﻨﻮن و ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻪ هﻢ ﻣﯽ رﺳﻨﺪ .....‬ ‫ﺧﻴﺎل ﻧﻪ ﺑﻪ واﻗﻌﻴﺖ ﻇﺎهﺮ ﻣﺤﺪود اﺳﺖ و ﻧﻪ ﺑﻪ ﻳﮏ ﻣﮑﺎن . هﻤﻪ ﺟﺎ ﻣ ﯽ زﻳ ﺪ . در ﮐ ﺎﻧﻮن اﺳ ﺖ و ارﺗﻌ ﺎش ه ﺎی‬ ‫ﺗﻤ ﺎﻣﯽ ﺣﻠﻘ ﻪ ه ﺎﻳﯽ را اﺣ ﺴﺎس ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ ﮐ ﺷ ﺮق و ﻏ ﺮب ﺑ ﻪ ﮔﻮﻧ ﻪ ای ﻣﺠ ﺎزی در ﺁن ﺟ ﺎی دارﻧ ﺪ . ﺧﻴ ﺎل ، ﺣﻴ ﺎت‬ ‫ﺁزادی ذهﻦ اﺳﺖ . ﺑﻪ ﺟﻨﺒﻪ هﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن هﺮ ﭼﻴﺰ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ ... ﺧﻴﺎل رو ﺑ ﻪ ﺗﻌ ﺎﻟﯽ ﻧ ﺪارد ، ﻧﻤ ﯽ ﺧ ﻮاهﻴﻢ رو‬ ‫ﺑﻪ ﺗﻌﺎﻟﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ، ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاهﻴﻢ ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻴﻢ .‬ ‫دوﺳﺖ دارم ﺳﺮاﺳﺮ زﻧﺪﮔﯽ ای را ﮐﻪ در ﻣﻦ هﺴﺖ ، ﺑﺰﻳﻢ و هﺮ ﻟﺤﻈﻪ را ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺘﺶ درک ﮐﻨﻢ .‬ ‫ﻣﺎری ، ﻓﻬﻤﻴﺪم ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ ﮐﻪ از ﺗﻮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺁﻣﺪ ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﻘﺎرت و ﺗﺮﺳﯽ در ﺧﻮد ﻣﻦ ﺑﻮد .‬ ‫41 اوت 2191‬ ‫ﻣ ﺎری ، در ﺗﻮﻓ ﺎن ﭼ ﻪ ه ﺴﺖ ﮐ ﻪ ﻣ ﺮا ﭼﻨ ﻴﻦ ﺑ ﻪ ﺟﻨ ﺒﺶ ﻣ ﯽ ﺁورد ؟ ﭼ ﺮا ﺑ ﻪ هﻨﮕ ﺎم وزش ﺗﻮﻓ ﺎن ، ﺑ ﺲ ﺑﻬﺘ ﺮ و‬ ‫ﻧﻴﺮوﻣﻨﺪ ﺗﺮ و از زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮم ؟ ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ، و ﺑﺎز ﺗﻮﻓﺎن را ﺑﺲ ﺑﻴﺶ ﺗﺮ ، ﺑ ﻴﺶ ﺗ ﺮ از ه ﺮ ﭼﻴ ﺰی در ﻃﺒﻴﻌ ﺖ‬ ‫دوﺳﺖ دارم .‬ ‫22 اﮐﺘﺒﺮ 2191‬ ‫ﻣﺎری ، ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﻴﺰﺗﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰ ﺁن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ و ﻣﻦ ، هﻤﻴﺸﻪ ، در ﺳ ﺮزﻣﻴﻨﯽ ﻧﺎﺷ ﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑ ﺮای دﻳﮕ ﺮان ، ﺑ ﺎ ه ﻢ‬ ‫ﻗﺪم ﻣﯽ زﻧﻴﻢ . ه ﺮ دو ، دﺳ ﺖ هﺎﻣ ﺎن را دراز ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﻴﻢ ﺗ ﺎ ﺑﻬ ﺮﻩ ﺧ ﻮد را از زﻧ ﺪﮔﯽ ﺑﮕﻴ ﺮﻳﻢ ، و زﻧ ﺪﮔﯽ ﺑ ﻪ راﺳ ﺘﯽ‬ ‫ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪ اﺳﺖ .‬ ‫52 دﺳﺎﻣﺒﺮ 2191 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻣﺎری ، ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺮای ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮاﺑﻢ ، ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎرم ، و ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺮﻳﻨﻢ ﺑﺮﻧﺎﻣ ﻪ رﻳ ﺰی ﮐ ﻨﻢ . هﻤﻴ ﺸﻪ ﻣ ﯽ ﺷ ﻨﻮﻳﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﻣ ﯽ ﮔﻮﻳﻨ ﺪ هﻤ ﻪ ﻗﺎدرﻧ ﺪ ه ﺮ روز در ﺳ ﺎﻋﺖ ﻣﻌﻴﻨ ﯽ ﺑﻴ ﺪار ﺷ ﻮﻧﺪ ، ﭼ ﺎی ﺑﻨﻮﺷ ﻨﺪ ، و ﺑ ﻪ ﺑ ﺴﺘﺮ ﺑﺮوﻧ ﺪ – و از اﻳ ﻦ‬ ‫اﻧﻀﺒﺎط ﺧﺸﻨﻮدﻧﺪ .‬ ‫از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ، اﻳﻦ ﻣﺮدم هﻤﻴﺸﻪ ﻓﻘﻂ هﻤﺎن ﻳﮏ روز را زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ .‬ ‫اﮔﺮ ﺑﺘﻮاﻧﻢ در ﻗﻠﺐ ﻳﮏ اﻧﺴﺎن ، ﮔﻮﺷﻪ ای ﺗﺎزﻩ را ﺑﻪ او ﺑﻨﻤﺎﻳﺎﻧﻢ ، ﺑﻴﻬﻮدﻩ ﻧﺰﻳﺴﺘﻪ ام . ﻣﻮﺿﻮع ﺧﻮد زﻧﺪﮔﯽ اﺳﺖ‬ ‫، ﻧﻪ ﺷﻌﻒ ﻳﺎ درد ﻳﺎ ﺷﺎدی ﻳﺎ ﻧﺎﺷﺎدی . ﻧﻔﺮت ﺑﻪ هﻤﺎن اﻧﺪازﻩ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ ﺧﻮب اﺳ ﺖ – ﻳ ﮏ دﺷ ﻤﻦ ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ ﺑ ﻪ‬ ‫ﺧﻮﺑﯽ ﻳﮏ دوﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﺮای ﺧﻮد زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻦ – زﻧﺪﮔﯽ ات را ﺑﺰی . ﺳﭙﺲ ﺑﻪ راﺳﺘﯽ دوﺳﺖ اﻧﺴﺎن ﺧﻮاهﯽ ﺷﺪ .‬ ‫ﻣﻦ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﺁﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﺬارم ﭼﻴﺰهﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ، رخ ﺑﺪهﻨﺪ ، ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮای ﺣﻮادث ﻏﻴ ﺮ ﻣﺘﺮﻗﺒ ﻪ ﺁﻣ ﺎدﻩ ﺑ ﻮد . ﺑ ﺮای‬ ‫ﻣﻦ ، هﺮ روزی ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﺬرد ﺗﻔﺎوت دارد ، و وﻗﺘﯽ هﺸﺘﺎد ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺸﻮد ، هﻤﭽﻨﺎن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ هﺎﻳﯽ ﺧﻮاهﻢ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ‬ ‫درون و ﺑﻴﺮوﻧﻢ را دﮔﺮﮔﻮن ﮐﻨﺪ . وﻗﺘﯽ ﭘﻴﺮی ﻓﺮا ﻣﯽ رﺳﺪ ، دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﮐﺎرهﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﮐﺮدﻩ ام ﻧﺨ ﻮاهﻢ اﻧﺪﻳ ﺸﻴﺪ ، دﻳﮕ ﺮ‬ ‫ﮔﺬﺷﻪ اﺳﺖ . ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ از هﺮ ﻟﺤﻈﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻪ هﻨﻮز ﺑﺮاﻳﻢ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪﻩ ، اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﮐﻨﻢ .‬ ‫ﻧﻪ ﺑﺮای ﻣﺴﺎﻳﻞ ﻣﻬﻢ ، ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﺮای ﮐﺎرهﺎی ﺧﺮد ﺑﺮﻧﺎﻣ ﻪ داد . ﺁن ﮐ ﻪ ﺑ ﺮای ﮐﺎره ﺎی ﻣﻬ ﻢ ﺑﺮﻧﺎﻣ ﻪ ﻣ ﯽ‬ ‫رﻳﺰد ، هﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻳﻞ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫92 دﺳﺎﻣﺒﺮ 2191 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری ( ﻧﺎﻣﻪ ﻣﺎری ﺑﻪ ﺟﺒﺮان‬ ‫ﻋﺸﻖ او هﻤﭽﻮن ﺧﻮد ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺁرام ﺑﺨﺶ اﺳﺖ . ﺑ ﺮای ﺁدم ه ﻴﭻ ﻣﻌﻴ ﺎری ﺗﻌﻴ ﻴﻦ ﻧﻤ ﯽ ﮐﻨ ﺪ ، ه ﻴﭻ ﭼﻴ ﺰ را ﺑ ﺮای‬ ‫ﺁدم اﻧﺘﺨﺎب ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ، ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﺣﻘﻴﻘﺖ وﺟﻮد ﺁدم را ﻣﯽ ﭘﺬﻳﺮد ، درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ . ﻣﻦ ﺣﻘﻴﻘﯽ هﺴﺘﻢ ، او ﻧﻴﺰ :‬ ‫اﻳﻦ دو ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ را دوﺳﺖ دارﻧﺪ – هﻤﻴﻦ !‬ ‫61 ﻣﻪ 3191‬ ‫ﻳﮏ اﻧﺴﺎن ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺁزاد ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﯽ ﺑﺰرگ ﺑﻮدن ، اﻣﺎ هﻴﭻ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺰرگ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﯽ ﺁزاد ﺑﻮدن .‬ ‫03 اﮐﺘﺒﺮ 3191‬ ‫ﺑﺮای ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﻮﺷﯽ هﺮ ﺁﻧﭽﻪ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣ ﻦ ﻣ ﯽ ﮔ ﻮﻳﯽ ، ﺗﻮﺿ ﻴﺢ ﺑ ﺪهﯽ ؟ ﻗﻠ ﺐ ﻣ ﻦ ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ ﻓﺮاﺗ ﺮ از ﺁن واژﻩ‬ ‫هﺎی ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ را ﺑﻔﻬﻤﺪ . ﺁﻳﺎ ﺑﻪ ادراک ﻣﻦ اﻋﺘﻤﺎد ﻧﺪاری ؟‬ ‫و ﺧﻮاهﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، ﺧﻮاهﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻦ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ اﺳﺖ ، ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﺁزردﻩ ﻣﯽ ﺷﻮد . ﻳ ﮏ ﮐ ﺎرد‬ ‫ﻓﻮﻻدی ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﻦ را ﺑﺒﺮد ، اﻣﺎ ﻳﮏ ﭼﺎﻗﻮی ﻣﻮﻣﯽ ، هﺮﮔﺰ . واژﻩ هﺎ و ﺣﺮﮐﺎت ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺎر ، ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ‬ ‫ﺳﺒﺐ اﺣﺘﻴﺎط ﻣﻦ در اﺣﺴﺎﺳﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﻮاهﻨﺪ ﺷﺪ .‬ ‫هﺮ ﭼﻴﺰﺳﻄﺤﯽ ای در ﻣﺠﺎدﻟﻪ هﺎی ﻣﺎ ، ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد . ﺑﭙ ﺬﻳﺮ ، درک ﮐ ﻦ ، ﺧﻠﻴ ﻞ ﺑﻴ ﺪی‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ از اﻳﻦ ﺑﺎدهﺎ ﺑﻠﺮزد !‬ ‫ﻓﻘﻂ ﻧﻴﻤﯽ از ﻣﻦ اﻳﻨﺠﺎ در ﺑﻮﺳﺘﻮن اﺳﺖ ؛ دوﺳﺖ دارم ﺳﻮار ﻗﻄ ﺎر ﻧﻴﻮﻳ ﻮرک ﺑ ﺸﻮم و ﺑ ﺎ ﭼ ﺸﻤﻬﺎی ﺧ ﻮدم ﺗ ﻮ را‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻢ . ﺗﻮ ﻧﻴﺎزی ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاری ، ﻧﻴﺰ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻳﺪن ؛ ﺑﻮدن در ﮐﻨﺎر ﺗﻮ ، ﻣﺮا واﻣﯽ دارد اﺣﺴﺎس ﮐﻨﻢ اﻧﺴﺎن‬ ‫ﮐﺎﻣﻠﯽ هﺴﺘﻢ .‬ ‫01 ژاﻧﻮﻳﻪ 4191) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫اﻣﺮوزﮔﻔﺖ :"ﻣﺎری ، ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ ﺑﺮای ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﺑﺮگ ﺳﺒﺰ ﺑﺎﺷﻢ ، ﮐﻪ هﻮا ﻣﯽ ﺟﻨﺒﺎﻧﺪش ﺗﺎ درﺳﺖ هﻤﺎهﻨﮓ ﺑﺎ‬ ‫ﺷﻮر ﺁن ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﺪ . و ﭼﻨﻴﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . "‬ ‫1 ﻣﺎرس 4191‬ ‫اﻏﻠﺐ ﺧﻮد را در ﺣﺎل زﻳﺴﺘﻦ ﺑﺮ ﺑﺎﻻی ﮐﻮهﯽ ، در ﺗﻮﻓﺎن ﺧﻴﺰﺗﺮﻳﻦ ) و ﻧ ﻪ ﺳ ﺮدﺗﺮﻳﻦ ( ﺳ ﺮزﻣﻴﻦ ﺟﻬ ﺎن ﺗ ﺼﻮر‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . ﺁﻳﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺎﻳﯽ وﺟﻮد دارد ؟ اﮔﺮ وﺟﻮد دارد ، روزی ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺧ ﻮاهﻢ رﻓ ﺖ ، و ﻗﻠ ﺒﻢ را ﺑ ﻪ ﻧﻘﺎﺷ ﯽ و ﺷ ﻌﺮ‬ ‫ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺧﻮاهﻢ ﮐﺮد .‬ ‫5 ﺁورﻳﻞ 4191‬ ‫ﻣﺎری ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ ، دﻳﺮزﻣﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺳﮑﻮت ﻣﺎﻧﺪﻩ ام . ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐ ﻨﻢ ، ﺑ ﺴﻴﺎر ﻣ ﯽ ﺧ ﻮاﺑﻢ ، و اﺣ ﺴﺎس ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ‬ ‫ﺁن هﻤﻪ ﮐﺎر ، هﻤﭽﻮن ﺧﻮاب ، از ﻣﻴﻞ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎزم ﻣﯽ دارد .‬ ‫ﻣﺎری ، ﺳﺎﻟﻬﺎ هﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﺬرﻧﺪ ، اﻧﺰواﻳﯽ ﮐﻪ در دروﻧﻢ ﺟﺎی دارد ، ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺑﻴﺸﺘﺮی ﺁﺷﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻧﻈﺎرﻩ اﺑﺪﻳﺖ اﺳ ﺖ ، ﻧﮕﺮﻳ ﺴﺘﻦ ﺑ ﻪ ﺗﻤ ﺎﻣﯽ اﻣﮑ ﺎن ه ﺎ و ادراک ه ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ ﻋ ﺸﻖ ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ ﺑ ﺮ ﻣ ﺎ ﺑﻴ ﺎورد . ﺑ ﺎ‬ ‫اﻳﻨﺤﺎل ، ﻣﺮدم در ﺑﺮاﺑﺮ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﺎدﻩ ، ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﯽ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ، و اﻳﻦ ﻣﺮا از ﺁﻧﻬﺎ دور ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪ اﺳ ﺖ و اﻧ ﺴﺎن ﺗﻨ ﮓ ﭼ ﺸﻢ . ﮔ ﻮﻳﯽ ﻣﻐ ﺎﮐﯽ ﻣﻴ ﺎن زﻧ ﺪﮔﯽ و ﻧ ﻮع ﺑ ﺸﺮ وﺟ ﻮد دارد . و – ﺑ ﺮای‬ ‫ﻋﺒﻮر از اﻳﻦ ﻣﻐﺎک – ﺷﻬﺎﻣﺖ ﻟﻤﺲ ﮐﺮدن روح ﺧﻮد و دﮔﺮﮔﻮن ﮐﺮدن ﺳﻮی ﺁن ﻻزم اﺳﺖ . ﺁﻳﺎ ﺣﺴﺮت ﺳﺰاﺳﺖ ؟‬ ‫اﻳﻨﺠﺎ در ﻧﻴﻮﻳﻮرک ، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮدم ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ، ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮدﻩ و ﻣﻮدب دﻳﺪﻩ ام . اﻳﻨﺎن در ﻣﻴﺎن ﻓ ﺮدوس و دوزخ ، در‬ ‫ﻣﻴﺎن هﻤﻪ و هﻴﭻ در ﻧﻮﺳﺎن اﻧ ﺪ . اﻣ ﺎ ﮔ ﻮﻳﯽ اﻳ ﻦ را ﺟ ﺪی ﻧﻤ ﯽ ﮔﻴﺮﻧ ﺪ ، و هﻤﭽﻨ ﺎن ﻧﻴ ﮏ رﻓﺘ ﺎر ﻣ ﯽ زﻳﻨ ﺪ ، و وﻗﺘ ﯽ‬ ‫ﮐﺴﯽ را ﻣﻼﻗﺎت ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ، ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زﻧﻨﺪ .‬ ‫62 ﺁورﻳﻞ 4191 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫هﻤﻴﺸﻪ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﻴﺪم ﭘﻮل ﺗﻮ را ﺑﭙ ﺬﻳﺮم . هﻤ ﻮارﻩ از ﺧ ﻮدم ﻣ ﯽ ﭘﺮﺳ ﻴﺪم ﺁﻳ ﺎ اﻳ ﻦ ﮐ ﺎر درﺳ ﺖ اﺳ ﺖ ؟ ﺑﺎره ﺎ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮوم و ﺗﻮ را ﺑﺮای هﻤﻴﺸﻪ ﺗﺮک ﮐﻨﻢ ، اﻣﺎ هﺮ ﺑﺎر ﻣﯽ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪم : " او ﺧﻴﻠﯽ ﭼﻴﺰه ﺎ ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ دادﻩ ! ﮔﻤ ﺎن‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻣﻦ ﺁدم ﻧﺎﺳﭙﺎﺳﯽ هﺴﺘﻢ . ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ واﺑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ه ﺎی ﺗ ﻮ ، ﺑ ﺮاﻳﻢ ﻳ ﮏ دﺷ ﻨﺎم ، ﻳ ﮏ ﺷ ﮑﻨﺠﻪ‬ ‫ﺑﻮد .‬ ‫ﺗﻮ ﺑﺎ ﺷﺎدی ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ دادی ، و ﻣﻦ ﺑﺎ رﻧﺞ ﻣﯽ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻢ . اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ، ﻗﻮل ﻣﯽ ده ﻢ دﻳﮕ ﺮ هﺮﮔ ﺰ اﻳﻨﮕﻮﻧ ﻪ رﻓﺘ ﺎر‬ ‫ﻧﮑﻨﻢ ، اﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪهﯽ ، هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﮏ ﺧﻮاهﺪ ﺑﻮد . اﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺪهﯽ ، ﺑﺎز هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﮏ اﺳﺖ . اﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭘﻮل‬ ‫ﺑﺪهﯽ و ﺑﺨﻮاهﯽ ﮐﻪ ﺁن را ﺑﺎزﮔﺮداﻧﻢ ، هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻋﺎﻟﯽ ﺧﻮاهﺪ ﺑﻮد .‬ ‫هﻤﻴ ﺸﻪ از ﭘ ﺬﻳﺮﻓﺘﻦ هﺪﻳ ﻪ ﻣ ﯽ ﺗﺮﺳ ﻴﺪم . هﺪﻳ ﻪ دﭘﭽ ﺎر اﺣ ﺴﺎس ﮔﻨ ﺎﻩ و رﻧﺠ ﻢ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮد .... ﮔﻤ ﺎن ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم ه ﺮ‬ ‫ﺧﻮاهﺸﯽ ﻋﻮﺿﯽ ﺧﻮاهﺪ داﺷﺖ . ﻓﻘﻂ اﻳﻨﮏ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﮐﻪ اﻳﻦ ﭘﻮل روﺷﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﭼﻘﺪر ﺑﻪ ﮐ ﺎرم ، ﺑ ﻪ ﺧ ﻮدم ، اﻳﻤ ﺎن‬ ‫داری .‬ ‫ﮔﻮش ﮐﻦ ، ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﭘﻮل ، ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻮهﺒﺖ زﻧﺪﮔﯽ را ارزاﻧﯽ ﺮدﻩ ای . ﻣﻦ زﻧﺪﮔﯽ را ﺑﯽ اﻳ ﻦ ﺷ ﻮر ، ﺑ ﺪون‬ ‫اﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاهﻢ . اﻳﻦ روزهﺎ ﻣﺮدم هﻤﻪ ﻣﺮدﻩ اﻧﺪ ، ﭼﻮن ﮐﺴﯽ را ﻧﻤﯽ ﻳﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ دوﺳﺘﺶ ﺑﺪارﻧﺪ.‬ ‫3 ﻣﻪ 4191‬ ‫ﺑﺮﮐﺖ روز ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ ای ﮐﻪ ﺑﺎ هﻢ ﮔﺬراﻧ ﺪﻳﻢ ، هﻨ ﻮز در روح ﻣ ﻦ اﺳ ﺖ . ه ﺰار ﺑ ﺎر ﺳ ﺎﻋﺖ ه ﺎﻳﯽ را ﮐ ﻪ ﭘﻬﻠ ﻮ ﺑ ﻪ‬ ‫ﭘﻬﻠﻮی هﻢ ﺑﻮدﻳﻢ ، ﻣﺮور ﮐﺮدﻩ ام ؛ ﺑﯽ ﺗﻮﻗﻒ واژﻩ هﺎﻳﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ ، ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ؛ و هﺮﺑﺎر ﮔ ﻮﻳﯽ ﺑﻬﺘ ﺮ‬ ‫درک ﺷﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺻﺪای ﺗﻮ را ﻣﯽ ﺷﻨﻮم ، ﻧﺮﻣﯽ و ﺣﻘﻴﻘﺖ زﻧ ﺪﮔﯽ ﭘ ﻴﺶ روﻳ ﻢ ﭘﺪﻳ ﺪار ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد . ه ﺮ ﺑ ﺎر ﮐ ﻪ ده ﺎﻧﻢ را ﻣ ﯽ‬ ‫ﮔﺸﺎﻳﻢ ﺗﺎ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﺪهﻢ ، ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻏﺮﻳﺐ ، ﺧﻮد را روﺷﻦ و ﻣﻄﻤﺌﻦ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .‬ ‫ﺗﻮ ﻗﺎدری ﮐﺎری ﺑﮑﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ، ﺑﺮ ﺑﺨﺸﯽ درﺧﺸﺎن ﺗﺮ و روﺷﻦ ﺗﺮ از وﺟﻮد ﺧﻮدم دﺳﺖ ﺑﮕﺬارم .‬ ‫42 ﻣﻪ 4191‬ ‫ﻣ ﯽ ﺧ ﻮاهﻢ دراز ﻣ ﺪﺗﯽ در دﺷ ﺖ ﻗ ﺪم ﺑ ﺰﻧﻢ . ﻣ ﺎری ، ﻓﻘ ﻂ ﻓﮑ ﺮش را ﺑﮑ ﻦ ﮐ ﻪ در ﻳ ﮏ روز زﻳﺒ ﺎ و ﮔ ﺮم ، در‬ ‫ﺧﺎرج ﺷﻬﺮ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻴﻢ ، و – ﻧﺎﮔﻬﺎن – درﺳﺖ در وﺳﻂ ﺟﺎدﻩ ، ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺗﻮﻓﺎن ﺷﻮﻳﻢ !‬ ‫ﭼﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ ای ! ﺁﻳﺎ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﻴﺰﺗﺮ از اﻳﻦ هﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺑﺎ ﺟﻨﺒﺶ در ﺁﺳﻤﺎن ، ﻧﻴﺮو و ﺣﻴﺎت‬ ‫ﻣﯽ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪ ؟‬ ‫ﺑﮕﺬار ﭼﻬﺎر دﻳﻮاری اﺗﺎق ﺧﻮد را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﮕ ﺬارﻳﻢ ، ﻣ ﺎری . ﺑﮕ ﺬار ﺑ ﻪ ﻣﮑﺎﻧﻬ ﺎی دوراﻓﺘ ﺎدﻩ ﺑ ﺮوﻳﻢ ، و اﻧ ﺪﮐﯽ‬ ‫ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﻢ . ﺗﻨﻬﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﭼﻴﺰی را ﺑﻔﻬﻤﻢ ﮐﻪ ﺁن را ﺑﺮای ﺗﻮ ﺑﺎزﮔﻮ ﮐﻨﻢ . اﻳﻦ را ﭘ ﻴﺶ از اﻳ ﻦ ﮔﻔﺘ ﻪ ام ، و‬ ‫هﻤﻴﺸﻪ ﺗﮑﺮارش ﺧﻮاهﻢ ﮐﺮد .‬ ‫02ژوﺋﻦ 4191 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻣﺎری ، ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﭼﻴ ﺰی را ﮐ ﻪ در زﻧ ﺪﮔﯽ ام ﻧﻘﺎﺷ ﯽ ﮐ ﺮدﻩ ام ، ﺑ ﻪ ﺗ ﻮ ﻧ ﺸﺎن ﺑ ﺪهﻢ : ﻳ ﮏ ﺗ ﺼﻮﻳﺮ -‬ ‫ﺑﻴﺮون ﮐﺸﻴﺪﻩ از درون ﺧﺎﻃﺮات - از ﻣﺎدرم .‬ ‫ﺗﺼﻮﻳﺮی از روح او اﺳﺖ – ﺑﺪون ﻧﻴﺮﻧﮓ هﺎی زﻳﺒﺎﻳﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻳﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﮑﻨﻴﮑﻬﺎی ﻧﻘﺎﺷﯽ . اﻳ ﻦ ﺗ ﺼﻮﻳﺮ ، او‬ ‫را دﻗﻴﻘﺎ ﺑﻪ هﻤﺎن ﺷﮑﻠﯽ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﯽ دهﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ . روح او ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ ، در هﻤﺎن ﻋﻈﻤﺖ ﺳﺎدﻩ اش .‬ ‫ً‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﻣﺎدرم را ﺑﺒﻴﻨﻢ ﮐﻪ دﻳﺪﮔﺎﻧﻢ را ﻣﯽ ﺑﻨﺪم ؛ ﻧﻘﺎﺷ ﯽ ﭼﻴ ﺴﺖ ؟ ﮔ ﺴﺘﺮش ﺑﻴﻨ ﺎﻳﯽ ، هﻤ ﺎن ﮔﻮﻧ ﻪ ﮐ ﻪ‬ ‫ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﮔﺴﺘﺮش ﺷﻨﻮاﻳﯽ اﺳﺖ . وﻗﺘﯽ ﭼﻴﺰی ﻣﯽ ﺁﻓﺮﻳﻨﻢ ، ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ هﻤ ﻪ ﺑﻴﻨﺪﻳ ﺸﻨﺪ : ﺟﻬ ﺎن ه ﺎی دﻳﮕ ﺮ ، ﺧﺎﻣﻮﺷ ﯽ‬ ‫هﺎ ، ﺟﺪاﻳﯽ هﺎ ، ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ هﺎ ، ﻓﺎﺻﻠﻪ هﺎی دﻳﮕﺮی وﺟﻮد دارﻧﺪ ....... – ﺟﺎﻳﯽ ﮐ زﻧ ﺪﮔﯽ ﺧ ﻮد را در اوج ﺷ ﺪﺗﺶ‬ ‫ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﯽ دهﺪ . ﺑﻴﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮوﻳﻢ .‬ ‫02 ژوﺋﻦ 4191) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻣﺎری ، ﮔﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﺮدﻩ ای ، اﺷﺘﺒﺎﻩ در اﺟﺘﻨﺎب از راﺑﻄﻪ ای ﺻ ﻤﻴﻤﯽ ﺗ ﺮ ﻣﻴ ﺎن ﻣ ﺎ . ﻳ ﮏ اﻧ ﺴﺎن ، از‬ ‫ﻧﻈ ﺮ اﺣ ﺴﺎﺳﺎت ، ﺗﻮﺳ ﻂ ﺳ ﻪ ﭼﻴ ﺰ ه ﺪاﻳﺖ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد : ﻣﻨﻄ ﻖ ، دل و ﺷ ﻬﻮت . ه ﺮ ﮐ ﺪام از اﻳ ﻦ ﺳ ﻪ ، در دورﻩ ای‬ ‫ﻣﺸﺨﺺ زﻧﺪﮔﯽ را هﺪاﻳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . ﺳﺎﻟﻬﺎی ﺳﺎل ، ﻓﻘﻂ ﻣﻨﻄﻖ و دل رهﻨﻤﺎی ﻣﻦ ﺑﻮدﻩ اﻧﺪ ، اﻣﺎ اﻳﻨﮏ ...‬ ‫ﺑﻪ ﻣ ﻦ ﮔﻔﺘ ﯽ : ﺧﻠﻴ ﻞ ﻋﺰﻳ ﺰم ، هﻤ ﻪ ﭼﻴ ﺰ را ﺑ ﻪ ﻓ ﺮدا و ﻓ ﺮدا واﮔ ﺬار ﮐﻨ ﻴﻢ . و در اﻳ ﻦ ﺳ ﺎﻋﺖ ه ﺎ ، ﻣ ﻦ اﺣ ﺴﺎس‬ ‫ﺣﻘﺎرت و ﺧﺎﻣﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﻳﻞ ﻣﻬﻢ ﭼﻨﺎن رﻓﺘﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﻳﯽ هﻴﭻ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .‬ ‫ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻘﻢ . ﺗﻤﻨﺎی ﭼﻴﺰی ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﺁن دارم ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاهﯽ . هﺮ ﺑﺎر هﻤﺪﻳﮕﺮ را ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﻢ ، ﺗﻮ ﺳﺮاﺳﺮ ﻓ ﻀﺎ‬ ‫را ﺑﻪ ﺟﺎی ﻣﻦ ﭘﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ .‬ ‫ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻘﻢ ، و ﻣﯽ داﻧﻢ ﺑﺮﺧﻮرد ﺻﻤﻴﻤﯽ ، زﻣﺎن ﺧﻮدش را دارد ، و ﺳﭙﺲ ﻣﯽ ﮔﺬرد .‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮاهﻢ هﻴﭻ ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻬﻤﯽ در ﻣﻴﺎن ﻣﺎ ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﻮد ، ﭼﻮن ﻧﻤﯽ داﻧﻴﻢ ﭘﺲ از اﻳﻦ ﻟﺤﻈ ﻪ ﭼ ﻪ رخ ﺧﻮاه ﺪ داد .