ghorban_chap2 - ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ...

Info iconThis preview shows page 1. Sign up to view the full content.

View Full Document Right Arrow Icon
This is the end of the preview. Sign up to access the rest of the document.

Unformatted text preview: ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫0‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺎج دﻛﺘﺮ ﻧﻮرﻋﻠﻲ ﺗﺎﺑﻨﺪه‬ ‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻣﻄﺎﻟﺐ‬ ‫ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻧﺎﺷﺮ/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / ﻫ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / 1‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / 72‬ ‫ذﺑﺢ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در اﺳﻼم / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / 1‪ê‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻ ﺳﻮد در ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪا / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / 7‪ë‬‬ ‫ﻣﺴﺄﻟﺔ ﺣﺞ ﻧﻴﺎﺑﺘﻲ از دﻳﺪﮔﺎه ﻃﺮﻳﻘﺖ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / 9‪ì‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺞ و ﺟﺎﻳﮕﺎه آن در اﺳﻼم/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / 77‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ: اﺳﻮة ﺣﺴﻨﻪ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / 78‬ ‫او ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻲﺟﻮﻳﺪ و//// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / 301‬ ‫ﺗﺎﺑﻨﺪه, ﻧﻮرﻋﻠﻲ, 6031 ‪Ç‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن . ﻧﻮرﻋﻠﻲ ﺗﺎﺑﻨﺪه ﻣﺠﺬوبﻋﻠﻴﺸﺎه/ ‪ÇÇ‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﻬﺮان: ﺣﻘﻴﻘﺖ, 0831/‬ ‫ح + 411 ص/‬ ‫0003 رﻳﺎل : 4-61-0407-469 ‪ISBN‬‬ ‫ﻓﻬﺮﺳﺘﻨﻮﻳﺴﻲ ﺑﺮاﺳﺎس اﻃﻼﻋﺎت ﻓﻴﭙﺎ/‬ ‫ﭼﺎپ دوم: 4831: 0007 رﻳﺎل‬ ‫ﻛﺘﺎﺑﻨﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت زﻳﺮﻧﻮﻳﺲ/‬ ‫1/ ﺣﺞ/ 2/ ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن/ اﻟﻒ/ ﻋﻨﻮان/ ب/ ﻋﻨﻮان: ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن/‬ ‫753.792‬ ‫7 س 2 ت . 8.881 ‪BP‬‬ ‫05522 ‪ 80 Ç‬م‬ ‫ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻣﻠﻲاﻳﺮان‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺠﻤﻮﻋﺔ ﻋﺮﻓﺎن در زﻣﺎﻧﻪ و زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ)3(‬ ‫ﺗﺄﻟﻴﻒ: ﺣﺎج دﻛﺘﺮ ﻧﻮرﻋﻠﻲ ﺗﺎﺑﻨﺪه‬ ‫ﻧﺎﺷﺮ: اﻧﺘﺸﺎرات ﺣﻘﻴﻘﺖ; ﺗﻬﺮان, ﺧﻴﺎﺑﺎن ﮔﺎﻧﺪي, ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻧﻬﻢ,ﭘﻼ ك 42‬ ‫ﺻﻨﺪوق ﭘﺴﺘﻲ: ﺗﻬﺮان, 7533 ‪11365 Ç‬‬ ‫ﺗﻠﻔﻦ: 92527788 ; ﻓﺎ ﻛﺲ: 25619788‬ ‫ﺗﻠﻔﻦ ﻣﺮﻛﺰ ﭘﺨﺶ: 15133655‬ ‫‪Email: nashr_haghighat@yahoo.com‬‬ ‫ﭼﺎپ دوم: 4831‬ ‫ﺷﻤﺎرﮔﺎن: 0003 ﻧﺴﺨﻪ‬ ‫ﭼﺎپ و ﺻﺤﺎﻓﻲ: ﺷﺮﻛﺖ ﭼﺎپ ﺧﻮاﺟﻪ‬ ‫ﻗﻴﻤﺖ: 007 ﺗﻮﻣﺎن‬ ‫ﺷﺎﺑﻚ: 4 - 61 - 0407 - 469‬ ‫4 - 61 - 0407 - 469 :‪ISBN‬‬ ‫ﻣﻘﺪ‪ ‬ﻣﺔ ﻧﺎﺷﺮ‬ ‫ﻫﻮ اﻟﻤﻮﻓ‪‬ﻖ واﻟﻤﻌﻴﻦ‬ ‫ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ رﺳﺎ‪Ä‬ﻞ ﻋﺮﻓﺎن در زﻣﺎﻧﻪ وزﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ رﺳ‪Ç‬ﺎﻟﻪ,‬ ‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻮم آن ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ از ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲﻫﺎ و ﻣﻮاﻋﻈﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺟﻨﺎب آﻗﺎي ﺣﺎج دﻛﺘﺮ ﻧﻮرﻋﻠﻲ ﺗﺎﺑﻨﺪه از اواﺧﺮ ﺳﺎل ‪ 137ë‬ﺷﻤﺴﻲ‬ ‫ﺑﻪﺗﻨﺎﺳﺐ اوﺿﺎع زﻣﺎﻧﻪ و ﺳ‪Æ‬اﻻت ﻣﻄﺮح ﺷﺪه, در ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻋ‪Ç‬ﻤﻮﻣﻲ‬ ‫ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﺑﻴﺎن ﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ/‬ ‫اﺻﻮ‪ Á‬ﺳﻨﺖ ﻣﺠﻠﺲ وﻋﻆ در ﻋﺎﻟﻢ اﺳ‪Ç‬ﻼم ﺧ‪Ç‬ﺼﻮﺻ‪ H‬در اﻳ‪Ç‬ﺮان‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪ اﺑﺘﻜﺎر ﻣﺸﺎﻳﺦ ﺑﺰرگ ﺻﻮﻓﻴﻪ و ﻋﺎرﻓﺎن ﺑﻮده اﺳﺖ1 ﻛﻪ ﺑﻨﺎﺑﺮ آﻳ‪Ç‬ﺔ‬ ‫1/ ﻣﻮﻋﻈﻪ اﺻﻮ‪ Á‬ﺑﺎ ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻓﺮق دارد; اﻟﺒﺘ‪‬ﻪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد ﺧﻄﺎﺑﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ, ﮔﺎه‬ ‫ﻣﻲﺗﻮان وﻋﻆ و ﻣﻮﻋﻈﻪ را ﻫﻢ ﻧﻮﻋﻲ ﺧﻄﺎﺑﻪ داﻧﺴﺖ/ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺧ‪Ç‬ﻄﺎﺑﻪ و ﻣ‪Ç‬ﻨﺒﺮ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ در‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ز‬ ‫ﻣﻘﺪ‪ ‬ﻣﺔ ﻧﺎﺷﺮ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫و‬ ‫ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ از ﻗﺒﻴﻞ ﺗﺼﻮف و ﺗﺸﻴﻊ, ﻣﻨﺎﺳﻚ و اﻋﻴﺎد دﻳﻨﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫و ﻣ ‪‬ﻠﻲ و ﻣﺴﺎ‪Ä‬ﻞ روزﻣﺮة اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ و ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ را در ﺑﺮﻣﻲﮔﻴﺮد و ﻟﺬا‬ ‫ﭼﻪﺑﺴﺎ ﺳ‪Æ‬ال ﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﺜ‪ Â‬ﻣﻮﺿﻮع ﺧﺎﻧﻮاده ﭼﻪ رﺑﻄﻲ ﺑﻪ ﻋﺮﻓﺎن دارد/‬ ‫اﻳﻦ ارﺗﺒﺎط وﻗﺘﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻴﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻠﻮك‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺎرﻓﺎﻧﻪ, اﺑﻌﺎد ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ ‪ ÇÇ‬ﭼﻪ در ﻧﻈﺮ و ﭼﻪ در ﻋﻤﻞ ‪ ÇÇ‬دارد ﻛﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﺔ‬ ‫آﻧﻬﺎ ﺗﺎﺑﻊ ﻧﮕﺮش ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ اﺳﺖ/ و اﺻﻮ‪ Á‬وﺟﻪ اﺻﻠ‪Ç‬ﻲ ﺗﻔﺎوت درس‬ ‫ﻋﺮﻓﺎن ﺧﻮاﻧﺪن ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺳ‪Ç‬ﻠﻮك ﻋ‪Ç‬ﺮﻓﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮدن ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ اﺳﺖ/ ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺑﺼﻴﺮت ﻋ‪Ç‬ﺎرﻓﺎﻧﻪ در دﻳ‪Ç‬ﻦ دارد, ﻣ‪Ç‬ﻨﺎﺳﺒ‪Ç‬ﺎت و ﻣﺴ‪Ç‬ﺎ‪Ä‬ﻞ اﺟ‪Ç‬ﺘﻤﺎﻋﻲ و‬ ‫ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ را ﻧﻴﺰ از ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﻈﺮ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ/‬ ‫اﻳﻦ ﮔﻔﺘﺎرﻫﺎ را ﺗﻨﻲ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ از ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻤﻌﺎن اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﺠﺎﻟﺲ, ﺿ‪Ç‬ﺒﻂ و‬ ‫ﺑﻪﺗﺪرﻳﺞ ﺗﺤﺮﻳﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ/ اﻧﺘﺨﺎب ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲﻫﺎ و ﻋﻨﺎوﻳﻦ آﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻠﻴﻘﺔ ﺗﺪوﻳﻦﻛﻨﻨﺪﮔﺎن اﻳﻦ رﺳﺎﻟﻪﻫﺎ اﺳﺖ/ و ﺣﺘﻲاﻟﻤﻘﺪور ﺳﻌﻲ ﺷﺪه‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻴﻨ‪ H‬و ﺑﺎ ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ دﺧﻞو ﺗﺼﺮف ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺳﺎدﮔﻲ و رواﻧﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﺎﺷﺮ از ﺟﻨﺎب آﻗﺎي ﺣﺎج دﻛﺘﺮ ﻧﻮرﻋﻠﻲ ﺗﺎﺑﻨﺪه ﻛﻪ اﺟﺎزه دادﻧﺪ‬ ‫ﮔﻔﺘﺎرﻫﺎي ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ اﻳﺸﺎن را در ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاي ﺑﻪﻧﺎم ﻋﺮﻓﺎن در زﻣﺎﻧﻪ و‬ ‫ﺷ‪Ç‬ﺮﻳﻔﺔ: ا‪Ô‬دع ‪‬ا ﻟﻲ ‪‬ﺳ‪Ç‬ﺒﻴﻞ ‪‬ر ‪‬ﺑﻚ ‪‬ﺑ‪Ç‬ﺎﻟ‪Ö‬ﺤﻜ‪Ö‬ﻤ¹ واﻟ‪ÇÖ‬ﻤﻮ ﻋﻈ‪ ¹‬اﻟ‪Ç Ö‬ﺤﺴ ‪‬ﻨ¹1, ﻣ‪Ç‬ﺠﺎﻟﺴﻲ را‬ ‫‪‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪ Ö‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪â‬‬ ‫‪× ÔÖ‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪﻋﻨﻮان وﻋﻆ و ﺗﺬﻛﺮ ﻣﻨﻌﻘﺪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﻧﻜﺎت و ﻟﻄﺎﻳﻒ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ را‬ ‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﺗﻨﺎﺳﺐ ﺣ‪ÇÇ‬ﺎل ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻤﻌﺎن و ﺑ‪Ç‬ﺮﺣﺴﺐ ﺳ‪ÆÇ‬اﻻت ﻃ‪Ç‬ﺎﻟﺒﺎن ﻋ‪Ç‬ﻨﻮان‬ ‫ﻣﻲﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ/ ﺑﺮﺧﻼف ﻣﺠﺎﻟﺲ درﺳﻲ, ﻣﻄﺎﻟﺐ اﻳﻦ ﻣﺠﺎﻟﺲ ﺑﻪ زﺑﺎﻧﻲ‬ ‫ﺳﺎده وﻟﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﻘﺮﻳﺮ ﻣﻲﺷﺪه ﺗﺎ ﻋﺎﻣﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن ﺑﺪون درﮔﻴﺮي ﺑﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺻﻄﻼﺣﺎت و ﻣﺴﺎ‪Äﻞ دﺷﻮار, از آن ﺑﻬﺮه ﺑﺒﺮﻧﺪ و از