‬ ‫راﺑﻄﻪ ﻣﺎ ﻗﻮی و ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ ، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ داﻧﻢ اﻳﻦ راﺑﻄﻪ ، ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺮزهﺎی ﻣﺤﺪود ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﺸﻖ را ﺑﺮدارد.‬ ‫در هﺮ ﺣ ﺎل ، ﺧ ﻮد را دردﺳ ﺘﺎن ﺗ ﻮ ﻣ ﯽ ﮔ ﺬارم . ﻳ ﮏ اﻧ ﺴﺎن ، ﺗﻨﻬ ﺎ زﻣ ﺎﻧﯽ ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ ﺧ ﻮد را در دﺳ ﺘﺎن ﮐ ﺴﯽ‬ ‫ﺑﮕﺬارد ﮐﻪ ﻋﺸﻘﺶ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ ، ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ اﻳﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ ، ﺁزادی ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ .‬ ‫و ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻘﻢ ، ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﯽ وﺟﻮدم . ﻣﻮهﺎی ﺳﺮم ، ﻧﻮک ﻧﺎﺧﻨﻬﺎﻳﻢ ، هﻤﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ از اﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺗﻮ هﺴﺘﻨﺪ ، ﻣﺎری .‬ ‫8 ژوﺋﻴﻪ 4191‬ ‫ﺗﻮ ﻣﻮهﺒﺖ ادراک را داری ، ﻣﺎری ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ . ﺗﻮ هﻤﭽﻮن روح اﻋﻈﻢ هﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻧﺴﺎن ﻧﺰدﻳ ﮏ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد ، ﻧ ﻪ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮای ﺗﻘﺴﻴﻢ روزهﺎی ﺧﻮد ﺑﺎ او ، ﮐﻪ ﺑﺮای ﮐﺎری ﺑﺲ ﺷﮕﺮف ﺗﺮ . از زﻣ ﺎﻧﯽ ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ ﻣﻮﺿ ﻮع را داﻧ ﺴﺘﻪ ام ،‬ ‫ﻣﻌﺠﺰﻩ اﻳﻦ ﻣﻮهﺒﺖ ﺗﻮ روزهﺎ و ﺷﺒﻬﺎی ﻣﺮا ﺑﻪ ﺳﻮی ﮐﻤﺎل دﮔﺮﮔﻮن ﮐﺮدﻩ اﺳﺖ .‬ ‫هﻤﻴﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم اﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﻣﺎ را درک ﮐﻨ ﺪ ، اﻳ ﻦ ادراک ﻣﻨﺠ ﺮ ﺑ ﻪ ﺑﺮدﮔ ﯽ ﻣ ﺎ ﺧﻮاه ﺪ ﺷ ﺪ – ﺑﺎﻳ ﺪ ﺑ ﻪ ﺑﻬ ﺎی‬ ‫درک ﺷﺪﻧﻤﺎن - هﺮ ﭼﻴﺰی را ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ . ﺑ ﺎ اﻳ ﻦ وﺟ ﻮد ، ادراک ﺗ ﻮ ، ﺻ ﻠﺢ و ﺁزادی ای ژرف ﺗ ﺮ از ﺁﻧﭽ ﻪ ﺗ ﺎ ﮐﻨ ﻮن‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮدﻩ ام ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ . در ﺁن دو ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻼﻗﺎت ﻣﺎ ﺑﺎ هﻢ ، ﺗﻮ ﻧﻘﻄﻪ ای ﺗﺎرﻳﮏ را در ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﮐﺸﻒ ﮐﺮدی‬ ‫؛ از ﺳﻴﻨﻪ ام ﺑﻴﺮون ﮐﺸﻴﺪی ، ﻟﻤﺴﺶ ﮐﺮدی ، و ﺑﺮای هﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪ – و زﻧﺠﻴﺮهﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺑﻨﺪ ﻣﯽ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ،‬ ‫ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ .‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮ را رﺳﺘﮕﺎر ﮐﻨﺪ .‬ ‫22 ژوﺋﻴﻪ 4191‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ :زﻳﺒﺎﻳﯽ هﺎی ﺑﺴﻴﺎری در ﺗﻮ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻢ ، ﭼﻮن ﻣ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﯽ رﻧ ﺞ ﺑﺒ ﺮی . ﻣ ﺎری ﻋﺰﻳ ﺰم ، ﻧﺎﻣ ﻪ ﺗ ﻮ ﭘﻴ ﺎم‬ ‫ﻣﻬﻢ دﻳﮕﺮی ﺑﺮای ﻣﻦ ﺑﻮد .‬ ‫اﻣﻴﺪوارم روزهﺎی ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ ات در ﮐﻮهﺴﺘﺎن ، و رهﺎﻳﯽ از هﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺣﻘﻴﻘﯽ ﻧﻴﺴﺖ ، دﻟﭙﺬﻳﺮ ﺑﺎﺷﺪ ، و ﺑﺘ ﻮاﻧﯽ ﺳ ﺎدﻩ‬ ‫و راﺳﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯽ .‬ ‫در هﺮ ﺣﺎل ، ﻣﻦ ﺁﻧﺠﺎ هﺴﺘﻢ ، و اﻣﻴﺪوارم اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ، ﺑﺮای ﺗﻮ هﻢ هﻤﭽﻮن ﻣﻦ ﺣﻘﻴﻘﯽ ﺑﺎﺷﺪ .‬ ‫در ﺳﮑﻮت ﻗﺪم زدﻩ ام ، ﻏﺮق اﻧﺪﻳﺸﻪ ، و ﺗﺎزﻩ هﺎی ﺑﺴﻴﺎری در روﺣﻢ ﭘﺪﻳﺪار ﺷﺪﻩ اﺳ ﺖ . دﻟ ﻢ ﻣ ﯽ ﺧﻮاه ﺪ ﺑﺘ ﻮاﻧﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﮑﻞ ﺑﺨﺸﻢ ، اﻣﺎ دﺳﺘﺎﻧﻢ ﻗﺎدر ﺑﻪ هﻤﺮاهﯽ ﺑﺎ ﺗﺨﻴﻠﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .‬ ‫ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪم ، ﺑﻪ هﻤ ﻴﻦ راﺿ ﯽ ه ﺴﺘﻢ ﮐ ﻪ ﺑﻴﻨﺪﻳ ﺸﻢ ﻣ ﺎ دو ﻧﻔ ﺮ ﻣ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻴﻢ اﻳ ﻦ ﺟﻬ ﺎن را ﭘ ﺸﺖ ﺳ ﺮ ﺑﮕ ﺬارﻳﻢ و ﺑ ﻪ‬ ‫ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺣﻘﻴﻘﯽ ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﺟﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻴﻢ در ﺁن زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻴﻢ ، ﺟﺎﻳﯽ ﮐﻪ هﻤﻴﺸﻪ ﺁرزوﻳﺶ را داﺷﺘﻪ اﻳﻢ .‬ ‫ﺷﺐ زﻳﺒﺎﻳﯽ اﺳﺖ ﻣﺎری ﻋﺰﻳﺰم . ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮ را رﺳﺘﮕﺎر ﮐﻨﺪ .‬ ‫7 اوت 4191‬ ‫ﻳﮏ هﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ در اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻏﺮﻳﺐ ﺑﻮﺳﺘﻮن هﺴﺘﻢ . هﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﻮﺷ ﻢ ، ﻧﻤ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻢ ﮐ ﺎر ﮐ ﻨﻢ ﻳ ﺎ ﺑﻴﻨﺪﻳ ﺸﻢ . ﺑ ﻪ‬ ‫ﻣﻌﺎﺷﺮت ﺧﻮدم ﺑﺎ اﻳﻦ ﻣﺮدم ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮدﻩ اداﻣﻪ ﻣﯽ دهﻢ ، اﻣﺎ اﺷﺘﺮاک ﻣﻦ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺲ اﻧﺪک اﺳﺖ .‬ ‫ﻣﺎری ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻼﻳﯽ ﺑﺮ ﺳﺮم ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﺮدم را ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻢ و ﻣﻴﺪاﻧﻢ ﺳﺮﺷﺖ ﺷ ﺎن ﻧﻴ ﮏ اﺳ ﺖ . اﻣ ﺎ وﻗﺘ ﯽ در ﮐﻨ ﺎر‬ ‫ﺁﻧﻬﺎ هﺴﺘﻢ ، ﻧﺎﺑﺮدﺑﺎری ای ﺷﻴﻄﺎﻧﯽ ، ﺗﻤﻨﺎﻳﯽ ﻏﺮﻳﺐ ﺑﺮای ﺁزردن ﺁﻧﻬﺎ دارم . وﻗﺘﯽ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻨﺪ ، ذهﻨﻢ ﻣﯽ ﮐﻮﺷﺪ‬ ‫از ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺪا ﺷﻮد و ﺑ ﻪ ﺳ ﻮی ﺳ ﺮزﻣﻴﻨﻬﺎی دور ﭘ ﺮواز ﮐﻨ ﺪ ، هﻤﭽ ﻮن ﭘﺮﻧ ﺪﻩ ای ﮐ ﻪ رﻳ ﺴﻤﺎﻧﯽ دراز ﺑ ﻪ ﭘﺎه ﺎﻳﺶ ﺑ ﺴﺘﻪ‬ ‫اﺳﺖ .‬ ‫ﺳﭙﺲ هﻢ ﻣﻴﻬﻨﺎﻧﻢ را در ﺳﻮرﻳﻪ ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﯽ ﺁورم ، و در ﻣﯽ ﻳﺎﺑﻢ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﮐﻤﺘﺮ ﺁزارم ﻣ ﯽ دادﻧ ﺪ ، ﭼ ﻮن ﻣﺮدﻣ ﯽ‬ ‫ﺳﺎدﻩ هﺴﺘﻨﺪ و ﭼﻮن ﻧﻤﯽ ﮐﻮﺷﻨﺪ هﻤﻮارﻩ ﺧﻮد را ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻨﻤﺎﻳﺎﻧﻨﺪ.‬ ‫اﺷﺨﺎﺻﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﻣﯽ ﮐﻮﺷﻨﺪ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﺑﻴﺸﺘﺮ از هﻤﻴﺸﻪ ﻧﻔﺮت اﻧﮕﻴﺰ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ .‬ ‫7 اوت 4191‬ ‫اﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﮐﻪ اﻳﻨﮏ ﺳﺮاﺳﺮ اروﭘﺎ را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ، هﻤﻪ ﻣﺮدم ﺟﻬﺎن را درﮔﻴﺮ ﮐﺮدﻩ اﺳﺖ ؛ ﻮ و ﻣﻦ ﻧﻴﺰ در اﻳ ﻦ‬ ‫ﻧﺒﺮد ﻣﯽ ﺟﻨﮕﻴﻢ .‬ ‫اﻧﺴﺎن ﺑﺨﺸﯽ از ﻃﺒﻴﻌﺖ اﺳ ﺖ . ه ﺮ ﺳ ﺎل ، ﻋﻨﺎﺻ ﺮ ﻃﺒﻴﻌ ﺖ ﺑ ﻪ ه ﻢ اﻋ ﻼم ﺟﻨ ﮓ ﻣ ﯽ ﮐﻨﻨ ﺪ : زﻣ ﺴﺘﺎن در ﺑﺮاﺑ ﺮ‬ ‫ﻧﻴﺮوهﺎی ﺑﻬﺎر و ، اﻳﻦ ﻧﻴﺰ هﻤﭽﻮن ﺟﻨﮕﻬﺎی ﺁدﻣﻴﺎن وﻳﺮاﻧﮕﺮ اﺳﺖ . ﻣﺎ ه ﻢ ﺑﺎﻳ ﺪ اﻳ ﻦ ﻓﺮﺁﻳﻨ ﺪ را از ﺳ ﺮ ﺑﮕ ﺬراﻧﻴﻢ ، و‬ ‫در ﺑﺴﻴﺎری از ﻣﻮارد ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮای ﭼﻴﺰی ﮐﻪ ﺧﻮب ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ ، ﺑﻤﻴﺮﻳﻢ .‬ ‫ﺁﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻳﮏ ﺻﻠﺢ اﺑﺪی ﻣﯽ ﺟﻨﮕﻨﺪ ، هﻤﭽﻮن ﺷﺎﻋﺮان ﺟ ﻮاﻧﯽ ه ﺴﺘﻨﺪ ﮐ ﻪ ﻧﻤ ﯽ ﺧﻮاهﻨ ﺪ ﺑﻬ ﺎر هﺮﮔ ﺰ ﭘﺎﻳ ﺎن‬ ‫ﮔﻴﺮد . اﻧﺴﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻨﮕﻴﺪن ﺑﺮای ﻧﻴﺖ هﺎ و روﻳﺎهﺎی ﺧﻮد را ﺑﻴﺎﻣﻮزد ، ﭼﻮن اﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺸﯽ از اﻣﺎﻧﺖ ﭘﺮوردﮔ ﺎر در‬ ‫اﻳﻦ ﺳﻴﺎرﻩ اﺳﺖ .‬ ‫هﻴﭽﮑﺲ ﺑﺮای ﻓﺮارﺳﻴﺪن زﻣﺴﺘﺎن ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻳﺪ ، ﻧﻴﺰ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﻬﺎر ، ﺁﻏﺎز ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﮔﻠﻬﺎ در دﺷﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، ﮐﺴﯽ‬ ‫ﻧﻤﯽ رﻗﺼﺪ . ﻣﺮدﻣﯽ هﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎی ﺳﺮد را از ﺷﺒﻬﺎی ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن دوﺳ ﺖ ﺗ ﺮ دارﻧ ﺪ . ﺁﻳ ﺎ ﺳ ﺰاوار اﺳ ﺖ ﺑ ﺪﻳﻦ اﻓ ﺮاد‬ ‫ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ : ﺷﻤﺎ ﻗﻠﺐ ﻧﺪارﻳﺪ ، ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ را ﻧﺎﺑﻮد ﺧﻮاهﺪ ﮐﺮد و ﻧﻤ ﯽ ﮔﺮﻳﻴ ﺪ . ﺷ ﮑﻮﻩ و زﻳﺒ ﺎﻳﯽ ﺗﺎﺑ ﺴﺘﺎن‬ ‫ﻣﺮدﻩ اﺳﺖ و ﺷﻤﺎ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﻣﯽ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ؟‬ ‫ﻣﺎری ، ﺑﺮای هﻤﻴﻦ ﺟﻨﮕﯽ اﺑﺪی در ﮐﺎر اﺳﺖ .‬ ‫در هﺮ ﺣﺎل ، هﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﺨﻮاهﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻨﮓ ﺑﺮای ﻣﺮگ را ﻓﺮا ﺑﺨﻮاﻧﺪ . هﺮ ﺁﻧﭽﻪ در اﻳﻦ زﻣ ﻴﻦ رخ ﻣ ﯽ ده ﺪ‬ ‫، ﺟﻨﮕﯽ ﺑﺮای زﻧﺪﮔﯽ اﺳﺖ .‬ ‫6 دﺳﺎﻣﺒﺮ 4191‬ ‫در ﻧﺎﻣﻪ ات ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ : ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮ را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ و ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ . هﺮ ﭼﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﯽ ، او ﻧﺰدﻳﮏ ﺗﺮ اﺳﺖ .‬ ‫از اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ، ﻧﺎﻣﻪ هﺎ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎهﻢ ﻣﯽ ﺁﻳﻨﺪ . ﺑﺮای ﺗﺎﺑﻠﻮی ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻋﻈﻴﻢ ، 0052 دﻻر ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﻗﻴﻤﺖ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﻧﺪ . ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﮐﺴﯽ ﺑﺨﻮاهﺪ از ﻳﮏ هﻨﺮﻣﻨﺪ ﮔﻤﻨﺎم ﭼﻴﺰی ﺑﺨﺮد ، اﻣﺎ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﺧﺎﻧﻢ وﻳﻠﺴﻮن ﺳ ﺮی‬ ‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﺎ زد و ﮔﻔﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاهﺪ ﻳﮏ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﺨﺮد .‬ ‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ اﻳﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮ ، ﻳﮑﯽ از ﭼﻴﺰهﺎی ﺑﺴﻴﺎری ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳ ﺪ از ﺁﻧﻬ ﺎ دﺳ ﺖ ﺑ ﺮدارﻳﻢ ﺗ ﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨ ﺪ ﺑ ﻪ ﻣﮑﺎﻧﻬ ﺎﻳﯽ‬ ‫دورﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ ؟‬ ‫اﻳﻦ ﻧﻘﺎﺷﯽ هﺎ دﻳﮕﺮ ﺑﺨﺸﯽ از زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ . هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ روی ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐ ﺮدم ، ﺑ ﺴﻴﺎر ﺁﻣ ﻮﺧﺘﻢ . هﻨ ﻮز‬ ‫هﻢ ، اﮔﺮ ﺑﮕﺬارم راﻩ ﺧﻮد را ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﻨﺪ ، ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺁﻣﻮزم .‬ ‫82 دﺳﺎﻣﺒﺮ 4191‬ ‫ﻣﺎری ، ﭼﻴﺰی در ﻓﮑﺮت هﺴﺖ ؟ اﻧﮕﺎر ﭼﻴﺰی هﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯽ ﺣﻠﺶ ﮐﻨﯽ .‬ اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ _ ﺷﻬﻮت _ ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻞ ﻧﻴﺴﺖ . و هﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮاهﺪ ﺑﻮد . ﻣ ﺎ ه ﺮ ﭼﻴ ﺰ زﻳ ﺎن ﺁوری را ﻣ ﯽ ﭘ ﺬﻳﺮﻳﻢ ، ﭼ ﻮن‬ ‫راﻩ دﻳﮕﺮی ﻧﺪارﻳﻢ ؛ ﻣﮕﺮ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ اﻳﻦ ﺷﺮاﻳﻂ واﻗﻌﯽ هﺴﺘﻨﺪ ، و ﻓﻘﺪان ﺁزادی ﻣﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺪارد .‬ ‫ﺁن ﺷﺐ ، ﺑﻌﺪ از رﻓﺘﻦ ﺗﻮ ، اداﻣﻪ ﺷ ﺐ را ﺑ ﻪ ﺧ ﺎﻃﺮ ﺗ ﻮ ﮔﺮﻳ ﺴﺘﻢ . ﻣ ﯽ ﮔ ﺬارﻳﻢ ﭼﻴ ﺰی ﮐ ﻪ ﺑﺨ ﺸﯽ از راﺑﻄ ﻪ ﺑ ﻴﻦ‬ ‫اﻧﺴﺎﻧﻬﺎی ﻋﺎدی و ﭘﺮﺷﻮر اﺳﺖ ، از ﮐﻨﺎر ﻣﺎ ﺑﮕﺬرد .‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﻳﺎد ﺑﻴﺎورم ، ﺁﻳﺎ ﺁن ﭼﻪ رخ داد ، ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﺑﻮد ؟ اﮔﺮ اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ و ﺣﺴﺎس ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ ، ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺁن ﭼﻪ‬ ‫را ﮐﻪ رخ داد ، ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻴﻢ . اﻣﺎ ﻋﺸﻖ – ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﯽ – در ﭘﻴﺶ ﺷﻬﻮت ﺑﺴﻴﺎر ﮐﻤ ﺮو اﺳ ﺖ . ﺑ ﻪ ﺁﻧﭽ ﻪ در ﻃ ﻮل‬ ‫دﻩ روز رخ داد ﺧﻮاهﻢ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ، ﭼﺮا ﮐﻪ – هﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ در زﻧﺪﮔﯽ هﺮ ﮐﺴﯽ هﺴﺖ – ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﻢ و ﺑﻨﻴﺎدی اﺳﺖ .‬ ‫و ﺑ ﻪ اﻳ ﻦ ﻧﺘﻴﺠ ﻪ رﺳ ﻴﺪم ﮐ ﻪ ﺗ ﻮ و ﻣ ﻦ ، دﻳﮕ ﺮ ﻧﺒﺎﻳ ﺪ درﺑ ﺎرﻩ اﻳ ﻦ ﻣﻮﺿ ﻮع ﺻ ﺤﺒﺖ ﮐﻨ ﻴﻢ ، ﭼ ﻮن ﺑ ﺮای ﺑﻴ ﺎن ه ﺮ‬ ‫اﺣﺴﺎس ﺧﻮد ﺁزاد ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ .‬ ‫13 دﺳﺎﻣﺒﺮ 4191) ﻣﺎری هﺴﮑﻞ در دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ (‬ ‫]…[‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻠﻴﻞ ﮔﻔﺘﻢ ﻟﻮﻟﻪ ﮐﺸﯽ ﺁب ﮔﺮم ﺧﺮاب ﺷﺪﻩ اﺳﺖ .‬ ‫ﺧﻠﻴﻞ ﮔﻔﺖ : " ﻗﻄﻌﻪ ای اﻳﻦ اﻧﺪازﻩ ﻣﺤﮑﻢ و ﻣﻘﺎوم ، ﮐﻪ هﻤﭽﻮن ﻗﻄﺎری رو ﺑﻪ ﺳﻮی ﺑﺎﻻی ﺗﭙﻪ دارد ، ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ‬ ‫ﺧﺮاب ﺷﻮد ، ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻳﺦ زدن ﻗﻄﺮﻩ هﺎب در درون ﺧﻮدش . "‬ ‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﮑﺮ اﻓﺘﺎدم ﮐﻪ هﺮ ﭼﻴﺰی ﺷﮑﺴﺖ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮی و ﻗﺪرت ﺧﻮد را دارد .‬ ‫]…[‬ ‫82 دﺳﺎﻣﺒﺮ 5191‬ ‫در اﻳﻦ ﺳﻪ هﻔﺘﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮاﺑﻴﺪﻩ ام . ﺑﻪ هﺰار ﮐﺎری اﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻩ ام ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﻣﺴﺎل اﻧﺠﺎم دهﻢ ؛ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪم‬ ‫، ﮐﻪ هﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮاﻧﻢ روﻳﺎهﺎﻳﻢ را ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺨﺸﻢ . ﭘﻴﺶ ازﺗﺤﻘﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎز ﻣﯽ اﻳﺴﺘﻢ . هﻤﻮارﻩ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺳ ﺎﻳﻪ ای از‬ ‫ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ دﺳﺖ ﻣﯽ ﻳﺎزم .‬ ‫ﻋﺎدت ﮐﺮدﻩ ام از دﻳﺪن ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺎرم را ﻣﯽ ﺳﺘﺎﻳﻨﺪ ، ﻟﺬت ﺑﺒﺮم – اﻣ ﺎ اﻳﻨ ﮏ ﻏﻤﮕﻴ ﻨﻢ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ – ﭼ ﺮا ﮐ ﻪ ه ﺮ‬ ‫ﺳﺘﺎﻳﺸﯽ ، ﺁﻧﭽﻪ را ﮐﻪ هﻨﻮز اﻧﺠﺎم ﻧﺪادﻩ ام ﺑﻪ ﻳﺎدم ﻣﯽ ﺁورد ، و ﺑﺎز دوﺳﺖ دارم ﺁﻧﭽﻪ را ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ام اﻧﺠﺎم ﺑﺪهﻢ ، ﺑﻪ‬ ‫ﻳﺎد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ . ﻣﯽ داﻧﻢ ، ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ اﺳﺖ ، ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ؟‬ ‫دﻳﺸﺐ ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻢ : ﺷﻌﻮر ﻳﮏ ﮔﻴﺎﻩ ، در وﺳﻂ زﻣﺴﺘﺎن ، از ﺗﺎﺑ ﺴﺘﺎن ﮔﺬﺷ ﺘﻪ ﻧﻤ ﯽ ﺁﻳ ﺪ ، از ﺑﻬ ﺎری ﻣ ﯽ ﺁﻳ ﺪ ﮐ ﻪ‬ ‫ﻓﺮا ﻣﯽ رﺳﺪ .00ﮔﻴﺎﻩ ﺑﻪ روزهﺎي ﮐﻪ رﻓﺘﻪ ، ﻧﻤﯽ اﻧﺪﻳﺸﺪ ، ﺑﻪ روزهﺎﻳﯽ ﻣ ﯽ اﻧﺪﻳ ﺸﺪ ﮐ ﻪ ﻣ ﯽ ﺁﻳ ﺪ . اﮔ ﺮ ﮔﻴﺎه ﺎن ﻳﻘ ﻴﻦ‬ ‫ِ‬ ‫دارﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺎر ﺧﻮاهﺪ ﺁﻣﺪ ، ﭼﺮا ﻣﺎ – اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ – ﺑﺎور ﻧﺪارﻳﻢ ﮐﻪ روزی ﺧﻮاهﻴﻢ ﺗﻮاﻧ ﺴﺖ ﺑ ﻪ ه ﺮ ﺁﻧﭽ ﻪ ﻣ ﯽ ﺧ ﻮاهﻴﻢ ،‬ ‫دﺳﺖ ﻳﺎﺑﻴﻢ ؟‬ ‫2 ﻓﻮرﻳﻪ 5191 ) ﻣﺎری هﺴﮑﻞ ﺑﻪ ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮان ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ (‬ ‫ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻬﺮورزﻳﺪن ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻨﻴﺎدی اﻧﺴﺎن اﺳﺖ . و اﮔﺮ ﻣ ﺎ راﻩ ﺣ ﻞ ﺁن را ﺑﻴ ﺎﺑﻴﻢ – ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ه ﺮ ﭼ ﻪ ﻣﻤﮑ ﻦ اﺳ ﺖ ،‬ ‫ﻣﻬﺮ ﺑﻮرزﻳﻢ – در ﻣﯽ ﻳﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻋﺸﻖ ورزﻳﺪن را دوﺳ ﺖ دارد ، و ه ﻴﭻ ﻋ ﺸﻖ دﻳﮕ ﺮی ، ﭘﺎﻳ ﺪارﺗﺮ ،‬ ‫وﺟﻮد ﻧﺪارد .‬ ‫9 ﻓﻮرﻳﻪ 5191‬ ‫ﻣ ﺎری دﻟﺒﻨ ﺪم . ﺷ ﺎﻳﺪ ﺳ ﮑﻮﺗﻢ را درک ﻧﻤ ﯽ ﮐﻨ ﯽ . اﻣ ﺎ اﺣ ﺴﺎس ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ ﺗ ﻮ ﻧﻴ ﺰ ﺧ ﺎﻣﻮش ه ﺴﺘﯽ . اﻳ ﻦ روزه ﺎی‬ ‫ﺳﮑﻮت ﻣﻦ ، روزهﺎی ﺳﮑﻮت ﺗﻮ ﻧﻴﺰ هﺴﺘﻨﺪ . ﺑﺪان ، درک ﮐ ﻦ ، ﮐ ﻪ ﺑ ﺪون ﺗ ﻮ اﻧﺠ ﺎم دادن هﺮﮐ ﺎری ﺑ ﺮاﻳﻢ ﻧ ﺎﻣﻤﮑﻦ‬ ‫اﺳﺖ – و ﻣﻦ ﺑﻪ روح ﺗﻮ در زﻧﺪﮔﯽ روزاﻧﻪ ام ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪم .‬ ‫ﻳﮑﯽ از هﻤﻴﻦ روزهﺎی ﺳﺮد ، در اﺗﺎﻗﯽ ﺑﺪون ﺑﺨﺎری ، ﺑﺎ راﻳﺪر ﻣﻼﻗﺎت ﮐﺮدم . ﮔﺮداﮔﺮدش هﻤ ﻪ ﭼﻴ ﺰ ﮐﺜﻴ ﻒ و‬ ‫ﻧﺎرﺗﺐ ﺑﻮد ، اﻣﺎ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﺗﺼﻤﻴﻢ دارد ﺑﻪ هﻤﺎن ﺷﻴﻮﻩ ای ﺑﺰﻳﺪ ﮐﻪ هﻤﻮارﻩ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳ ﺖ . ﭘ ﻮل دارد ، اﻣ ﺎ ﺑ ﻪ ﺁن‬ ‫ﻧﻤﯽ اﻧﺪﻳﺸﺪ ؛ اﻧﺪﻳﺸﻪ او دﻳﮕﺮ در اﻳﻦ ﺳﻴﺎرﻩ ﻧﻴﺴﺖ و ﻓﺮاﺳﻮی روﻳﺎهﺎی ﺷﺨﺼﯽ اش ﺳﻴﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫ﺷﻌﺮی را ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑ ﻮد ، ﺧﻮاﻧ ﺪ و ﮔﺮﻳ ﺴﺖ . ﺳ ﭙﺲ ﮔﻔ ﺖ : ﺑ ﺴﻴﺎر زﻳﺒﺎﺳ ﺖ . از ﺳ ﺮم زﻳ ﺎد اﺳ ﺖ . ﺳ ﺰاوارش‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻢ .‬ ‫دﻣﯽ ﺳﮑﻮت ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ ، و ﺳﭙﺲ ﺁﻏﺎز ﺑﻪ ﺳ ﺨﻦ ﮔﻔ ﺘﻦ ﮐ ﺮد : ﭘ ﻴﺶ از اﻳ ﻦ ، ﺑ ﻪ ﻓﺮﺳ ﺘﺎدن ﻧﺎﻣ ﻪ ای ﺑ ﺮای ﺗ ﻮ ﻓﮑ ﺮ‬ ‫ﮐﺮدﻩ ام ، اﻣﺎ هﺮﮔﺰ اﻳﻦ ﮐﺎر را ﻧﮑﺮدم ، ﭼﻮن ﭘﻴﺶ از ﻧﻮﺷﺘﻦ ، ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ روﺣﻢ ﺑﻪ ﺟﺎی ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺮدد.‬ ‫41 ﻣﺎرس 5191‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﺧﻼف ﺁﻧﮑﻪ ﻣﮑﺒﺚ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ ، ﺻﺮﻓﺎ ﻗﺼﻪ ای ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻳﮏ اﺣﻤﻖ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷ ﻮد ، ﺳﺮﺷ ﺎر از ﺧ ﺸﻢ‬ ‫ً‬ ‫و هﻴﺎهﻮ ، ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻳﯽ ﺑﺪهﺪ ، ﻧﻴﺴﺖ . زﻧﺪﮔﯽ اﻧﺪﻳﺸﻪ ای ﻃﻮﻻﻧﯽ اﺳﺖ . اﻣﺎ – ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﺮا – ﻧﻤﯽ ﺧﻮاهﻨﺪ در‬ ‫اﻳﻦ اﻧﺪﻳﺸﻪ ﺑﺎ دﻳﮕﺮان ﺷ ﺮﻳﮏ ﺷ ﻮﻧﺪ .دﻳﮕ ﺮان زﻧ ﺪﮔﯽ را ﺑ ﻪ ﺳ ﻮﻳﯽ ﻣ ﯽ ﮐ ﺸﻨﺪ و ﻣ ﻦ ﺑ ﻪ ﺳ ﻮﻳﯽ دﻳﮕ ﺮ ، و ه ﻴﭻ ﮐ ﺪام‬ ‫دﻳﺮزﻣﺎﻧﯽ اﻳﻦ ﻧﺒﺮد ذهﻨﯽ را ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻴﻢ . ﻣﺎری ، ﻳﮑﯽ از ﭼﻴﺰهﺎی ﺑﺴﻴﺎری ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ رخ داد ، اﻳﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﻣ ﺎ‬ ‫اﻧﺪﻳﺸﻪ زﻧﺪﮔﯽ را ﺑﻪ ﻳﮏ ﺳﻮی ﻣﯽ ﮐﺸﻴﺪﻳﻢ ، و از اﻧﺰوای هﻤﺮاﻩ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﻴﺪﻳﻢ .‬ ‫ﮐﻨﻮن ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻨﺠﺎ را ﺗﺮک ﮐﻨﻢ و ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﺮوم . دﻓﺘﺮ ﻳﺎدداﺷﺘﻢ را ﺑ ﺮ ﻣ ﯽ دارم ﺗ ﺎ ﺑ ﺮای ﺗ ﻮ ﺑﻨﻮﻳ ﺴﻢ ؛‬ ‫هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، هﻤﻮارﻩ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯽ ﺷﻮم ﺑﻪ اﻧﮕﺎرﻩ هﺎﻳﻢ ﻧﻈﻢ ﺑﺨﺸﻢ .‬ ‫81 ﺁورﻳﻞ 5191‬ ‫ﺑﻠﻪ ، ﻣﺎری ، دو روزی ﮐﻪ ﺑﺎ هﻢ ﺑﻮدﻳﻢ ، ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد . وﻗﺘﯽ درﺑﺎرﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺳﺨﻦ ﻣ ﯽ ﮔ ﻮﻳﻴﻢ ، هﻤ ﻮارﻩ ﺣﻘﻴﻘ ﯽ ﺗ ﺮ‬ ‫از اﮐﻨ ﻮن و ﺁﻳﻨ ﺪﻩ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮﻳﻢ . ﺳ ﺎﻟﻬﺎی ﺑ ﺴﻴﺎر ، از دﻳ ﺪن ه ﺮ ﭼﻴ ﺰ زﻧ ﺪﻩ ای ﻣ ﯽ ﺗﺮﺳ ﻴﺪم – ﺗﺮﺳ ﯽ ﻧﺎﺷ ﯽ از ﻓﻘ ﺪان‬ ‫ﻋﻴﻨﻴﺖ ﮔﺮاﻳﯽ و ﺑﯽ ﭘﺮدﮔﯽ ﺑﺎ ﺧﻮدم . ﻧﻴﮏ ﺧﻮاه ﺪ ﺑ ﻮد اﮔ ﺮ ﺷ ﻬﺎﻣﺖ ﮔ ﺸﻮدن ﻗﻠ ﺒﻢ ، و ﺳ ﺨﻦ ﮔﻔ ﺘﻦ از درد را داﺷ ﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎﺷﻢ . ﻣﻦ هﻤﻴﺸﻪ در ﺳﮑﻮت رﻧﺞ ﻣﯽ ﺑﺮدم ، - و ﺳﮑﻮت ، ﻣﺎ را ﺑﻪ رﻧﺠﯽ ﭘﺮف ﺗﺮ وادار ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫ﺑﺎ اﻳﻦ وﺟﻮد ، ﺑﺮای ﺁﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺨﻦ ﻧﻤﯽ ﮔﻮﻳﻨﺪ ، ﺑﺴﻴﺎر ﺁﺳﺎن ﺗﺮ اﺳﺖ ؛ ﺁﻧﮕ ﺎﻩ ﮐ ﻪ ﻣ ﯽ ﮐﻮﺷ ﻴﻢ ﺑ ﻪ اﻓﮑﺎرﻣ ﺎن ﻧﻈ ﻢ‬ ‫ﺑﺨﺸﻴﻢ ، ﺑﻪ ﺁﺷﻔﺘﮕﯽ ﻣﺎن ﻋﺎدت ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ . ﻓﻘﻂ وﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ هﺴﺘﻢ ، ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد : هﻢ ﺻﺤﺒﺘﯽ ﻣﺎ را ﺑﻪ هﻢ ﻧﺰدﻳﮏ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، هﺮ ﭼﻴﺰ ﻧﺎﮔﻮاری را ﮐﻪ از ﻳﺎد رﻓﺘ ﻪ ، در ﮔﻮﺷ ﻪ ای ﻏﺒ ﺎر ﮔﺮﻓﺘ ﻪ از ﻧﺎه ﺸﻴﺎرﻳﻤﺎن ﺑ ﺮ ﺟ ﺎی ﻣﺎﻧ ﺪﻩ اﺳ ﺖ ،‬ ‫ﺳﺮﮐﻮب ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ .‬ ‫ﺳﮑﻮت ﻳﮕﺎﻧﻪ ای ﮐﻪ ﺑﺎ هﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ ، هﻤﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ هﻤﻮارﻩ درﮐﺶ ﮐﺮدﻩ اﻳﻢ ، ﺳﮑﻮﺗﻬﺎی دﻳﮕﺮ ﺑ ﯽ رﺣ ﻢ‬ ‫و ﻏﻴﺮ اﻧﺴﺎﻧﯽ هﺴﺘﻨﺪ .‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮ را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ ، ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪم . ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎ را در ﮐﻨﺎر هﻢ ﻧﮕﺎﻩ دارد .‬ ‫81 ﺁورﻳﻞ 5191 ) ﻣﺎری هﺴﮑﻞ درﺑﺎرﻩ ﺳﮑﻮت ﺑﻪ ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮان ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ (‬ ‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ هﺮﮔﺰ واژﻩ هﺎی ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ای را ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ام ، ﻳﺎ واژﻩ هﺎی ﺑ ﺴﻴﺎری را ﮐ ﻪ ﺟ ﺮات ﻧﮑ ﺮدم ﺑ ﺮ زﺑ ﺎن‬ ‫ﺑﻴﺎورم ، ﺑﺎور ﻧﮑﺮدﻩ ﺑﺎﺷﯽ ؛ ﺷﻴﻮﻩ ﻋﺸﻖ ورزﻳﺪن ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ اﺳﺖ ! اﮐﻨﻮن ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﭼﻘﺪر رﻧﺞ ﮐﺸﻴﺪﻩ‬ ‫ای ، و ﭼﻪ ﭼﻴﺰهﺎﻳﯽ در رور ﻧﮕﺎﻩ داﺷﺘﻦ دﻳﺮزﻣﺎن ﻣﺎ از هﻢ ﻧﻘﺶ ﺑﺎزی ﮐﺮدﻩ اﻧﺪ .‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ، ﺑﺎور ﮐﺮدم ﭼﻴﺰی ﮐﻪ ﻣﯽ رود ، هﺮﮔﺰ ﺑﺮ ﻧﻤ ﯽ ﮔ ﺮدد. ﺳ ﭙﺲ ﭘﺮﺳ ﻴﺪم ﻣﮕ ﺮ رو ح ﻣ ﺎ ﻣﻨﻄ ﻖ دارد ؟‬ ‫هﻴﭻ ﭘﺎﺳﺦ ﺁﻧﯽ ای ﻧﺸﻨﻴﺪم ، اﻣﺎ اﻧﺪﮐﯽ ﺑﻌﺪ ، روﻳﺎی ﻳﮏ ﮐﻮﻩ در ﺑﺮاﺑﺮم ﭘﺪﻳﺪار ﺷﺪ . و درﻳﺎﻓﺘﻢ ﮔﻨﺎﻩ از ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ‬ ‫، ﮐﻪ از ﺁن ﮐﻮﻩ اﺳﺖ .‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ هﻤﻪ ﺁن ﭼﻴﺰی ﮐ ﻪ ﮐﻮﺷ ﻴﺪﻩ ام ﻧ ﺎﺑﻮد ﮐ ﻨﻢ ، و ﺑ ﻪ ﺧ ﺎﻃﺮ دردی ﮐ ﻪ ﺑ ﺮ ﺗ ﻮ ﻓ ﺮو ﺁوردﻩ ام ، ﻣ ﺮا ﺑ ﺒﺨﺶ .‬ ﺧﻠﻴﻞ دﻟﺒﻨﺪم ، ﮔﻮﻳﯽ ﺑﺮای ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﻧﻮﻳﺴﻢ ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯽ ﻧﻮﻳﺴﻢ . و ﺑ ﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧ ﻪ ، روزﮔ ﺎرم ﺁرام ﺗ ﺮ اﺳ ﺖ ، ﭼ ﻮن ﺗ ﻮ‬ ‫هﻤﻴﺸﻪ در ﮐﻨﺎر ﻣﻦ هﺴﺘﯽ .‬ ‫در ﺁن ﮐﻮهﺴﺘﺎن ، هﺮ ﺟﺎ ﺑﺮوم ، ﻣﯽ ﺗﻮان هﻤﻮارﻩ ﺑﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﺁب در ﺟﻮﻳﺒﺎر ﮔﻮش ﺳﭙﺮد . ﺑﻪ هﻤ ﻴﻦ ﮔﻮﻧ ﻪ ، ه ﺮ‬ ‫ﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻢ ، ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺗﻮ را درک ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮی ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺟﺎری هﺴﺘﻨﺪ .‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮ را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ ، ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎ را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ .‬ ‫32ﻣﻪ 5191‬ ‫هﻤﻴﺸﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ درﺑﺎرﻩ ﺗﻮ ، هﻤﭽﻮن زﻧﺪﮔﯽ ای ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ ؛ اﻣﺎ هﺮﮔﺰ ﺑ ﺮ ﺧ ﻮدم روا‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ . اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاهﯽ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰی ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮد . در هﺮ ﺣ ﺎل ، اﺣ ﺴﺎس ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ ﺳ ﺮاﻧﺠﺎم ﻟﺤﻈ ﻪ‬ ‫ای ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺎن ﻣﺎ ﻓﺮا رﺳﻴﺪﻩ .‬ ‫ﺁﻧﮕ ﺎﻩ ﮐ ﻪ ﻳﮑ ﺪﻳﮕﺮ را ﺑﺒﻴﻨ ﻴﻢ ، در اﻳ ﻦ ﺑ ﺎرﻩ ﺑﻴ ﺸﺘﺮ ﺻ ﺤﺒﺖ ﺧ ﻮاهﻴﻢ ﮐ ﺮد – ﻧ ﻪ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﻣﻮﺿ ﻮﻋﯽ ﺗ ﺎزﻩ ﺑﺎﺷ ﺪ ،‬ ‫هﻤﭽﻮن ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﮐﻬﻦ درﺑﺎرﻩ ﺁن ﺳﺨﻦ ﺧﻮاهﻴﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻴﻮﻩ ای ﻧﻮﻳﻦ زﻧﺪﻩ اﺳﺖ .‬ ‫ﻣﺎری ، هﻤﻴﺸﻪ اﻋﺘﻘﺎد داﺷ ﺘﻢ ﮐ ﻪ ﻳ ﮏ ﻣﮑﺎﺷ ﻔﻪ ، ﺗﻨﻬ ﺎ ﮐ ﺸﻒ ﭼﻴ ﺰ ﻋﻈﻴﻤ ﯽ اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ ﭘﻴ ﺸﺎﭘﻴﺶ در درون ﺧ ﻮد ﻣ ﺎ‬ ‫وﺟ ﻮد داﺷ ﺘﻪ اﺳ ﺖ ، ﺑﺨ ﺸﯽ از ﻣ ﺎ ﮐ ﻪ ﺷ ﻬﺎﻣﺖ رﺧﻨ ﻪ در ﺁن را ﻧ ﺪارﻳﻢ – و ﺑﻨ ﺎﺑﺮاﻳﻦ ، اﺟ ﺎزﻩ ﻣ ﯽ ده ﺪ ﺁﻧﭽ ﻪ را ﮐ ﻪ‬ ‫ﺷﻬﺎﻣﺖ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدﻧﺶ را ﻧﺪارﻳﻢ ، ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻴﻢ .‬ ‫رﺷﺪ ﻣﺎ در ﮔﺮو ورود ﻣﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ راﺑﻄﻪ و ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ اﻳﻦ ﺑﺨﺶ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺘﺮ در درون ﻣﺎن اﺳﺖ .‬ ‫71 ژوﻳﻴﻪ 5191‬ ‫ﺗﻮ و ﻣﻦ – و هﺮ ﺁﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻮق زﻧﺪﮔﯽ زادﻩ ﻣﯽ ﺷﻮد – ﻣﯽ ﮐﻮﺷﻴﻢ ﺑﻪ ﻣﺮزهﺎی وﺟﻮد ﺧﻮد ﺑﺮﺳﻴﻢ ، ﻧﻪ ﻓﻘ ﻂ‬ ‫از راﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ؛ ﮐﻪ ﺗﻤﻨﺎی ﻣﺎ زﻳﺴﺘﻦ اﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑ ﻪ اﺳ ﺖ . و روح اﻳ ﻦ ﺟﻬ ﺎن ، هﻤ ﺎن ﮐ ﻪ هﻤ ﺎرﻩ دﮔﺮﮔ ﻮن ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد ،‬ ‫هﻤﺎن ﻣﻄﻠﻖ اﺳﺖ .‬ ‫ﺷﺎﻋﺮان ﺑﺰرگ ﮔﺬﺷﺘﻪ هﻤﻮارﻩ ﺧﻮد را ﺗﺴﻠﻴﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ . ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺼﺪی ﻣﺸﺨﺺ را ﻧﻤﯽ ﭘﻮﻳﻴﺪﻧ ﺪ ، و ﻧﻴ ﺰ‬ ‫ﻧﻤﯽ ﮐﻮﺷﻴﺪﻧﺪ ﭘﺮدﻩ از اﺳﺮار ﺑﺮدارﻧﺪ ؛ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ اﺟﺎزﻩ ﻣﯽ دادﻧﺪ روﺣ ﺸﺎن ﻓﺮﻣ ﺎﻧﺮوا ﺑﺎﺷ ﺪ ، رهﻨﻤﺎﺷ ﺎن ﺑﺎﺷ ﺪ ، در‬ ‫درون هﺴﺘﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ . ﻣﺮدم هﻤﻮارﻩ اﺳﺮار را ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ، و ﮔﺎﻩ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ؛ اﻣﺎ اﺳﺮار ﭘﺎﻳ ﺎن ﺧ ﻮد‬ ‫هﺴﺘﻨﺪ ، و زﻧﺪﮔﯽ ﭘﺎﻳﺎﻧﯽ ﻧﺪارد .‬ ‫ﻣﺎری ، ﻧﺎﻣﻪ ﺗﻮ زﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻔﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ از زﻧﺪﮔﯽ دﻳ ﺪﻩ ام . ﺗﺠﻠ ﯽ ای از ﺗﻤﻨ ﺎی ﻣﻘ ﺪس روﻳ ﺎروﻳﯽ ﺑ ﺎ ﺟﻬ ﺎن‬ ‫اﺳﺖ ، و ﺑﺮهﻨﻪ دﻳﺪن اﻳﻦ ﺟﻬﺎن . اﻳﻦ اﺳﺖ روح ﺷﻌﺮ زﻧﺪﮔﯽ .‬ ‫ﺷﺎﻋﺮان ﻧﻪ ﺁﻧﺎن اﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ، ﺁﻧﺎﻧﯽ هﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻗﻠﺒﯽ ﺳﺮﺷﺎر از اﻳﻦ روح ﻣﻘﺪس .‬ ‫2 اوت 5191‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم ﺗﻮان را ﺑﺮای ﺁزاد ﮐﺮدن ﺧﻮد از ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑ ﺮد ؛ ﺑﺎﻳ ﺪ هﻤﭽ ﻮن ﻣ ﺎدری ﺑ ﻪ دﻳ ﺮوز ﻧﮕﺮﻳ ﺴﺖ ، ﮐ ﻪ‬ ‫هﺮﭼﻨﺪ هﻨﻮز ﭼﻬﺮﻩ اش از رﻧﺞ ﺟﺪاﻳﯽ ﻣﻨﻘﺒﺾ اﺳﺖ ، از ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم رﺳﺎﻧﻴﺪﻩ ﺧﺸﻨﻮد اﺳﺖ .‬ ‫ﭘﻨﺞ ﺳﺎل دراز رﻧﺞ ژرف را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷ ﺘﻴﻢ ، اﻣ ﺎ اﻳ ﻦ ﺳ ﺎﻟﻬﺎ ﺑ ﺴﻴﺎر ﺧ ﻼق ﺑ ﻮدﻩ اﻧ ﺪ . در ﮔ ﺬر از اﻳ ﻦ ﺳ ﺎﻟﻬﺎ‬ ‫رﺷﺪ ﮐﺮدﻩ اﻳﻢ ، ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﺑﺪن ﻣﺎ را ﺳﺮاﺳﺮ داغ زﺧﻢ ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ .‬ ‫ﺑﺎ ﻧﻴﺮوﻳﯽ ﺑﻴﺸﺘﺮ ، ﺑﺎ ﺳﺎدﮔﯽ ﺑﻴﺸﺘﺮ روﺣﻤﺎن ، از اﻳﻦ دورﻩ ﺑﻴﺮون ﻣﯽ ﺁﻳﻴﻢ . ﺑﻠﻪ ، روح ﻣﺎ ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺎدﻩ اﺳﺖ ، و‬ ‫اﻳﻦ ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ اﻣﺘﻴﺎز ﻣﺎﺳﺖ . ﺗﻤﺎﻣﯽ رﺧﺪادهﺎی ﺣﺰن اﻧﮕﻴﺰ زﻧﺪﮔﯽ اﻧﺴﺎن - ﮐﻪ ﺟﻨﮓ اروﭘﺎ ﻳﮑ ﯽ از ﺁﻧﻬﺎﺳ ﺖ - در‬ ‫ﺟﻬﺖ ﻳﺎری اﻧﺴﺎن ﺑﺮای ﺳﺎدﻩ ﮐﺮدن روح ﺧﻮد ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ .‬ ‫ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺎورم ﮐﻪ ﭘﺮوردﮔﺎر ﺳﺎدﻩ ﺗﺮ از هﻤﻪ اﺳﺖ .‬ ‫ﻣﺎری ، ﺗﻮ ﻣﯽ داﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻤ ﺎﻣﯽ رواﺑ ﻂ اﻧ ﺴﺎﻧﯽ ، ﺑ ﻪ ﻓ ﺼﻠﻬﺎی ﮔﻮﻧ ﺎﮔﻮن ﺗﻘ ﺴﻴﻢ ﺷ ﺪﻩ اﻧ ﺪ . اﻳ ﻦ ﭘ ﻨﺞ ﺳ ﺎل ﮔﺬﺷ ﺘﻪ ،‬ ‫ﻓﺼﻞ دوﺳﺘﯽ ﻣﺎ ﺑﻮدﻩ اﻧﺪ . اﮐﻨﻮن در ﺁﻏﺎز دوراﻧﯽ ﻧﻮﻳﻦ هﺴﺘﻴﻢ ، دوراﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻪ ﺁﻟﻮد اﺳﺖ ، ﺳﺎدﻩ ﺗﺮ اﺳﺖ ، و‬ ‫ﺗﻮاﻧﺎﺗﺮ در ﻳﺎری ﻣﺎ ﺑﺮای ﺳﺎدﻩ ﮐﺮدن ﺁن ﮐﻪ هﺴﺘﻴﻢ .‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ اﻳﻦ دوران ﺧﻮب ﺑﻮد و اﻳﻦ دوران ﺑﺪ ؟ هﻤﻪ ﻓﺼﻠﻬﺎ ﺑﺨﺸﯽ از ﻃﺒﻴﻌﺖ هﺴﺘﻨﺪ . ﻣ ﺮگ ﺑﺨ ﺸﯽ‬ ‫از زﻧﺪﮔﯽ اﺳﺖ ، و هﺮﭼﻨﺪ در اﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﺑﺎرهﺎ ﻣﺮدﻩ ام ، اﻳﻦ داﻏﻬﺎ دﻳﮕﺮ در ﻣﻦ ﻧﻴ ﺴﺘﻨﺪ ، و ﻗﻠ ﺒﻢ ه ﻴﭻ ﺗﻠﺨ ﯽ ای‬ ‫در ﺧﻮد ﻧﺪارد .‬ ‫6 اﮐﺘﺒﺮ 5191‬ ‫ﺁﻧﭽﻪ روح ﻣﯽ اﻧﺪﻳﺸﺪ ، اﻏﻠ ﺐ ﺑ ﺮای اﻧ ﺴﺎﻧﯽ ﮐ ﻪ روﺣ ﯽ دارد ، ﻧﺎﺷ ﻨﺎﺧﺘﻪ اﺳ ﺖ . ﻣ ﺎ ﻗﻄﻌ ﺎ ﻋﻈ ﻴﻢ ﺗ ﺮ از ﺁﻧ ﻴﻢ ﮐ ﻪ‬ ‫ً‬ ‫ﻣﯽ اﻧﺪﻳﺸﻴﻢ .‬ ‫9 دﺳﺎﻣﺒﺮ 5191‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎی ﻋﺎﻟﯽ ﻧﺠﻮم ، هﺰار ﺑﺎر ﺳﭙﺎﺳﮕﺰارم . اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع هﺮﮔﺰ ﺑ ﺮاﻳﻢ ﺟﺎﻟ ﺐ ﻧﺒ ﻮدﻩ ، اﻣ ﺎ اﮐﻨ ﻮن‬ ‫ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻢ ﻧﺠﻮم ﺷﻴﻮﻩ ای ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮب ﺑﺮای درک اﻧﺴﺎن اﺳﺖ .‬ ‫ﻗﻮﻩ ﺗﺨﻴﻞ ﻣﺎ ﺁﻧﻘﺪر ﻣﺤﺪود اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑ ﻪ ﻧﺠ ﻮم ﻧﻴﺎزﻣﻨ ﺪﻳﻢ ﺗ ﺎ ﻣ ﺎ را ﺑ ﻪ ﺁن ﺳ ﻮی ﻗﺒﻴﻠ ﻪ ﻣ ﺎن ، ﻧﮋادﻣ ﺎن ، و ﭘ ﺪراﻧﻤﺎن‬ ‫ﺑﺒ ﺮد . ﺁﻧﮕ ﺎﻩ ﮐ ﻪ ذه ﻦ ﻣ ﺎ ، هﻤ ﻪ ﻣ ﺎ ، از ﺟﻬﺎﻧﻬ ﺎ و ﮐ ﺮات دﻳﮕ ﺮ ﺁﮔ ﺎﻩ ﺑ ﺸﻮد ، دﻳﮕ ﺮ روی ﺧ ﻮد را از ﻣ ﺸﮑﻼت‬ ‫هﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻧﻤﺎن ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮداﻧﻴﻢ .‬ ‫ﺗﻤﺎم روز ﮐﺎر ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ . ﺁﻩ ، ﻣ ﺎری ، دﻟ ﻢ ﻣ ﯽ ﺧﻮاه ﺪ ﻗﻠ ﺒﻢ را ﻣﻨﻔﺠ ﺮ ﮐ ﻨﻢ ﺗ ﺎ هﺮﺁﻧﭽ ﻪ در ﮔﺮﻓﺘ ﺎر اﺳ ﺖ ، ﺑﺘﻮاﻧ ﺪ‬ ‫ﺗﺮﮐﺶ ﮔﻮﻳﺪ . دﺳﺘﺎﻧﻢ اﺣﻤﻖ ، ﺗﺮﺳﻮ و ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ هﺴﺘﻨﺪ . ﻗﻠﺒﻬﺎی ﻣﺎ ﺑﺲ ﺑﻬﺘﺮ از ﺧﻮد ﻣﺎ هﺴﺘﻨﺪ ، و – ﺑﻴﻦ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻣ ﺎ‬ ‫و ﺷﻴﻮﻩ هﺎی ﻣﺎ ﺑﺮای ﮐﺸﻒ اﻳﻦ اﺣﺴﺎﺳﺎت – ه ﺰار ﭘ ﺮدﻩ اﺳ ﺖ . اﮔ ﺮ ﮐ ﺴﯽ ﺑﺘﻮاﻧ ﺪ راﻩ ﺧ ﻮد را از درون ﺑ ﻪ ﺑﻴ ﺮون‬ ‫ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ ، در ﺗﺤﻮﻟﯽ ﻣﺪاوم ﻣﯽ زﻳﺪ ؛ ﻳ ﮏ ﻧﻮﺳ ﺎزی ه ﺮ روزﻩ ﺧ ﻮد – و هﻤ ﺎن ﮔﻮﻧ ﻪ ﮐ ﻪ ﺗ ﻮ ﺑ ﺴﻴﺎر ﻧﻴ ﮏ ﮔﻔﺘ ﻪ ای ،‬ ‫دﻳﺮوز هﺰارﺳﺎل ﭘﻴﺶ از اﻳﻦ ﻧﻴﺰ رخ دادﻩ اﺳﺖ .‬ ‫ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﺎﻣﻪ هﺎی ﺷﻴﺮﻳﻦ و دﻟﭙﺬﻳﺮ ﺗﻮ ، اﺣﺴﺎس ﮔﻴﺎهﯽ را ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ دهﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮی ﻧﻮر ﻣﯽ روﻳﺪ ، و ﺗﺎرﻳﮑﯽ‬ ‫هﺎی ﺧﻮد را از ﻳﺎد ﻣﯽ ﺑﺮم .‬ ‫ﺑ ﺎور ﮐ ﻦ ﻣ ﺎری ، ﻳ ﮏ روز اﻧ ﺴﺎﻧﯽ ﺧ ﻮاهﻢ ﺷ ﺪ ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ ﻧﺎﻣ ﻪ ه ﺎ ﺑ ﺮای او ﻧﻮﺷ ﺘﻪ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮﻧﺪ . ﻣ ﯽ ﺧ ﻮاهﻢ – ﺑ ﺎ‬ ‫ﺳﺮاﺳﺮ ﻗﻠﺐ و روﺣﻢ – هﻤﻴﻦ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮔﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﯽ هﺴﺘﻢ .‬ ‫6 ژاﻧﻮﻳﻪ 6191‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻣﯽ اﻧﺪﻳ ﺸﻴﺪم ، ﺑ ﻪ ﻗﺎﻟﺒﻬ ﺎ ، ﺑ ﻪ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧ ﺪن اﻓﮑ ﺎر ﻳﮕﺎﻧ ﻪ ای ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ راﺳ ﺘﯽ زﻧ ﺪﮔﯽ دروﻧ ﯽ ام را دﮔﺮﮔ ﻮن‬ ‫ﮐﺮدﻩ اﻧﺪ – ﺧﺪاوﻧﺪ ، ﺟﻬﺎن ، و روح اﻧﺴﺎن . اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺁواﻳﯽ در دروﻧﻢ ﺷﮑﻞ ﻣﯽ ﮔﻴﺮد ، و اﻳﻨ ﮏ در اﻧﺘﻈ ﺎر‬ ‫ﺷﻨﻴﺪﻧﺶ هﺴﺘﻢ . ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺁرزوﻳﻢ رﺳﻴﺪن ﺑﻪ ﻳﮏ ﺷﻴﻮﻩ دﻗﻴﻖ اﺳﺖ ، رﺳﻴﺪن ﺑﻪ روﺷﯽ ﻗﻄﻌﯽ ﺑﺮای ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻧﭽﻪ را ﮐﻪ اﻳﻦ‬ ‫ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ ، ﺑﻪ ﮔﻮش ﺁدﻣﻴﺎن ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ . ﺗﻮاﻧﺎﻳﯽ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎ دﻳﮕﺮان درﺑﺎرﻩ ﺧﺪاوﻧﺪ ، زﻳﺒﺎﺳ ﺖ . ﻧﻤ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻴﻢ‬ ‫ﺁوا‬ ‫ﺳﺮﺷﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ درک ﮐﻨﻴﻢ ، ﭼﻮن او ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ، اﻣﺎ دﺳﺖ ﮐﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﺎ ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻦ ﺑﻪ ﺗﺠﻠﻴﺎت ﻣﺮﺋﯽ او ،‬ ‫ﺁﮔﺎهﯽ ﻣﺎن را ﺑﺮای رﺷﺪ ﺁﻣﺎدﻩ ﮐﻨﻴﻢ .‬ ‫03 ژاﻧﻮﻳﻪ 6191‬ ‫ﻣﺎری ﻋﺰﻳﺰم ، ادراک ﻧﻮﻳﻨﯽ ﮐﻢ ﮐ ﻢ در ﻣ ﻦ ﻇﻬ ﻮر ﻣ ﯽ ﻳﺎﺑ ﺪ ، ﮐ ﻪ روز و ﺷ ﺐ ﺑ ﺎ ﻣ ﻦ اﺳ ﺖ و در ﺗﻤ ﺎم ﮔﺎﻣﻬ ﺎﻳﻢ‬ ‫ﺣﻀﻮر دارد . ﮔﻮﻳﯽ ، ﮐﻢ ﮐﻢ ، دﻳﺪﮔﺎﻧﻢ در ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﺎﻟﻖ ﺣﻀﻮر ﻣﯽ ﻳﺎﺑﻨﺪ . ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ را هﻤﭽﻮن ﻳ ﮏ ﻣ ﻪ ، در ﻣﻴ ﺎن‬ ‫ﮐﻮهﻬﺎ ، دﺷﺘﻬﺎ و درﻳﺎهﺎ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻢ . او هﻨﻮز ﺧﻮد را ﺑ ﻪ ﺗﻤ ﺎﻣﯽ ﻧﻤ ﯽ ﺷﻨﺎﺳ ﺪ . ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬ ﺎ ﺳ ﺎل ﮔﺬﺷ ﺘﻪ اﻧ ﺪ ، و او – در‬ ‫ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ ﺳﻮی ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺧﻮﻳﺶ – ﻣﯽ ﮐﻮﺷﺪ ﺧﻮد را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺸﻒ ﮐﻨﺪ . ﺑﺮای هﻤﻴﻦ اﻧﺴﺎن را ﻣﯽ ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ .‬ ‫ﺧﺪاوﻧ ﻓﻘﻂ ﺧﺎﻟﻖ اﻧﺴﺎن و زﻣﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ . اﻓﺰون ﺑﺮ ﺁن ، او داور ه ﺮ ﺁن ﭼﻴ ﺰی اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ در زﻳ ﺮ ﺧﻮرﺷ ﻴﺪ رخ‬ ‫ﻣﯽ دهﺪ . ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ای ﻧﺎب در اﻳﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ اوﻟﻴﻪ اش ﺗﺠﻠﯽ ﻣﯽ ﻳﺎﺑﺪ – ﮐﻪ اﻧﺴﺎن و زﻣﻴﻦ ﺑﺨ ﺸﯽ از او ه ﺴﺘﻨﺪ‬ ‫. ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﻴﺮوﻳﯽ ﺟﻨﺒﺎن اﺳﺖ ، ﮐ ﻪ از راﻩ هﻤ ﻴﻦ ﺧﻮاﺳ ﺘﻪ رﺷ ﺪ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ ، و ﺑ ﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧ ﻪ ، ه ﺮ ﺁﻧﭽ ﻪ ﺑ ﺮ روی زﻣ ﻴﻦ‬ ‫اﺳﺖ ، هﻤﺮاﻩ ﺑﺎ او رﺷﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫اﻳﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻗﺪرت اﺳﺖ ﮐﻪ هﻤﻪ ﭼﻴﺰ را دﮔﺮﮔﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫01 ﻓﻮرﻳﻪ 6191‬ ‫ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ ، ﺑﺎور ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ هﻨﻮز در ﺑﺎﻧﮏ ﺁن ﻗﺪر ﭘﻮل دارم ﮐﻪ ﻳﮏ ﺳﺎل ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ ؟ اﻣﺎ ﺑﺎز ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ ﭘ ﻮل‬ ‫ﻣﯽ دهﯽ ، ﺑﯽ هﻴﭻ ﺣﺪ و ﻣﺮزی ﺑﻪ ﻣﻦ ﭘﻮل ﻣﯽ دهﯽ .‬ ‫در ﺷﻌﻒ ﺗﻤﺎم زﻳﺴﺘﻪ ام . ﻳﮕﺎﻧﻪ ﭼﻴﺰی ﮐﻪ ﻗﻠﺒﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ ، ﻋﺸﻖ ﺑ ﻪ زﻧ ﺪﮔﯽ ﺑ ﻮد . ﺑﻴ ﺴﺖ ﺳ ﺎل ﺗﻤ ﺎم ، ﻓﻘ ﻂ ﺑ ﺎ‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻳﮏ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﻋﻈﻴﻢ ، ﻳﮏ ﺗﺸﻨﮕﯽ ژرف ﺑﺮای دﺳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﭼﻴﺰی زﻳﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻴﺪم ﭼﻴﺴﺖ .‬ ‫اﻣﺎ هﻤﻪ ﭼﻴﺰ دﮔﺮﮔﻮن ﺷﺪ. هﻤﺎن ﺟﺎﻳﯽ هﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻮدم ، هﻤﺎن ﮐ ﺎری را ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ ﮐ ﻪ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم ، و اﻳﻨ ﮏ ﻗ ﺎﻧﻮن‬ ‫ﺳﺨﺎوت ﻣﻨﺪاﻧﻪ ای را ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻢ ﮐﻪ ﻓﻮﻻدهﺎی ﻣﺎ را ﺑﻪ ﮔـﻞ ، و اﻳﻦ ﮔﻠﻬﺎ را ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫اﻳﻦ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﮐﻪ اﻳﻦ هﻤﻪ ﺳﺎل هﻤﺮاﻩ ﻣﻦ ﺑﻮد ، ﻣﻴﻞ ﺑﻪ ﺗ ﺸﺨﻴﺺ ﻣﻮﺟ ﻮدی ﻓﺮاﺳ ﻮی ﺧ ﻮدم ﺑ ﻮد . ﺑ ﻪ ﺷ ﻴﻮﻩ ه ﺎی‬ ‫ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﮐﻮﺷﻴﺪم ، و اﮐﻨﻮن ﺑﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ راﻩ ﻗﻄﻌﯽ رﺳﻴﺪﻩ ام : از راﻩ ﺧﺪا .‬ ‫روح در ﺟﺴﺘﺠﻮی ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ ، هﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ هﻮای ﮔﺮم رو ﺑﻪ ﺑﺎﻻ دارد ، و رودهﺎ ﺑﻪ ﺳﻮی درﻳﺎ ﺟﺎری اﻧﺪ‬ ‫. روح دو ﺗﻮاﻧﺎﻳﯽ دارد : ﺗﻤﻨﺎی ﺟﺴﺘﺠﻮ ، و ﺗﻮاﻧﺎﻳﯽ ﺟﻨﮕﻴﺪن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﺗﻤﻨﺎ.‬ ‫و روح هﺮﮔﺰ راهﺶ را ﮔﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ، هﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺁب ﺑﻪ ﺑﺎﻻی ﮐ ﻮﻩ ﺟ ﺎری ﻧﻤ ﯽ ﺷ ﻮد . ﺑ ﺮای هﻤ ﻴﻦ ، ﺗﻤ ﺎﻣﯽ‬ ‫ارواح ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﯽ رﺳﻨﺪ ، ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻔﺪر ﻃﻮل ﺑﮑﺸﺪ .‬ ‫ﻧﻤﮏ وﻳﮋﮔﻲ هﺎﻳﺶ را از دﺳﺖ ﻧﻤﯽ دهﺪ ، ﺣﺘﯽ اﮔﺮ در ﺁب ه ﺎی ﺗﻤ ﺎﻣﯽ اﻗﻴﺎﻧﻮﺳ ﻬﺎ ﺣ ﻞ ﺑ ﺸﻮد . روح ﮔﺮﺳ ﻨﮕﯽ‬ ‫ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ از دﺳﺖ ﻧﻤﯽ دهﺪ ؛ روح اﺑﺪی اﺳﺖ ، و روزی ﺳﻴﺮ ﺧﻮاهﺪ ﺷﺪ .‬ ‫روح هﺮﮔ ﺰ ﺟ ﺴﺘﺠﻮی ﺧﺪاوﻧ ﺪ را ره ﺎ ﻧﻤ ﯽ ﮐﻨ ﺪ . و ﺁﻧﮕ ﺎﻩ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ او رﺳ ﻴﺪ ، ﮐ ﺸﻒ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ ﮐ ﻪ او ه ﻢ در‬ ‫ﺟﺴﺘﺠﻮﺳﺖ .‬ ‫1 ﻣﺎرس 6191‬ ‫ﻣﺎری ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ ، ﺧ ﻮد را هﻤﭽ ﻮن داﻧ ﻪ ای در ﻣﻴ ﺎن زﻣ ﺴﺘﺎن ﺣ ﺲ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ ، ﮐ ﻪ ﻣ ﯽ داﻧ ﺪ ﺑﻬ ﺎر ﻧﺰدﻳ ﮏ اﺳ .‬ ‫ﺟﻮاﻧﻪ ﭘﻮﺳﺘﻪ را ﺧﻮاهﺪ ﺷﮑﺎﻓﺖ ، و زﻧﺪﮔﯽ ای ﮐﻪ هﻨﻮز در ﻣﻦ ﺧﻔﺘﻪ اﺳﺖ ، هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻓﺮا ﺧﻮاﻧ ﺪﻩ ﺷ ﻮد ، ﺑﺎﻳ ﺪ ﺑ ﻪ‬ ‫ﺳﻮی ﺳﻄﺢ زﻣﻴﻦ ﺑﺎﻻ رود .‬ ‫ﺳﮑﻮت دردﻧﺎک اﺳﺖ . اﻣﺎ در ﺳﮑﻮت اﺳﺖ ﮐﻪ هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺷﮑﻞ ﻣﯽ ﮔﻴ ﺮد ، و در زﻧ ﺪﮔﯽ ﻣ ﺎ ﻟﺤﻈ ﻪ ه ﺎﻳﯽ ه ﺴﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎر ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ اﻧﺘﻈﺎر ﮐﺸﻴﺪن ﺑﺎﺷﺪ . درون هﺮ ﭼﻴﺰ ، در اﻋﻤﺎق هﺴﺘﯽ ، ﻧﻴﺮوﻳﯽ هﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻴﺰی را ﻣﯽ ﺑﻴﻨﺪ و‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﻮد ﮐﻪ هﻨﻮز ﻗﺎدر ﺑﻪ درﮐﺶ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ . هﺮ ﺁﻧﭽﻪ اﻣﺮوز هﺴﺘﻴﻢ ، از ﺳﮑﻮت دﻳﺮوز زادﻩ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ .‬ ‫ﻣﺎ ﺑﺲ ﺗﻮاﻧﺎﺗﺮ از ﺁﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ اﻧﺪﻳﺸﻴﻢ . ﻟﺤﻈﻪ هﺎﻳﯽ هﺴﺖ ﮐﻪ در ﺁﻧﻬﺎ ، ﻳﮕﺎﻧ ﻪ راﻩ ﺁﻣ ﻮﺧﺘﻦ ، ﺑ ﻪ ﮐ ﺎر ﻧﺒ ﺮدن ه ﻴﭻ‬ ‫اﺑﺘﮑﺎری ، اﻧﺠﺎم ﻧﺪادن هﻴﭻ ﮐﺎری اﺳﺖ . زﻳﺮا در اﻳﻦ ﻟﺦ=ﺣﻈﻪ ه ﺎی ﺳ ﮑﻮن ، ﺑﺨ ﺶ ﻧﻬ ﺎن وﺟ ﻮد ﻣ ﺎ ﻓﻌ ﺎل اﺳ ﺖ و‬ ‫ﻣﯽ ﺁﻣﻮزد .‬ ‫ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻬﺎن در روح ، ﺧﻮد را ﻣﯽ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﺪ ، از ﺧﻮد ﺷﮕﻔﺖ زدﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻳﻢ و اﻧﮕﺎرﻩ هﺎی ﻣﺎ از ﻣﺴﺘﺎن‬ ‫، ﺑﻪ ﮔﻞ ﻣﯽ ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ ، در ﺣﺎل ﺳﺮودن ﻧﻐﻤﻪ هﺎﻳﯽ ﮐﻪ هﺮﮔﺰ در روﻳﺎ هﻢ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ اﻳﻢ .‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ هﻤﻮارﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﺁﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ ﮐﻪ ﺧﻮد را ﺳﺰاوارش ﻣﯽ داﻧﻴﻢ .‬ ‫9 ﺁورﻳﻞ 6191‬ ‫ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪم ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ روح در اﻧﺪﻳﺸﻪ هﺎﻳﯽ هﻤﺎرﻩ در دﮔﺮﮔﻮﻧﯽ ﻏﺮق ﻣﯽ ﺷﻮد ، اﺧﺘﻴﺎرﻣﺎن را ﺑﺮ واژﻩ هﺎ از‬ ‫دﺳﺖ ﻣﯽ دهﻴﻢ . اﻣﺎ هﺮ ﭼﻨﺪ در ﺳﺮاﺳﺮ اﻳﻦ ﻣﺎﻩ هﺎ ، ادراک ﺗﺪرﻳﺠﯽ ام ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ هﻤﺮاهﻢ ﺑﻮدﻩ ، هﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮدن‬ ‫را ﮐﻨﺎر ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ام ، و هﻤﻮارﻩ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدﻩ ام ﮐﻪ ﺑﺎ هﻤﻴﻦ ﺳﮑﻮت ﻇﺎهﺮی ﺑﺎ هﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ .‬ ‫ﺑﺮای ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ درﺑﺎرﻩ ﺳ ﺤﺮ ، ﻳ ﺎ ﺑ ﻪ هﻨﮕ ﺎم ﭘﻴ ﺎدﻩ روی ﻃ ﻮﻻﻧﯽ در ﭘ ﺎرک ، ﺑ ﻪ هﻤ ﺴﻔﺮی ﻧﻴﺎزﻣﻨ ﺪﻳﻢ . هﺮﭼﻨ ﺪ‬ ‫دور ، ﺗﻮ اﻳﻦ هﻤﺴﻔﺮ ﻣﻦ ﺑﻮدﻩ ای .‬ ‫ﺑ ﺴﻴﺎر ﮐ ﺎر ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ – و ﻣ ﯽ ﮐﻮﺷ ﻢ ﮐﻤﺘ ﺮﻳﻦ ﺑﺮﺧﻮرده ﺎ را داﺷ ﺘﻪ ﺑﺎﺷ ﻢ – ﻣﻐ ﺎک ﻣﻴ ﺎن ﻣ ﻦ و دﻳﮕ ﺮان ، ﻣ ﺪام‬ ‫ﮔﺴﺘﺮدﻩ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد . ﮔﺎﻩ ﻣﯽ اﻧﺪﻳﺸﻢ : اﻳﻦ ﻣﻐﺎک هﺴﺖ ، ﭼ ﻮن در ﻣ ﻦ ﻧﻘ ﺼﺎﻧﯽ ه ﺴﺖ . اﮔ ﺮ اﻳ ﻦ ﻧﻘ ﺼﺎن ﺑ ﻪ ﻃ ﻮر‬ ‫ﻗﻄﻌﯽ از ﻣﻴﺎن ﺑﺮود ، ﻧﺰدﻳﮑﯽ ﻧﻮﻳﻨﯽ ﺑﻪ ﻣ ﺮدم ﺧ ﻮاهﻢ ﻳﺎﻓ ﺖ ، و ﻣ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻢ ﺑ ﺎ ﺷ ﻴﻮﻩ ﻧ ﻮﻳﻨﯽ از ﻋ ﺸﻖ ، ﺑ ﻪ ﺁﻧﻬ ﺎ ﻣﻬ ﺮ‬ ‫ﺑﻮرزم .‬ ‫01 ﻣﻪ 6191‬ ‫ﻣﺎری ﻋﺰﻳﺰم :‬ ‫ﺗﻤﺜﻴﻠﯽ را ﮐﻪ ﺗﺎزﻩ ﺗﻤﺎم ﮐﺮدﻩ ام ، ﺑﺮاﻳ ﺖ ﻣ ﯽ ﻓﺮﺳ ﺘﻢ . ﺑ ﺴﻴﺎر ﮐ ﻢ و ﻓﻘ ﻂ ﺑ ﻪ زﺑ ﺎن ﻋﺮﺑ ﯽ ﻧﻮﺷ ﺘﻪ ام . ﻣ ﯽ ﺧ ﻮاهﻢ‬ ‫ﺗﺼﺤﻴﺤﻬﺎ و ﭘﻴﺸﻨﻬدهﺎی ﺗﻮ را ﺑﺸﻨﻮم :‬ ‫ﻣﻦ و دوﺳﺘﻢ در ﺳﺎﻳﻪ ﻣﻌﺒﺪی ، ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﯽ را دﻳﺪﻳﻢ.‬ ‫دوﺳﺘﻢ ﮔﻔﺖ : اﻳﻦ داﻧﺎﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮد ﺟﻬﺎن اﺳﺖ .‬ ‫ﻧﺰدﻳﮏ ﺷﺪﻳﻢ و ﭘﺮﺳﻴﺪم : از ﮐﯽ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﻴﺪ ؟‬ ‫_ از وﻗﺘﯽ زادﻩ ﺷﺪم .‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ : ﻣﻦ ﻳﮏ ﺳﺘﺎرﻩ ﺷﻨﺎﺳﻢ .‬ ‫ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﭘﺎﺳﺦ داد : ﻣﻦ ﻧﻴﺰ.‬ ‫ﺁﻧﮕﺎﻩ دﺳﺘﺶ را روی ﺳﻴﻨﻪ اش ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ : از درون اﻳﻨﺠﺎ ، هﻤﻪ ﺧﻮرﺷﻴﺪهﺎ و ﺳﺘﺎرﮔﺎن را رﺻ ﺪ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ‬ ‫.‬ ‫61 ﻣﻪ 6191‬ ‫ﻣﺎری ﻋﺰﻳﺰم : ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ وﻳﺮاﻳﺸﺖ ﻣﺘﺸﮑﺮم . داﺳﺘﺎﻧﻬﺎی دﻳﮕﺮی هﻢ دارم ، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ داﻧ ﻢ ﭼﻄ ﻮر ﺁﻧﻬ ﺎ را ﺑﻴ ﺮون‬ ‫ﺑﺮﻳﺰم ، ﭼﻮن زﺑﺎن اﻧﮕﻠﻴﺴﯽ ، ﺑﺮای ﺑﻴﺎن ﺗﻤﺜﻞ هﺎ زﺑﺎن زﻳﺒﺎﻳﯽ ﻧﻴﺴﺖ .‬ ‫ِ‬ ‫از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺪاوﻧﺪ ، ﺧﻮد را در روﺣﻢ ﺟﺎی دادﻩ اﺳﺖ ، ﮐﻢ و ﺑﻴﺶ اﺳﺘﻌﺪاد ﺑﺮﻗﺮار ﮐﺮدن ارﺗﺒ ﺎط‬ ‫از راﻩ ﻧﻮﺷﺘﻦ را از دﺳﺖ دادﻩ ام .‬ ‫ﻳﮏ اﻧﺴﺎن ، در هﻮاﭘﻴﻤﺎ ، زﻣﻴﻦ را از زاوﻳﻪ ای ﻣﺘﻔﺎوت ﻣﯽ ﺑﻴﻨﺪ ، اﻣﺎ ﺑﺎ هﻤﺎن ﭼﺸﻢ هﺎ . ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺸﻢ هﺎ را ﺗﻐﻴﻴ ﺮ‬ ‫دهﻢ ، ﺷﺎﻳﺪ هﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ راﺳﺘﯽ هﺴﺘﻨﺪ .‬ ‫91 دﺳﺎﻣﺒﺮ 6191‬ ‫ﻣﺎری ﻋﺰﻳﺰم :‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺎﻣﻪ هﺎﻳﺖ در ﺗﻤﺎم اﻳﻦ دوران ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ هﺮ واژﻩ ای ﮐﻪ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ای ، و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ روح اﻟﻬ ﯽ ای ﮐ ﻪ‬ ‫در هﺮﻳﮏ از ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ ، ﺳﭙﺎﺳﮕﺰارم . ﺧﺪا ﻣﺮا ﺳﺰاوار درﻳﺎﻓﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﺪ .‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ دﺳﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﺳﻨﮕﻴﻦ و ﺷﺐ ﺑﯽ ﺗﺮاﻧﻪ اﺳﺖ ، هﻨﮕﺎم ﻋﺸﻖ و اﻋﺘﻤﺎد اﺳﺖ . و دﺳﺖ زﻧ ﺪﮔﯽ ﭼ ﻪ ﺳ ﺒﮏ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد ، و ﺷﺐ ﭼﻪ ﭘﺮ ﺗﺮاﻧﻪ ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﻪ هﻤﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ورزﻳﻢ و اﻋﺘﻤﺎد دارﻳﻢ . ﺁﻧﮕﺎﻩ ، هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺳﺒﮏ ﺗ ﺮ ﻣ ﯽ‬ ‫ﺷﻮد و ﺗﺮاﻧﻪ هﺎ از ﻣﻴﺎن ﺗﺎرﻳﮑﯽ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﻴﺰﻧﺪ .‬ ‫ﺳﭙﺎﺳﮕﺰارم ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻬﺎب ﺳﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﻳﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻩ ای . ﻋﺎدت دارم ﺁن را ﻟﻤﺲ ﮐﻨﻢ ، و ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﻢ ﮐﻪ در دﺳ ﺖ‬ ‫هﺎﻳﻢ ﭼﻴﺰی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ دورﺗﺮ از اﻳﻨﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ . اﻳﻦ ﺷﻬﺎﺑﺴﻨﮓ ارزﺷﻤﻨﺪ ، ﺗﺨ ﻴﻠﻢ را ﻟﺒﺮﻳ ﺰ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و از ﻏﺮاﺑﺖ ﺑﯽ ﮐﺮاﻧﮕﯽ در روﺣﻢ ﻣﯽ ﮐﺎهﺪ .‬ ‫82 ژوﻳﻴﻪ 7191 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری . اﻳﻦ ، ﻧﺎﻣﻪ ، ﺑﺨﺸﯽ از دﻓﺘﺮ ﺧ ﺎﻃﺮات ﻣ ﺎری اﺳ ﺖ ، و ﺑ ﻪ هﻤ ﻴﻦ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺎ » ﻣﺎری ﻋﺰﻳﺰ« ﺁﻏﺎز ﻧﻤﯽ ﺷﻮد ، و ﺑﺎ ﻧﺎﻣﻪ هﺎی دﻳﮕﺮ ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ .(‬ ‫ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ﺷﺎم ، ﮐﻨﺎر ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﻧﺸﻴﻨﻢ ؛ در ﺗﻤﺎﻣﯽ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘ ﺸﺖ ﺁن ﻣﻴ ﺰ ﻧﺸ ﺴﺘﻪ اﻧ ﺪ ، ﺗﻨﻬ ﺎﻳﯽ ژرﻓ ﯽ ه ﺴﺖ ، و‬ ‫در ﺁﻧﺠﺎ ، هﺮ ﮐﺲ ﻣﺎﻳﻞ اﺳﺖ اﻧﺪﮐﯽ دﺑﺎرﻩ ﺧﻮدش ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ . ﺳﭙﺲ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ای را ﺑﺎ ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻢ ﺁﻏﺎز ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، و‬ ‫اﺟﺎزﻩ ﻣﯽ دهﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ . ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ : ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﮐﺴﯽ را ﻳﺎﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﺮا درک ﻣﯽ ﮐﻨﺪ !‬ ‫ﺳﭙﺲ از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاهﺪ ﺑﺮای ﺷﺎم ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﮔﺮدم . ﺑﺎر اول و دوم اﻣﺘﻨﺎع ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺑﺎر ﺳ ﻮم ﺑ ﺮای‬ ‫ً‬ ‫ﺷﺎم ﻣﯽ روم ، ﭼﻮن ﻧﻤﯽ ﺧﻮاهﻢ ﺑﯽ ادب ﺑﺎﺷﻢ . ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻢ ، ﻣﯽ ﺧﻮاهﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺨ ﺸﯽ از زﻧ ﺪﮔﯽ‬ ‫اش را ﺗ ﺸﮑﻴﻞ ﺑ ﺪهﻢ – دوﺳ ﺖ دارد ﻣ ﺮا ﺑﻴ ﺸﺘﺮ ﺑﺒﻴﻨ ﺪ – ﺑﻴ ﺸﺘﺮ درﺑ ﺎرﻩ ﺧ ﻮدش ﺻ ﺤﺒﺖ ﮐﻨ ﺪ ، درﺑ ﺎرﻩ روزﮔ ﺎر‬ ‫ﻳﮑﻨﻮاﺧﺘﺶ ، درﺑﺎرﻩ ﻣﺸﮑﻼﺗﺶ . ازدواج ﮐﺮدﻩ ، و هﻤﻮارﻩ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ : ﺷ ﻮهﺮم ﻣ ﺮد ﺧ ﻮﺑﯽ اﺳ ﺖ ، اﻣ ﺎ ﺑ ﻪ ﺣﺮﻓﻬ ﺎی‬ ‫ﻣﻦ ﮔﻮش ﻧﻤﯽ دهﺪ ، و ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ، ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﮏ ﻏﺮﻳﺒﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ....‬ ‫و ﻏﻴﺮﻩ . و ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ اداﻣﻪ ﻣﯽ دهﺪ .‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮاهﻢ اﻳﻦ ﭼﻴﺰهﺎ ﻣﺪام در زﻧﺪﮔﯽ ام ﺗﮑﺮار ﺷ ﻮﻧﺪ! ﺁﻏ ﺎز ﺑ ﻪ درک دﻳﮕ ﺮان ﮐ ﺮدﻩ ام . ﺧ ﻮدم ﺑ ﻪ ﺁﻧﻬ ﺎ ﻋﻼﻗ ﻪ‬ ‫ﻣﻨﺪ هﺴﺘﻢ ، اﻣﺎ از ﻳﮏ ﺟﻨﺒﻪ وﺳﻴﻊ ﺗﺮ ، هﻤﭽﻮن ﺑﺨﺸﯽ از ﮐﻴﻬ ﺎن . ﻣﻬ ﻢ اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ از ﻣ ﻦ ﺧﻮﺷ ﺸﺎن ﺑﻴﺎﻳ ﺪ ، اﻣ ﺎ ﻧﻤ ﯽ‬ ‫ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﮕﺬارم اﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ ﻋﻼﻗﻪ ، ﺑﻪ دﻳﮕﺮان اﺧﺘﻴﺎر ﺗﺴﻠﻂ ﺑﺮ ﻣﻦ را ﺑﺪهﺪ .‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻮ ، هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ ، ﭼﻮن زﻳﺒ ﺎ و ﭘﺮﺷ ﻮر اﺳ ﺖ ، و ﻣ ﻦ ﺗ ﺴﻠﻴﻢ ﮐ ﺮدن ﺧ ﻮدم را دوﺳ ﺖ دارم . ﮔ ﺎﻩ ،‬ ‫ﺻﺤﺒﺘﯽ را ﺁﻏﺎز ﻧﮑﺮدﻩ اﻳﻢ ، و ﺑﺎ اﻳﻦ وﺟﻮد ، ﺁﻧﭽﻪ را ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﯽ ، درک ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ؛ ﭘﻴﺶ از ﺁﻧﮑﻪ ﺟﻤﻠ ﻪ ای را‬ ‫ﺁﻏﺎز ﮐﻨﯽ ، ﻣﻦ در ﭘﺎﻳﺎن ﺁن هﺴﺘﻢ .‬ ‫ﺑﻪ ﺑﺎور ﻣﻦ ، اﻳﻦ ﺑﻪ ﻣﺪت زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ هﻢ هﺴﺘﻴﻢ ﺑﺴﺘﮕﯽ ﻧﺪارد ، ﺑﻪ ﻇﺮﻓﻴﺖ واﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮای رﺷ ﺪ در اﻳ ﻦ‬ ‫ﻣﺪت زﻣﺎن دارﻳﻢ .‬ ‫13اﮐﺘﺒﺮ7191‬ ‫ﺑﻠﻪ ، ﻣﺎری ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ . ﻣ ﺎ درک ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﻴﻢ ، ﺑ ﯽ داﻧ ﺴﺘﻦ ﺁن ﮐ ﻪ درک ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﻴﻢ ، و ﭼﻴ ﺰی را ﻣ ﯽ زﻳ ﻴﻢ ﮐ ﻪ – در‬ ‫ﺁﮔﺎهﯽ ﻣﺎن – ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺗﻮﺻﻴﻔﺶ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ .‬ ‫واﻗﻌﻴﺖ راﺑﻄﻪ ﻣﺎ ، ﺣﻀﻮر ﺣﻘﻴﻘﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮاﻣﻮن ﻣﺎ ﭼﺮخ ﻣﯽ زﻧ ﺪ . ﺣﺘ ﯽ هﻨﮕ ﺎﻣﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﭼﻴ ﺰی ﻣ ﺸﮑﻮک‬ ‫هﺴﺘﻴﻢ ، ﻗﻠﺐ ﻣﺎ ﺗﺮدﻳﺪ ﻧﺪارد . ﺣﺘﯽ هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻴﻢ ﻧﻪ !،ﺁﻧﭽﻪ ﺟﻬﺎن ﻣﯽ ﺷﻨﻮد ، ﺑﻠﻪ اﺳﺖ .‬ ‫در ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺗﺠﺮﺑﻪ هﺎی ﻧﻮﻳﻦ از ﺁن ﻳﺎد ﻣﯽ ﺷﻮد ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬ ﺎ ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ ﺗﻮﺳ ﻂ اﻧ ﺴﺎﻧﻬﺎ ﺷ ﻨﻴﺪﻩ ﺷ ﻮد . ﺧﺪاوﻧ ﺪ‬ ‫هﻤﻮارﻩ ﺁن را ﺑﻠﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﻮد .‬ ‫51 ﻧﻮاﻣﺒ 7191‬ ‫ﻣﺎری ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ ،‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﮑﺮ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺁن ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰارم . ﺑﺎ اﺣﺘﻴﺎط ﺑﺴﻴﺎر ، ﺁﻏﺎز ﺑﻪ ﻣﺼﺮﻓﺸﺎن ﮐﺮدم .‬ ‫ﺧﻨﺪﻩ دار اﺳﺖ ﮐﻪ هﺮﮔﺰ از ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺘﺎﺑﻬﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻳﻞ ﺟﻨﺴﯽ ﻟﺬت ﻧﺒ ﺮدﻩ ام اﻣ ﺎ اﮐﻨ ﻮن ﻣ ﺎﻳﻠﻢ ه ﺮ ﭼﻴ ﺰی‬ ‫را ﮐﻪ در زﻳﺮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ، ﺳﺘﺎرﮔﺎن و ﻣﺎﻩ رخ ﻣﯽ دهﺪ ﺑﺪاﻧﻢ . اﻳﻨﮏ هﻤﻪ ﭼﻴﺰ زﻳﺒﺎﺳﺖ و ﺁﻧﮕ ﺎﻩ ﮐ ﻪ از ﺑﺎزﺷ ﻨﺎﺧﺘﻦ و‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ هﺮاس ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ، زﻳﺒﺎﺗﺮ هﻢ ﺧﻮاهﻨﺪ ﺑﻮد .‬ ‫ﺁﮔﺎهﯽ ، زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ ﺑﺎل اﺳﺖ .‬ ‫6 ژاﻧﻮﻳﻪ 8191) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫از ﺧ ﻮدم ﻣ ﯽ ﭘﺮﺳ ﻢ ﻣ ﺎدر ﻋﻴ ﺴﯽ از ﮐﺮاﻣ ﺖ ﭘ ﺴﺮش ﭼ ﻪ اﻧ ﺪازﻩ ﺁﮔ ﺎﻩ ﺑ ﻮد ؟ﺣﺘﻤ ﺎ ﻣ ﯽ داﻧ ﺴﺖ ﭘ ﺴﺮش ﺳﺮﭼ ﺸﻤﻪ‬ ‫ً‬ ‫ﻣﺸﮑﻼت ، ﻟﻴﮏ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻧﻴﮏ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ . ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﻋﻴﺴﯽ ، و ﺷﺎﻳﺪ ﺑ ﻪ ﻋﻠ ﺖ ه ﻮاداری دوﺳ ﺘﺎن و ﺣﻮارﻳ ﺎﻧﺶ ،‬ ‫ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﭽﻪ را ﮐﻪ او در دوران ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﻮد ، ﺑﻴﺸﺘﺮ درک ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﺪ .‬ ‫ﻳﮏ روز ﺧﻮاهﺪ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻴﻢ ﻣﺴﻴﺢ را هﻤﭽﻮن ﺷﻌﻠﻪ ای درک ﮐﻨ ﻴﻢ – ﺷ ﻌﻠﻪ ای ﮐ ﻪ درﺁن هﻤ ﻪ ﭼﻴ ﺰ در ﺷ ﻮر‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮔﺪازد . ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻘﺮاط راﺑﻄﻪ ذهﻨﯽ ﻋﺎﻟﯽ ای ﺑﺎ ﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ داﺷﺖ ، اﻣ ﺎ ﻋﻴ ﺴﯽ ﻣ ﯽ ﮔﺬاﺷ ﺖ ﺷ ﺎﮔﺮداﻧﺶ او‬ ‫را اﺣﺴﺎس ﮐﻨﻨﺪ . ﺑﺒﻴﻦ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﮐﺮد ؛ ﻳﻮﺣﻨﺎ ﺑﻪ ﺷﺎﻋﺮی ﺗﺮاز اول ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪ ، ﭘﻮﻟﺲ ﺟﻬﺎن را ﭘﻴﻤﻮد .‬ ‫ﻣﻴﮕﻞ ﺁﻧﺠﻠﻮ ﻓﻘﻂ اﻧﺪﮐﯽ ﺑﻬﺘﺮ از ﻧﻘﺎﺷﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﺲ از او ﺁﻣﺪﻧﺪ – اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﺑ ﻪ ﺧ ﻮﺑﯽ راه ﯽ را ﮐ ﻪ او ﭘﻴﻤ ﻮد ،‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ .‬ ‫ﻣﺴﻴﺢ اﻧﺪﻳﺸﻪ اﻧﺴﺎن را دﮔﺮﮔﻮن ﮐﺮد ، و اﻧﺴﺎن هﺎ از ﻃﺮﻳﻖ او ، راهﯽ ﻧﻮﻳﻦ را ﮐﺸﻒ ﮐﺮدﻧﺪ .‬ ‫6 ژاﻧﻮﻳﻪ 8191) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری – اداﻣﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﻗﺒﻠﯽ اﺳﺖ ، اﻣﺎ ﺑﺮای ﺁﻧﮑﻪ ﻧﻈﺮهﺎی ﻣﻄﺮح ﺷﺪﻩ ﺑﺎ هﻢ‬ ‫ﺁﻣﻴﺨﺘﻪ ﻧﺸﻮﻧﺪ ، ﺑﺎﻳﺪ از هﻢ ﺟﺪا ﺑﺎﺷﻨﺪ . (‬ ‫ﻳﮏ روح ﻣﺘﻌﺎﻟﯽ ، هﻤﻮارﻩ ﺑﺎ رﺳﺎﻟﺘﯽ زادﻩ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺑﻪ ﮔﻤﺎن ﻣﻦ هﺮ اﻧﺴﺎن دﻳﮕﺮی ﻧﻴﺰ رﺳ ﺎﻟﺘﯽ دارد . ﺳ ﺎﻟﻬﺎ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ اﻧﺴﺎن ﺑﮕﺬرد ﺗﺎ درﻳﺎﺑﺪ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ ، و هﻴﭻ ﻳﮏ از اﻧ ﺴﺎﻧﻬﺎ ﻗ ﺎدر ﻧﻴ ﺴﺘﻨﺪ ﺑ ﻪ دﻟﻴ ﻞ ﺷﺨ ﺼﯽ ﺧ ﻮد ﺑ ﺮای زﻳ ﺴﺘﻦ ،‬ ‫اﺟﺎزﻩ ﺗﺠﻠﯽ دهﻨﺪ . درهﺸﺘﺎد درﺻﺪ ﻣﻮارد ، اﻧﺴﺎن هﺎ از زﻧﺪﮔﯽ ای ﮐﻪ از دوران ﮐﻮدﮐﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ، ﮐﻨ ﺎرﻩ ﻣ ﯽ‬ ‫ﮔﻴﺮﻧﺪ .‬ ‫اﻧﺪک اﻓﺮادی هﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻓﺸﺎر ﺟﻬﺎن ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ، و هﻨﻮز ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧﻨ ﺪ در ﺁﻧﭽ ﻪ ﻣ ﯽ ﮔﻮﻳﻨ ﺪ ﻳ ﺎ ﻣ ﯽ‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ ، ذرﻩ ای از ذت راﺳﺘﻴﻦ ﺧﻮد را ﺑﺎﻗﯽ ﺑﮕﺬارﻧﺪ .‬ ‫) روز ﺷﺸﻢ ﻣﺎﻩ ﻣﻪ ، ﻣﺎری هﺴﮑﻞ و ﺟﺒﺮان ، ﺑﺮای ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر درﺑﺎرﻩ ﻣﻀﻤﻮن » ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ« ﺑﺤ ﺚ ﻣ ﯽ ﮐﻨﻨ ﺪ .‬ ‫ﮐﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﻨﺎﺳﺖ در ﺳﺮاﺳﺮ ﺟﻬﺎن ﻧﺎم ﺁور ﺷﻮد . (‬ ‫ﺧﻠﻴﻞ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ :در ﻃﻮل اﻳﻦ هﺠﺪﻩ ﻣﺎﻩ ، روی ﭼﻴﺰی ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ در دروﻧﻢ رﺷﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد ، و ﺳﺮاﻧﺠﺎم‬ ‫ﺧﻮد را در ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺑﺎ ﺑﻴﺴﺖ و ﻳﮏ ﻣﺎﻳﻪ ﻧﺸﺎن داد ، ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮن ﺷﺎﻧﺰدﻩ ﻣﺎﻳﻪ ﺁن را ﻧﻮﺷﺘﻪ ام .‬ ‫ﺧﻠﻴﻞ اﻧﺪﻳﺸﻪ ﺧﻮد را درﺑﺎرﻩ ﭘﻴﺸﮕﻔﺘﺎری ﮐﻪ هﻨﻮز ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ، ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺎن ﮐﺮد : در ﻳﮏ ﺷ ﻬﺮ ﻣﺪﻳﺘﺮاﻧ ﻪ ای ،‬ ‫ﻳﮏ ﻣﺮد – ﻳﮏ ﺷﺎﻋﺮ ، ﻣﻠﻬ ﻢ ، ﻳ ﺎ ﭘﻴ ﺎﻣﺒﺮ – در ﺻ ﺤﺮا ﻣ ﯽ زﻳ ﺪ . ﺑ ﻪ ﺷ ﻬﺮ ﻣﻬ ﺮ ﻣ ﯽ ورزد ، اﻣ ﺎ اﻳ ﻦ ﻣﻬ ﺮ ﺑ ﺮای‬ ‫ﻧﺰدﻳﮏ ﺷﺪن ﻣﺮدﻣﺎن ﺷ ﻬﺮ ﺑ ﻪ او ﮐ ﺎﻓﯽ ﻧﻴ ﺴﺖ . ﺁﻧ ﺎن ﻣ ﯽ داﻧﻨ ﺪ ﮐ ﻪ ﺣ ﻀﻮر او در ﺁﻧﺠ ﺎ ﮔﺬراﺳ ﺖ و روزی ﺧﻮاه ﺪ‬ ‫رﻓﺖ . ﻳﮏ روز ﺻﺒﺢ ، ﮐﺸﺘﯽ ای ﻧﺰدﻳﮏ ﻣﯽ ﺷﻮد . هﻴﭽﮑﺲ ﭼﻴﺰی ﻧﻤﯽ ﮔﻮﻳﺪ ، اﻣﺎ هﻤ ﻪ ﻣ ﯽ داﻧﻨ ﺪ ﺑﺎﻳ ﺪ ﺁن ﻣ ﺮد‬ ‫را در ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ . و اﻳﻨﮏ ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاهﺪ ﺁﻧﺎن را ﺑﺮای هﻤﻴﺸﻪ ﺗﺮک ﮔﻮﻳﺪ ، هﻤﻪ ﺑﻪ او ﻧﺰدﻳﮏ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‬ ‫و ﺧﻮاهﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ را ﮐﻪ در درازای ﺁن ﺳﺎﻟﻬﺎی ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ اﺳﺖ ، ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻣﻮزد . ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﯽ ﮔﻮﻳ ﺪ‬ ‫:ﺑﺮای ﻣﺎ از دوﺳﺘﯽ ﺑﮕﻮ . و ﺑﻪ هﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ اداﻣﻪ ﻣﯽ ﻳﺎﺑﺪ .‬ ‫ﺧﻠﻴﻞ ﺑﺮﺧﯽ از اﻳﻦ ﻗﻄﻌﺎت را ﺑﺮای ﻣﻦ ﺧﻮاﻧﺪ ، و ﮐﺘﺎب اﻧﺪرزهﺎ را ﺁﻏﺎز ﮐﺮدﻳﻢ . ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺘﻢ :‬ ‫ » ﻧﻤﯽ ﺑﻴﻨﯽ هﺮ ﺁﻧﭽﻪ در اﻳﻦ ﮐﺘﺎب ﺁﻣﺪﻩ ، ﺣﺎﺻﻞ ﺳﺨﻨﺎن ﻣﺎ در ﻃﻮل اﻳﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ؟«‬‫وﻗﺘﯽ ﺁن ﻣﻠﻬﻢ – ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺘﺎب اﻧﺪرزهﺎ – و راﺑﻄﻪ او را ﺑﺎ ﺷﻬﺮ ﺑﺮاﻳﻢ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﯽ ﮐﺮد ، ﺑ ﻪ ﻧﻈ ﺮم رﺳ ﻴﺪ از‬ ‫ﺧﻮدش ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ .‬ ‫11ﻣﻪ 8191‬ ‫ﻣﺎری ، ﺑ ﻪ ﻧﻈ ﺮ ﻣ ﻦ ﺗ ﻮ ﺑﺎﻳ ﺪ ﺑ ﻪ ﮐﻼﺳ ﻬﺎی ﻧﻘﺎﺷ ﯽ ات در ﻣﺪرﺳ ﻪ اداﻣ ﻪ ﺑ ﺪهﯽ – ﭼ ﻮن ﺑ ﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧ ﻪ ، ﺁن ﮐﻼﺳ ﻬﺎ‬ ‫ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧﻨ ﺪ ﺑ ﻪ ﺁﻧﭽ ﻪ ﻣ ﯽ اﻧﺪﻳ ﺸﯽ ﺗﺠ ﺴﻢ ﺑﺨ ﺸﻨﺪ . ﺁﻧﮕ ﺎﻩ ﮐ ﻪ از ﭼﻴ ﺰی ﻃﺮﺣ ﯽ در ﻣ ﯽ اﻧ ﺪازی ، هﺮﮔ ﺰ ﻓﺮاﻣ ﻮش‬ ‫ﻧﺨﻮاهﺪ ﺷﺪ . ﻣﺎ ﻓﺮزﻧﺪان ﺷﮑﻞ هﺎ و رﻧﮓ هﺎ هﺴﺘﻴﻢ و از ﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺁﻣﻮزﻳﻢ .‬ ‫ﻣ ﻦ در رﻧ ﺞ ﻣ ﯽ زﻳ ﻢ ، ﭼ ﻮن دﻳﮕ ﺮ ﻣﺮدﻣ ﺎن ، ﺑ ﻪ ﺟ ﺎی اﺳ ﺘﻔﺎدﻩ از ﻧﻴ ﺮوی ﺧﻴ ﺎل ، هﺮﮔ ﺰ از ﺳ ﺨﻦ ﮔﻔ ﺘﻦ ﺑ ﺎز‬ ‫ﻧﻤﯽ اﻳﺴﺘﻨﺪ ، و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺣﺘﯽ ﺑﺮای ﻳﮏ ﻟﺤﻈﻪ دم ﻓﺮو ﺑﻨﺪﻧﺪ . هﻤﻮارﻩ ﺳﻴﻠﯽ از واژﻩ هﺎ ، واژﻩ هﺎ ، واژﻩ هﺎ ،‬ ‫ﺟﺎری اﺳﺖ و ﺑﺎ اﻳﻦ وﺟﻮد ، هﻴﭽﮑﺪام ﺑﻪ راﺳﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻨﺪ .‬ ‫ﺷﺶ ﺳﺎل ﺗﻤﺎم اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ و ﻣﻦ ﺑﺎ هﻢ ﻣﯽ اﻧﺪﻳﺸﻴﻢ ، ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔ ﻮﻳﻴﻢ و ﮐ ﺎر ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﻴﻢ . اﻣ ﺎ ﺑ ﺮای ﻣ ﺎ هﻤ ﻪ ﭼﻴ ﺰ‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﺷﻮد ، ﭼﻮن اﻳﻦ اﻧﺪﻳﺸﻪ هﺎ ، اﮔﺮ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ واژﻩ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷ ﻮﻧﺪ ، ﺗﻨﻬ ﺎ ﺑﺨ ﺸﯽ از ﻣ ﺎ را ﻣﻨﺘﻘ ﻞ ﻣ ﯽ ﮐﻨﻨ ﺪ .‬ ‫اﻣﺎ ﻗﺎﻋﺪﻩ ای ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ هﺮ روز ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺮدﻩ ﺷﻮد .‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ اﻧﺪرزهﺎ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺳﺎدﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﺨﺶ هﺎﻳﯽ ﮐﻪ دﺷﻮار ﻳﺎ دردﻧﺎک هﺴﺘﻨﺪ ، زﺷﺖ ﻧﺒﺎﺷ ﻨﺪ – ﻣﻬ ﻢ اﻳ ﻦ اﺳ ﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ داﺳﺘﺎن ﻣﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﺑﮕﻮﻳﺪ .‬ ‫1 ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ 8191 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری هﻤﺮاﻩ ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﻤﺜﻴﻞ (‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ ، ﻣﺮدی را ﻣﯽ دﻳﺪم ﮐﻪ ﻧﺰدﻳﮏ اورﺷﻠﻴﻢ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ . هﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ از ﺁﻧﺠﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺘﻢ ، هﻤﺎن ﺟﺎ ﺑ ﻮد . از‬ ‫راهﻨﻤﺎﻳﻢ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻴﺪم او ﮐﻴﺴﺖ ، و او ، ﺧﻨﺪان ، ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﭘﻴﺮﻣﺮد دﻳﻮاﻧﻪ ﺷﻮرﻳﺪﻩ ای اﺳﺖ .‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻧﺰدﻳﮏ ﺷﻮم ، و ﭘﺮﺳﻴﺪم :‬ ‫ ﭼﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻴﺪ ؟‬‫ﻣﺮد ﭘﺎﺳﺦ داد : ﺑﻪ دﺷﺘﻬﺎ ﻣﯽ ﻧﮕﺮم .‬ ‫ و دﻳﮕﺮ ﭼﻪ ؟‬‫- هﻤﻴﻦ ﺑﺮای درک زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﻴﺴﺖ ؟ ﭼﻨﻴﻦ ﭘﺎﺳﺦ داد ﻣﺮدی ﮐﻪ دﻳﻮاﻧﻪ اش ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ .‬ ‫در ﺟﻨﮓ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﯽ هﺎ زﻳﺴﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ ، و از ﻳﺎد ﻣﯽ ﺑﺮﻳﻢ ﮐ ﻪ ﻧﮕﺮﻳ ﺴﺘﻦ ﺑ ﻪ دﺷ ﺖ ه ﺎ ، ﺑﻴ ﺸﺘﺮ از هﻤ ﻪ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﺑﺮای درک ﺧﺪاوﻧﺪ ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ .‬ ‫71 ﻧﻮاﻣﺒﺮ 8191‬ ‫ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ هﺴﺖ ﮐﻪ در ﺁﻧﻬﺎ ، زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﻇﺎهﺮ ﺑﯽ اهﻤﻴﺖ ، و در هﻤﺎن زﻣﺎن ﺳﺮﺷﺎر از هﺰاران ﻣﻌﻨﺎ ﻣﯽ ﻧﻤﺎﻳ ﺪ .‬ ‫ﻗﻠﺐ ﻣﺎ هﻤﻪ ﺟﺎ هﺴﺖ ، در ﺳﺎﺣﻞ رود ﻣﯽ ﻧﺸﻴﻨﻴﻢ و از ﺁب هﺎی ژرف ﻣﯽ ﻧﻮﺷﻴﻢ . ﻣ ﯽ ﻓﻬﻤ ﻴﻢ ﮐ ﻪ ﺁب ﻧﻴ ﺰ ﺗ ﺸﻨﻪ‬ ‫اﺳﺖ ، و او ﻧﻴﺰ ﻣﺎ را ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺪ ؛ در ﺁن دم ﺑﺎ ﮐﻴﻬﺎن ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻳﻢ .‬ ‫ﺑﺎرهﺎ ﮔﻔﺘﻪ ام : ﺧﺪاوﻧﺪ ﭘﺸﺖ هﺰار ﭘﺮدﻩ ﻧﻮر اﺳﺖ .‬ ‫اﻳﻨﮏ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻢ : ﺑﺎ ﮔﺬر از ﻳﮑﯽ از اﻳﻦ ﭘﺮدﻩ هﺎ ، ﺟﻬﺎن ﭘﺎﻳﺎن ﻣﯽ ﮔﻴﺮد ، و ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﺰدﻳﮏ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد .‬ ‫هﻤﻪ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮﮔﻮن اﺳﺖ . اﻳﻦ ﺧﻴﺎﺑﺎن هﺎ ، در ﻗﻄﺎرهﺎ ، در ﺧﻮدروه ﺎ زﻳﺒ ﺎﻳﯽ دﻳﮕ ﺮی را ﻣﺘﺠﻠ ﯽ ﻣ ﯽ ﮐﻨﻨ ﺪ . و‬ ‫ﻓﺮﺟﺎم اﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﮐﻪ ﺳﺮاﺳﺮ اروﭘﺎ را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ، دور ﻧﻴﺴﺖ . ﭘﻴﺮوزی ﻃﺮﻓﯽ ﮐ ﻪ ﻣ ﺎ ﺑ ﻪ ﺁن ﺗﻌﻠ ﻖ دارﻳ ﻢ ، ﻣﻬ ﻢ‬ ‫ﻧﻴ ﺴﺖ ، ﮐ ﻪ ﺗﻔ ﻮق روح ﺑ ﺮ ﻣ ﺎدﻩ اهﻤﻴ ﺖ دارد – ﻳ ﮏ ﻗﻄ ﺮﻩ ﻧﻔ ﺖ ، ﺣﺘ ﯽ اﮔ ﺮ ﭼﻬ ﺎر ﺳ ﺎل در ﻗﻌ ﺮ درﻳ ﺎ ﺑﺎﺷ ﺪ ،‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ ﺳﻄﺢ ﺁب ﻣﯽ ﺁﻳﺪ و ﻧﻮر را ﻣﯽ ﺑﻴﻨﺪ .‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺮای ﭼﻪ اﻳﻨﻬﺎ را ﺑﺮای ﺗﻮ ﻣﯽ ﻧﻮﻳﺴﻢ ، ﻣﺎری ؟ ﺗﻮ هﺮ ﺁﻧﭽﻪ را ﮐﻪ رخ ﻣﯽ ده ﺪ ، ﻣ ﯽ داﻧ ﯽ . و ﺗ ﻮ ، ﺑﻴ ﺸﺘﺮ‬ ‫از هﺮﮐﺲ دﻳﮕﺮی در اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ، اﻳﻤﺎن ﻣﻦ را ﺑﻪ اﻳﻦ ﭘﻴﺮوزی ﺗﻐﺬﻳﻪ ﮐﺮدﻩ ای .‬ ‫در ﺳﺎل 9191 ، راﺑﻄﻪ ﻧﺰدﻳﮑﯽ ﺑﻴﻦ ﻣﺎری هﺴﮑﻞ و ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮان ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ و ﺗﻘﺮﻳﺒ ﺎ ه ﻴﭻ ﻣﮑﺎﺗﺒ ﻪ ﻣﻬﻤ ﯽ ﺑ ﻴﻦ‬ ‫اﻳﻦ دو ﻧﻔﺮ اﻧﺠﺎم ﻧﺸﺪﻩ اﺳﺖ . در اﻳﻦ دوران ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﺛﺒﺖ ﺷ ﺪﻩ اﺳ ﺖ ؛ در ﻳﮑ ﯽ از ﺁﻧﻬ ﺎ ، ﻣ ﺎری از ﺟﺒ ﺮان‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاهﺪ ﺣﻠﻘﻪ ای ﺑﺮای اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ ﻃﺮاﺣﯽ ﮐﻨﺪ . در ﺳ ﻮﻣﻴﻦ ﻧﺎﻣ ﻪ ، ﻣ ﺪل ﺁن ﺣﻠﻘ ﻪ درج ﺷ ﺪﻩ – دﺳ ﺘﯽ‬ ‫ﮔﺸﻮدﻩ ﺑﺎ ﮔﻞ ﺳﺮﺧﯽ در ﮐﻒ ﺁن – و ﻧﻤﺎد ﮔﺮاﻳﯽ ﺁن را ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﯽ دهﺪ . هﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﺪﺧﻞ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑ ﻪ ﻓ ﺮدی در‬ ‫دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری هﺴﮑﻞ هﺴﺖ ﮐﻪ در ﺁن ، ﻳﮑﯽ از ﻣﻼﻗﺎت هﺎﻳﺶ را ﺑ ﺎ ﺧﻠﻴ ﻞ ﺷ ﺮح ﻣ ﯽ ده ﺪ ، و ﺧﻠﻴ ﻞ ﻣ ﯽ‬ ‫ﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ دارد در ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﺘﺎب اﻧﺪرزهﺎ را – ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﻧﺎم ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮕﺬارد – ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﻨﺪ .‬ ‫81 ﺁورﻳﻞ 0291‬ ‫ﺗﻤﺎم وﺟﻮدم ﺳﺮاﺳﺮ ﺁﺑﺴﺘﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اﺳﺖ . در اﻳﻦ ﮐﺘﺎب ، اﻓﮑﺎر وﻳﮋﻩ ای را ﺑﻪ دام اﻧﺪاﺧﺘﻪ ام ، و ﻧﻴ ﺰ ﺁرزوﻳ ﻢ را‬ ‫ﺑﺮای زﻳﺴﺘﻦ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ام . در ﺣﻘﻴﻘﺖ ، از ﺁن زﻣﺎن ﮐﻪ ﭼﻬﺎردﻩ ﺳﺎل داﺷﺘﻢ ، ﮐﻮﺷﻴﺪﻩ ام ﺑﺎ ﭘﻴ ﺎﻣﺒﺮ روﺑ ﻪ‬ ‫رو ﺷﻮم ، اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ اﻳﻨﮏ از ﺣﻘﺎﻳﻘﯽ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻩ ام ﮐﻪ در زﻧﺪﮔﯽ ام ﺣﻀﻮر داﺷﺘﻪ اﻧﺪ ، و اﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ، ﺧ ﻮد را در اﻳ ﻦ‬ ‫ﮐﺘﺎب ﻧﺸﺎن دادﻩ اﻧﺪ . اﻳﻦ ﮐﺘﺎب دارد ﺗﻤﺎم وﺟﻮدم را دﮔﺮﮔﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ از هﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮدم را دوﺳﺖ دارم ، هﺮﭼﻨﺪ ﺑﺎز اﺣﺴﺎس ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ ، و ﻣ ﯽ داﻧ ﻢ ﺑ ﺮای دﻳﮕ ﺮان هﻤ ﺮاﻩ‬ ‫ﺧﻮﺑﯽ ﻧﻴﺴﺘﻨﻢ – ﻣﮕﺮ ﺑﺮای ﺗﻮ .‬ ‫اﻣﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ را ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ام . هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﻬﺮورز ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ ، ﻳﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪارﻳﻢ ، هﻤﻴﺸﻪ ﺗﻼش‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ ﺧﻮد را ﻣﺸﻐﻮل ﻧﮕﺎﻩ دارﻳﻢ و ﻧﻤﯽ ﮔﺬارﻳﻢ رﺷﺪ دروﻧﯽ ﻣﺎ رخ دهﺪ ، ﭼﻮن ﻣﯽ ﮐﻮﺷﻴﻢ ﺁن را ﻣﻬﺎر ﮐﻨﻴﻢ .‬ ‫ﭼﻪ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ! هﺮﮔﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ، ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ در اﻳﻦ ﺟﻬﺖ رﺷﺪ ﮐﻨﻢ . ﻳﺎ : ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ در اﻳ ﻦ ﺳ ﻮی دﻳﮕ ﺮ‬ ‫ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﻢ . ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮد را ﺗﺴﻠﻴﻢ رﺷﺪ در ﺟﻬﺘﯽ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ او ﻣﺎ را ﻣﯽ ﺑﺮد و ﺑﺪان ﺳﻮ هﺪاﻳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫81 ﺁورﻳﻞ 0291) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺴﻴﺎر ﻃﻌﻨﻪ ﺁﻣﻴﺰ اﺳﺖ . ﺑﺎرهﺎ ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮐﻮﺷﻴﻢ ﻣﺪاراﮔﺮ و ﻧﺮم ﺑﺎﺷﻴﻢ ، ﺑﻪ دﻳﮕﺮان اهﺎﻧ ﺖ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﻴﻢ‬ ‫.‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ هﻨﮕﺎم ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎ ﻣﺮدﻣﺎن ، ﺑ ﺴﻴﺎر ﻣﺤﺘ ﺎط ﺑﺎﺷ ﻴﻢ . اﮔ ﺮ ﺑ ﻪ ﮐ ﺴﯽ ﺑﮕ ﻮﻳﻢ : ﮔﻤ ﺎن ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم ﺷ ﻤﺎ هﻤ ﻴﻦ‬ ‫ﮔﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﺪ ، اﻣﺎ هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮی ﻳﺎﻓﺘﻴﺪ ، اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻴ ﺪ . ﺁن ﺷ ﺨﺺ ﺧ ﺸﻤﮕﻴﻦ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد و هﻤﭽﻮن اﺳﭙﻨﺪ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﯽ ﭘﺮد .‬ ‫ﺣﺎل اﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ : ﺷﻤﺎ ﭼﺮﻧ ﺪ ﻣ ﯽ ﮔﻮﻳﻴ ﺪ . هﻤ ﻴﻦ ﺷ ﺨﺺ ﺗﻤ ﺎﻣﯽ ﺗﻮﺟ ﻪ ﺧ ﻮد را ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ ﻣ ﯽ ﺳ ﭙﺎرد ، و ﺑﻘﻴ ﻪ روز‬ ‫ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺑﺤﺚ و ﺟﺪل ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﺪ .‬ ‫02ﺁورﻳﻞ 0291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺎر ﮐﺮدن ﺑﺮ روی ﺑﺨﺸﯽ از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ هﺴﺘﻢ ، ﺁﻧﺠ ﺎ ﮐ ﻪ درﺑ ﺎرﻩ ﺟﻨﺎﻳ ﺖ و ﻣﮑﺎﻓ ﺎت ﺳ ﺨﻦ ﻣ ﯽ ﮔﻮﻳ ﺪ . ﻧﻤ ﯽ‬ ‫ﺗﻮاﻧﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎران ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﺑﺎﺷ ﻢ و هﻤﻴ ﺸﻪ ﺻ ﻔﺤﺎت ﭘﻠﻴ ﺴﯽ روزﻧﺎﻣ ﻪ ه ﺎ را ﻣ ﯽ ﺧ ﻮاﻧﻢ . وﻗﺘ ﯽ ﺧﺒ ﺮ ﻳ ﮏ‬ ‫ﮐﻼهﺒﺮداری را ﻣﯽ ﺷﻨﻮم ، اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﻮد در ﺁن ﮐﻼهﺒﺮداری ﺷﺮﮐﺖ داﺷﺘﻪ ام . ﻳﮏ ﻟﮑﻪ ﺟﻨﺎﻳﺖ ، ﺑﺎﻋﺚ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد ﺧﻮد را ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺗﻞ ﺑﭙﻨﺪارم .‬ ‫هﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ ﻳﮏ ﻣﻮﺟﻮد اﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﺎری ﻧﺎدرﺳﺖ اﻧﺠﺎم ﻣ ﯽ ده ﺪ ، هﻤ ﻪ ﻣ ﺎ ﻧﻴ ﺰ ﭼﻨ ﻴﻦ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﻴﻢ . ﺁﻧﭽ ﻪ در ﺳﺮاﺳ ﺮ‬ ‫زﻣﻴﻦ رخ ﻣﯽ دهﺪ ، واﮐﻨﺸﯽ از اﺣﺴﺎﺳﺎت هﺮﻳﮏ از ﺳﺎﮐﻨﺎن اﻳﻦ زﻣﻴﻦ اﺳﺖ .‬ ‫ﻣﺎ در هﻤﻪ هﺴﺘﻴﻢ ، و هﻤﻪ در ﻣﺎﻳﻨﺪ . ﺷﺎﻋﺮ و ﺟﺎﻧﯽ در ﻗﻠﺐ هﺮ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽ زﻳﻨﺪ .‬ ‫12ﺁورﻳﻞ 0291) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻋﺸﻖ از وﺟﻮد ﺧﻮد ﺁﮔﺎﻩ اﺳﺖ . ﻳﮏ اﻧﮕﻴﺰش ﺁﻓﺮﻳﻨﻨ ﺪﻩ اﺳ ﺖ ؛ ه ﺪﻓﯽ دﻳﮕ ﺮ ، ﻓﺮاﺗ ﺮ از ﺳﺮﺷ ﺎر ﺷ ﺪن از ﺧ ﻮد ،‬ ‫ﻧﺪارد . اﻧﺴﺎن در ﺗﻤﺎم ﻧﻘﺺ هﺎی ﺧﻮد ﮐﺎﻣﻞ اﺳﺖ . ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮم ، اﮔﺮ ﭼﻨ ﻴﻦ ﺑﻨﻤﺎﻳ ﺪ ﮐ ﻪ ﮐ ﺴﯽ در ﻣ ﺴﻴﺮی ﻣ ﺸﺨﺺ ،‬ ‫ﺑﺴﻴﺎر ﺁهﺴﺘﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﺁن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﻣﮑﺎن ﭘﻴﺸﺮوی او در ﺁن راﻩ هﻤﻴﻦ اﺳﺖ .‬ ‫و هﻤﻴﻦ در ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ روی ﻣﯽ دهﺪ .‬ ‫02 ﻣﻪ 0291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫در اﻧﺠﻤﻦ ﻋﻠﻮم و هﻨﺮ ﺷﺒﯽ ﻋﺎﻟﯽ را ﮔﺬراﻧﺪم . دﺑﻠﻴﻮ . ﺑﯽ . ﻳﺘ ﻴﺲ هﻤ ﺮاﻩ ﺑ ﺎ هﻤ ﺴﺮش ﺁﻧﺠ ﺎ ﺑ ﻮد ، و ﻗﻄﻌ ﺎﺗﯽ از‬ ‫اﺷﻌﺎرش را ﺧﻮاﻧ ﺪ . ﺁن زن ﺑ ﺴﻴﺎر ﻋﺠﻴ ﺐ اﺳ ﺖ : هﻨﮕ ﺎﻣﯽ ﮐ ﻪ ﻳﺘ ﻴﺲ اﺷ ﻌﺎرش را دﮐﻠﻤ ﻪ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮد ، ﻣﻨﻘ ﺒﺾ و ﺑ ﯽ‬ ‫ﺣﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﻧﻤﻮد . اﻣﺎ هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ هﻢ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻴ ﺰ ﺷ ﺎم ﻧﺸ ﺴﺘﻴﻢ ، ﺑ ﺴﻴﺎر زﻧ ﺪﻩ ، ﻋﻼﻗ ﻪ ﻣﻨ ﺪ ، و ﺑ ﺴﻴﺎر ﻓﺮهﻴﺨﺘ ﻪ ﺑ ﻪ‬ ‫ﻣﯽ رﺳﻴﺪ . ﮔﻮﻳﯽ ﻳﺘﻴﺲ اهﻤﻴﺖ اﻳﻦ زن را در زﻧﺪﮔﯽ اش درک ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫ﻧﺮ‬ ‫هﺪف هﺴﺘﯽ ، هﻤﻮارﻩ ﺧﻮد را در ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎدﻳﻨﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دهﺪ ، اﻳﻦ ﻳﮕﺎﻧﻪ راﻩ اﻧﺴﺎن ﺑﺮای درک رﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﻳ ﺸﺘﻦ‬ ‫اﺳﺖ .‬ ‫22 ﻣﻪ 0291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫هﺮ ﻣﻮﺿﻮع ﺗﺎزﻩ ای را ، ﻧﺨﺴﺖ ﻳﮏ ﺳ ﺮﮔﺮﻣﯽ دﻳﮕ ﺮ ﻣ ﯽ داﻧ ﻴﻢ. اﻧ ﺪک اﻧ ﺪک ، اﻳ ﻦ ﺗ ﺎزﮔﯽ از ذات ه ﺸﻴﺎر ﻣ ﺎ‬ ‫ﻣﯽ ﮔﺬرد – و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ ﺳﭙﺮدﻩ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد . ﺑ ﺎ اﻳ ﻦ وﺟ ﻮد ، هﺮﭼ ﻪ ﺑﻴ ﺸﺘﺮ ﻓﺮاﻣﻮﺷ ﺶ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﻴﻢ ، ﺑﻴ ﺸﺘﺮ ﺑ ﻪ‬ ‫درون ﻧﺎهﺸﻴﺎر ﻣﺎ رﺧﻨﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، و اﻧﺪﮐﯽ ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺶ از ﺁن ﺑﻮدﻩ اﻳﻢ ، ﺗﻔﺎوت ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ .‬ ‫هﺮ ﭼﻴﺰ ﮐﻪ ﻳﮏ ﺑﺎر ﺑﺮای ﻣﺎ زﻧﺪﻩ ﺑﻮدﻩ ﺑﺎﺷﺪ ، هﺮﮔﺰ از دﺳﺖ ﻧﻤﯽ رود . ﺑﺮ روی اﻳﻦ زﻣﻴﻦ ، ﺑﺮای ه ﻴﭻ ﭼﻴ ﺰ‬ ‫ﭘﺎﻳﺎﻧﯽ ﻣﺘﺼﻮر ﻧﻴﺴﺖ . ﭘﺲ ﺑﺮای ﭼﻪ ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ ﺁﻏﺎز را درک ﮐﻨﻴﻢ ؟‬ ‫02 اوت 0291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﻴﻮﻩ ﺗﻮﺟﻴﻪ زﻧﺪﮔﯽ روزﻣﺮﻩ ﻣﺎن ، ﻣﻬﺮ ورزﻳ ﺪن و ﮐ ﺎر ﮐ ﺮدن ، ﺑ ﺎ ﺑﻬﺘ ﺮﻳﻦ ﺑﺨ ﺶ وﺟﻮدﻣ ﺎن اﺳ ﺖ . ﺑﺎﻳ ﺪ‬ ‫ﻗﻠﺐ دل را ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﻴﺮﻳﻢ ، و ﺟﻬﺎن را ﺑﺎ دﻳﺪﮔﺎﻧﯽ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ اﺷﮏ – ﭼﻪ ﺑﺮای ﺷﺎدی و ﭼﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻧﺪوﻩ – هﻤﻮارﻩ‬ ‫از ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎری اﺳﺖ .‬ ‫ﺷﺎﻋﺮاﻧﯽ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ ﮐﻪ هﺮﮔﺰ ﺧﻮد را ﺑ ﻪ ﺗﻤ ﺎﻣﯽ ﺁﺷ ﮑﺎر ﻧﻤ ﯽ ﮐﻨﻨ ﺪ ، ﭼ ﻮن ﻣ ﯽ ﺗﺮﺳ ﻨﺪ ﺷ ﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷ ﻮﻧﺪ و ﺗﻨﻬ ﺎ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ؛ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاهﻨﺪ ، ﭼ ﻮن ارزش ﻳ ﮏ دوﺳ ﺖ ﺧ ﻮب را ﻧﻤ ﯽ ﻓﻬﻤﻨ ﺪ .ﺑ ﺮ ﻋﮑ ﺲ ، اﻳ ﻦ ﺗﻨﻬ ﺎﻳﯽ هﻤ ﺎن ﭼﻴ ﺰی‬ ‫اﺳﺖ ﮐﻪ اﻧ ﺴﺎن ه ﺎ را ﻣﺮﻋ ﻮب و ﻣﺠ ﺬوب ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ . ﺑ ﻪ ﻣﺜ ﻞ ، ﻣ ﻦ ﺗﻨﻬ ﺎ ﺑ ﻮدن را ﻣ ﯽ ﺳ ﺘﺎﻳﻢ . ﺁن ﮔ ﺎﻩ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﻣ ﺮدم‬ ‫ﻧﺰدﻳﮏ هﺴﺘﻢ و ﺑﺎ اﻳﻦ وﺟﻮد ، اﻧﺰوای ﻣﻄﻠﻮب ﺧﻮﻳﺶ را ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ دارم ، ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﺳﻬﻢ ﺧﻮد هﻤﻪ را ، ﺑﺎ ﺗﻤ ﺎﻣﯽ‬ ‫ﻟﻐﺰش هﺎﺷﺎن ، دوﺳﺖ ﺑﺪارم .‬ ‫اﻣﺎ اﮔﺮ اﻳﻦ ﻣﺮدم ﺑﺨﻮاهﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ اﻧﺰوای دروﻧﯽ ﺧﻮد را ﺗﺮک ﮔﻮﻳﻢ – ﺑ ﺮای اﻳﻨﮑ ﻪ ﺧ ﻮد اﺣ ﺴﺎس ﺗﻨﻬ ﺎﻳﯽ ﻧﮑﻨﻨ ﺪ‬ ‫– ﺟﺎدوی اﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد .‬ ‫72 اوت 0291) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻣﻦ ﺧﻮد ﻧﻤﻮﻧﻪ ای از ﺧﻴﺮﻩ ﺳﺮی هﺴﺘﻢ. اﮔﺮ ﺗﻤﺎم ﻣﺮدم ﺟﻬﺎن ﺑﺎ ه ﻢ ﻣﺘﺤ ﺪ ﺷ ﻮﻧﺪ ﺗ ﺎ ﺑﭙ ﺬﻳﺮم روح هﻤ ﺮاﻩ ﺑ ﺎ ﺟ ﺴﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﻣﻴﺮد ، هﻴﭻ ﺗﻐﻴﻴﺮی در ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻦ رخ ﻧﺨﻮاهﺪ داد – ﭼﻮن ﻣﯽ داﻧﻢ ﮐﻪ روح ﻣﻦ ﻧﺨﻮاهﺪ ﻣﺮد .‬ ‫اﮐﻨﻮن ﺑﺮ روی ﺑﺨﺸﯽ از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، ﺑﺨﺸﯽ ﮐﻪ درﺑﺎرﻩ ازدواج ﻧﻮﺷﺘﻪ ام . ﭘﺲ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻢ : ﻣ ﺮد و زن‬ ‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺟﺎم ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ را ﭘﺮﮐﻨﻨﺪ ، اﻣﺎ از ﻳﮏ ﺟﺎم ﻧﻤﯽ ﻧﻮﺷﻨﺪ .‬ ‫ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ؟ ﮐﻪ ﻳﮏ زوج ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ هﻤﺎﻧﻨﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺰﻳﻨﺪ . اﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﺸﻖ ﺁﻏﺎز ﺑ ﻪ اﻧﺠ ﺎم دادن‬ ‫ﮐﺎری ﮐﻨﻨﺪ ، در ﭘﺎﻳﺎن ﮐﺸﻒ ﺧﻮاهﻨﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ اﻳﻦ راﻩ ﺑﻪ ﻧﻔﺮت ﻣﻨﺘﻬﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد .‬ ‫3 ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ 0291) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫هﺮﭼﻴﺰ ﮐﻪ درﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ام ، اﻳﻨﮏ ﺑﺎزﺗﺎﺑﯽ ﻧﻤﯽ ﻧﻤﺎﻳﺪ از ﺁﻧﭽﻪ اﻣﺮوز ﻣﯽ اﻧﺪﻳﺸﻢ . ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ‬ ‫را ﺑﻪ روی ﮐﺎﻏﺬ ﻣﯽ ﺁوردم ، ﺑﺮای ﻣﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻮدﻧﺪ ، و ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬارم هﻤﺎن ﺟﺎ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ .‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ هﻤﭽﻮن ﻳﮏ ﭘﻴﺎدﻩ روی ﺗﺎ ﺷﻬﺮ ﻣﻘﺪس اﺳﺖ .‬ ‫اﺛﺮ ﻣﻦ ، ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ای اﺳﺖ ﮐﻪ در ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ روز ﺳﻔﺮم ﻣﻼﻗﺎﺗﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .‬ ‫در اﻳﻦ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺮﺧﻮرد ، اﻳﻦ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ اﻧﺪوهﮕﻴﻦ و ﺗﻠﺦ ﻣﯽ ﻧﻤﺎﻳﺪ .‬ ‫روز دوم ، ﺗﻠﺨﯽ اش ﮐﻢ ﺗﺮ اﺳﺖ و ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﻘﺪس ﻧﻴﺰ ﻧﺰدﻳﮏ ﺗﺮﻳﻢ.‬ ‫روز ﺳﻮم ، اﻧﺪک اﻧﺪک ﺷﺎد ﻣﯽ ﺷﻮد ، و در روزهﺎی ﭼﻬﺎرم و ﭘﻨﺠﻢ و ﺷﺸﻢ ﺷﺎدﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﯽ ﺷﻮد .‬ ‫در روز هﻔﺘﻢ ﺳﻔﺮ ، ﺁﻏﺎز ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ درﺑ ﺎرﻩ ﺳ ﺘﺎرﮔﺎن و اﺧﺘ ﺮان ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﻴﻢ ، و هﻨﮕ ﺎﻣﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﺷ ﻬﺮ ﻣﻘ ﺪس‬ ‫ﻣﯽ رﺳﻴﻢ ، دﻳﮕﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ را ﻧﻤﯽ ﺑﻴﻨﻴﻢ ، ﭼﻮن او راﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻌﺒﺪ ﻣﯽ رود ﺗﺎ ﺧﻮد را ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺧﺪاوﻧﺪ ﮐﻨﺪ .‬ ‫3 ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ0291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری ؛ هﻤﺎن روز ، ﺑﺎ ﻣﻀﻤﻮﻧﯽ دﻳﮕﺮ (‬ ‫ﺗﻮان زﻧﺪﮔﯽ ، ﺑﻪ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻦ ﻣﺎ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ .‬ ‫ﻧﻘﺎﺷﺎﻧﯽ هﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ دارﻧﺪ زﻳﺒﺎﻳﯽ ﻇﺮف اﻧﮕﻮری را ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﻳﮏ ﻣﻴﺰ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻨﺪ ، و ﻣﯽ ﮐﻮﺷ ﻨﺪ ﺁن‬ ‫را ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻃﺮاوﺗﺶ ، رﻧﮕﺶ ، درﺧﺸﺶ و ﺷﮑﻠﺶ ﻧﻘﺶ ﮐﻨﻨﺪ . و ﻣ ﺎ ، زﻣ ﺎﻧﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﺗ ﺎﺑﻠﻮ ﺣﺎﺻ ﻞ اﻳ ﻦ ﺗ ﻼش ﻣ ﯽ‬ ‫ﻧﮕﺮﻳﻢ ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺗﺎﮐﺴﺘﺎن هﺎﻣﺎن ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﻴﻢ ، ﺑﻪ دهﺎن هﺎﻳﯽ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﻴﻢ ﮐﻪ ﺁن را ﻣﯽ ﭼﺸﻨﺪ ؛ و درک ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ه ﺮ ﻳ ﮏ از‬ ‫اﻳﻨﻬﺎ از ﻣﮑﺎﻧﯽ ﻣﺘﻔﺎوت ﺁﻣﺪﻩ اﻧﺪ ، و ﺑﺎ اﻳﻦ وﺟﻮد هﻤﻪ در ﻳﮏ ﻇﺮف هﺴﺘﻨﺪ . ﺑﺒﻴﻨ ﻴﻢ ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ ﺑ ﺸﻘﺎب ﭼﻴﻨ ﯽ اﺳ ﺖ ، و‬ ‫هﺮ ﺁﻧﭽﻪ را ﮐﻪ درﺑﺎرﻩ ﭼﻴﻦ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ اﻳﻢ ، ﺑﻪ ﻳﺎد ﺁورﻳﻢ . ﺳﭙﺲ ﭼﺸﻢ هﺎﻣﺎن ﻣﻴﺰ را ﻣﯽ ﺑﻴﻨﺪ ، هﻤﺎن ﻣﻴﺰی ﮐ ﻪ ﺑ ﺸﻘﺎب‬ ‫روی ﺁن اﺳﺖ ، و ﺑﻪ ﭼﻮﺑﯽ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻴﺰ از ﺁن ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ، ﺑﻪ درﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﭼﻮب از ﺁن ﺟﺪا ﺷ ﺪﻩ ، ﺑ ﻪ ﮐ ﺴﯽ ﮐ ﻪ‬ ‫ﭼﻮب را ﺑﺮﻳﺪﻩ ، و ﺑﻪ ﻣﮑﺎن زﻧﺪﮔﯽ ﭼﻮب ﺑﺮ و ﺧﺎﻧﻮادﻩ اش .‬ ‫اﻳ ﻦ ﮔﻮﻧ ﻪ ﻧﮕﺮﻳ ﺴﺘﻦ ﺑ ﻪ ه ﺮ ﭼﻴ ﺰ ، ﺗﺨﻴ ﻞ را ﺑ ﺎرور ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ ، و ﺑ ﺮای دﺳ ﺖ ﻳ ﺎﻓﺘﻦ ﺑ ﻪ ﺟﻬ ﺎﻧﯽ ﺑ ﺴﻴﺎر ﻏﻨ ﯽ ﺗ ﺮ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻮﺷﻴﻢ .‬ ‫ﮐﻮدﮐﺎن ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪن را ﺑﻴﺎﻣﻮزﻧﺪ .‬ ‫7 ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ 0291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﯽ اﻧﺪﻳﺸﻢ .‬ ‫در دوﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﺳﻮﻣﻴﻦ ﺳﺪﻩ ﭘﺲ از ﻣﺮﮔﺶ ، هﻴﭻ ﮐﺲ ﺁن اﻧﺪازﻩ ﺗﻮاﻧﺎ ﻧﺐ.د ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺧﻮراک ﻣﻘﻮی ای را ﺑﺨ ﻮرد‬ ‫ﮐﻪ او ﺑﺮای ﻣﺎ ﮔﺬاردﻩ ﺑﻮد . ﭘﺲ ﻣﺒﻠﻐﺎن ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺑﺨﺸﻬﺎی ﺳﺒﮑﺘﺮ ، ﻳﺎ ﺑﻪ ﻣ ﺴﺎﻳﻠﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻨ ﺪ ﮐ ﻪ ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺴﺘﻨﺪ‬ ‫ﺑﺮای اﻧﺴﺎن هﺎ ﺁﻣﻮزﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ . در ﺁن دورﻩ ، هﻴﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ راﺳﺘﯽ ﮐﺎر ﺳﻨﮕﻴﻨﯽ را ﮐ ﻪ ﻣ ﺴﻴﺢ ﺑ ﻪ ﻣ ﺎ‬ ‫ﺳﭙﺮدﻩ ﺑﻮد ، اﻧﺠﺎم دهﺪ .‬ ‫ﺑ ﺰرگ ﺗ ﺮﻳﻦ ﺁﻣ ﻮزش ﻣ ﺴﻴﺢ اﻳ ﻦ اﺳ ﺖ : ﻣﻠﮑ ﻮت ﺧﺪاوﻧ ﺪ در درون ﻣﺎﺳ ﺖ . ﺁﻳ ﺎ ﻣ ﯽ ﺗ ﻮان اﻧ ﺴﺎن ﺑﻴﭽ ﺎرﻩ ای را‬ ‫ﺗﺼﻮر ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮت ﺧﺪاوﻧﺪ را در ﻗﻠﺐ ﺧﻮد دارد ؟‬ ‫اﮔﺮ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﮐﺎری ﻧﮑﻨﻴﻢ ، دو ﺑﯽ ارزش ﺑﻪ هﻢ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺧﻮاهﻴﻢ ﺑﻮد . و ﭼﻪ ﺧﻮاهﻴﻢ داﺷﺖ ؟ روﺣﯽ ﺧﺎﻟﯽ . اﮔﺮ‬ ‫ﻧﻮع ﺑﺸﺮ ، هﻤﻪ ﺑﭙﻨﺪارﻧﺪ ﮐﻪ هﻴﭻ ﻋﻈﻤﺘﯽ را ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ، ﺟﻬﺎن هﺮﮔﺰ ﭘﻴﺶ ﻧﺨﻮاهﺪ رﻓﺖ .‬ ‫اﻣﺎ ﻗﻠﻤ ﺮو ﺧﺪاوﻧ ﺪ در درون ﻣ ﺎ اﺳ ﺖ . ﭘ ﺲ ﺑﺎﻃ ﺪ ﺁرام ﺷ ﻮﻳﻢ ، ﺑﮕ ﺬارﻳﻢ ﮐ ﺎﻧﻮن وﺟ ﻮد ﻣ ﺎ ﺁرام ﮔﻴ ﺮد ، و در اﻳ ﻦ‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ ، ﮐﺸﻒ ﺧﻮاهﻴﻢ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻋﺸﻖ وﺟﻮد دارد .‬ ‫01 ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ 0291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﺑﺮای زﻳﺴﺘﻦ ﺷﻬﺎﻣﺖ ﻻزم اﺳﺖ . ﻳﮏ داﻧﻪ ﻧﺘﺮﮐﻴﺪﻩ ، دارای هﻤﺎن وﻳﮋﮔﻴﻬﺎﻳﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻮاﻧﻪ ﺑ ﻪ هﻨﮕ ﺎم ﺷﮑ ﺴﺘﻦ‬ ‫ﭘﻮﺳﺘﻪ اش دارد . ﺑﺎ اﻳﻦ وﺟﻮد ، ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺘﻪ اش را ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ ، ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺧ ﻮد را ﺑ ﻪ درون ﻣ ﺎﺟﺮای زﻧ ﺪﮔﯽ‬ ‫ﭘﺮﺗﺎب ﮐﻨﺪ .‬ ‫اﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮا ، ﺟﺴﺎرﺗﯽ ﻳﮕﺎﻧﻪ را ﻣﯽ ﻃﻠﺒﺪ ، ﮐﺸﻒ ﺁن ﮐﻪ اﻧﺴﺎن ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ هﺎی دﻳﮕﺮان ﺑﺰﻳﺪ ، و ﻣﻴﻞ ﺁن‬ ‫ﮐﻪ دل ﺑﻪ درﻳﺎ ﺑﺴﭙﺎرد . ﺑﺮای ﺁن ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ ﺑﺪاﻧﺪ ﭼﻪ روی ﺧﻮاه ﺪ داد ، ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ دﻳ ﺪﮔﺎن دﻳﮕ ﺮی و ﮔ ﻮش ه ﺎی‬ ‫دﻳﮕﺮی را وام ﺑﮕﻴﺮد .هﺮ ﻣﻮﺟﻮدی ﺑﺎ دﻳﮕﺮی ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ .‬ ‫اﻳﻦ ﺁرزوﻳﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ دارم ، ﺁرزو دارم ﻗﻠﺒﯽ ﮔ ﺸﻮدﻩ ﺑ ﺮای درﻳﺎﻓ ﺖ داﺷ ﺘﻪ ﺑﺎﺷ ﻢ . ﮐ ﻪ از ﮔ ﺬاردن ﺑ ﺎزوﻳﻢ ﺑ ﻪ‬ ‫دور ﺷﺎﻧﻪ ه ﺎی ﮐ ﺴﯽ ﻧﺘﺮﺳ ﻢ ، ﻣﺒ ﺎدا ﭘ ﺎرﻩ ﺷ ﻮد . ﮐ ﻪ از اﻧﺠ ﺎم دادن ﮐ ﺎری ﮐ ﻪ ه ﻴﭻ ﮐ ﺲ ﭘ ﻴﺶ از ﺁن ﻧﮑ ﺮدﻩ اﺳ ﺖ ،‬ ‫ﻧﺘﺮﺳﻢ ، ﻣﺒﺎدا ﺁﺳﻴﺐ ﺑﺒﻴﻨﻢ . ﺑﮕﺬار اﻣﺮوز اﺣﻤﻖ ﺑﺎﺷﻢ ، ﭼﻮن اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ، ﺣﻤﺎﻗ ﺖ هﻤ ﻪ ﺁن ﭼﻴ ﺰی اﺳ ﺖ ﻪ ﺑ ﺮای‬ ‫ﺑﺨﺸﻴﺪن دارم . ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺪﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﮑﻮهﻴﺪﻩ ﺷﻮم ، اﻣﺎ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ . ﻓﺮدا ، ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺪ، ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﺘﺮ اﺣﻤﻖ ﺑﺎﺷﻢ .‬ ‫وﻗﺘﯽ دو ﻧﻔﺮ ﺑﻪ هﻢ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﻮرﻧﺪ ، ﺑﺎﻳﺪ هﻤﭽﻮن دو زﻧﺒﻖ ﺁﺑﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﻨ ﺎر ﺑ ﻪ ﮐﻨ ﺎر ه ﻢ ﻣ ﯽ ﺳ ﺎﻳﻨﺪ ، ه ﺮ ﻳ ﮏ‬ ‫ﻗﻠﺐ زرﻳﻦ ﺧﻮﻳﺶ را ﻧ ﺸﺎن دهﻨ ﺪ ، و اﺑﺮه ﺎ و ﺁﺳ ﻤﺎن در ﮐﻨﺎرﺷ ﺎن ﺑﺎزﺑﺘﺎﺑ ﺪ . ﻧﻤ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻢ ﺑﻔﻬﻤ ﻢ ﮐ ﻪ ﭼ ﺮا ﺑﺮﺧﻮرده ﺎ‬ ‫هﻤﻴﺸﻪ دﻳﮕﺮﮔﻮﻧﻪ اﺳﺖ : ﺑﺎ ﻗﻠﺒﻬﺎی ﺑﺴﺘﻪ و هﺮاس از رﻧﺞ ﺑﺮدن .‬ ‫هﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ هﺴﺘﻢ ، ﺳﺎﻋﺖ ه ﺎی ﭘﻴ ﺎﭘﯽ در اﺗ ﺎﻗﯽ ﺻ ﺤﺒﺖ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﻴﻢ . اﮔ ﺮ ﻣ ﯽ ﺧ ﻮاهﻴﻢ اﻳ ﻦ زﻣ ﺎن را ﺑ ﺎ ه ﻢ‬ ‫ﺑﮕﺬراﻧﻴﻢ ، ﻣﻬﻢ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن هﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﮑﻮﺷﻴﻢ ، و ﮔﻠﺒﺮگ هﺎﻳﯽ ﺳﺮاﺳﺮ ﮔﺸﻮدﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ .‬ ‫41 ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ 0291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻧﻴﺮوی اﻟﻬﯽ هﺮ ﺁﻧﭽﻪ را ﮐﻪ هﺴﺖ ، ﺁﻓﺮﻳﺪ و در هﺮ ﻣﻮﺟﻮدی ، ﻓﺮﻳﺎد زﻧﺪﮔﯽ را ﻧﻬﺎد . ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯽ اﻳ ﻦ ﻓﺮﻳ ﺎد را‬ ‫ﮐﻪ در ﺗﻤﻨﺎی دﻳﺪار ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ ، ﻧﺎدﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮی ؛ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻤﮏ ، و در زﻧﺪﮔﯽ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﯽ .‬ ‫ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ از وﻳﮋﮔﻲ هﺎی ﺁدﻣﯽ اﺳﺖ ، اﻣﺎ ﺑﺮای ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاه ﺪ ﮔ ﻮش ﺑ ﺴﭙﺎرد ، ﻓﺮﻳ ﺎد زﻧ ﺪﮔﯽ ﺁن ﺟ ﺎ اﺳ ﺖ ،‬ ‫در هﺮ ﮔﻮﺷﻪ . هﺮ ﺑﺎر ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺰدﻳﮏ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ : ﺁﻳﺎ ﺗﻮ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﺪا اﻋﺘﻘﺎد داری ؟ در ﻣﯽ ﻳ ﺎﺑﻢ ﮐ ﻪ‬ ‫اﻳﻦ ﺷﺨﺺ ، ﻧﻮﻣﻴﺪاﻧﻪ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﻣﺤﺮﮐﯽ اﺳﺖ ﺗﺎ او ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻋﺘﻘﺎد ﻳﺎﺑﺪ .‬ ‫اﻣﺎ ذات ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻧﻤﯽ ﺗﻮان ﻧﺸﺎن داد ، و هﺮﮔ ﺰ ﻧﻤ ﯽ ﮐﻮﺷ ﻢ ﮐ ﺴﯽ را در اﻳ ﻦ ﺑ ﺎرﻩ ﻣﺘﻘﺎﻋ ﺪ ﮐ ﻨﻢ . ﺗﻌﺮﻳ ﻒ ه ﺎی‬ ‫ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ از ﺧﺪا هﺴﺖ ، و هﻴﭻ ﻳﮏ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻧﻤﯽ ﺁﻳﻨﺪ .‬ ‫هﻴﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ درک ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ – و هﺮ ﮐﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮای ﻣﺎﺟﺮای ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮد ﺑﻪ راﻩ اﻓﺘﺪ .‬ ‫02ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ 0291‬ ‫ﻣﺎری ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ ، ﺑﻪ ﺷﺪت اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺳﻔﺮ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﺼﺮ ﺑﻪ ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺧﻮاهﺪ اﻓﺘﺎد . اﻣﺎ هﺰاران ﺳﺎل اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ‬ ‫ﻣﺼﺮ هﻤﺎن ﺟﺎﺳﺖ و هﻤﺎن ﺟﺎ هﻢ ﺧﻮاهﺪ ﻣﺎﻧﺪ .‬ ‫ﭘﺲ ﭼﺮا ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﯽ ؟ ﺁﻧﭽﻪ ﻏﺒﺎر زﻣﺎن از ﺁن ﻣﮑﺎن ﺑﺮ ﺟﺎی ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ در ﻋﻤﻞ ﻧﮑﻮهﻴﺪﻧﯽ اﺳﺖ .‬ ‫در روز دهﻢ اﮐﺘﺒﺮ ﺳﺎل 0291 ، ﻣ ﺎری ه ﺴﮑﻞ ﻧﺎﻣ ﻪ ﺑﻠﻨ ﺪی ﺑ ﺮای ﺧﻠﻴ ﻞ ﺟﺒ ﺮان ﻧﻮﺷ ﺖ ﮐ ﻪ اﻧ ﺪوﻩ ژرﻓ ﯽ در ﺁن‬ ‫ﺁﺷ ﮑﺎر ﺑ ﻮد . ﻣ ﯽ ﮔﻔ ﺖ واﻟ ﺪﻳﻦ ﺷ ﺎﮔﺮداﻧﺶ در ﻣﺪرﺳ ﻪ ، ﺧﻮاﺳ ﺘﻪ اﻧ ﺪ ﻃ ﺮح ه ﺎی ﺧﻠﻴ ﻞ را از دﻳﻮاره ﺎی ﺳ ﺎﺧﺘﻤﺎن‬ ‫ﺑﺮدارﻧﺪ . ادﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﺁن ﻃﺮح هﺎ ﺷﻬﻮت ﺁﻣﻴﺰ هﺴﺘﻨﺪ ، هﺮ ﭼﻨﺪ از اﺳﺎﻃﻴﺮ و ﺑﺨﺶ ه ﺎﻳﯽ از ﮐﺘ ﺎب‬ ‫ﻣﻘﺪس ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ .‬ ‫ﻣﺎری در ﻧﺎﻣﻪ اش ﻣﯽ ﻧﻮﻳﺴﺪ : » ﮐﻮدﮐﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻴﻘﺎ اﻓﺘﺨﺎر ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ در اﻳﻦ ﺑﺪن هﺎی رت ﺗﺎﻣﻞ ﮐﻨﻨ ﺪ‬ ‫. ﺑﺎ ﻏﻮر در اﻳﻦ ﺗﺼﺎوﻳﺮ ، ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪن اﻧﺴﺎن ﺑﺮای اﺣﺴﺎس راﺣﺘﯽ او ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ .‬ ‫اﮔﺮ ﻧﮕﺎهﯽ ﺳﺎدﻩ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺑﺪن هﺎی رت ، ﺗﻤﺎﻳﻼت اﻳﻦ دﺧﺘﺮان ﺟﻮان را ﺑﻴﺪار ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، ﭼﻪ ﺑﺎک ؟ از ﺗﻤﺎﻳﻼﺗﻤﺎن‬ ‫ﭼﻪ ﺷﺮم ؟‬ ‫ﺗﺮس واﻟﺪﻳﻦ ﮐﻮدﮐﺎن از اﻳﻦ ﻧﻘﺎﺷﯽ هﺎ ، ﮔﻮﻧﻪ ای ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﻮد . «‬ ‫11 اﮐﺘﺒﺮ 0291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪم ، ﮔﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﻢ در اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ، هﻮﺷﻤﻨﺪاﻧﻪ ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎر ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﺁن ﻧﻘﺎﺷﯽ ه ﺎ از ﺁﻧﺠ ﺎ ﺑﺎﺷ ﺪ . داﻧ ﺴﺘﻦ‬ ‫اﻳﻦ ﮐﻪ ﮐﺎر ﻣﻦ ﺑﺮای ﺗﻮ اﻳﺠﺎد دردﺳﺮ ﮐﺮدﻩ ، ﺑﺮاﻳﻢ دردﻧﺎک اﺳﺖ .‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ ه ﻴﭻ ﮐ ﺲ ﺧﻠ ﻮص ﻳ ﮏ ﺑ ﺪن رت را ﺁﻣﻮﺧ ﺖ – ﻣﺮدﻣ ﺎن ﺑﺎﻳ ﺪ ﺧ ﻮد ﺁن را ﮐ ﺸﻒ ﮐﻨﻨ ﺪ . ﻧﻤ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻴﻢ‬ ‫دﻳﮕﺮان را ﺑﻪ ﻓﻬﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻬﻢ زﻧﺪﮔﯽ هﺪاﻳﺖ ﮐﻨﻴﻢ ؛ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ ﮐﺸﻒ ﮐﻨﻨ ﺪ ﮐ ﻪ ﻓﻘ ﻂ ﺑﺨ ﺸﻬﺎﻳﯽ از درﺧ ﺖ ﺑ ﺮ‬ ‫روی زﻣﻴﻦ اﺳﺖ ، و ﺑﺎﻗﯽ ﺑﺨﺶ هﺎی ﺁن در زﻳﺮزﻣﻴﻦ دﻓﻦ ﺷﺪﻩ . و ﭼﺮا ﺗﻨﮓ ﭼﺸﻤﺎن ﻏﺮﻳﺐ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺳ ﺒﺐ هﺮﮔﻮﻧ ﻪ‬ ‫ﺗﻀﺎدی ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﺷﻮﻧﺪ ؟ ﺁن ﭼﻪ ﺁﻧﺎن اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ، ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺑﮕﺬارد ، و ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻓﻖ ﻣﺎ را ﻣﺨﺪوش ﮐﻨﺪ .‬ ‫3 ژاﻧﻮﻳﻪ 1291‬ ‫ﻣﺎری ، ﻣﯽ ﺧ ﻮاهﻢ ﺑ ﺪاﻧﻢ ﺁﻳ ﺎ ﺗ ﻮ ﺗ ﺼﻮری داری ﮐ ﻪ ﭼﮕﻮﻧ ﻪ ﺗﻮاﻧ ﺴﺘﯽ ادراک ﻣ ﺮا از ﺟﻬ ﺎن اﻓ ﺰاﻳﺶ ﺑ ﺪهﯽ ؟ ﺗ ﻮ‬ ‫هﻤﻮارﻩ ﻣﺸﻮق ﻣﻦ ، و اﺟﺒﺎر ﻣﻦ ﺑﺮای ﮐﺸﻒ ﺗﺎزﻩ هﺎ هﺴﺘﯽ .‬ ‫ﻋﺸﻖ – هﻤﭽﻮن ﻳﮏ ﺟﻮﻳﺒﺎر – ﺑﺎﻳ ﺪ در ﺟﻨﺒ ﺸﯽ ﭘﻴﻮﺳ ﺘﻪ ﺑﺎﺷ ﺪ ، و ﺗ ﻮ ﻧﻴ ﺰ ﺑ ﺎ ﻣ ﻦ هﻤ ﻴﻦ ﮐ ﺮدﻩ ای . ﭘ ﺲ ﺑ ﺮ ﺳ ﺮ‬ ‫اﻏﻠﺐ زﻧﺎﺷﻮﻳﯽ هﺎ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺁﻳﺪ ؟ ﮔﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺁب رود هﻤﻮارﻩ ﺟﺎری اﺳﺖ و ه ﻴﭻ ﻧﮕ ﺮان ﻧﻴ ﺴﺘﻨﺪ . ﺳ ﭙﺲ زﻣ ﺴﺘﺎن‬ ‫ﻓﺮا ﻣﯽ رﺳﺪ و ﺁب هﺎ ﻳ ﺦ ﻣ ﯽ ﺑﻨﺪﻧ ﺪ ، و ﺗﻨﻬ ﺎ ﺁن ﮔ ﺎﻩ ﻣ ﯽ ﻓﻬﻤﻨ ﺪ ﮐ ﻪ در اﻳ ﻦ زﻧ ﺪﮔﯽ ، ه ﻴﭻ ﭼﻴ ﺰ ﺑ ﻪ ﻃ ﻮر ﻣﻄﻠ ﻖ‬ ‫ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻧﺸﺪﻩ اﺳﺖ .‬ ‫8 ﻓﻮرﻳﻪ 1291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻋﻴﺴﯽ دو اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﺮﮐﺰی دارد : ﻣﻠﮑﻮت ﺧﺪاوﻧﺪ و ﻋﺪاﻟﺖ ﺑﺮ روی زﻣﻴﻦ . ﻗﺪﻳﺴﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳ ﻦ دوﻣ ﻴﻦ اﻧﺪﻳ ﺸﻪ‬ ‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ .‬ ‫ﻋﻴﺴﯽ ﻣﻠﮑﻮت ﺧﺪاوﻧﺪ را در ﻗﻠﺐ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ دﻳﺪ – ﺟﻬﺎﻧﯽ از زﻳﺒﺎﻳﯽ ، راﺳﺘﯽ ، ﺷﻮر – و ﺑ ﻪ ﺧ ﺎﻃﺮ هﻤ ﻴﻦ ، ﺧ ﻮد‬ ‫را ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺳﭙﺮد ، ﺗﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﺎدت او ، اهﻤﻴﺖ اﻳﻦ ﻣﻠﮑﻮت را درک ﺧﻮاهﻴﻢ ﮐﺮد .‬ ‫ﻋﻴﺴﯽ ، ﺑﻪ روﺣﺎﻧﻴﻮن ﻧﺸﺎن داد ﮐﻪ ﻗﺪرت زﻣﻴﻨﯽ را ﺑﺮای ﺧﻮد ﻧﻤﯽ ﺧﻮاهﺪ ، و ﺑﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ، ﺑ ﻪ ﺳ ﺎدﮔﯽ ﺧ ﻮد را‬ ‫رﺳﺘﮕﺎر ﮐﺮد . اﻣﺎ اﮔﺮ از ﻣﺮگ روی ﻣﯽ ﮔﺮداﻧﺪ ، ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ او ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﯽ ﺑﻮد ؛ ﻋﻴﺴﯽ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ واژﻩ هﺎ و‬ ‫ﺁﻣﻮزﻩ هﺎی او ﮐﺎﻓﯽ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .‬ ‫ﭘﺲ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺧﻮد را ﺗ ﺴﻠﻴﻢ ﺻ ﻠﻴﺐ ﮐﻨ ﺪ ، ﺗ ﺎ ﻣﻄﻤ ﺌﻦ ﺷ ﻮد ﻣ ﺮگ ، ﺁﻣ ﻮزﻩ ه ﺎﻳﺶ را _ ﺑ ﺮای هﻤﻴ ﺸﻪ _ در‬ ‫اﻧﺪﻳﺸﻪ ﺣﻮارﻳﺎﻧﺶ ﺣﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﺷﻬﺎﻣﺖ ﺧﻮد را ﻧ ﺸﺎن داد و از ﺗﻌﻘﻴ ﺐ ﮐﻨﻨ ﺪﮔﺎن ﻧﮕﺮﻳﺨ ﺖ ، و ﺑ ﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧ ﻪ ﺗﻮاﻧ ﺴﺖ‬ ‫ﺣﻮارﻳﺎن را ﺑﺎ هﻢ ﻣﺘﺤﺪ ﮐﻨﺪ ، ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ او ﺑﺮای ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮد ، وﻓﺎدار ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ .‬ ‫ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻢ ﻳﻘﻴﻦ دارم ، هﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻋﻴﺴﯽ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑ ﻪ ﻣ ﺮگ را ﭘ ﺲ از ﻧﺒ ﺮدی ﺳ ﻬﻤﮕﻴﻦ ﺑ ﺎ ﺧ ﻮد‬ ‫ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ . او ﻣﺮد ، و اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﻠﮑﻮت ﺧﺪا دﻳﮕﺮ هﺮﮔﺰ از دﺳﺖ ﻧﺮﻓﺖ و ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﺸﺪ .‬ ‫21 اوت 1291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫هﺴﺘﯽ ﻓﻘﻂ ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎدی ﻧﺪارد . ﭘﻴﺮان ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺲ زﻧﺪﻩ ﺗﺮ از ﺟﻮاﻧﺎن ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﭼﻮن ﺑﺲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐ ﺮدﻩ اﻧ ﺪ‬ ‫.‬ ‫ﻣﺸﮑﻞ ﭘﻴ ﺮی اﻳ ﻦ اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ ﻣﺮدﻣ ﺎن ﺑ ﻪ ﺧ ﺎﻃﺮ ﺗ ﺮس از ﻣ ﺮگ ﮐ ﻪ ﻣ ﺪام ﻧﺰدﻳ ﮏ ﺗ ﺮ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد ، دﭼ ﺎر ﺗ ﺮس از‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ . ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم رﺳﻴﺪن ﻳ ﮏ ﮔ ﺎم اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ ﺳ ﺒﺐ ﺁﻏ ﺎز ﮔ ﺎم ﺑﻌ ﺪ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد ؛ و ﻃﺒﻴﻌ ﺖ هﺮﮔ ﺰ‬ ‫اﺟﺎزﻩ ﺟﻬﺶ از ﻳﮏ ﮔﺎم را ﻧﻤﯽ دهﺪ . هﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﮔﺬارد ﺗﺮﮐﻪ هﺎی ﺟ ﻮان ﺑ ﺸﮑﻨﻨﺪ ، ﻧﻴ ﺰ ﻣ ﺎﻧﻊ ﺁن ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد‬ ‫ﮐﻪ درﺧﺘﯽ ﭘﻴﺮ و ﻓﺮﺳﻮدﻩ ، هﺴﺘﯽ را ﺗﺮک ﮔﻮﻳﺪ .‬ ‫اﻳﻦ ﭼﻴﺰی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻈﻢ ﻃﺒﻴﻌﯽ هﺴﺘﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻴﻢ . ﺑﺎرهﺎ ﻓﺮﺁﻳﻨﺪ ﭘﺲ از ﻣﺮگ را ﺑﺮای ﺧ ﻮد ﺗ ﺼﻮﻳﺮ ﮐ ﺮدﻩ ام ،‬ ‫ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺁهﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺧﺎک ، ﻳﮏ رهﺎﻳﯽ ﻋﻈﻴﻢ اﺳﺖ ﮐ ﻪ هﻤ ﻪ ﭼﻴ ﺰ را ، در ﺳ ﮑﻮت و ﺁراﻣ ﺶ ، دﮔﺮﮔ ﻮن ﻣ ﯽ‬ ‫ﮐﻨﺪ ، ﺗﺎ هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻮ ﺷﻮد . ﺑﺎﻻرﻓﺘﻦ ﺳﻦ ، ﺟﺴﻢ ﻣﺮا ﺑﺮای ﺑﺎرور ﮐﺮدن دوﺑﺎرﻩ زﻣﻴﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁن ﺁﻣﺪﻩ ام ، ﺁﻣ ﺎدﻩ ﻣ ﯽ‬ ‫ﮐﻨﺪ .‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺟﺴﻢ ، ﺑﻪ زﻣﺴﺘﺎن ﻣﯽ رﺳﺪ ، و زﻣﺴﺘﺎن ﺑﺮای رﺳﺘﺎﺧﻴﺰ ﺑﻬﺎری دﻳﮕ ﺮ ﻻزم اﺳ ﺖ . ﺑ ﻪ هﻤ ﻴﻦ ﮔﻮﻧ ﻪ ، روح‬ ‫ﻣﻦ ﮔﺎﻣﯽ دﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﻣﯽ دارد ، و ﻣﯽ داﻧﺪ ﻪ هﺮ ﻓﺼﻞ ، ﮐﻴﻔﻴﺖ هﺎ و ﮐﺎﺳﺘﯽ هﺎی ﺧﻮد را دارد .‬ ‫8 دﺳﺎﻣﺒﺮ 1291‬ ‫ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪم ، ﺁرزو دارم ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺷﻬﺮ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺎرﻳﮑﯽ را ﺗﺼﻮر ﮐﻨﻢ . ﻧﻴﻮﻳﻮرک ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺴﺖ ﺑ ﻪ هﻤ ﺎن اﻧ ﺪازﻩ‬ ‫اهﺮام ﺗﺎﺛﻴﺮ ﮔﺬار و زﻳﺒﺎ ﺑﺎﺷﺪ ، اﮔﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻓﻘ ﻂ در ﭘﺮﺗ ﻮ درﺧ ﺸﺶ ﻣ ﺎﻩ و ﺳ ﺘﺎرﮔﺎن ﻧﻈ ﺎرﻩ اش ﮐ ﺮد و دﻳﮕ ﺮ ه ﻴﭻ .‬ ‫ﭼﻪ ﺗﻔﺎوت ﻋﻈﻴﻤﯽ اﺳﺖ ﻣﻴﺎن ﻧﻮری ﮐﻪ از ﻓﺮاز دﻳﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻧﻮری ﮐﻪ از ﻧﺸﻴﺐ ﻣﯽ ﺗﺎﺑﺪ !‬ ‫21/41 ژاﻧﻮﻳﻪ 2291‬ ‫زﻧﺎﺷﻮﻳﯽ ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ ﺑﺨﺸﻴﺪن ، و ﺑﺎز ﺑﺨﺸﻴﺪن اﺳﺖ . اﻣﺎ هﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻴﻢ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ هﻤﻮارﻩ‬ ‫از هﻢ ﺟﺪا هﺴﺘﻨﺪ . دورﻩ ﭘﻴﺶ از زﻧﺎﺷﻮﻳﯽ ، دورﻩ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎﻳﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺁن ﺑﻪ ﻣﺤﺒﻮب ﺧﻮد ﻧﺰدﻳﮏ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮﻳﻢ‬ ‫؛ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ ، و ﺁﻧﭽﻪ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ اﺟﺎزﻩ ﺷﺎدی و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﻣﯽ دهﺪ ، ﻣﯽ ﺁﻣ ﻮزﻳﻢ ، و در ﻣ ﯽ ﻳ ﺎﺑﻴﻢ ﭼ ﻪ ﺑﺎﻳ ﺪ‬ ‫ﮐﺮد ﺗﺎ اﻳﻦ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ هﺮﮔﺰ ﻏﺮوب ﻧﮑﻨﺪ .‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻴﻢ اﺟﺎزﻩ دهﻴﻢ ﮐﻪ ﮔﺬر ﺳﺘﻤﮕﺮاﻧﻪ ﺑﺎﻣﺪاد ، ﻧﻴﻤﺮوز ، ﻋﺼﺮ و ﺷﺐ ، ﺑﻪ اﻳﻦ اﻓﺴﻮن ﭘﺎﻳﺎن دهﺪ . ﺑﺮای اﻳﻦ‬ ‫ﮐﻪ ﺷﻮر و ﻋﺸﻖ اوﻟﻴﻪ زﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ ، ﺑﺨﺸﯽ از اوﻗﺎت هﺮﮐﺴﯽ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﻮد او ﺗﻌﻠﻖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . هﻴﭻ ﮐﺪام از ﻣ ﺎ‬ ‫، ﺁن ﻗﺪر ﺧﺮدﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺗﺼﻤﻴﻤﯽ ﻣﺘﺪاﺧﻞ در زﻧﺪﮔﯽ دﻳﮕﺮی ﺑﮕﻴﺮد .‬ ‫ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻳﮏ ﻗﺎﻧﻮن ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻮد – ﺻﺪاﻗﺖ – و هﻤﻪ ﭼﻴﺰ دﻗﻴﻘﺎ هﻤﭽﻮن ﻳﮏ روﻳﺎ ﺧﻮاهﺪ ﺑﻮد .‬ ‫ً‬ ‫41 ژاﻧﻮﻳﻪ 2291‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺶ را در هﺮ ﻓﺮد ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻦ ، و اﻳﻦ را ﺑﻪ او ﺑﮕﻮ. هﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺤﺮﮐﯽ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪﻳﻢ ؛ هﺮ ﺑ ﺎر ﮐ ﻪ‬ ‫از ﮐﺎر ﻣﻦ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﯽ ﺷﻮد ، ﻓﺮوﺗﻦ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮم ، ﭼﻮن اﺣﺴﺎس ﻧﺎدﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪن ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ ﺑﻮدن ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ .‬ ‫ﺗﻤ ﺎم ﻣ ﺮدم ﺟﻬ ﺎن ﭼﻴ ﺰی دارﻧ ﺪ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﺧ ﺎﻃﺮ ﺁن ﺳ ﺰاوار ﺳ ﺘﺎﻳﺶ ﺑﺎﺷ ﻨﺪ . ﺳﺘﺎﻳ ﺸﻬﺎ ﻧ ﺸﺎﻧﮕﺮ ادراک ه ﺴﺘﻨﺪ . در‬ ‫ﺧﻠﻮت ﺧﻮﻳﺶ اﻧﺴﺎن هﺎﻳﯽ ﻋﺎﻟﯽ هﺴﺘﻴﻢ ، و هﻴﭻ ﮐﺲ از دﻳﮕ ﺮی ﺑﻬﺘ ﺮ ﻧﻴ ﺴﺖ ؛ ﻧﮕﺮﻳ ﺴﺘﻦ ﺑ ﻪ ﻋﻈﻤ ﺖ هﻤ ﺴﺎﻳﻪ ات را‬ ‫ﺑﻴﺎﻣﻮز ، و ﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮدت را ﻧﻴﺰ ﺑﻨﮕﺮ.‬ ‫21 ﻣﺎرس 2291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻗﻠﺒﺖ را دﻧﺒﺎل ﮐﻦ. ﻗﻠﺐ ﺗﻮ راهﻨﻤﺎی راﺳﺘﻴﻦ ﺗﻮ در هﺮ ﮐﺎر ﻋﻈﻴﻢ اﺳﺖ . ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺤﺪود اﺳﺖ . ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯽ‬ ‫ﺧﻮاهﯽ اﻧﺠﺎم دهﯽ ، ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ ﺗﻮﺳﻂ ﺁن ﻋﻨﺼﺮ ﭘﻴﺸﮕﻮی درون ﻣﺎ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷ ﺪﻩ . ﺁن ژرف ﺗ ﺮﻳﻦ ﭼﻴ ﺰ ، ﺁن ﻣﻌﺮﻓ ﺖ ،‬ ‫ﺁن داﻧ ، ﺁن اﺣﺴﺎس ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪی ، از هﻤﺎن ﺑﺎر ژرف ﺗﺮ و ﭘﺮﺷﻮرﺗﺮ . ﺗﻮ را ﺑﺮای اﺑﺪ دوﺳﺖ ﺧﻮاهﻢ داﺷﺖ . از‬ ‫ﻣﺪﺗﻬﺎ ﭘﻴﺶ از ﺁن ﮐﺎﻟﺒﺪ زﻣﻴﻨﯽ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ را دﻳﺪار ﮐﻨﻴﻢ ، ﺗﻮ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ام . از هﻤﺎن ﺑﺎر ﻧﺨﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ را دﻳ ﺪم ،‬ ‫اﻳﻦ را ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ . اﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻮد . ﻣﺎ ﺑﻪ هﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ ه ﻢ ﺧ ﻮاهﻴﻢ ﺑ ﻮد ، و ه ﻴﭻ ﭼﻴ ﺰ ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ ﻣ ﺎ را از ه ﻢ‬ ‫ﺟﺪا ﮐﻨﺪ .‬ ‫41 ﺁورﻳﻞ 2291) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫هﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ دو ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎ هﻢ ﻣﻼﻗﺎت ﻣﯽ ﮐﻨﻨ ﺪ ، در ﺣﻘﻴﻘ ﺖ ﭼﻬ ﺎر ﺁوا ه ﺴﺘﻨﺪ ﮐ ﻪ ﺳ ﺨﻦ ﻣ ﯽ ﮔﻮﻳﻨ ﺪ . دو ﺗ ﺎ از ﺁﻧﻬ ﺎ‬ ‫ﻣﺮﺋﯽ هﺴﺘﻨﺪ ، راﺑﻄﻪ ای ﻣﺘﻔﺎوت از دو ﺁواﻳﯽ دارﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ هﺴﺘﻨﺪ .‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ دو ﺁوای ﻣﺮﺋﯽ ، ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺤﺜﯽ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺎر در زﻣﻴﻨﻪ ﻣﺴﺎﻳﻞ ﻣﺎدی ﺑﺎﺷﻨﺪ ، اﻣﺎ ارواح ﺁﻧﻬﺎ در ﺻ ﻠﺢ ه ﺴﺘﻨﺪ‬ ‫و ﺁرزو دارﻧﺪ ﺑﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﺰدﻳﮏ ﺗﺮ ﺷﻮﻧﺪ .‬ ‫52/82 ﺁورﻳﻞ 2291‬ ‫ﻧﺎﺑﻴﻨ ﺎﻳﯽ ﻣﻴﻨ ﯽ ، ﺑ ﺮاﻳﺶ ﺑ ﺴﻴﺎر ﻃﺒﻴﻌ ﯽ و ﻋ ﺎدی اﺳ ﺖ . او ﻧ ﻪ ﺗﻨﻬ ﺎ ﺑﻴ ﺸﺘﺮ از ﺁﻧ ﺎﻧﯽ اﺣ ﺴﺎس ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ ﮐ ﻪ ﻃﺒﻴﻌ ﯽ‬ ‫ﺧﻮاﻧﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ، ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﺁزادی ﺑﻴﺸﺘﺮی ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ درون ﻗﻠﺒﺶ را اﺑﺮاز ﮐﻨﺪ . ﺁن ﭼﻪ ﺑﺮای ﺗﻮ ﻧﻔﺮﻳﻨﯽ ﻣﯽ ﻧﻤﺎﻳﺪ‬ ‫، ﺑﺮای او ﻳﮏ ﻣﻌﺠﺰﻩ اﺳﺖ .‬ ‫او هﻤﻮارﻩ ﺟﻬﺎن را ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﻗﻠﻤﺮو ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮدش ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﺑﺎور ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻳﮏ ﺷﯽ ء ﺑ ﯽ ارزش ،‬ ‫ﺷﯽ ای اﺳﺖ ﮐﻪ اﺻﻼ ارزﺷﯽ ﻧﺪارد .‬ ‫ً‬ ‫ﺁﻧﺎن ﮐﻪ در ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻣﺘﻔﺎوت از ﺟﻬﺎن ﻣﺎ ه ﺴﺘﻨﺪ ، ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧﻨ ﺪ ﮐ ﺎرﮔﺰاران ﺑﻬﺘ ﺮی ﺑ ﺮای ﺳ ﺎﺧﺘﻦ اﻳ ﻦ دﻧﻴ ﺎ ﺑﺎﺷ ﻨﺪ –‬ ‫ﭼﻮن ﭼﺸﻢ هﺎﺷﺎن ﭼﻴﺰهﺎﻳﯽ را ﻣﯽ ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻴﻢ . ذهﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻴﻬﺎن را ﺑ ﻪ ﺷ ﻴﻮﻩ ای ﻣﺘﻤ ﺎﻳﺰ ﺗﻔ ﺴﻴﺮ ، و ﺁن را‬ ‫دوﺑﺎرﻩ ﺑﻪ ﺷﻴﻮﻩ ﺧﻮد ﻃﺮاﺣﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .‬ ‫ﻣﺎ ﻧﻪ ﻣﻮﻟﺪ ﻧﻮر ، ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﭘﺮﺗﻮهﺎﻳﯽ از اﻳﻦ درﺧﺸﺶ ﻋﻈﻴﻢ هﺴﺘﻴﻢ .‬ ‫5 ﻣﻪ 2291‬ ‫ﻣﺎ ﻧﻪ اﻓﺮادی ﻣﺠﺰا ، ﮐﻪ ﺗﺠﻠ ﯽ زﻣ ﻴﻦ ه ﺴﺘﻴﻢ . ﺗﺠﻠ ﯽ ﺣﻴ ﺎت ﻧﻤ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻴﻢ ﭼﻨ ﺪان از زﻣ ﻴﻦ دور ﺷ ﻮﻳﻢ ﮐ ﻪ ﺧ ﻮد را‬ ‫ﭼﻨﺪان از ﺁن ﺟﺪا ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ . ﻣﺎ هﻤﺮاﻩ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺎت ﻋﻈ ﻴﻢ ﺁن ﺣﺮﮐ ﺖ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﻴﻢ ، و رﺷ ﺪ ﻣ ﺎ ﺑﺨ ﺸﯽ از رﺷ ﺪ ﻋﻈ ﻴﻢ زﻣ ﻴﻦ‬ ‫اﺳﺖ .‬ ‫9 ﻣﻪ 2291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫دﮐﺘﺮ اﺳﻤﻴﺖ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ ﺑﺎ وﺟﻮد ﺗﭙﺶ هﺎی ﻣﺪاوم ﻗﻠﺒﻢ ، هﻴﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪارم . ﻓﻘ ﻂ ﺑﺎﻳ ﺪ ﺑﻴ ﺸﺘﺮ ﻣﺮاﻗ ﺐ ﻗﻠ ﺒﻢ ﺑﺎﺷ ﻢ –‬ ‫ﮐﻪ در درازای ﮐﻢ و ﺑﻴﺶ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ، ﻣﺪام ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ . ﮔﻔﺖ : ﮐﺎر ﮐﻦ ، هﺮ ﮐﺎر ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاهﯽ‬ ‫ﺑﮑﻦ ، ﺁن ﭼﻪ را ﮐﻪ در ﺳﺮت ﻣ ﯽ ﮔ ﺬرد ، ﺑﻨ ﻮﻳﺲ ، اﻣ ﺎ ﺳ ﻌﯽ ﻧﮑ ﻦ هﻤ ﻪ ﭼﻴ ﺰ را ه ﻢ زﻣ ﺎن ﺗﻤ ﺎم ﮐﻨ ﯽ . ﻓﻘ ﻂ ﭼﻬ ﺎر‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ از روز ﺧﻮد را ﺑﻪ ﮐﺎر اﺧﺘﺼﺎص ﺑﺪﻩ .‬ ‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ، ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻳﻦ درد ﻣﻦ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ ﻧﻴﺴﺖ . هﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ از اﻳﻦ ﮔﻔ ﺘﻢ ، ﭼﻴ ﺰی ﺷ ﮕﺮف در دروﻧ ﻢ‬ ‫اﺳﺖ ، هﻤﻮارﻩ از وﺟ ﻮدش ﺁﮔ ﺎﻩ ﺑ ﻮدم ، اﻣ ﺎ ﻧﻤ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻢ ﺑﻴ ﺮوﻧﺶ ﺑﮑ ﺸﻢ . ﻳ ﮏ ﺧ ﻮد ﺧ ﺎﻣﻮش ﺑ ﺰرگ ﺗ ﺮ اﺳ ﺖ ، ﮐ ﻪ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺮ را در دروﻧﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ هﻤﻪ ﮐﺎری اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دهﺪ ، هﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، در ﺑﺮاﺑ ﺮ‬ ‫ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ راﺳﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮑﻨﻢ ، در ﻧﻈﺮم ﮐﺎذب ﻣﯽ ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﮔﻮﻳﯽ ﺳﺎل هﺎ در اﻧﺘﻈﺎر ﻓﺮزﻧﺪی ﺑﺎﺷﯽ ، و اﻳﻨ ﮏ ﺁن‬ ‫ﻧﻮزاد ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮد ؛ هﻤﻮارﻩ در ﺣﺎل ﮐﺎر هﺴﺘﻢ ، و ﺑﺎ اﻳﻦ وﺟﻮد ، هﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﺳﻄﺢ ﻧﻤﯽ ﺁﻳﺪ .‬ ‫اﮔﺮ ﭘﻴﺶ از ﻣﺮﮔﻢ ﺁن ﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﻧﺸﺎﻧﺶ ﺑﺪهﻢ ، ﭘﺪﻳﺪار ﻧﺸﻮد ، دوﺑﺎرﻩ ﺑ ﻪ دﻧﻴ ﺎ ﺧ ﻮاهﻢ ﺁﻣ ﺪ ، و ه ﺮ ﭼﻨ ﺪ‬ ‫ﺑﺎری ﮐﻪ ﻻزم ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻣﯽ ﺁﻳﻢ ﺗﺎ اﻳﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم دهﻢ .‬ ‫ﻣﺎری ، ﻣﯽ داﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ هﻤﻮارﻩ ﺳﺨﻨﺎن هﻴﺠﺎن ﺁوری ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﯽ . اﻣﺎ هﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ ﺑ ﻪ ﺳ ﺨﻨﺎن ﺗ ﻮ ﮔ ﻮش ﻣ ﯽ‬ ‫دهﻢ ، اﺣﺴﺎس ﺁزردﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ – ﭼﻮن ﺗﻮ از ﺁن ﭼﻪ اﻧﺠﺎم دادﻩ ام ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔ ﻮﻳﯽ ، و ﺗﻨﻬ ﺎ ﻣ ﻦ ﺁن ﭼ ﻪ را ﮐ ﻪ ﻗ ﺎدر‬ ‫ﺑﻪ اﻧﺠﺎﻣﺶ هﺴﺘﻢ ، ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ .‬ ‫91 ﻣﻪ 2291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﺷﺎﻋﺮان ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻧﻮاﺧﺖ درﻳﺎ ﮔﻮش ﺑﺴﭙﺎرﻧﺪ .‬ ‫اﻳﻦ ﺁهﻨﮓ در ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﮑﺎﺗﻴﺐ ﻋﻬﺪ ﻋﺘﻴﻖ ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ ، و هﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁن ﮔ ﻮش ﻣ ﯽ ﺳ ﭙﺮی ، از ورای ﺁواه ﺎ‬ ‫ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮی ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﻴﺰد . ﭘﺲ ﺗﻮ ﻳﮏ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮی ، و ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮی دﻳﮕﺮ از ﻣﮑﺎﺗﻴﺐ ه ﺴﺘﯽ ﻣ ﯽ ﻳﺎﺑ ﺪ ،‬ ‫اﻧﺪﮐﯽ ﻣﺘﻔﺎوت از ﺗﻔﺴﻴﺮ ﭘﻴﺸﻴﻦ .‬ ‫هﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ هﺴﺘﻨﺪ اﻣﻮاج . ﻣﯽ ﺑﻴﻨﯽ ﻳﮏ ﻣﻮج ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﻴﺮو ﭘﻴﺶ ﻣﯽ رود و هﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﮐﻒ هﺎی ﻣﺘ ﺮاﮐﻢ‬ ‫را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﯽ ﺑ ﺮد ، روی ﻣﺎﺳ ﻪ ه ﺎ در ه ﻢ ﻣ ﯽ ﺷ ﮑﻨﺪ . ﺳ ﭙﺲ ﻣ ﻮﺟﯽ ﺧ ﺮد ، ﺑ ﺎ ﻧ ﻮاﻳﯽ ﻧ ﺮم – ﺑ ﺎ ﮔﻮﻧ ﻪ ای زﻣﺰﻣ ﻪ‬ ‫ﺛﺎﻧﻮی – ﺑﻪ اﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﺮدد ؛ ﻣﻮﺟﯽ دﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﻴﺰد و ﺑ ﺎ اﻳ ﻦ ﻣ ﻮج ﺧ ﺮد ﺗﻼﻗ ﯽ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ . در اﻳ ﻦ ﻟﺤﻈ ﻪ‬ ‫اﻳﺴﺘﺎﻳﺸﯽ رخ ﻣﯽ دهﺪ . اﻧﺪﮐﯽ ﺑﻌﺪ ، ﻣﻮج ﺟﺪﻳﺪی از راﻩ ﻣﯽ رﺳﺪ ، و اﻳﻦ رﻓﺖ و ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ اﺑﺪ اداﻣﻪ ﻣﯽ ﻳﺎﺑﺪ .‬ ‫اﻳﻦ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ای اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ اش ه ﺴﺘﻴﻢ – هﻤ ﻪ ﭼﻴ ﺰ هﻤ ﻮارﻩ ﻣ ﯽ ﺁﻳ ﺪ و ﻣ ﯽ رود . اﻣ ﺎ ﻧﻤ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻴﻢ‬ ‫ﺧﻨﻴﺎی ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻦ ، ﻳﺎ ﻧﻮای ﺧﺶ ﺧﺶ ﺳﺒﺰﻩ هﺎی دﺷﺖ و ﺑﺮگ هﺎی درﺧﺘﺎن را ﻧﺎﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ .‬ ‫03 ﻣﻪ 2291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﺑﻪ اﻓﺰودن ﻣﺘﻨ ﯽ درﺑ ﺎرﻩ ده ﺶ ﺑ ﻪ ﭘﻴ ﺎﻣﺒﺮ ﻣ ﯽ اﻧﺪﻳ ﺸﻢ . هﻤ ﻪ ﻣﺮدﻣ ﺎن ﺟﻬ ﺎن ﻣﻴ ﻞ ﺑ ﻪ ﺑﺨ ﺸﻴﺪن ﭼﻴ ﺰی دارﻧ ﺪ – و‬ ‫ﻣﻌﻤﻮﻻ هﻴﭻ ﮐﺲ ﺁن را ﻧﻤﯽ ﭘﺬﻳﺮد . ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺧﺎﻧﻪ ای داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ، و ﻣﺮدم را ﺑﻪ دﻳﺪن ﺁن دﻋﻮت ﻧﻤﺎﻳﻢ . ﻣﯽ ﺁﻳﻨﺪ ،‬ ‫ً‬ ‫ﺁﻧﭽﻪ را ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، ﻣﯽ ﺧﻮرﻧﺪ ، ﻧﻈﺮات ﻣﻦ را ﻣﯽ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ ، اﻣﺎ هﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﻋﺸﻘﯽ را ﺑﭙﺬﻳﺮﻧ ﺪ ﮐ ﻪ‬ ‫ﻣﻮﺟﺐ اﻳﻦ دﻋﻮت ﺷﺪﻩ اﺳﺖ .‬ ‫ﻋﺸﻖ ﭼﻴﺰی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ از هﺮ ﭼﻴﺰی داﺷﺘﻨﺶ را دوﺳﺖ دارﻳ ﻢ ، و ﺑﻴ ﺸﺘﺮ از ه ﺮ ﭼﻴ ﺰی دادﻧ ﺶ را دوﺳ ﺖ‬ ‫دارﻳﻢ . و هﻴﭻ ﮐﺲ در ﻧﻤﯽ ﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ، هﻤﺎن ﭼﻴﺰی اﺳﺖ ﮐﻪ هﻤﻮارﻩ دادﻩ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد .‬ ‫61 ژوﺋﻦ 2291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﻣﺎری ، ﺗﻮ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ] در ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ هﺎ ، ﻣ ﺎری ﻧﮕﺮاﻧ ﯽ هﻤﻴ ﺸﮕﯽ ﺧ ﻮد را از وﺿ ﻊ ﺑﺤﺮاﻧ ﯽ ﺳ ﻼﻣﺘﯽ‬ ‫ﺧﻠﻴﻞ ﺁﺷﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﺪ [ . اﻣﺎ دو ﭼﻴﺰ وﺟﻮد دارﻧﺪ ﮐﻪ هﺮﮔ ﺰ ﻧﺒﺎﻳ ﺪ از ﻳ ﺎد ﺑﺮوﻧ ﺪ : ﺑﺮدﺑ ﺎری – ﺑ ﺪان ﻣﻌﻨ ﺎ ﮐ ﻪ ﺑﮕ ﺬرﻳﻢ‬ ‫رﺧﺪادهﺎ ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮد را ﭘﯽ ﮔﻴﺮد – و وﻓﺎداری ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ در ﺁرزوﻳﺶ هﺴﺘﻴﻢ .‬ ‫ﻣﺮدﻣﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺁن ﮐﻪ هﻤﺎﻧﻨﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻧﺪ ، و ﻳﺎ ﺑﻪ ﺧ ﺎﻃﺮ ﺁن ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﺗﻤ ﺎﻣﯽ ﺑ ﺎ ه ﻢ ﻣﺘﻔ ﺎوت ه ﺴﺘﻨﺪ ، ﻳﮑ ﺪﻳﮕﺮ را‬ ‫دوﺳﺖ دارﻧﺪ . ﺑﺮای ﻣﺮدم ﺑﺪوی ﻣﺮگ هﻴﭻ اهﻤﻴﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ، ﺑﻪ اﺣﺘﺮام ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎن ﺧﻮد ﻋﺎدت داﺷ ﺘﻨﺪ و ﺑ ﻪ‬ ‫دﺧﻤﻪ ای ﮐﻪ ﭘﺪراﻧﺸﺎن در ﺁن دﻓﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ ، ﻏﺬا ﻣﯽ ﺑﺮدﻧﺪ . هﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ راﺳ ﺖ و ﺳ ﺎدﻩ ﻣ ﯽ دﻳﺪﻧ ﺪ ، و‬ ‫ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ در اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ، هﺮ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﭼﻴﺰی دﻳﮕﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﯽ ﺷﻮد ، اﻣﺎ هﺮﮔﺰ از هﺴﺘﯽ ﺑﺎز ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﺪ . ﻳﮏ ﺟﺴﺪ‬ ‫ﻣﯽ ﭘﻮﺳﺪ ، و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ درﺧﺘﯽ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﯽ ﺷﻮد . ﻧﻪ اﻗﻮام ﺑ ﺪوی و ﻧ ﻪ دﻳﮕ ﺮ اﻧ ﺴﺎن ه ﺎ ، ﺁﺷ ﮑﺎرا ﻣ ﺮگ را ﺑ ﺎور ﻧﻤ ﯽ‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ .‬ ‫در اﻳﻦ زﻧﺪﮔﯽ ، ﺧﺪاوﻧﺪ از راﻩ ﺗﻮ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ اﺳﺖ . داﻧﺴﺘﻦ اﻳﻦ ﮐﻪ هﻤﭽﻮن دﺳﺘﺎن ﺧﺪاوﻧ ﺪ ﻋﻤ ﻞ ﮐﻨ ﯽ‬ ‫، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاﻳﺖ دﻟﭙ ﺬﻳﺮ ﺑﺎﺷ ﺪ! ﻣ ﻦ اﻳ ﻦ دﺳ ﺖ را ﻣ ﯽ ﺷﻨﺎﺳ ﻢ ، ﻣ ﯽ ﺗ ﻮاﻧﻢ ﺁن را ﻟﻤ ﺲ ﮐ ﻨﻢ ، و ه ﺮ ﺁن ﭼ ﻪ را ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ‬ ‫ارزاﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، ﺑﭙﺬﻳﺮم . رﻳﮓ ﺧﺮدی در ﺳﺎﺣﻞ رودی ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻮدن را دوﺳﺖ دارم .‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮ را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ . ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪم . و ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﭼﻪ در زﻣﻴﻦ و ﭼﻪ در درﻳﺎ .‬ ‫11 ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ 2291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫هﺮ ﻋﺸﻖ ، هﻤ ﺎرﻩ ﻋﻈ ﻴﻢ ﺗ ﺮﻳﻦ و ﻣﻬ ﻢ ﺗ ﺮﻳﻦ ﻋ ﺸﻖ ﺟﻬ ﺎن اﺳ ﺖ . ﻋ ﺸﻖ ﭼﻴ ﺰی هﻤﭽ ﻮن ﻳ ﮏ ﮐﻠﻮﭼ ﻪ ﻧﻴ ﺴﺖ ﮐ ﻪ‬ ‫ﺑﺘﻮاﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﻗﻄﻌﺎت ﺑﺰرگ و ﮐﻮﭼﮏ ﺗﻘﺴﻴﻤﺶ ﮐﻨﻴﻢ ؛ ﻓﻘﻂ ﻳﮑﯽ ، و ﺳﺮاﺳﺮ ﻋﺸﻖ اﺳﺖ .‬ ‫ﺁﺷﮑﺎر اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗ ﻮاﻧﯽ درﺑ ﺎرﻩ ﮐ ﺴﯽ ﺑﮕ ﻮﻳﯽ : او ﮐ ﺴﯽ اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ ﺑﻴ ﺸﺘﺮ از ه ﺮ ﭼﻴ ﺰ دﻳﮕ ﺮی در اﻳ ﻦ ﺟﻬ ﺎن‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ. اﻣﺎ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺁﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ هﺴﺘﻨﺪ – ﺑﻪ هﺮ دﻟﻴﻠﯽ – در ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺻﺎدق اﻧﺪ . ﺑﻪ هﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ ، ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ‬ ‫ﺑﯽ واهﻤﻪ ادﻋﺎ ﮐﻨﻢ ، راﺑﻄﻪ ﻣﺎ ، زﻳﺒ ﺎﺗﺮﻳﻦ رﺧ ﺪاد زﻧ ﺪﮔﯽ ﻣ ﻦ ﺑ ﻮدﻩ اﺳ ﺖ . ﺷ ﮕﻔﺖ اﻧﮕﻴﺰﺗ ﺮﻳﻦ ﭼﻴ ﺰی اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ در‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ هﺮ ﮐﺴﯽ دﻳﺪﻩ ام . ﺟﺎودان اﺳﺖ .