اﻳﻦرو ﻣ‪Ç‬ﺠﻠﺲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﺬﻛﺮ ﺑﻮده ﺗﺎ ﺑﺤﺚو ﺟﺪل ﻋﻠﻤﻲ/ ﻟﺬا اﻳﻦ ﺳﻨﺖ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه ﺑﺮاي ازدﻳﺎد‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺼﻴﺮت در دﻳ‪Ç‬ﻦ ﻫ‪Ç‬ﻤﻮاره اداﻣ‪Ç‬ﻪ داﺷ‪Ç‬ﺘﻪ اﺳﺖ و از ﻣﺸ‪Ç‬ﻬﻮرﺗﺮﻳﻦ‬ ‫ﺗﻘﺮﻳﺮات اﻳﻦ ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻛﻪ ﺑﺮﺟﺎي ﻣﺎﻧﺪه ﻣﺠﺎﻟﺲ ﺷﻴﺦ اﺣﻤﺪ ﻏﺰ اﻟﻲ و‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻮﻟﻮي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺣﺎﺿﺮﻳﻦ در آن ﻣﺠﺎﻟﺲ, ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻦ ﺑﻴﺎن,‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻜﺘﻮب ﺷﺪه و ﺑﻪ ﻣﺎ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ/‬ ‫ﻣﺠﻤﻮﻋﺔﻋﺮﻓﺎندرزﻣﺎﻧﻪ وزﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎﺑﺮ ﺗﻘﺎﺿﺎي ﻃﺎﻟﺒﺎنو‬ ‫ﻣﺸﺘﺎﻗﺎن درك ﻋﺮﻓﺎن و ﻣﻌﻨﻮﻳﺖ اﺳﻼم و زﻧﺪﮔﻲ ﻋﺎرﻓﺎﻧﻪ در زﻣﺎﻧﺔ ﻣﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﻈﻮر ﺗﺪوﻳﻦ و ﺟﻤﻊآوري ﺷﺪه اﺳﺖ/ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺮاﻧ‪Ç‬ﻲﻫﺎ,‬ ‫اﻳﺮان ﺑﻪﺻﻮرت ﻓﻌﻠﻲ ﺑﻪ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻋﺎﺷﻮرا ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدد ﻛﻪ ﺣﻀﺮات ا‪ÇÄ‬ﻤﻪ ﻣ‪Ç‬ﻌﺼﻮﻣﻴﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﺬﻛ‪‬ﺮ آن ﻓﺎﺟﻌﻪ را ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ/‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻧﺤﻞ, آﻳﺔ ‪ :12ë‬ﻣﺮدم را ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺣﻜ‪Ç‬ﻤﺖ و اﻧ‪Ç‬ﺪرز ﻧ‪Ç‬ﻴﻜﻮ, ﺑ‪Ç‬ﻪ راه ﭘ‪Ç‬ﺮوردﮔﺎرت‬ ‫ﺑﺨﻮان/‬ ‫ﻟﺤﻦ ﺑﻴﺎن ﻣﺤﻔﻮظ ﺑﻤﺎﻧﺪ/‬ ‫‪Ø‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫ح‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ, ﺗﺪوﻳﻦ و در ﻛﻨﺎر دو ﻛﺘﺎب دﻳﮕﺮ1 ﻣﻌﻈ‪‬ﻢﻟﻪ ﻣ‪Ç‬ﻨﺘﺸﺮ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ,‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺘﺸﻜﺮ اﺳﺖ/ ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ از زﺣ‪Ç‬ﻤﺎت ﻫ‪Ç‬ﻤﺔ دوﺳ‪Ç‬ﺘﺎن و ﻫ‪Ç‬ﻤﻜﺎران در‬ ‫ﺿﺒﻂ و ﺗﺤﺮﻳﺮ و ﺗﺪوﻳﻦ اﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻗ‪Ç‬ﺪرداﻧ‪Ç‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﺪ و ازدﻳ‪Ç‬ﺎد‬ ‫ﺗﻮﻓﻴﻖ اﻟﻬﻲ را ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﻣﺴﺄﻟﺖ دارد; ﺑﻤ ‪‬ﻨﻪ و ﻛﺮﻣﻪ/‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ1‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﻴﻢ‬ ‫ﻣﺮاﺳﻢ ﺣﺞ ﻧﺰدﻳﻚ اﺳﺖ و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻗﺼﺪدارﻧﺪ ﺑﻪ زﻳ‪Ç‬ﺎرت ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪا ﺑﺮوﻧﺪ و ﻋﺪهاي ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ آﻣﺪهاﻧﺪ/ از اﻳﻦرو ﻧﻜﺎﺗﻲ ﻛﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪﺧﺎﻃﺮم ﻣﻲرﺳﺪ ﻋﺮض ﻣﻲﻛﻨﻢ:‬ ‫اﺣﻜﺎم ﺷﺮﻋﻲ ﺣﺞ در رﺳﺎﻟﻪﻫﺎي ﺗﻮﺿﻴﺢ اﻟﻤﺴﺎ‪Ä‬ﻞ ﻣﺮاﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ; ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ ﺑﻪ رﺳﺎﻟﻪﻫﺎي ﻣ‪Ç‬ﺬﻛﻮر ﻣ‪Ç‬ﺮاﺟ‪Ç‬ﻌﻪ ﻛ‪Ç‬ﻨﻴﺪ و‬ ‫اﺣﻜﺎم ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ را ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ; اﻣﺎ ﻏﻴﺮ از اﺣﻜ‪Ç‬ﺎم ﺷ‪Ç‬ﺮﻋﻲ, ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﺪام از‬ ‫‪‬‬ ‫اﻋﻤﺎل ﺣﺞ ﻣﻌﻨﺎي ﺧﺎﺻﻲ ﻧﻴﺰ دارد/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻌﺎﻧﻲ را ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﻣ‪Ç‬ﺘﻦ ﺗ‪Ç‬ﻠﻔﻴﻘﻲ دو ﺳ‪Ç‬ﺨﻨﺮاﻧ‪Ç‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﺗ‪Ç‬ﺎرﻳﺦﻫﺎي ‪ 1377.11.2ë‬و 8.1.8731 ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻓﺮارﺳﻴﺪن ﻣﺮاﺳﻢ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن در ﺗﻬﺮان اﻳ‪Ç‬ﺮاد ﺷ‪Ç‬ﺪه و ﺳ‪Ç‬ﭙﺲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪرﺷﺘﻪ ﺗﺤﺮﻳﺮ درآﻣﺪه اﺳﺖ/‬ ‫1/ دو ﻛﺘﺎب ﻣﺰﺑﻮر ﻋﺒﺎرﺗﻨﺪ از: ﻣ‪Ç‬ﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣ‪Ç‬ﻘﺎﻻت ﻓ‪Ç‬ﻘﻬﻲ و اﺟ‪Ç‬ﺘﻤﺎﻋﻲ )8731(,‬ ‫ﻣﻘﺎﻻت ﺣﻘﻮﻗﻲ و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ )1831(/‬ ‫ﻣ‪Ç‬ﺠﻤﻮﻋﻪ‬ ‫3‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫2‬ ‫ﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ/ ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد)ع( ﻧﻴﺰ در ﺣﺪﻳﺚ ﻣ‪Ç‬ﻔﺼﻠﻲ ﻣ‪Ç‬ﻌﻨﺎي ﻫ‪Ç‬ﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺪام از آن اﻋﻤﺎل راﺑﻴﺎن ﻓﺮﻣﻮدهاﻧﺪ وﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو ﻫﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻳﻜ‪Ç‬ﻲ از‬ ‫ﺷﻴﻌﻴﺎن اﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ1 ﺑﻮدو ﺷﺎﻋﺮ ﻋﺎرﻓﻲ ﺑﻮدو ﺑﻪ ﺟﺰ ﺷﻌﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﺷﻌﺮ‬ ‫دﻳﮕﺮي از وي ﺑﺮﺟﺎي ﻧﻤﺎﻧﺪه اﺳﺖ,2 اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺣ‪Ç‬ﺪﻳﺚ را ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺻ‪Ç‬ﻮرت‬ ‫1/ اﺳ‪ÇÇ‬ﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد را ﭘ‪ÇÇ‬ﻴﺮو اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ ﻣ‪Ç‬ﻲداﻧ‪Ç‬ﻨﺪ/ اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬ ‫ﺟﻌﻔﺮﺻﺎدق)ع( و ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﻣ‪Ç‬ﻮرد ﻋ‪Ç‬ﻼﻗﻪ آن ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت ﺑ‪Ç‬ﻮد و از آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ ﻛ‪Ç‬ﻪ ا‪ÇÄ‬ﻤﺔ‬ ‫‪‬‬ ‫اﻃﻬﺎر)ع( ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻧﻲ را ﺑﺮاي ارﺷﺎد ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ÇÇ‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ ﺑﺴﻄﺎﻣﻲ ﻛﻪ‬ ‫اﺟﺎزه ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻲ ﺑﺮاي ارﺷﺎد از ﺟﺎﻧﺐ ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق را داﺷﺖ, ﻳﺎ ﻣ‪Ç‬ﺜﻞ ﻣ‪Ç‬ﻌﺮوف‬ ‫ﻛﺮﺧﻲ ﻛﻪ از ﻃﺮف اﻣﺎم رﺿﺎ)ع( اﺟﺎزه ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻲ داﺷﺖ ‪ ÇÇ‬آنﻃﻮر ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﺑ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﻲ‬ ‫ﻣﻨﺎﺑﻊ آﻣﺪه اﺳﺖ, اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻧ‪Ç‬ﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻲ از ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت ﺻ‪Ç‬ﺎدق داﺷﺖ/ ﺑ‪Ç‬ﻌﻀﻲ از‬ ‫ﻣﻮر ﺧﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت ﺟ‪Ç‬ﻌﻔﺮﺻﺎدق ﺗ‪Ç‬ﺼﺮﻳﺢ ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻣﻦ اﺳﺖ/ وﻟﻲ ﺑﻌﺪ ﻛﻪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓ‪Ç‬ﻮت ﻛ‪Ç‬ﺮد, ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت ﺟ‪Ç‬ﻨﺎزه او را ﻧﮕ‪Ç‬ﻪ‬ ‫داﺷﺘﻨﺪ و ﻣﺮدم ﮔﺮوه ﮔﺮوه آﻣﺪﻧﺪ و ﺧﻮد ﺣﻀﺮت ﻫﻢ ﺑﺮ ﺟﻨﺎزه او ﻧﻤﺎز ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ و‬ ‫ﺻﻮرت او را ﻫﻢ ﺑﺎز ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ او ﻣﺮده اﺳﺖ/ ﻣﻊذﻟﻚ ﺑﻌﺪ از ﻓﻮت وي‬ ‫ﻋﺪهاي ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻧﻪﺧﻴﺮ او ﻧﻤﺮده و زﻧﺪه اﺳﺖ و ﭼﻮن ﻫﻔﺖ ﻋﺪد ﻛﻤﺎل اﺳﺖ, او اﻣﺎم‬ ‫ﻫﻔﺘﻢ اﺳﺖ و زﻧﺪه و ﺻﺎﺣﺐ اوﻻد اﺳﺖ و ﺣﻀﺮت ﺻ‪Ç‬ﺎدق ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺣ‪Ç‬ﻖ ﻧ‪Ç‬ﺪارد ﻛﺲ‬ ‫دﻳﮕﺮي را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﻨﺪ, زﻳﺮا ﺑﻪ اﻣﺮ اﻟﻬﻲ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻛ‪Ç‬ﺮده اﺳﺖ و‬ ‫ﺑﺪأ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﻲﺷﻮد/ وﻟﻲ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﻬﺖ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻧﻲ را ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺟﻨﺒﻪ‬ ‫ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ داﺷﺘﻨﺪ و ﺟﺰو ﺳ‪Ç‬ﻠﺴﻠﻪﻫﺎي ﻋ‪Ç‬ﺮﻓﺎﻧﻲ ﺑ‪Ç‬ﻮدﻧﺪ/ ﺑ‪Ç‬ﻪﻫﻤﻴﻦ ﺳ‪Ç‬ﺒﺐ ﻧ‪Ç‬ﻮﺷﺘﻪﻫﺎي‬ ‫ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو ﻢ ﻛﻪ در ﻳﻜﻲ از اﻳﻦ ﺳﻼﺳﻞ ﺑﻮد, ﺟﻨﺒﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ دارد/‬ ‫2/ ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو در آن زﻣﺎن در ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮاده ﻣ‪Ç‬ﺘﻨﻌﻢ و اﺷ‪Ç‬ﺮاﻓ‪Ç‬ﻲ زﻧ‪Ç‬ﺪﮔﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺮد و‬ ‫‪‬‬ ‫ﻃﺒﻌ‪ H‬ﺑﻪ درﺑﺎر ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎن آن زﻣﺎن ﻛﻪ ﻫﻤﻪ وﺳﺎﻳﻞ ﻋﻴﺶ و ﻧﻮش در آن ﻓﺮاﻫ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﻮد,‬ ‫ﺟﺬب ﮔﺮدﻳﺪ/ وﻟﻲ ﭘﺲ از ﭼﻨﺪي درﺑﺎر را رﻫﺎ ﻛﺮد و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻋﻠﻮم ﻇﺎﻫﺮي و دﻳﻨﻲ‬ ‫ﺻﻮرت ﮔﻔﺘﺎر ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺑﻴﺎن ﻛﺮد, ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ آن را ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﻣﺸﺎﻫﺪه‬ ‫ﻛﺮدوﻗﻠﺒ‪H‬درك ﻛﺮد/ اﻧﺠﺎم ﺑﺨﺸﻲ از اﻳﻦ اﻋﻤﺎل ﺑﺎﻳﺪﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺴﺎن ﺑﺪﻫﺪ و ﺑﺨﺸﻲ دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﻳﺎدﮔﺎر و ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺧﺎﻃﺮه ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ ﻣﺎ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻨﺪ ‪ ÇÇ‬ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ و ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬ ‫اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ و ﻫﺎﺟﺮ و/// ‪ ÇÇ‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﻌﺎﻧﻲ ﺑﺎﻃﻨﻲ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻧﺪازد;‬ ‫‪‬‬ ‫زﻳﺮا اﻳﻦ اﻋﻤﺎل ﻏﻴﺮ از ﺻﻮرت ﻇﺎﻫﺮ, ﻳﻚ ﻣﻌﻨﺎي ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﻧﻴﺰ دارد,‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻫﺮوﻟﻪ )ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻴﻤﻪ دوﻳﺪن( ﻳﺎدﮔﺎر ﺣﺎﻟﺖ ﻫ‪Ç‬ﺎﺟﺮ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪ ‬‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺗﺸﻨﮕﻲ ﻛﻮدك ﺧﻮد را دﻳﺪ از ﻓﺎﺻﻠﻪاي ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﺮاي ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺘﻦ‬ ‫آب ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻧﻴﻤﻪ دو, ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺑﻴﻦ ﻛﻮه ﺻﻔﺎ و ﻣﺮوه را‬ ‫‪Ô‬‬ ‫در ﻫﻔﺖ ﺑﺎر ﻃﻲ ﻛﺮد/ ﻳﺎ ﻛﺸﺘﻦ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ, ﺧﺎﻃﺮه ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ را‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺣﻀﺮت اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﺪ و ﺑﺮاﻳﺶ از ﺟﺎﻧﺐ‬ ‫ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﮔ‪Ç‬ﻮﺳﻔﻨﺪي آﻣ‪Ç‬ﺪ و آن ﮔ‪Ç‬ﻮﺳﻔﻨﺪ را ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮد, ﺗ‪Ç‬ﺪاﻋ‪Ç‬ﻲ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد/ اﻳﻦ ﻧﻮع اﻋﻤﺎل, ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺧﺎﻃﺮات اﺳﺖ/ اﻣﺎ ﻫﺮﻛﺪام ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻢ دارد ﻛﻪ ﺑﺰرﮔﺎن اﺳﻼم ﺑﻪ آن اﺷﺎره ﻛﺮدهاﻧ‪Ç‬ﺪ ﭼ‪Ç‬ﻨﺎﻧﻜﻪ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬ ‫ﺻﺎدق)ع( در اﻳﻦﺑﺎره در ﻛﺘﺎب ﻣﺼﺒﺎحاﻟﺸﺮﻳﻌﻪ و ﻣﻔﺘﺎح اﻟﺤﻘﻴﻘﻪ1‬ ‫‪‬‬ ‫دﺳﺘﻮراﺗﻲ دادهاﻧﺪ و ﺿﻤﻦ دﺳﺘﻮرات ﺑﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﻧﻜﺎت و ﻣﻌﺎﻧﻲ اﺷﺎره‬ ‫1/ ﻣﺼﺒﺎح اﻟﺸﺮﻳﻌﻪ و ﻣﻔﺘﺎح اﻟﺤﻘﻴﻘﻪ, ﺑﺎب ﺑﻴﺴﺖ و ﻳﻜﻢ/‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫‪ë‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪ê‬‬ ‫ﭼﻮنﺗﻮﻛﺲﻧﻴﺴﺖ اﻧﺪر اﻳﻦاﻗﻠﻴﻢ‬ ‫ﺣ‪ÇÇ‬ﺮﻣﺖ آن ﺑ‪ÇÇ‬ﺰرﮔﻮار ﺣ‪Ç‬ﺮﻳﻢ‬ ‫ﺷﺎد ﮔﺸﺘﻢ ﺑﺪاﻧﻜ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺮدي ﺣ‪Ç‬ﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز ﮔ‪Ç‬ﻮ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﭼﮕ‪Ç‬ﻮﻧﻪ داﺷ‪Ç‬ﺘﻪاي‬ ‫ﻗﺼﻴﺪة ﻣﻔﺼﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ درآورده اﺳﺖ و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: ﻛﺎرواﻧﻲ از ﺣﺠﺎج‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫وارد ﺷﻬﺮ ﺷﺪﻧﺪ/ آن وﻗﺖﻫﺎ ﺣ‪Ç‬ﺠﺎج ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺻ‪Ç‬ﻮرت ﻛÇ‬ﺎروان ﺣ‪Ç‬ﺮﻛﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ö‬‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ, ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺑﻪﺻﻮرت ﻛﺎروان ﻛﺎروان ﻣ‪Ç‬ﻲروﻧﺪ/ اﻣ‪Ç‬ﺎ در آن‬ ‫‪‬‬ ‫زﻣﺎن ﺑﻪ ﺟﻬﺖ اﻳﻨﻜﻪ اﻣﻨﻴﺖ آﻧﻬﺎ ﺗﺄﻣ‪Ç‬ﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ و در ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ راه دزدي‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﻤﻠﻪ ﻧﻜﻨﺪ, ﺑﻪ ﺻﻮرت ﮔﺮوﻫﻲ ﺑﻪ ﻣﻜﻪ ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪو ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺘﻨﺪ/‬ ‫ﻟﺬا ﺣﺠﺎج ﭼﻨﺪ ﺷﻬﺮ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻪ ﻫﻢ, ﺟﻤﻊ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ و ا ﮔﺮ ﺗﻌﺪاد آﻧﻬﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺎﻓﻲ ﻣﻲﺷﺪ, ﻳﻚ ﻗﺎﻓﻠﻪ راه ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ و ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ/‬ ‫ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو در آن ﻗﺼﻴﺪه ﭼﻨﻴﻦ اداﻣﻪ ﻣﻲدﻫﺪ: ﻗﺎﻓﻠﺔ ﺣﺠﺎج آﻣﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫و ﻣﻦ ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎل رﻓﺘﻢ/ در اﻳﺎم ﻗﺪﻳﻢ ﻣﻮﻗﻌﻲ ﻛﻪ ﻗﺎﻓﻠﻪاي از ﺳﻔﺮ ﺣ‪Ç‬ﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺖ, ﭼﻪ آﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮي در ﻣﻴﺎن ﻗﺎﻓﻠﻪ داﺷﺘﻨﺪ و ﭼﻪ آن‬ ‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮي ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ, ﻫﻤﻪ ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ/‬ ‫دوﺳﺘﻲ ﻣﺨﻠﺺ و ﻋﺰﻳﺰ و ﻛﺮﻳﻢ‬ ‫زﻳﻦ ﺳﻔﺮ ﻛﺮدن ﺑﻪ رﻧﺞ و ﺑﻪ ﺑﻴﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﺮا در ﻣ‪ÇÇ‬ﻴﺎن ﻗ‪Ç‬ﺎﻓﻠﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮد‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ او را ﺑﮕﻮي ﭼﻮن رﺳ‪Ç‬ﺘﻲ‬ ‫‪Ø‬‬ ‫او ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: در آن ﻗﺎﻓﻠﻪ ﻛﻪ از ﺣﺞ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد, دوﺳﺘﻲ داﺷﺘﻢ/ ﺑﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫او ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ و اﺣﻮاﻟﭙﺮﺳﻲ ﺷﺪم/ ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو ﺑﻘﻴﻪ ﻗﺼﻴﺪه را ﺑﻪ‬ ‫ﺻﻮرت ﺳ‪Æ‬ال و ﺟﻮاب ﺑﻴﺎن ﻛﺮده و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: از او ﺳ‪Æ‬ال ﻛﺮدم آﻳﺎ‬ ‫ﻣﻌﻨﻲ اﻳﻦ ﻋﻤﻠﻲ را ﻛﻪ اﻧﺠﺎم دادي, ﻓﻬﻤﻴﺪي? ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ: ﻧ‪Ç‬ﻪ/ ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﻴﺪم:‬ ‫ﻣﻌﻨﻲ ﻋﻤﻞ دﻳﮕﺮ را ﭼﻪ? ﮔﻔﺖ: ﻧﻪ/ از ﻣﻌﻨﻲ ﻫﻤﻪ اﻋﻤﺎل, ﻳﻜﻲ ﻳﻜﻲ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪم/ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﺎﺳﺦ داد: ﻧﻪ/‬ ‫ﭼﻪ ﻧﻴﺖ ﻛﺮدي اﻧﺪر آن ﺗﺤﺮﻳﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﭼﻮنﻫﻤﻲﺧﻮاﺳ‪Ç‬ﺘﻲﮔﺮﻓﺖاﺣ‪Ç‬ﺮام‬ ‫ﻫﺮ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎدون ﻛ‪Ç‬ﺮدﮔﺎر ﻗ‪Ç‬ﺪﻳﻢ‬ ‫از ﺳ‪ÇÇ‬ﺮ ﻋ‪ÇÇ‬ﻠﻢ و از ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻌﻈﻴﻢ‬ ‫ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮ ﺧﻮد ﺣﺮام ﻛﺮده ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﺪي‬ ‫ﻣﻲﺷﻨﻴﺪي ﻧﺪاي ﺣﻖ و ﺟ‪Ç‬ﻮاب‬ ‫‪‬‬ ‫ﮔﻔﺖ:ﻧﻲ,ﮔﻔﺘﻤﺶﭼﻮ درﻋﺮﻓﺎت‬ ‫ﻋﺎرفﺣﻖﺷﺪي و ﻣﻨﻜﺮ ﺧﻮﻳﺶ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺎز دادي ﭼ‪ÇÇ‬ﻨﺎنﻛﻪ داد ﻛ‪Ç‬ﻠﻴﻢ‬ ‫اﻳﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎدي و ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺘﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻘﺪﻳﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ از ﻣ‪Ç‬ﻌﺮﻓﺖ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪ ﻧﺴ‪Ç‬ﻴﻢ‬ ‫در ﺣﺮمﻫﻤﭽﻮ اﻫﻞ ﻛﻬﻒ و رﻗﻴﻢ‬ ‫ﮔﻔﺖ: ﻧﻲ, ﮔﻔﺘﻤﺶ زدي ﻟﺒﻴﻚ‬ ‫‪‬‬ ‫ﮔﻔﺖ:ﻧﻲ,ﮔﻔﺘﻤﺶﭼﻮ ﻣﻲرﻓﺘﻲ‬ ‫ﮔﻔﺖ:ﻧﻲ,ﮔﻔﺘﻤﺶﭼﻮﺳﻨﮓﺟﻤﺎر‬ ‫وز ﻏﻢ ﺣﺮﻓﺖ و ﻋﺬاب ﺟ‪Ç‬ﺤﻴﻢ‬ ‫ﻫﻤﻲ اﻧﺪاﺧ‪Ç‬ﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ دﻳ‪Ç‬ﻮ رﺟ‪Ç‬ﻴﻢ‬ ‫ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﻋ‪Ç‬ﺎدات و ﻓ‪‬ﻌﻠﻬﺎي ذﻣ‪Ç‬ﻴﻢ‬ ‫اﻳﻤﻦ از ﺷﺮ ﻧﻔﺲ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﻮدي‬ ‫‪‬‬ ‫از ﺧﻮد اﻧﺪاﺧﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮون ﻳﻜﺴ‪Ç‬ﺮ‬ ‫رﻓﺖ و در اﻳﻦ ﻋﻠﻮم ﻫﻢ ﺑﻪ درﺟﻪ اﻋﻼ رﺳﻴﺪ; اﻣ‪Ç‬ﺎ ﻳ‪Ç‬ﺎدﮔﻴﺮي اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﻠﻮم ﻫ‪Ç‬ﻢ, او را‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻴﺮاب ﻧﻜﺮد و آن ﺗﺸﻨﮕﻲ ﻣﻌﻨﻮﻳﺶ ﺑﺮ ﻃﺮف ﻧﮕﺮدﻳﺪ/ ﭘﺲ ﺧﻮاب دﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻤﺖ ﻣﻜ‪‬ﻪ ﺑﺮود و او ﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﻣﻜ‪‬ﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮد و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭘﺲ از ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺳﻴﺮ و‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﻓﺮﻗﺔ اﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ ﮔﺮوﻳﺪ و از ﺑﺰرﮔﺎن و ﺣﺠﺖﻫﺎي ﻓﺎﻃﻤﻴﺎن ﮔﺮدﻳﺪ/ وي در‬ ‫‪‬‬ ‫ﻗﺼﻴﺪه ﻣﻔﺼﻠﻲ ﺷﺮح ﺣﺎل و ﻣﺮاﺣﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺑﻴﺎن ﻛﺮده اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫7‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪ì‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﭘﺲ ا ﮔﺮ ﻗﺼﺪ رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﻜﻪ را داﺷﺘﻲ, اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﻜﻪ ﺑﺮو ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ‬ ‫ﺗﻌﻠﻴﻢ دادم/‬ ‫ﮔﺮ ﺗﻮ ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﻪ ﺣﺞ ﻛﻨﻲ ﭘﺲ از اﻳﻦ‬ ‫ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﻛ‪Ç‬ﻦ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺮدﻣﺖ ﺗ‪Ç‬ﻌﻠﻴﻢ1‬ ‫ﮔ‪Ç‬ﻮﺳﻔﻨﺪ از ﭘ‪Ç‬ﻲ ﻓ‪Ç‬ﻘﻴﺮ و ﻳ‪Ç‬ﺘﻴﻢ‬ ‫ﻗﺘﻞ و ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎن ﻧ‪Ç‬ﻔﺲ ﺷ‪Ç‬ﻮم ﻟ‪ÇÃ‬ﻴﻢ‬ ‫ﻣ‪ÇÇÇÇ‬ﻄ‪‬ﻠﻊ ﺑ‪ÇÇ‬ﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺎم اﺑ‪ÇÇ‬ﺮاﻫ‪ÇÇ‬ﻴﻢ‬ ‫ﺧﻮﻳﺸﻲ ﺧﻮﻳﺶ را ﺑﻪ ﺣﻖ ﺗﺴﻠﻴﻢ‬ ‫ﮔﻔﺖ: ﻧﻲ, ﮔﻔﺘﻤﺶ ﭼﻮ ﻣﻲﻛﺸﺘﻲ‬ ‫ﻗﺮب ﺧﻮد دﻳﺪي اول و ﻛﺮدي‬ ‫ﮔﻔﺖ: ﻧﻲ,ﮔﻔﺘﻤﺶﭼﻮ ﮔﺸﺘﻲﺗﻮ‬ ‫ﻛﺮدي از ﺻﺪقو اﻋﺘﻘﺎدو ﻳﻘﻴﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ:ﻧﻲ,ﮔﻔﺘﻤﺶﺑﻪوﻗﺖﻃﻮاف‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫اوﻟﻴﻦ ﻋﻤﻞ ﺣﺞ, ﻏﺴﻞ ‪‬اﺣﺮام اﺳﺖ و ﭘﻮﺷﻴﺪن ﻟﺒﺎس اﺣﺮام; ﭼﻮن‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺞ دﻋﻮت ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ; ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ اﻧﺴ‪Ç‬ﺎن را ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮد‬ ‫‪‬‬ ‫دﻋﻮت ﻛﺮده اﺳﺖ/ در داﺳﺘﺎﻧﻲ آﻣﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺳﻮار ﺑﺮ درﺷﻜﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻜﻪ ﻣﻲرﻓﺖ/ در ﺑﻴﻦ راه دﻳﺪ ﺷﺨﺺ دﻳﮕﺮي ﭘﻴﺎده ﺑﻪ ﺳﻮي ﻣﻜﻪ‬ ‫ﻣﻲرود/ ﮔﻔﺖ: ﺑﻴﺎو ﺳﻮار ﺷﻮ/ آن ﺷﺨﺺ ﭘﺎﺳﺦ داد: ﻧﻪ, ﭘﻴﺎده رﻓﺘﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﺣﺞ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ/ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﻛﻪ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻣﺎﻟﻲ ﻧﺪارد/ ﺳ‪Ç‬ﻮاره ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ:‬ ‫‪‬‬ ‫اﺷﺘﺒﺎه ﻣﻲﻛﻨﻲ و ﺣﺞ ﻣﻦ ﻣﻘﺒﻮلﺗﺮ از ﺣﺞ ﺗﻮ اﺳﺖ/ زﻳﺮا ﻣﻦ ﻣ‪Ç‬ﻬﻤﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺪﻋﻮ ﻫﺴﺘﻢ و ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣ‪Ç‬ﻦ را دﻋ‪Ç‬ﻮت ﻛ‪Ç‬ﺮده اﺳﺖ, وﻟﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺑ‪Ç‬ﺪون‬ ‫‪‬‬ ‫دﻋﻮت ﻣﻲآﻳﻲ/ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ دادن ﺧﻮدش ﻳﻚ دﻋ‪Ç‬ﻮت‬ ‫اﺳﺖ/ ﻣﻨﻈﻮر دﻋﻮت ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ/‬ ‫وﻗﺘﻲ اﻧﺴﺎن راﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ دﻋﻮت ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ, ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ? در زﻧ‪Ç‬ﺪﮔﻲ‬ ‫ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ ﻫﻢ وﻗﺘﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺰد ﺑﺰرﮔﻲ ﺑﺮوﻳﺪ و ﻳﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ در‬ ‫1/ ﻣﻨﻘﻮل از دﻳﻮان ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو, ﺑﻪ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻣﺠﺘﺒﻲ ﻣﻴﻨﻮي و ﻣﻬﺪي ﻣﺤﻘ‪‬ﻖ, اﻧ‪Ç‬ﺘﺸﺎرات‬ ‫داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان, ﺗﻬﺮان, 8‪ ,13ì‬ﺻﺺ 003 ‪/301 Ç‬‬ ‫ﻛﻪ دوﻳﺪي ﺑﻪ ﻫﺮوﻟﻪ ﭼﻮ ﻇ‪Ç‬ﻠﻴﻢ‬ ‫ﻳﺎد ﻛﺮدي ﺑﻪ ﮔﺮد ﻋﺮش ﻋ‪Ç‬ﻈﻴﻢ‬ ‫از ﺻﻔﺎ ﺳﻮي ﻣ‪Ç‬ﺮوه ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺗ‪Ç‬ﻘﺴﻴﻢ‬ ‫ﺷﺪ دﻟﺖ ﻓﺎرغ از ﺟﺤﻴﻢ و ﻧ‪Ç‬ﻌﻴﻢ‬ ‫ﻣﺎﻧﺪه از ﻫﺠﺮ ﻛﻌﺒﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮ دل رﻳ‪Ç‬ﻢ‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻲ ﻛﻨﻮن ﻛﻪ ﮔﺸﺘﻪ رﻣ‪Ç‬ﻴﻢ‬ ‫ﻣﻦ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪام ﺻ‪Ç‬ﺤﻴﺢ و ﺳ‪Ç‬ﻘﻴﻢ‬ ‫ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﺪي در ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺎم ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﻮ ﻣ‪Ç‬ﻘﻴﻢ‬ ‫از ﻃ‪ÇÇÇ‬ﻮاف ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻼ‪Ä‬ﻜﻴﺎن‬ ‫ﮔﻔﺖ:ﻧﻲ,ﮔﻔﺘﻤﺶﭼﻮﻛﺮديﺳﻌﻲ‬ ‫دﻳﺪي اﻧﺪر ﺻﻔﺎي ﺧﻮد ﻛ‪Ç‬ﻮﻧﻴﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ: ﻧﻲ, ﮔﻔﺘﻤﺶ ﭼﻮ ﮔﺸﺘﻲ ﺑﺎز‬ ‫ﻛﺮدي آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﮔﻮر ﻣﺮ ﺧﻮد را‬ ‫ﮔﻔﺖ:از اﻳﻦ ﺑﺎب ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻲ ﺗﻮ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢايدوﺳﺖ ﭘﺲ ﻧﻜﺮدي ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫رﻓﺘﻪاي ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ دﻳ‪Ç‬ﺪه آﻣ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﺎز‬ ‫در آﺧﺮ ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ اي دوﺳﺖ ﭘﺲ ﺣﺞ ﻧﻜﺮدهاي/‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺤﻨﺖ ﺑ‪Ç‬ﺎدﻳﻪ ﺧ‪Ç‬ﺮﻳﺪه ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻴﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﭘﻮل دادهاي و زﺣﻤﺖ ﺑﺎدﻳﻪ ﺧﺮﻳﺪهاي و رﻓ‪Ç‬ﺘﻪاي ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ را‬ ‫دﻳﺪه و ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪاي ‪ ÇÇ‬ﭼﻮن آن وﻗﺖﻫﺎ ﺣ‪Ç‬ﺞ رﻓ‪Ç‬ﺘﻦ ﺧ‪Ç‬ﻴﻠﻲ زﺣ‪Ç‬ﻤﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫داﺷﺖ ‪ ÇÇ‬ﺗﻮ ﻫﻢ رﻓﺘﻪاي و زﺣﻤﺖ راه را ﺑﺎ ﭘﻮل ﺑﺮاي ﺧﻮد ﺧﺮﻳﺪهاي/‬ ‫ﭘﻮل ﺧﺮج ﻛﺮدهايو زﺣﻤﺖ ﺑﻪدﺳﺖ آوردهاي/ ﺑﻌﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: از اﻳﻦ‬ ‫9‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫8‬ ‫ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﺮ ﺧﻮد ﺣﺮام ﻛﺮدي? ﭘﺎﺳﺦ داد: ﻧﻲ/ در آﻧﺠﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ‬ ‫ﻫﻤﺴﺮ و ﻓﺮزﻧﺪ و ﻛﺎﺳﺒﻲ ﺑﻮدم/‬ ‫‪‬‬ ‫اﻟﺤﻤﺪﻟ ‪‬ﻠﻪ ﺧﻮد رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﻜﻪ و ﺳﻔﺮ ﺣﺞ, ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺻﻲ را ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ را اﺣﺴﺎس ﻛﺮدم ﻛﻪ اﻧﺴﺎن ﻫﻤﻪ ﭼ‪Ç‬ﻴﺰ را ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﺰ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻣﻲﭘﻨﺪارد ﻛﻪ در دﻧﻴﺎ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕ‪Ç‬ﺮ‬ ‫اﻧﺠﺎم ﻫﻤﻴﻦ اﻋﻤﺎل/‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ در ﻗﺮآن ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: و ‪‬ﻟ ‪‬ﻘﺪ ﻛ‪‬ﺮ ‪Ö‬ﻣﻨﺎ ‪‬ﺑ‪Ç‬ﻨﻲ آدم1; ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻨﻲآدم را‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ö‬ﱠ‬ ‫ﺷﺮاﻓﺖ و ﻛﺮاﻣﺖ دادﻳﻢ/ ﻛﺮاﻣﺖ ﻏﻴﺮ از ﻓ‪Ç‬ﻀﻞ اﺳﺖ/ ﻛ‪Ç‬ﺮاﻣﺖ ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ‬ ‫ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺟﺰو ﻓﻄﺮت اﺳﺖ/ ﺑﻨﻲآدم را ﻛﺮاﻣﺖ دادﻳ‪Ç‬ﻢ; ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ او را‬ ‫ﻧﻮﻋ‪ H‬ﻃﻮري آﻓﺮﻳﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻫﻤﺔ ﻣ‪Ç‬ﻮﺟﻮدات ﺷ‪Ç‬ﺮاﻓﺖ دارد/ اﻣ‪Ç‬ﺎ در‬ ‫‪‬‬ ‫آﻳﺎت دﻳﮕﺮ ﻗﺮآن ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻓﻀﻠﻨﺎ; ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ اﺿﺎﻓﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮ دﻳﮕﺮان ﺑﻪ ﺑﻌﻀﻲ از اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻲدﻫﺪ; ﺑﻪ ﻳﻜﻲ ﻣﻲدﻫﺪ و ﺑﻪ دﻳﮕﺮي‬ ‫ﻧﻤﻲدﻫﺪ/ ﻛﺮﻣﻨﺎ ﺟﺰو ﻓﻄﺮت و اﺳ‪Ç‬ﺘﻌﺪاد ﺷ‪Ç‬ﺨﺺ اﺳﺖ/ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ در‬ ‫‪‬‬ ‫ﻗﺮآن ﻛﺮﻳﻢ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺳﺨﱠﺮ ‪‬ﻟﻜ‪Ô‬ﻢ ﻣﺎ ‪‬ﻓﻲ اﻟﺴﻤﻮ ات و ﻣﺎ ‪‬ﻓﻲ اﻻ‪‬ر ض2; ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫ﱠ×× ‪× ‬‬ ‫‪Ö ‬‬ ‫‪Ö‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﺳﺮا¾, آﻳﺔ 07/‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﺟﺎﺛﻴﻪ, آﻳﺔ 31/‬ ‫ﻣﻴﺎن ﺟﻤﻊ زﻳﺎدي ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﻴﺪ, اول ﻏﺴ‪Ç‬ﻞ ﻳ‪Ç‬ﺎ اﺳ‪Ç‬ﺘﺤﻤﺎم ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻴﺪ و‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺪﻧﺘﺎن را ﺗ‪Ç‬ﻤﻴﺰ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻴﺪ/ اﻟﺒ‪ Ç‬ﺘﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﺸﻪ دﺳﺖ و ﺻ‪Ç‬ﻮرﺗﻤﺎن را‬ ‫ﻣﻲﺷﻮﻳﻴﻢ وﻟﻲ ا ﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻤﻴﺰي ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﻃﺎﻋﺖ اﻣﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮدش‬ ‫ﻳﻚ ﻋﺒﺎدت ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﻮد/ ﺷﻤﺎ ا ﮔﺮ ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﻗ‪Ç‬ﺼﺪ ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺘﻦ‬ ‫وﺿﻮ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ, دﺳﺖ و ﺻﻮرت ﺧﻮد را ﺑﺸﻮﻳﻴﺪ و ﻳﺎ ﺣ ‪‬ﺘﻲ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺑﺪن ﺧﻮد را ﻫﻢ ﺑﺸﻮﻳﻴﺪ, ﻏﺴﻞ ﻳﺎ وﺿﻮ ﺑﻪﺣﺴﺎب ﻧﻤﻲآﻳﺪ/ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻧﻴﺖ اﻳﻨﻜﻪ اﻃﺎﻋﺖ اﻣﺮ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻏﺴﻞ ﻳﺎ وﺿﻮ ﻗﺎﺑﻞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻗﺒﻮل ﺑﺎﺷﺪ/‬ ‫در اﻳﻨﺠﺎ ﺧﺎﻟﻖ, ﻣﻴﺰﺑﺎن ﺗﻤﺎم ﺟﻬﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮد‬ ‫دﻋﻮت ﻛﺮده اﺳﺖ و ﺷﻤﺎﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﻳﺪن اﻳﻦ ﻣﻴﺰﺑﺎن ﺑﺮوﻳﺪ/ وﻗﺘﻲ ﻳﻚ‬ ‫ﭼﻨﻴﻦ دﻋﻮﺗﻲ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲرﺳﺪ, ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﻴﺰ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻴﻢ/ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از اﻳ‪Ç‬ﻨﻜﻪ ﺗ‪Ç‬ﻤﻴﺰ‬ ‫ﺷﺪﻳﻢ, ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم ﻫﻮش و ﺣﻮاﺳﻤﺎن در ﻣﺴﻴﺮ اﻳﻦ دﻋ‪Ç‬ﻮت ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬ ‫اﻧﺸﺎ¾اﻟ ‪‬ﻠﻪ ﻣﻮرد ﻗﺒﻮل واﻗﻊ ﺷﻮﻳﻢ/ ا ﮔﺮ ﻣﻮرد ﻗﺒﻮل ﺻ‪Ç‬ﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﻗ‪Ç‬ﺮار‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ, زﻫﻲ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ; وﻟﻲ ا ﮔﺮ ﻣ‪Ç‬ﻮرد ﻗ‪Ç‬ﺒﻮل او واﻗ‪Ç‬ﻊ ﻧﺸ‪Ç‬ﺪﻳﻢ,‬ ‫دﻋﻮت را ﻫﺪر دادهو ﺑﺎﻃﻞ ﻛﺮدهاﻳﻢ/ در اﻳﻦ ﺳﻔﺮ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ, ﺑﻪ‬ ‫ﺟﺰ اراده ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ را ﺑﺮ ﺧﻮد ﺣﺮام ﺑﺪاﻧﻴﻢ, ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎﻳﺪ اﺣﺮام ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ/‬ ‫اﺣﺮام, ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ اﺳﺖ/ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﺮ ﺧﻮد ﺣﺮام ﻛ‪Ç‬ﻨﻴﻢ/‬ ‫وﻗﺘﻲ )در ﻗﺼﻴﺪه( از آن ﺷﺨﺺ ﭘﺮﺳﻴﺪ: زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﺣﺮام ﺑﺴﺘﻲ آﻳﺎ‬ ‫اﻧﺴﺎن ﻣﻲآورد ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻏﺎﻟﺒ‪ H‬در ﺳﻪ ﺳﻔﺮي ﻛﻪ ﻣﺸﺮف ﺷﺪم,‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻣﺴﺨﺮ ﻛﺮدﻳﻢ آﻧﭽﻪ در زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن اﺳﺖ/ ﻳﺎ در آﻳﺔ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫11‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫01‬ ‫ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺧﻮد ﻛﻠﻤﺎت ﺣﺮﻳﻢ و ﺣﺮمو ﺣﺮام و ‪‬اﺣﺮامو ﻣﺤﺘﺮم, ﻫﻢرﻳﺸﻪ‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ/ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﺮم در اﻳﻦ ﺣﺮم ﻛﻪ‬ ‫‪Ô‬‬ ‫ﻣﺤﺘﺮم اﺳﺖ, ﺣﺮام اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺎن ﺣﻴﻮان ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻫﻲ را ﺑﮕﻴﺮد/‬ ‫اﻳﻨﺠﺎ ﻧﻤﻮﻧﺔ ﺻ‪Ç‬ﺤﺮاي ﻣ‪Ç‬ﺤﺸﺮ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮدا, ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ را ﺑ‪Ç‬ﻪ آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ/ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻴﺪ در اﻳﻦ ﺑﻴﺎﺑﺎن ﻫﻤﻪ ﺳ‪Ç‬ﻔﻴﺪﭘﻮش ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻨﺪ, ﻣ‪Ç‬ﺜﻞ‬ ‫اﻳﻨﻜﻪ ﻫﻤﻪ ﻛﻔﻦ ﭘﻮﺷﻴﺪهاﻧ‪Ç‬ﺪ/ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ وﺿ‪Ç‬ﻊ و ﺷ‪Ç‬ﺮاﻳ‪Ç‬ﻂ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬ ‫ﺻﺤﺮاي ﻣﺤﺸﺮ ﻫﻢ ﺧﻮاﻫﻴﻢ دﻳﺪ/ ﺧﻮد اﻳﻦ ﻳﻚ ﺳ‪Ç‬ﻤﺒﻞ و ﻧﺸ‪Ç‬ﺎﻧﻪاي‬ ‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻴﻢ ﺻﺤﺮاي ﻣﺤﺸﺮ ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ/‬ ‫در اﻳﺎم اﺣﺮام ﺑﺎﺗﻨﺪي ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮدن, ﻧﺎﺳﺰا ﮔﻔﺘﻦ و دروغ ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ و ﻫﺮ ﻛﺪام ﻛﻔ‪ ‬ﺎره دارد/ ﻣﺮدان وﻗﺘﻲ اﺣﺮام ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻧ‪Ç‬ﺒﺎﻳﺪ‬ ‫زﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ در ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺿﺮورت, اﺳﺘﺜﻨﺎ¾ را اﻳﺠﺎب ﻣﻲﻛﻨﺪ‬ ‫و اﻳﻦ اﺟﺎزه را ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ در ﺑﻌﻀﻲ از ﻣﻮارد ﺑﺮ ﺧﻼف آن‬ ‫‪Ø‬‬ ‫آﻣﺪه: ﺳﺨﱠﺮ ‪‬ﻟﻜ‪Ô‬ﻢ اﻟﺸﻤﺲ و ا ‪Ö‬ﻟﻘ‪‬ﻤﺮ1; ﺷﻤﺲ و ﻗﻤﺮ را ﻣﺴﺨﺮ ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮدﻳﻢ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪ Ô ‬ﱠ ‪ Ö‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﻘﺎم اﻧﺴﺎن ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺎﻻ اﺳﺖ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در آﻳﺔ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ:‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﻟﻘﺪ ﺧﻠﻘﻨ‪‬ﺎ اﻻﻧﺴﺎن ﻓﻲأ ﺣﺴﻦ ‪‬ﺗﻘﻮﻳﻢ ﺛ‪Ô‬ﻢ ردد ﻧﺎه ا‪‬ﺳ ‪‬ﻔﻞ ﺳﺎ ‪‬ﻓﻠﻴﻦ ‪‬اﻻ اﻟ‪‬ﺬﻳﻦ آﻣﻨﻮا و ﻋﻤﻠﻮا‬ ‫‪‬‬ ‫‪ ‬ﱠ‪ Ö Ô Ö ‬‬ ‫‪Ö Ö ‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ö‬‬ ‫اﻟﺼ ﺎﻟﺤﺎت2; اﻧﺴﺎن را در ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ و ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺧﻠﻘﺖ آﻓﺮﻳﺪﻳﻢ,‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ دراﻳﻦ ﻛ‪Ç‬ﺮﻣﻨﺎ دﭼ‪Ç‬ﺎر ﻏ‪Ç‬ﺮور ﻧﺸ‪Ç‬ﻮﻳﻢ و وﺟ‪Ç‬ﻮدﻣﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻌﺪ او را ﺑﻪ اﺳﻔﻞاﻟﺴ ﺎﻓﻠﻴﻦ ﻓﺮو اﻧﺪاﺧﺘﻴﻢ ﺟﺰ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻤﺎن آوردﻧﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪﺟﻬﺖ ﻣﻘﺎم ﺑﺎﻻي اﻧﺴﺎن ﺳﺮﺷﺎر از ﻏﺮور ﻧﮕﺮدد, ﺧﺪاوﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮده:‬ ‫ﺗﻮ اي اﻧﺴﺎن و ﺷﻤﺎ اي ﻫﻤﻪ ﻣ‪Ç‬ﺨﻠﻮﻗﺎت و ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﺪاران, در اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫ﻣﺤﻴﻂ ﺣﺮم ﺑﺮاي ﻣﻦ از ﺟﻬﺘﻲ ﻳﻜﺴ‪Ç‬ﺎن ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻴﺪ/ اي اﻧﺴ‪Ç‬ﺎن در اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫ﻣﺤﻴﻂ ﺣﺮم ﺣﻖ ﻧﺪاري ﻳﻚ ﻋﻠﻒ و ﻳ‪Ç‬ﺎ ﻳﻚ ﺧ‪Ç‬ﺎر از زﻣ‪Ç‬ﻴﻦ ﺑﻜ‪Ç‬ﻨﻲ,‬ ‫ﭼﻮن آﻧﻬﺎ ﺟﺎن ﮔﻴﺎﻫﻲ دارﻧﺪ و ﻣﺤﺘﺮم ﻫﺴﺘﻨﺪ/ ﻫﻴﭻ ﺣﻴﻮاﻧ‪Ç‬ﻲ را ﺣ‪Ç‬ﻖ‬ ‫ﻧﺪاري ﺑﻜﺸﻲ3 > ﻛﻪ ﺟﺎن دارد و ﺟﺎن ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺧﻮش اﺳﺖ<4/ دﻗ‪‬ﺖ‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﺑﺮاﻫﻴﻢ, آﻳﺔ 33/‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﺗﻴﻦ, آﻳﺎت ‪/ì Ç ê‬‬ ‫3/ ﺳﻮرة ﻣﺎ‪Ä‬ﺪه, آﻳﺔ 1; ﺳﻮرة ﻣﺎ‪Ä‬ﺪه, آﻳﺔ‪ : 9ë‬ﻳ×ﺎ ا‪‬ﻳ‪‬ﻬﺎ اﻟﱠﺬﻳﻦ ×اﻣ ‪Ô‬ﻨﻮا ﻻ ‪‬ﺗﻘ‪ÇÖ‬ﺘﻠ‪Ô‬ﻮا اﻟﺼﻴﺪ و ا‪‬ﻧ‪ÇÖ‬ﺘ‪Ô‬ﻢ ﺣﺮم‬ ‫×‪Ô‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪Õ ÔÔ Ö‬‬ ‫ﱠ‪ Ö‬‬ ‫‪ â‬‬ ‫)اي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻤﺎن آوردهاﻳﺪ, ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ در اﺣﺮام ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺷﻜﺎر را ﻣﻜﺸﻴﺪ(/‬ ‫‪ /ê‬در اﻳﻦﺑﺎره داﺳﺘﺎﻧﻲ را ﻣﺮﺣﻮم ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﻮارم ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت آﻗ‪Ç‬ﺎي ﺻ‪Ç‬ﺎﻟﺢﻋﻠﻴﺸﺎه ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫در ﮔﺮﻣﺎي ﺳﺨﺖ ﺑﻪ ﺣﺞ ﻣﺸﺮف ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ, ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ: در ﺣﺎل اﺣ‪Ç‬ﺮام‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪﺳﻮي ﻣﻜ‪‬ﻪ ﻣﻲرﻓﺘﻢ/ در آن ﮔﺮﻣﺎي زﻳﺎد زﻳﺮ ﻟﺒﺎس اﺣﺮام, در ﭘﺎﻳﻢ ﻳﻚ ﺧ‪Ç‬ﻂ آﺗﺶ‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻛﺮدم/ ﻟﺒﺎس را ﺑﺎﻻ زدم, دﻳﺪم ﺷﭙﺸﻲ دارد راه ﻣﻲرود/ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﻃ‪Ç‬ﻮري‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﭘﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺷﭙﺶ روي آن در ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻮد, رو ﺑﻪ آﻓﺘﺎب ﻗﺮار ﮔ‪Ç‬ﺮﻓﺖ/ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ‬ ‫ﻟﺒﺎس اﺣﺮام را ﺑﺎﻻ زدم و ﺧﻄﺎب ﺑﻪ آن ﺷﭙﺶ ﮔﻔﺘﻢ: اي ﺣﻴﻮان, ﺧﺪاوﻧﺪ, ﻣﻦ و ﺗﻮ را‬ ‫ﻳﻚ ﺟﻮر آﻓﺮﻳﺪه و دراﻳﻨﺠﺎ و در ﻧﻈﺮ او, ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻳﻜﺴﺎن ﻫﺴﺘﻴﻢ/ ﺧﻮب ﺣﺎﻻ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫آﻓﺘﺎب ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲﺗﺎﺑﺪ ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺘﺎﺑﺪ/ وﻗﺘﻲ ﻛﻤﻲ آﻓﺘﺎب ﺑﻪ آن ﺣﻴﻮان‬ ‫ﺧﻮرد, اﻓﺘﺎد ﭼﻮن ﺧﻴﻠﻲ ﮔﺮم و ﺳﻮزان ﺑﻮد/‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫31‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫21‬ ‫ﻣﻮﻟﻮي داﺳﺘﺎﻧﻲ آﻣﺪه اﺳﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻀﻤﻮن ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮد و‬ ‫ﻣﻌﺸﻮﻗﻲ داﺷﺖ و ﺑﺮاي او ﻗﺼﻴﺪة ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﻔﺼﻠﻲ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد/ وﻗ‪Ç‬ﺘﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫آن ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻪ ﻣﻌﺸﻮق ﺧﻮد رﺳﻴﺪ, در ﻧﺰد او ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﻗﺼﻴﺪه‬ ‫و ﻧﺎﻣﺔ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻛﺮد, ﻣﻌﺸﻮق, ﻧﺎﻣﻪ را ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺎره ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ: اﻳﻨﻬﺎ‬ ‫را ﻣﻲﻧﻮﺷﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﺰد ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﻲ, ﺣﺎﻻ ﻛﻪ آﻣﺪي و در ﻧﺰد ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻲ,‬ ‫آﻳﺎ ﺑﺎز ﺣﺮﻓﻲ و ﻣﺠﺎﻟﻲ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎﻗﻲ اﺳﺖ?1‬ ‫ﻋﻤﻞ ﻛﻨﺪ/ وﻟﻲ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﺮدان ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﺘﺮ ﺑﺎﻻي ﺳﺮﺷﺎن ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ و‬ ‫اﻳﻦ ﻛﻨﺎﻳﻪ از آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺳﺎﻳﻪاي ﺟﺰ ﺳﺎﻳﻪ ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ را ﺑ‪Ç‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺮ‬ ‫ﺧﻮدﺗﺎن ﻗﺮار ﻧﺪﻫﻴﺪ, ﺣ ‪‬ﺘﻲ ا ﮔﺮ ﺣﺮارت ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺷﻤﺎ را ﺑﺴﻮزاﻧﺪ ﺑﺎز‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮد را ﻓﻘﻂ زﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺪاﻧﻴﺪ/‬ ‫و ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺒﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ: ﻟﺒﻴﻚ اﻟﻠ‪‬ﻬﻢ ﻟﺒﻴﻚ, ﻻ ﺷﺮﻳﻚ ﻟﻚ ﻟﺒﻴﻚ, ‪‬ا ن اﻟﺤﻤﺪ‬ ‫ﱠ‪‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫ﱠ‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫و اﻟ ‪‬ﻨﻌﻤ¹ ﻟﻚ و اﻟﻤ‪Ç‬ﻠﻚ ﻟﻚ, ﻻﺷ‪Ç‬ﺮﻳﻚ ﻟﻚ ﻟ‪Ç‬ﻴﻚ; ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ, ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻢ, ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻢ,‬ ‫‪‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ وﻗﺘﻲ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﺳﻴﺪﻳﺪ و ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ را دﻳ‪Ç‬ﺪﻳﺪ و‬ ‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻀﻮر ﻣ‪Ç‬ﺤﺒﻮب را ﺣﺲ ﻛ‪Ç‬ﺮدﻳﺪ, دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ ﻟﺒ‪Ç‬ﻴﻚ ﻧﮕ‪Ç‬ﻮﻳﻴﺪ/ ﻟﺒ‪Ç‬ﻴﻚ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺘﻴﺪ ﺗﺎ او را ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ, وﻗﺘﻲ دﻳﺪﻳﺪ ﺳﻜﻮت ﻛﻨﻴﺪ/ ﻧﺎﺻﺮﺧﺴ‪Ç‬ﺮو در‬ ‫آن ﻗﺼﻴﺪه از دوﺳﺖ ﺧﻮد ﻣﻲﭘﺮﺳﺪ: وﻗﺘﻲ ﻟﺒﻴﻚ ﻣﻲﮔﻔﺘﻲ ﺻ‪Ç‬ﺪاي‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮده و ﻣﻌﻨﺎ و ﻣﻔﻬﻮﻣﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ/‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﻃﻮاف اﺳﺖ/ وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻃﻮاف ﻣﻲروﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻔﺖ دور‬ ‫ﻛﻪ ﺑﻪ اﺻﻄﻼح "ﺷﻮط" ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ, دور ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪا ﺑﮕﺮدﻳﺪ/ ﻋﺪد ﻫﻔﺖ‬ ‫1/ ﻣﺜﻨﻮي ﻣﻌﻨﻮي, ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻧﻴﻜﻠﺴﻮن, دﻓﺘﺮ ﺳﻮم, اﺑﻴﺎت ‪: 9Ç 1ê0ì‬‬ ‫ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻴﺮون ﻛﺮد و ﭘﻴﺶ ﻳ‪Ç‬ﺎر ﺧ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫آن ﻳﻜ‪ÇÇ‬ﻲ را ﻳ‪Ç‬ﺎر ﭘ‪Ç‬ﻴﺶ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻧﺸ‪Ç‬ﺎﻧﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫زاري و ﻣﺴﻜ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﻨﻲ و ﺑﺲ ﻻﺑ‪ÇÇÇ‬ﻪﻫﺎ‬ ‫ﺑ‪ÇÇÇÇ‬ﻴﺖﻫﺎ در ﻧ‪ÇÇÇ‬ﺎﻣﻪ و ﻣ‪ÇÇ‬ﺪح و ﺛ‪ÇÇ‬ﻨﺎ‬ ‫‪Ö‬‬ ‫ﮔﺎه وﺻﻞ اﻳﻦ ﻋﻤﺮ ﺿﺎﻳﻊ ﻛ‪Ç‬ﺮدﻧﺴﺖ‬ ‫ﮔﻔﺖ ﻣﻌﺸﻮق اﻳﻦ ا ﮔﺮ ﺑ‪Ç‬ﻬﺮ ﻣ‪Ç‬ﻨﺴﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧ‪ÇÇ‬ﻴﺴﺖ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎري ﻧﺸ‪Ç‬ﺎن ﻋ‪Ç‬ﺎﺷﻘﺎن‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﺖ ﺣﺎﺿﺮ و ﺗﻮ ﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮان‬ ‫‪‬‬ ‫ﭘﺮوردﮔﺎرم ﺟﺎﻧﻢ, ﺳﺘﺎﻳﺶ و ﻧﻌﻤﺖ از آن ﺗﻮ اﺳﺖ و در ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻧﻴﺰ,‬ ‫ﺗﻮ را ﺷﺮﻳﻜﻲ ﻧﻴﺴﺖ, ﺟﺎﻧﻢ/ ﻟﺒﻴﻚ ﻳﻌﻨﻲ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻢ, ﻣ‪Ç‬ﺜﻞ اﻳ‪Ç‬ﻨﻜﻪ وﻗ‪Ç‬ﺘﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪﺗﺎن ﺷﻤﺎ را ﺻﺪا ﻣﻲزﻧﺪ و ﺷﻤﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ: ﺟﺎﻧﻢ و ﻳﺎ ﭘﺪرﺗﺎن ﻛﻪ‬ ‫ﭘﺲ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺸﻜﻼت ﻣﻲروﻳﺪ و ﻟﺒﻴﻚ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ و ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫ‪Ç‬ﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻤﺎ را ﺻﺪا ﻣﻲﻛﻨﺪ, ﺑﺎز ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ: ﺟﺎن/‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﺒﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ/ ﻟﺒﻴﻚ ﺣﺪ و ﻋﺪدي ﻧﺪارد و ﺗﺎ زﻣﺎﻧﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻛﻌﺒﻪ را ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ/ وﻗﺘﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ را دﻳ‪Ç‬ﺪﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺴﺖ و در ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﻀﻮر دارد/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﭼﻮن ﻣﺎ ﺟﺴﻢ دارﻳﻢ ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ, وﻟﻲ در آن ﺣﺎل ﻗﺮب ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ را ﻫﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ و‬ ‫‪‬‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻛﻪ او را دﻳﺪﻳﻢ و ﺣﻀﻮر او را ﺣﺲ ﻛﺮدﻳﻢ, ﺑﺎﻳﺪ دﻳﮕﺮ ﺳﺎ ﻛﺖ‬ ‫ﺑﺎﺷﻴﻢ و ﮔﻮش ﻛﻨﻴﻢ و ﺗﻮﺟﻪ ﺗﻤﺎم داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ/ در اﻳﻦﺑﺎره در ﻣﺜﻨﻮي‬ ‫ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ را ﺷﻨﻴﺪي? ﮔﻔﺖ: ﻧﻲ/ ﭘﺲ ﮔﻔﺘﻦ اﻳﻦ ﻟﺒﻴﻚ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻟﻔﻆ‬ ‫ﺳﺎ ﻛﺖ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﭼﻮن ﻓﺮض ﺑﺮ اﻳﻦ اﺖ ﻛﻪ ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ در ﻫﻤﻪ ﺟﺎي‬ ‫‪1ë‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪1ê‬‬ ‫ﻋﻨﻮان ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻨﺎ ﺷﺪه, ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻌﺒﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ در زﻣﺎن ﺣﻀﺮت‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ: ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﻣﻜ‪Ç‬ﺎن را ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺣﻀﺮت آدم ﻫﻢ ﻧﺸﺎن داده و ﻓﺮﻣﻮده ﻛﻪ اﻳﻦ زﻣﻴﻦ, زﻣﻴﻨﻲ ﻣ‪Ç‬ﻘﺪس‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ/ ﺑﻴﺖاﻟﻤﻘﺪس ﺑﻌﺪ از ﻛﻌﺒﻪ در زﻣﺎن ﺣﻀﺮت داوود و ﺣﻀﺮت‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻠﻴﻤﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ و ﻛﻌﺒﻪ, اوﻟﻴﻦ ﺧﺎﻧﻪاي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﻋ‪Ç‬ﺒﺎدت ﺑ‪Ç‬ﻨﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد: ‪‬ا ن ا‪‬ول ‪‬ﺑ ‪Ö‬ﻴﺖ و ﺿﻊ ‪‬ﻟﻠ ‪‬ﻨ ﺎس ‪‬ﻟﻠﱠﺬي ‪‬ﺑ ‪‬ﺒﻜ¹ ‪Ô‬ﻣﺒﺎر ﻛﺎ‪ ‬و ﻫﺪ ي ‪‬ﻟ‪Ç‬ﻠ‪Ö‬ﻌﺎﻟ‪‬ﻤﻴﻦ;1 اول‬ ‫ﱠ‪Ô ‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﱠﱠ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻋﺒﺎدت ﻣﺮدم ﺑﻨﺎ ﺷﺪ ﻫﻤﺎن ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻜﻪ اﺳﺖ/ ﭘﺲ ﺑﻪ‬ ‫ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ: ﻫﻔﺘﻪ, ﻫﻔﺖ روز اﺳﺖ و آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ در ﻗﺮآن ﺑﻪ ﺗﻌﺪاد ﻫﻔﺖ‬ ‫ﻋﺪد ﻣﺘﺒﺮ ﻛ‪Ç‬ﻲ اﺳﺖ و ﺗﺄوﻳ‪Ç‬ﻞﻫﺎ و ﺗ‪Ç‬ﻔﺴﻴﺮﻫﺎي زﻳ‪Ç‬ﺎدي درﺑ‪Ç‬ﺎرهاش‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ, ﻣﺮاﺣﻞ ﺳﻠﻮك ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺖ اﺳﺖ, ﺧﻠﻘﺖ در ﻫﻔﺖروز اﺳﺖ///;‬ ‫ﻫﻔﺖ دور ﺑﺎﻳﺪ دور ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪا ﺑﮕﺮدﻳﺪ و در اﻳﻦ ﻫﻔﺖ دور ﮔﺸ‪Ç‬ﺘﻦ,‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ دﻗ‪‬ﺖ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﻧﺔ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ, ﻧﻪ ﻛﺎﻣ‪Â‬‬ ‫ﺑﻪ ﻃﺮف ﻛﻌﺒﻪ ﺑﺮﮔﺮدﻳﺪ ﻛﻪ رو ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ و ﺑﺎﻟ ‪‬ﻨﺘﻴﺠﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﻳﺮ‬ ‫ﺣﺠﺎج و ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺧﺪا و ﻧﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻛﻌﺒﻪ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ روش و اﺣﺘﺮاز‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺮدن از ﭘﺸﺖ ﻛﺮدن, ﻋﻼﻣﺖ و ﻧﺸﺎﻧﻪ ادب و اﺣﺘﺮام اﺳﺖ/ ﭘﺲ ﻧﻪ‬ ‫ﻛﺎري ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﺸﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ ‪ ÇÇ‬ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﺎﻧﻪ ﺧ‪Ç‬ﺪا‬ ‫ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﻲﺷﻮد ‪ ÇÇ‬و ﻧﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮ‪ G‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﺎﻧﻪ ‪ ÇÇ‬ﻛﻪ از ﺳ‪Ç‬ﻨﮓ و ﮔ‪Ç‬ﻞ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ ‪ ÇÇ‬ﺑﺎﺷﻴﺪ, ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎﻣﻼ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﺮوع ﻃﻮاف از ﺣﺠﺮاﻻﺳ‪Ç‬ﻮد اﺳﺖ; ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ ﻫ‪Ç‬ﻤﺎنﻃﻮر ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ‬ ‫‪Ö‬‬ ‫ﭼﻴﺰي ﺣ ‪‬ﺘﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻮﭼﻚ ﻳﻚ ﻣﺒﺪأ دارد, در ﻃﻮاف ﻫﻢ, ﻣﺒﺪأ اﻳﻦ‬ ‫ﺳﻨﮓ ﺣﺴﺎب ﻣﻲﺷﻮد/ اﻳﻦ ﺳﻨﮓ را در ﺷﺮوع ﻃﻮاف, ﻣ‪Ç‬ﺒﺪأ ﻗ‪Ç‬ﺮار‬ ‫ﻣﻲدﻫﻨﺪ; ﭼﻮن ﺣﻴﺎت ﻣﺎ ﻳﻜ‪Ç‬ﻲ اﺳﺖ و ﺧ‪Ç‬ﻠﻘﺘﻤﺎن ﻳﻚ ﺟ‪Ç‬ﻮر اﺳﺖ,‬ ‫ﭘﺲ ﺷﺮوع ﻃﻮاف از ﺣﺠﺮاﻻﺳﻮد, ﻧﺸﺎن ﺣﻴﺎت واﺣﺪ ﻣﺎ اﺳﺖ/‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻛﻪ ﻃﻮاف ﻛﺮدﻳﺪ, ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎم اﺑﺮاﻫﻢ ﺑ‪Ç‬ﺮوﻳﺪ/ آﻧ‪Ç‬ﺠﺎﻳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﻲاﻳﺴﺘﺎد و ﻧﻤﺎز ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﻧ‪Ç‬ﺪ/ اول ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪاي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺣﺘﺮام ﺧﺎﻧﻪ و ﺑﺎﻧﻲ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ, در آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ ﻣ‪Ç‬ﻲاﻳﺴ‪Ç‬ﺘﻴﺪ و دو رﻛ‪Ç‬ﻌﺖ ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ/ ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ در ﻣ‪Ç‬ﻮردﺧﺎﻧﻪ ﻛ‪Ç‬ﻌﺒﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ و اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ‬ ‫ﻓﺮﻣﻮده: ﻃﻬﺮا ‪‬ﺑ ‪Ö‬ﻴ ‪‬ﺘﻲ ‪‬ﻟﻠﻄ‪‬ﺎ ‪Ä‬ﻔﻴﻦ و اﻟﻌﺎ ‪‬ﻛﻔﻴﻦ و اﻟﺮ ﻛﱠﻊ اﻟﺴﺠﻮد;2 ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻦرا ﺷﻤﺎ دو‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻨﻴﺪ ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ زوار ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺑﻪ زﻳﺎرت اﻳﻦ ﺑﻴﺖ ﻣﻲآﻳﻨﺪ و در‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻴﺖ اﻋ‪Ç‬ﺘﻜﺎف ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻨﺪ/ وﻗ‪Ç‬ﺘﻲ دو رﻛ‪Ç‬ﻌﺖ ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز را در آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ ﮔﻮﻳﻲ ﻧﻤﺎز را ﺑﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ اﻗﺘﺪا ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ/ ﻗ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﺎﻧ‪‬ﺖ‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪Ö‬‬ ‫ﻧﻔﺮ ‪ ÇÇ‬اﺷﺎره ﺑﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ و اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ‪ ÇÇ‬ﭘﺎ ك و ﺗﻤﻴﺰ و ﻃﺎﻫﺮ‬ ‫‪‬ﻟﻜ‪Ô‬ﻢ ‪Ô‬أ ﺳﻮ ¸‪ Õ‬ﺣﺴﻨ¹ ﻓﻲ اﺑﺮاﻫﻴﻢ واﻟ‪‬ﺬﻳﻦ ‪‬ﻣ ‪‬ﻌﻪ:3 ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻣ‪Æ‬ﻣﻨﺎن ﺑﺴﻴﺎر ﭘﺴ‪Ç‬ﻨﺪﻳﺪه‬ ‫‪Õ Ö‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة آل ﻋﻤﺮان, آﻳﺔ ‪/9ì‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه, آﻳﺔ ‪/12ë‬‬ ‫3/ ﺳﻮرة ﻣﻤﺘﺤﻨﻪ, آﻳﺔ ‪/ê‬‬ ‫71‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪1ì‬‬ ‫در ﻃﻮاف ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻮ ﻛﺞ ﺷﻮﻳﺪ, ﺑﻪﻃﻮري ﻛﻪ از ادب ﻇﺎﻫﺮي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ دور ﺷﻮﻳﺪ, ﻃﻮاف ﺑﺎﻃﻞ اﺳﺖ/‬ ‫ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو در ﻗﺼﻴﺪهاش ﻣﻲﭘﺮﺳﺪ: وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻃﻮاف ﻣﻲﻛﺮدي,‬ ‫ﻳﺎدت آﻣﺪ ﻛﻪ ﻣﻼ‪Ä‬ﻚ ﻫﻢ دور ﻋﺮش ﺧﺪاوﻧﺪ ﻃﻮاف ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ/‬ ‫ﻳﺎد ﻛﺮدي ﺑﻪ ﮔﺮد ﻋﺮش ﻋ‪Ç‬ﻈﻴﻢ‬ ‫از ﻃ‪ÇÇÇ‬ﻮاف ﻫ‪ÇÇ‬ﻤﻪ ﻣ‪ÇÇ‬ﻼ‪Ä‬ﻜﻴﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫ﮔﻔﺖ: ﻧﻲ/ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ: ﺧﺪاوﻧﺪ در آﺳ‪Ç‬ﻤﺎن ﭼ‪Ç‬ﻬﺎرم, ﻧ‪Ç‬ﻤﻮﻧﻪاي از‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ ﻛﻌﺒﻪ را ﻗﺮار داده اﺳﺖ و ﻣﻼ‪Ä‬ﻚ ﺑﻪ دور آن و ﺑ‪Ç‬ﻪ دور ﻋ‪Ç‬ﺮش‬ ‫اﻟﻬﻲ ﻃﻮاف ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ/ اﻳﻦ ﺑﺮاي ﻳﺎدآوري ﻣﺎ اﺳﺖ/ ﻃﻮاف ﻛﺮدن ﻫﻢ‬ ‫ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ در ﻋﺮف ﺟﺎﻣﻌﺔ اﻣﺮوز ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺘﺪاول اﺳﺖ, ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ دور‬ ‫ﻛﺴﻲ ﭼﺮﺧﻴﺪن; ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺎﺿﺮﻳﺪ ﺧﻮد را ﻓﺪاي او ﻛﻨﻴﺪ/‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﻃﻮاف ﺧﺎﻧﻪو ﺗﻘﺼﻴﺮ ) ﻛﻮﺗﺎه ﻛﺮدن ﻣﻮ, ﭼﻴﺪن ﻧﺎﺧﻦ,///(و‬ ‫اﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮه, دوﻣ‪Ç‬ﺮﺗﺒﻪ ﻣ‪Ç‬ﺤﺮم ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮﻳﺪ و ﺣ‪Ç‬ﺮﻛﺖ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻴﺪ/ اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ‬ ‫ﺳ‪Æ‬اﻻﺗﻲ ﭘﻴﺶ ﻣﻲآﻳﺪ/ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر و ﻣﻘﺼﺪ اﺻﻠﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺤﺒﻮب ﺧﻮد, رﺳﻴﺪهاﻧﺪ ﭘﺲ ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ از آﻧﺠﺎ ﺑﺮوﻧﺪ? اﻳﻦ ﺧﻮد آﻧﻬﺎ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺮوﻧﺪ, ﺑﻠﻜﻪ آﻧﻬﺎ را ﻣﺄﻣﻮر ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و دﺳ‪Ç‬ﺘﻮر‬ ‫ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺮوﻧﺪ/ ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻋﺮﻓﺎت ﺑﺮوﻳﺪ/ اﻃﺎﻋﺖ اﻣﺮ ﺣ ‪‬ﺘﻲ ا ﮔﺮ‬ ‫دﺳﺘﻮر ﺑﻪ دور ﺷﺪن ﺑﺎﺷﺪ, ﺧﻮدش ﻳﻚ ﻋﺒﺎدت اﺳﺖ/ ﻛ‪Ç‬ﻌﺒﻪ, ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ‬ ‫ﻣﺤﺒﻮب اﺳﺖ ﭘﺲ وﻗﺘﻲ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﻣ‪Ç‬ﻘﻴﻢ ﺷ‪Ç‬ﻮﻳﺪ, وﻟﻲ‬ ‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ او ﺑﻮدﻧﺪ, اﻗﺘﺪا ﻛﻨﻴﺪ, ﭼﻮن آﻧﻬﺎ را‬ ‫ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ‪Ô‬اﺳﻮه و اﻟﮕﻮ ﻗﺮار دادﻳﻢ/‬ ‫اﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎ در واﻗﻊ ﻧﻮﻋﻲ ﻳﺎدآوري ﺑﺮاي ﺣ‪Ç‬ﺎﺟﻴﺎن اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻛﺎري را در ﻣﺮاﺳﻢ ﺣﺞ اﻧﺠﺎم ﻣ‪Ç‬ﻲدﻫﻨﺪ, ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻌﻨﺎي آن ﺗ‪Ç‬ﻮﺟﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻨﻨﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﺣﺘﻤ‪ H‬رﻣﻮز و ﻣﻌﺎﻧﻲ آن ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻴﺎن ﺷﺪ;‬ ‫ﻧﻪ, ﻫﺰاران ﻣﻌﻨﺎي دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ دارد/ ﻳﻜﻲ از اﻳﻨﻬﺎ, ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫در ﺷﻌﺮ ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ/ ﭘﺲ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﺗﻔﺴﻴﺮ درﺳﺖ اﺳﺖ, ﻳﺎ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮﻳﻴﻢ دﺳ‪Ç‬ﺘﻮرات و اﺣﻜ‪Ç‬ﺎم ﺣ‪Ç‬ﺞ, ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻇﺎﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد, زﻳﺮا ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﺻﺮف ﻇ‪Ç‬ﺎﻫﺮ‬ ‫ا ﻛﺘﻔﺎ ﻛﺮد و ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻨﺎي ﺑﺎﻃﻨﻲ آن را ﻧﻴﺰ اﺳﺘﻨﺒﺎط ﻛﻨﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ‬ ‫اﻳﻦ اﺳﺘﻨﺒﺎط ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻼف ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺎﺷﺪ/ ﻣ‪Ç‬ﺜﻞ اﻳ‪Ç‬ﻨﻜﻪ ﻧ‪Ç‬ﻘﻞ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻣﺮﻳﺪي در ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺮاد ﺧﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ او دﺳﺘﻮر ﻣﻲداد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺎري اﺷﺘﻐﺎل‬ ‫ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ, ﮔﻔﺖ: ﺷﻤﺎ در ﻋﺎﻟﻢ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ ﺑﺮو ﻛﺎر ﻛﻦ وﻟﻲ‬ ‫در ﻋﺎﻟﻢ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪاﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻲﻛﺎر ﺑﺎﺷﻲ/ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﭼ‪Ç‬ﻴﺰي درﺳﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮﮔﺮدﻳﻢ ﺑﻪ ﺑﻘﻴﺔ اﻋﻤﺎل ﺣ‪Ç‬ﺞ: در ﻃ‪Ç‬ﻮاف ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ادب را‬ ‫رﻋﺎﻳﺖ ﻛﻨﻴﺪ/ ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻘﺎم ﻣﺤﺒﻮب ‪ ÇÇ‬ﺿﻤﻦ اﺷﺘﻴﺎﻗﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﻀﻮر دارﻳﺪ ‪ ÇÇ‬رﻋﺎﻳﺖ ادب و آداب را ﻫﻢ ﺑﻜﻨﻴﺪ/ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ا ﮔﺮ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ/ ﻣﻌﻨﺎي ﺑﺎﻃﻨﻲ ﺑﺮﺧﻼف دﺳﺘﻮر ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ/‬ ‫91‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫81‬ ‫ﮔﻔﺖ ﻛﻪ آن ﺷﺨﺺ ﻋﺮﻓﺎن ﻧﺪارد/ ﻣ‪Ç‬ﻨﺘﻬﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬ ‫راﻫﻲ, از دور ﭼﻴﺰي را ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ و ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺨﺘﺼﺮي از آن دارﻳﺪ,‬ ‫ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ از آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ و در آن دور دﺳﺖﻫ‪Ç‬ﺎ, ﻳﻚ ﺳ‪Ç‬ﻴﺎﻫﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﻈﺮ ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ‬ ‫ﻣﻲرﺳﺪ, ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪر ﻛﻪ آن را ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻳﻚ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ; ﺑﻌﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آن ﺑﻪ راه ﻣﻲاﻓﺘﻴﺪ, ﻫﺮ ﻗﺪم ﻛﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﻲروﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آن‬ ‫ﻣﻘﺼﺪ و ﻫﺪف, ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮي ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ/ وﻗﺘﻲ ﻣﻘﺪاري ﺟﻠﻮﺗﺮ‬ ‫رﻓﺘﻴﺪ, ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ آن ﺳﻴﺎﻫﻲ ﺑﻪﺻﻮرت ﻋﻤﻮدي اﺳﺖ/ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻛﻪ‬ ‫رﻓﺘﻴﺪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﺨﺘﺼﺮي ﻫﻢ ﻣﻲﻛﻨﺪ/ ﺑﺎز ﻛﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ رﻓﺘﻴﺪ,‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﺑﺮگ ﻫﻢ دارد/ ﻗﺪم ﺑﻴﺸﺘﺮي ﻛﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮﻣﻲدارﻳ‪Ç‬ﺪ, ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﻴﻨﻴﺪ آن‬ ‫ﻳﻚ درﺧﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎد ﺑﺮ آن ﻣ‪Ç‬ﻲوزد/ وﻗ‪Ç‬ﺘﻲ ﻧ‪Ç‬ﺰدﻳﻚ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪﻳﺪ‬ ‫ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ آن درﺧﺖ, درﺧﺖ ﺳ‪Ç‬ﻴﺐ ﻳ‪Ç‬ﺎ اﻧﮕ‪Ç‬ﻮر اﺳﺖ/ ﺷ‪Ç‬ﻨﺎﺧﺖ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ و ﻋﺮﻓﺎن ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر اﺳﺖ/ ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮوﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ او را‬ ‫ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻴﺪ/ اﻳﻦ راه در ﺗﺎرﻳﺦ اﺳﻼم ﺑﻪ ﺗﺼﻮف ﻣﺸﻬﻮر ﺷﺪه اﺳﺖ و‬ ‫‪‬‬ ‫آن ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﻋ‪Ç‬ﺮﻓﺎن/ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ راه را رﻓﺖ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪ آن ﺷ‪Ç‬ﻨﺎﺳﺎﻳﻲ‬ ‫ﺑﻪﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﺮاﺗﺐ و درﺟﺎﺗﺶ رﺳﻴﺪ/‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﭼﻴﺰي را ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ, اﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ درﺟﺎت دارد/‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻳﻚ ﭼﺮاغ روﺷﻦ را در ﻧﻈﺮ ﺑﮕ‪Ç‬ﻴﺮﻳﺪ/ ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﻴﺪ اﻃ‪Ç‬ﺮاف و‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﻮاﻧﺐ اﻳﻦ ﭼﺮاغ را ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ/ ا ﮔﺮ ﺑﻪ ﭼﺮاغ ﺧﻴﻠﻲ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﺎﺷﻴﺪ, آن‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻛﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ دﺳﺘﻮر ﻣﻲدﻫﺪ: ﺑﺮو/ ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﺑﺮوم? ﺑﻪ‬ ‫ﺻﺤﺮاي ﻋﺮﻓﺎت, ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻌﺪ از اﻳﻨﻜﻪ از ﺧﻮد ﺑﻲﺧﻮد ﺷ‪Ç‬ﺪﻳﺪ و ﻣ‪Ç‬ﺤﻮ‬ ‫ﺷﺪﻳﺪ و ﺑﻪ وﺻﺎل رﺳﻴﺪﻳﺪ, ﺑﺮ ﺣﺴﺐ اﻣﺮ ﻣﺤﺒﻮب ﻣﻲروﻳﺪ ﻛﻪ ﻋﺮﻓﺎن‬ ‫ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻴﺪ و ﻋﺎرف ﺷﻮﻳﺪ/ ﺑﻪ "ﻋﺮﻓﺎت" ﻧﻴﺰ ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺟ‪Ç‬ﻬﺖ ﻋ‪Ç‬ﺮﻓﺎت‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ وﻗﺘﻲ آدم و ﺣﻮا ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪﻧﺪ, در آﻧﺠﺎ اوﻟﻴﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎن و ﺷﻨﺎﺧﺖ, ﻏﻴﺮ از آن ﻋﺮﻓﺎن و ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ/ اﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ, ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺎﺻﻲ اﺳﺖ; ﺑﻌﺪ از اﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﺑﻪ دﻳﺪار ﻣ‪Ç‬ﺤﺒﻮب رﻓ‪Ç‬ﺘﻴﺪ و ﺑ‪Ç‬ﻪ وﺻ‪Ç‬ﺎل رﺳ‪Ç‬ﻴﺪﻳﺪ, ﻣ‪Ç‬