‬ ‫03 ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ 7 اﮐﺘﺒﺮ 2291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﺗﻔﺎوت ﻳﮏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﻳﮏ ﺷﺎﻋﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﺁن ﭼﻪ را ﮐﻪ ﻣﯽ ﺁﻣﻮزاﻧﺪ ، ﻣﯽ زﻳﺪ .‬ ‫ﺷﺎﻋﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ؛ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ اﺷﻌﺎری ﻋﺎﻟﯽ درﺑﺎرﻩ ﻋﺸﻖ ﺑﻨﻮﻳ ﺴﺪ ، و در هﻤ ﺎن زﻣ ﺎن ، زﻧ ﺪﮔﯽ ﺧ ﻮد را ﺑ ﯽ‬ ‫ﻋﺸﻖ اداﻣﻪ دهﺪ . اﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﭙﺬﻳﺮد ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﺒﺎﺷ ﺪ ، ﺳ ﺮاﻧﺠﺎم ﺑ ﻪ ﮐ ﺴﯽ ﺗﺒ ﺪﻳﻞ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد ﮐ ﻪ ﻋﺎﺷ ﻖ ﺷ ﺪﻧﺶ ﻧ ﺎﻣﻤﮑﻦ‬ ‫اﺳﺖ .‬ ‫هﻨﺮ ، ﺗﻼش ﺑﺮای ﺗﺠﺮﺑﻪ ﭼﻴﺰی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮع ﺑﺸﺮ دوﺳﺖ دارد . در ﺗﻤﺎم ادوار ، زﻳﺒﺎﻳﯽ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ اﻳ ﻢ .‬ ‫ﻧﻪ ﻓﻘﻂ هﺮ ﺁن ﭼﻪ زﻳﺒﺎﺳﺖ ، ﺧﻮب اﺳﺖ ؛ ﮐﻪ هﺮ ﺁن ﭼﻪ ﺧﻮب اﺳﺖ ، زﻳﺒﺎﺳﺖ .‬ ‫7 اﮐﺘﺒﺮ 2291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫ﺧﻮد را اﻧﺪﮐﯽ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﺗﻮ اﺣﺴﺎس ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ – و ﺑ ﺎور دارم ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ اﺣ ﺴﺎس ﻣﺘﻘﺎﺑ ﻞ اﺳ ﺖ . ﻳﮕﺎﻧ ﻪ ﺷ ﺪﻩ اﻳ ﻢ ،‬ ‫ﻣﺎری . ﺗﻮ ﺑﻪ درون روح ﻣﻦ ﺁﻣﺪﻩ ای- و اﮔﺮ ﺑﺨﻮاهﻢ ﺗﻮ را ﺟﺪا ﮐﻨﻢ ، وﻳﺮاﻧﮕﺮ ﺧﻮد ﺧﻮاهﻢ ﺑﻮد . اﻳﻦ راﺑﻄ ﻪ دﻳﮕ ﺮ‬ ‫از ﺁن ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ . دﻳﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺪون ﺣ ﻀﻮر ﺗ ﻮ ، ﺧ ﻮد را ﺑ ﻪ ﮐ ﺎر ﺁﻓ ﺮﻳﻨﺶ ﭼﻴ ﺰی ﺑﭙﻨ ﺪارم . ﻋ ﺸﻖ ﺑ ﺮای ﺁن ﮐ ﻪ‬ ‫ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﮐ ﺎﻓﯽ ﻧﻴﺮوﻣﻨ ﺪ ﺑﺎﺷ ﺪ – اﻣ ﺎ ﻣ ﯽ ﭘﻨ ﺪارم دوراﻧ ﯽ ﮐ ﻪ در ﺁن ﺑ ﻪ ﺧ ﺎﻃﺮ ﺗ ﻮ رﻧ ﺞ‬ ‫ﮐﺸﻴﺪم ، ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﭘﻨﺪار ﺑﻴﺸﺘﺮ دﻗﺖ ﮐﻨﻢ .‬ ‫ﺣﺘﯽ ﮔﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺪون اﻳﻦ دوران رﻧﺞ ، هﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺁن ﭼﻨﺎن ﮐﻪ اﮐﻨن هﺴﺖ ، ﺷﻮراﻧﮕﻴﺰ و زﻳﺒﺎ ﻧﻤﯽ ﺑﻮد .‬ ‫62 و 82 دﺳﺎﻣﺒﺮ 2291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫در ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽ ام ، ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮏ زن را ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ام ﮐﻪ ﺑﺎ او اﺣﺴﺎس رهﺎﻳﯽ ﻓﮑﺮی و روﺣﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم و ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮدم ﺑﺎﺷﻢ : ﺗﻮ . اﻟﻬﯽ ﺗﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ هﺴﺘﯽ اﻧﺴﺎن زﻣﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑ ﻪ زﻧ ﺪﮔﯽ ﺧﻴ ﺮﻩ ﺷ ﻮد – ﺑ ﻪ ﺳﺮاﺳ ﺮ‬ ‫هﺴﺘﯽ ، در ﻗﺎﻟﺐ ﻳﮏ ﭘﺎرﭼﻪ و ﻧﺎﺑﺶ . در ﻟﺤﻈﺎت ﺷﻮر ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻠﺴﻪ ، ﺑ ﺴﻴﺎری از اﻧ ﺴﺎن ه ﺎ ﻣﻮﻓ ﻖ ﺑ ﻪ درﻳﺎﻓ ﺖ اﻳ ﻦ‬ ‫اﻟﻬﺎم ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ . هﺮ ﺁﻧﭽﻪ را ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ، در ﺗﻮﻳﺎﻓﺘﻪ ام – روﺣﯽ ﮐﻪ روان ﻣﺮا ﺑ ﻪ ﭘ ﺮواز در ﺁورد ، ﮐ ﻪ ﺑ ﺮ‬ ‫ﭼﻴﺰهﺎی ﮐﻬﻦ ﻧﻮری ﺗﺎزﻩ ﺗﺎﺑﺎﻧﺪ ، ﮐﻪ ﺁﻏﻮش ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺳﺮم را در ﺁن ﺁرام دهﻢ . اﮐﻨﻮن ﻧﺰدﻳﮏ‬ ‫ﺗﺮ از ﭘﻴﺶ هﺴﺘﯽ ، و اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮد را در هﺮ ﺁن ﭼﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ هﻢ ﻣﯽ ﭘﻴﻮﻧﺪد ، ﺗﺠﻠﯽ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ .‬ ‫42 ژاﻧﻮﻳﻪ 3291‬ ‫از ﺷﺎدی ﺗﻮ دﻟﺸﺎدم . ﺑﺮای ﺗﻮ ، ﺷﺎدی ﮔﻮﻧﻪ ای ﺁزادی اﺳﺖ ، و در ﻣﻴﺎن ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺁﻧ ﺎﻧﯽ ﮐ ﻪ ﻣ ﯽ ﺷﻨﺎﺳ ﻢ ، ﺗ ﻮ ﺑﺎﻳ ﺪ‬ ‫از هﻤﻪ ﺁزادﺗﺮ ﺑﺎﺷﯽ . ﺑﻪ ﻳﻘﻴﻦ اﻳﻦ ﺷﺎدی و اﻳﻦ ﺁزادی را ﺧﻮد ﺑﻪ دﺳﺖ ﺁوردﻩ ای . زﻧ ﺪﮔﯽ در ﺑﺮاﺑ ﺮ ﺗ ﻮ ، ﺗﻨﻬ ﺎ ﻣ ﯽ‬ ‫ﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﻧﻴﮏ ﺑﺎﺷﺪ ، ﭼﻮن ﺗﻮ در ﺑﺮاﺑﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺲ ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﻧﻴﮏ ﺑﻮدﻩ ای .‬ ‫62/72 ﻣﻪ 3291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫زﻧﺎﺷﻮﻳﯽ ﺑﻪ هﻴﭻ ﮐﺲ اﺟﺎزﻩ ﻧﻤﯽ دهﺪ دﻳﮕﺮی را ﺑﻪ ﺑﺮدﮔﯽ ﺑﮑﺸﺪ – ﻣﮕﺮ ﺟﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﺑ ﺮ ﺑ ﻮدن را ﺑ ﺮ ﺧ ﻮد‬ ‫روا داری . در ﻣﻘﺎﺑﻞ ، ﻓﺮاﺳﻮی ﺁن ﭼﻪ ﺧﻮد ﻣﯽ ﺧﻮاهﯽ ، ﺑﻪ دﻳﮕﺮی ﺁزادی ﺑﺪﻩ . ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻴﻢ ﭼﻴ ﺰی را ﺑﮕﻴ ﺮﻳﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽ دهﻴﻢ .‬ ‫ﺑﺮای ﻣﺮدﻣﺎن هﻮﺷﻤﻨﺪ ، ﺑﻨﻴﺎن ازدواج ﻳﮏ دوﺳﺘﯽ ﻧﺎب اﺳﺖ ، ﺗﺎ در ﺁن ، ﺑﺮای دﺳﺖ ﻳﺎزﻳﺪن ﺑﻪ روﻳﺎه ﺎی ﺧ ﻮد‬ ‫و روﻳﺎهﺎی ﮐﺴﯽ ﮐﻪ دوﺳﺘﺶ دارﻧﺪ ، ﺑﺠﻨﮕﻨﺪ . ﺑﺪون اﻳﻦ روﻳﺎهﺎ ، زﻧﺎﺷﻮﻳﯽ ﺑﻪ ﻧﺎه ﺎر و ﺷ ﺎم ﺧ ﻮردﻧﯽ در ﺁﺷ ﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‬ ‫ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺧﻮاهﺪ ﺷﺪ .‬ ‫دو روح هﻤﺎﻧﻨﺪ وﺟﻮد ﻧﺪارد . در دوﺳﺘﯽ و در ﻋﺸﻖ ، دو ﻧﻔﺮ ، ﺑﺮای دﺳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﭼﻴﺰی ﺁﺳﺘﻴﻦ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ زﻧﻨﺪ‬ ‫، ﮐﻪ اﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺁورﻧﺪ .‬ ‫ﻋﺒﺎرت ﻗﺪﻳﻤﯽ ﻣﺮاﺳﻢ زﻧﺎﺷﻮﻳﯽ : ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ، ﺗﻮ ﻓﻼﻧﯽ را ﻣﯽ ﭘﺬﻳﺮی ، در ﺳﻼﻣﺖ و ﺑﻴﻤﺎری ...... و ﻏﻴ ﺮﻩ ،‬ ‫ﮐﺎﻣﻼ اﺑﻠﻬﺎﻧﻪ اﺳ ﺖ . ﭼﮕﻮﻧ ﻪ ﮐ ﺴﯽ ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ دﻳﮕ ﺮی را ﺑﭙ ﺬﻳﺮد ؟ در اﻳ ﻦ ﺻ ﻮرت ، ﻳﮑ ﯽ از ﺁن دو وﺟ ﻮد ﺧ ﻮد را‬ ‫ً‬ ‫ﮐﻨﺎر ﻣﯽ ﮔﺬارد – ﻳﺎ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﯽ ﺑﻬﺘﺮ ، ﺁن زوج در ﮐﻨﺎر هﻢ ، هﻮﻳﺖ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺧﻮد را از دﺳﺖ ﻣﯽ دهﻨﺪ .‬ ‫32 ژوﺋﻦ 3291 ) از دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫درد ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ .‬ ‫ﺻﺮﻳﺢ ﺑﺎﺷﻴﻢ و ﻣﺎﺟﺮای ﺧﻮدﻣﺎن را ﺗﺠﺰﻳﻪ و ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻨﻴﻢ :‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﺑﺴﻴﺎر رﻧﺞ ﮐﺸﻴﺪﻩ ام ، و ﺑﺮ ﺗﻮ هﻢ هﻤﻴﻦ رﻓﺘﻪ اﺳ ﺖ . اﻣ ﺎ ﺑﺮﮐ ﺖ اﻳ ﻦ ﻣ ﺎﺟﺮا اﻳ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ در درون‬ ‫ﻣﺎن ﭼﻴﺰهﺎﻳﯽ را ﮐﺸﻒ ﮐﺮدﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁن هﺎ ، دﺳﺖ ﮐﻢ از هﺴﺘﯽ ﺧﻮد ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻳﻢ .‬ ‫ﺑﺮﺧﯽ از اﻧﺴﺎن هﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠ ﻪ ﻣ ﯽ رﺳ ﻨﺪ ﮐ ﻪ ﺑﻬﺘ ﺮﻳﻦ ﭼﻴ ﺰ در زﻧ ﺪﮔﯽ ، ﺷ ﺎد ﺑ ﻮدن اﺳ ﺖ ، ﺑﺮﺧ ﯽ دﻳﮕ ﺮ رﻧ ﺞ‬ ‫ﺑﺮدن را ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺑﺮﻧﺪ ، اﻣﺎ ﺑﻴﺶ ﺗﺮ اﻧﺴﺎن هﺎ هﻴﭻ ﻳﮏ را ﺑﺮ ﺧﻮد روا ﻧﻤﯽ دارﻧﺪ : ﭘﺲ ﺑﻪ هﻴﭻ ﭼﻴ ﺰ ﻧﻤ ﯽ رﺳ ﻨﺪ‬ ‫و ﻓﻘﻂ از ﻣﻴﺎن زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮔﺬرﻧﺪ .‬ ‫روز دوم اﮐﺘﺒﺮ ﺳﺎل 3291 ، ﻣﺎری هﺴﮑﻞ ﻧﺨ ﺴﺘﻴﻦ ﻧ ﺴﺨﻪ ﭘﻴ ﺎﻣﺒﺮ را درﻳﺎﻓ ﺖ ﮐ ﺮد . ه ﺮ ﭼﻨ ﺪ ﭘ ﻴﺶ از ﺁن ، در‬ ‫ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت دراز ﻣﺪت ﺧﻮد ، ﺁﺛﺎر ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ را از ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮان ﺑﺮرﺳﯽ ﮐ ﺮدﻩ ﺑ ﻮد . ﺗﺠﺰﻳ ﻪ و ﺗﺤﻠﻴ ﻞ ه ﺎی او هﻤ ﻮارﻩ‬ ‫ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻧﻪ ، اﻣﺎ ﻣﺤﺘﻮاﻳﯽ ﺑﻮدﻧﺪ . اﻣﺎ اﻳﻦ ﺑﺎر ، ﺑﻪ اﺳﺘﺜﻨﺎ ، ﺧﻮد ﺷﻴﻮﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮاﻧﻪ را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ :‬ ‫ﺧﻠﻴﻞ ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ ، ﺧﺠﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ، ﺧﺠﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮔﻔﺘﻦ هﻤﻪ اﻳﻦ ﭼﻴﺰهﺎ ، و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺁن ﮐﻪ ﺻﻨﻌﺖ ﮔﺮی‬ ‫ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺑﺨﺸﻴﺪن ﺟﻠﻮﻩ ای ﻣﺮﺋﯽ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ دروﻧﯽ هﺴﺘﯽ . ﺧﺠﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داﺷﺘﻦ اﻧﺮژی و ﺑﺮدﺑﺎری ﺁﺗ ﺶ‬ ‫، هﻮا، ﺁب و ﺻﺨﺮﻩ .‬ ‫اﻳﻦ ﮐﺘﺎب در ادﺑﻴﺎت ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ ای ﺧﻮاهﺪ ﺑﻮد . زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ رو ح ﻣﺎن ﺗﺎرﻳﮏ ﺑﺎﺷﺪ ، ﺑﺮای ﺁن ﮐﻪ دوﺑﺎرﻩ ﺁﺳ ﻤﺎن و‬ ‫زﻣﻴﻦ را در درون ﺧﻮد دﻳﺪار ﮐﻨﻴﻢ ، ان را ﻣﯽ ﮔ ﺸﺎﻳﻴﻢ . اﻳ ﻦ ﮐﺘ ﺎب ﻧ ﺴﻞ ه ﺎ ﺑ ﺮ ﺟ ﺎی ﺧﻮاه ﺪ ﻣﺎﻧ ﺪ ، و هﻤ ﻮارﻩ در‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ هﺎی ﺁن ، ﺁن را ﺧﻮاهﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻨﻴﺪﻧﺶ ﻧﻴﺎز دارﻧﺪ ، و هﺮ ﺑﺎر ، ه ﺮ ﭼ ﻪ اﻧ ﺴﺎن ه ﺎ ﺑ ﻴﺶ ﺗ ﺮ ﺧ ﻮد را‬ ‫درک ﮐﻨﻨﺪ ، دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ ﺗﺮ ﺧﻮاهﺪ ﺑﻮد .‬ ‫ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮاهﺪ ﺷﺪ ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺁن ﮐﻪ ﻋﺸﻘﯽ ﻋﻈﻴﻢ – زﻧﺪﮔﯽ _ ﺁن را ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ . ﺧﻠﻴﻞ ، ﻣﯽ داﻧﯽ ﮐﻪ ﻳﮏ‬ ‫درﺧﺖ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺮری ﺑﻤﻴﺮد ، و ﻳﺎ در ﺟﻨﮕﻠﯽ ﺑﺮ ﺧﺎک ﺳ ﻘﻮط ﮐﻨ ﺪ . ﺑ ﺎ اﻳ ﻦ ﺣ ﺎل ، ﺷ ﺮارﻩ زﻧ ﺪﮔﯽ ﺧﻮاه ﺪ‬ ‫ﺁورد ، و در ﺣﺮارت ﺁﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ در ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﺸﻖ ﺧﻮاهﻨﺪ ورزﻳﺪ ، ﺧﻮد را ﺗﮑﺜﻴﺮ ﺧﻮاهﺪ ﮐﺮد .‬ ‫در ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑ ﺴﻴﺎری ﻋ ﺸﻖ ﺧﻮاهﻨ ﺪ وزﻳ ﺪ . ﺣﺘ ﯽ ﭘ ﺲ از ﺁن ﮐ ﻪ ﺟﺴﻤ ﺸﺎن ﺑ ﻪ ﻏﺒ ﺎر ﺗﺒ ﺪﻳﻞ ﺷ ﻮد ، در اﻳ ﻦ ﮐﺘ ﺎب‬ ‫ﻋﺸﻖ ﺧﻮد را ﺧﻮاهﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ . ﭼﻮن ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﻴﺰ در ﺻﻔﺤﺎت اﻳﻦ ﮐﺘﺎب ﻣﺮﺋﯽ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ .‬ ‫ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ، ﻣﺎری .‬ ‫32 ﻧﻮاﻣﺒﺮ 3291‬ ‫ﺑﺪون ﺗﻮ ، ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ را ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ .‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺳﻪ ﭼﻴﺰ را ﻧﻴﮏ ﺑﻪ ﻣﻦ ارزاﻧﯽ داﺷﺘﻪ اﺳﺖ : ﻣﺎدرم ، ﮐﻪ اﺟﺎزﻩ داد رهﺴﭙﺎر ﺷﻮ، ﺗﻮ ، ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﮐ ﺎرم‬ ‫اﻳﻤﺎن داﺷﺘﯽ و ﭘﺪرم ، ﮐﻪ ﻣﺒﺎرزی را ﮐﻪ در دروﻧﻢ ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻮد ، ﺑﻴﺪار ﮐﺮد.‬ ‫از ﺳﺎل 3291 ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ، ﻣ ﺎری ه ﺴﮑﻞ زﻧ ﺪﮔﯽ در ﺧﺎﻧ ﻪ ﻓﻠ ﻮرﻧﺲ ﻣﻴﻨ ﯽ ، در ﺷ ﻬﺮ ﺳ ﺎواﻧﺎ از اﻳﺎﻟ ﺖ ﺟﻮرﺟﻴ ﺎ را‬ ‫ﺁﻏﺎز ﮐﺮد . ﺧﻠﻴﻞ ﻣﺪام ﺑﻴﻦ ﻧﻴﻮﻳﻮرک و ﺑﻮﺳﺘﻮن در ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮد و هﻢ زﻣﺎن روی ﭘﺮوژﻩ ه ﺎی ﮔﻮﻧ ﺎﮔﻮﻧﯽ – هﻤﭽ ﻮن‬ ‫اداﻣﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ و ﻃﺮاﺣﯽ ﺑﺮای ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ – ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد . اﻋﺘﺮاض داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﮐﺘﺎﺑﺶ ، دﻳﮕ ﺮ وﻗﺘ ﯽ‬ ‫ﺑﺮای اﺧﺘﺼﺎص دادن ﺑﻪ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻧﺪارد . راﺑﻄﻪ ﻣﺎری ﺑﺎ ﻓﻠﻮراﻧﺲ ﻣﻴﻨﯽ ، اﻧﺪک اﻧﺪک در ﻧﺎﻣ ﻪ ه ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﺮای ﺧﻠﻴ ﻞ‬ ‫ﺟﺒﺮان ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺖ ، ﺁﺷﮑﺎر ﻣﯽ ﺷﺪ . ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﯽ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ، ﻣﺎری ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎ ﻣﻴﻨﯽ ازدواج ﮐﻨﺪ . از‬ ‫ﺁن روز ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ، دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﻴﻮﻳﻮرک ﺳﻔﺮ ﻧﮑﺮد ، و ﻣﮑﺎﺗﺒﺎت ﻣﻴﺎن او و ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮان ﭘﺮاﮐﻨﺪﻩ ﺷﺪ . ﺟﺒﺮان ﺑ ﺎ ﺑﺎرﺑ ﺎرا‬ ‫ﻳﺎﻧﮓ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪ و راﺑﻄﻪ ای ﭘﺎﻳﺪار ﺑﺎ ه ﻢ ﺑﺮﻗ ﺮار ﮐﺮدﻧ ﺪ . ﺳ ﺎل ه ﺎ ﺑﻌ ﺪ ، ﻳﺎﻧ ﮓ ﮐﺘ ﺎب ﻣ ﺮدی از ﻟﺒﻨ ﺎن را ﻧﻮﺷ ﺖ ﮐ ﻪ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺎﻣﻪ ﺟﺎﻟﺒﯽ از اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﻮد . وﺿﻊ ﺳﻼﻣﺖ ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮان ﮐﻪ ﭘﻴﺶ از اﻳ ﻦ ه ﻢ ﭼﻨ ﺪان ﺧ ﻮب ﻧﺒ ﻮد ، رو ﺑ ﻪ‬ ‫زوال ﮔﺬاﺷﺖ .‬ ‫22ﺁورﻳﻞ4291‬ ‫ﻣﺎری ﻣﺤﺒﻮب ﻣﻦ :‬ ‫از ﺗﻪ دل اﻣﻴﺪوارم ﮐﻪ هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻧﻴﮏ ﺑﮕﺬرد .‬ ‫و اﻣﺎ ﻣﻦ ، هﻤﻪ ﭼﻴﺰ هﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ، ﮔﺮداﮔﺮدم ﺟﺮﻳﺎن دارد . هﺮ روز اﻧﺪﮐﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐ ﻨﻢ ، اﻧ ﺪﮐﯽ ﻧﻘﺎﺷ ﯽ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻳﺎ ﭼﻴﺰی ﺑﻪ ﻋﺮﺑﯽ ﻣﯽ ﻧﻮﻳﺴﻢ . اﻣﺎ ﺑﻴﺶ ﺗﺮ وﻗﺘﻢ را ﺑﻪ ﻗﺪم زدن در ﺑﺎﻻی ﺗﭙﻪ ﻳﺎ ﺑ ﻪ ﻃ ﺮف اﻳ ﻦ اﺳ ﺘﻮدﻳﻮ ﻣ ﯽ‬ ‫ﮔﺬراﻧﻢ ، ﺧﻴﺎل ﻣﯽ ﭘﺮورم و ﺑﻪ ﻣﮑﺎن ه ﺎی دور ﻣ ﯽ اﻧﺪﻳ ﺸﻢ ، ﺑ ﻪ ﭘﻨ ﺪارهﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ هﻨ ﻮز در ﻣﻬ ﯽ ﻧﻬ ﺎن ه ﺴﺘﻨﺪ و ﻧﻤ ﯽ‬ ‫ﺗﻮاﻧﻢ درﮐﺸﺎن ﮐﻨﻢ.‬ ‫ﺑﺎرهﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ دﻳﮕﺮ ﮐﺎﻟﺒﺪی ﻧﺪارم . ﮔﻮﻳﯽ اﺑﺮی هﺴﺘﻢ ، ﮐﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﺎران ﻳﺎ ﺑﺮف دﮔﺮدﻳﺴﯽ ﻳﺎﺑﺪ .‬ ‫ﻣﯽ ﺑﻴﻨﯽ ﻣﺎری ، ﺁﻏﺎز ﺑﻪ زﻳﺴﺘﻦ ﺑﺮ ﻓﺮاز زﻣﻴﻦ ﮐﺮدﻩ ام . در ﮔﺷﺘﻪ ، ﻓﻘﻂ رﻳﺸﻪ ای ﺑﻮدم ، و اﮐﻨﻮن ﮐﻪ ﺁزادم ،‬ ‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﺑﺎ اﻳﻦ هﻤﻪ هﻮا ، اﻳﻦ هﻤﻪ ﻧﻮر ، اﻳﻦ هﻤﻪ ﻓﻀﺎ ، ﭼﻪ ﮐﻨﻢ . ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﺁﻧﺎﻧﯽ را ﺷﻨﻴﺪﻩ ام ﮐ ﻪ دوراﻧ ﯽ دﺷ ﻮار‬ ‫را در زﻧﺪان ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﻨﺪ ، و ﭘﺲ از ﺧﺮوج از زﻧﺪان ، ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺎرﺷ ﺎن اﻗ ﺪام ﺑ ﻪ ﺟﻨ ﺎﻳﺘﯽ دﻳﮕ ﺮ ﺑ ﻮدﻩ اﺳ ﺖ ، ﭼ ﻮن‬ ‫ﻋﺎدت ﺧﻮد را ﺑﻪ زﻳﺴﺘﻦ در ﺁزادی از دﺳﺖ دادﻩ اﻧﺪ.‬ ‫ﻣ ﺎری ، اﻣﻴ ﺪوارم ﻧﺎﭼ ﺎر ﻧ ﺸﻮم دوﺑ ﺎرﻩ ﺑ ﻪ زﻧ ﺪان ﺑ ﺎزﮔﺮدم ، ﭼ ﻮن ﺧﺪاوﻧ ﺪ ﻳ ﮏ رﺳ ﺘﮕﺎری اﺳ ﺖ . ﺧﺪاوﻧ ﺪ ﻗﻠ ﺐ‬ ‫ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺗﻮ را از ﻧﻮر ﻣﻘﺪس اش ﻟﺒﺮﻳﺰ ﮔﺮداﻧﺪ .‬ ‫هﺮ ﭼﻨﺪ دور هﺴﺘﯽ ، اﻣﺎ هﺮ ﺑﺎر ﭘﻴﺶ از ﺧﻮاب ، ﺷ ﻬﺎب ﺳ ﻨﮕﯽ را ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ دادﻩ ای ، در دﺳ ﺖ ﻣ ﯽ ﮔﻴ ﺮم و‬ ‫ﻟﻤﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . اﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ از ﻣﻴﻠﻴﻮن هﺎ ﺳﺎل دورﺗﺮ ، از ﺁن ﻓﺎﺻﻠﻪ هﺎی ﻋﻈﻴﻢ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﯽ ﺷﻮم .‬ ‫32 ﻣﻪ 4291‬ ‫درﺧﺘﺎن ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻣﯽ زدﻧﺪ ، ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﻧﻐﻤﻪ ﻣﯽ ﺳﺮودﻧﺪ – ﺳﺒﺰﻩ هﺎ ﻧﻤﻨﺎک ﺑﻮدﻧﺪ – ﺳﺮاﺳ ﺮ زﻣ ﻴﻦ ﻣ ﯽ درﺧ ﺸﻴﺪ .‬ ‫و ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﻦ ﺧﻮد درﺧﺘﺎن و ﮔﻞ هﺎ و ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن و ﺳﺒﺰﻩ هﺎ ﺑﻮدم – و دﻳﮕﺮ هﻴﭻ " ﻣﻨﯽ " ﻧﺒﻮد .‬ ‫5 ژوﺋﻦ 4291‬ ‫ﺗﻮ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻴﺶ ﺗﺮ از ﺁن را ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ، ﻣﯽ ﺷ ﻨﻮی . ﺗ ﻮ ﺁﮔ ﺎهﯽ را ﻣ ﯽ ﺷ ﻨﻮی . ﺗ ﻮ هﻤ ﺮاﻩ ﺑ ﺎ ﻣ ﻦ ، ﺑ ﻪ‬ ‫ﺟﺎﻳﯽ ﻣﯽ روی ﮐﻪ واژﻩ هﺎی ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺗﻮ را ﺑﺒﺮﻧﺪ .‬ ‫) از ﺑﺨﺶ ﺷﻬﺎب ﺳﻨﮓ در دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎری (‬ ‫وﺳﺘﺮن ﻳﻮﻧﻴﻮن‬ ‫ﺗﻠﮕﺮام‬ ‫1391 ، 21 ﺁورﻳﻞ ، 82:11 ﺑﺎﻣﺪاد‬ ‫ﺧﻠﻴ ﻞ ﺟﻤﻌ ﻪ ﺷ ﺐ در ﮔﺬﺷ ﺖ . ﻗ ﺮار اﺳ ﺖ روز دوﺷ ﻨﺒﻪ او را ﺑ ﻪ ﺑﻮﺳ ﺘﻮن ﺑﺒ ﺮﻳﻢ . ﺑ ﻪ ﻧ ﺸﺎﻧﯽ 182 ، ﺧﻴﺎﺑ ﺎن‬ ‫ﻣﺎری ﺟﺒﺮان‬ ‫ﻓﺎرﺳﺖ هﻴﻠﺰ ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ .‬ ‫ﻣﺎری دﻟﺒﻨﺪ ﻣﻦ :‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ هﺮ ﻧﻴﮑﯽ ای ﮐﻪ در ﺣﻖ ﻣﻦ ﮐﺮدﻩ ای ، ﺗ ﺎ اﺑ ﺪ ﺧﺠ ﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷ ﯽ . ه ﺮ ﺑ ﺎر ﮐ ﻪ ﺑ ﺎ ﻣ ﻦ ﺳ ﺨﻦ ﻣ ﯽ ﮔﻔﺘ ﯽ ،‬ ‫دردی دﻟﭙﺬﻳﺮ در ﻗﻠﺒﻢ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم .‬ ‫ﺗﻮ ﻣﺪام ﭼﮑﺎد ﮐﻮهﯽ را ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دهﯽ و ﻣﯽ ﮔﻮﻳﯽ : ﺧﻠﻴﻞ ﮐﯽ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺧﻮاهﺪ رﺳﻴﺪ ؟ و هﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ‬ ‫ﻣﯽ ﮔﻮﻳﯽ ، در ﭘﺲ واژﻩ هﺎی ﺗﻮ ﺁوای دﻳﮕﺮی را ﻣﯽ ﺷﻨﻮم ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ : دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاهﺪ ﺧﻠﻴﻞ ﻓﺮدا ﺑﻪ ﺁن ﺟﺎ ﺑﺮﺳﺪ‬ ‫.‬ ‫داﻧ ﺴﺘﻦ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﮐ ﻮﻩ ﭼﮑ ﺎدی دارد ، ﻧﻴ ﮏ اﺳ ﺖ . ﺑﻬﺘ ﺮ از ﺁن ، ﻳﻘ ﻴﻦ داﺷ ﺘﻦ ﺑ ﻪ اﻳ ﻦ اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ ﻣﺤﺒ ﻮب ﺑﺮﮔﺰﻳ ﺪﻩ‬ ‫درداﻧﻪ ﺗﻮ ، ﻓﺮدا ﺁن ﺟﺎ را ﺧﻮاهﺪ دﻳﺪ .‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺗﺠﻤﻌﯽ از ﻧﻮاه ﺎی ﻣﻮﺳ ﻴﻘﯽ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ در ﻗﻠ ﺐ ﺗ ﻮ ﺑ ﻪ ﺧﻨﻴ ﺎﻳﯽ ﺗﺒ ﺪﻳﻞ ﺷ ﺪ . ﺑﺎﺷ ﺪ ﮐ ﻪ هﻤ ﺎرﻩ ﺑﺘ ﻮاﻧﻴﻢ‬ ‫ﺳﺮاﺳﺮ ﺗﻘﺪس هﺮ دم را زﻳﺴﺖ ﮐﻨﻴﻢ .‬ ‫ﺳﺮاﺳﺮ ﻋﺸﻖ ،‬ ‫ﺧﻠﻴﻞ‬ ‫))اﮔﺮ از آﺘﺎب دﻳﺠﻴﺘﺎﻟﻲ ﺣﺎﺿﺮ راﺿﻲ هﺴﺘﻴﺪ و ﻣﺎﻳﻠﻴﺪ ﺑﺮاي ﺗﺪاوم اﻳﻦ روﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻳﺎري آﻨﻴﺪ.ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻴﺪ آﻤﻜﻬـﺎي ﻣـﺎﻟﻲ‬ ‫ﺧﻮد را ؛هﺮﭼﻨﺪ اﻧﺪك ودر ﺣﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﻨﺖ ؛ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﻤﺎرﻩ ﺣﺴﺎب در أي ﮔﻮﻟﺪ وارﻳﺰ آﻨﻴﺪ. 8912081((‬ ...
View Full Document

Ask a homework question - tutors are online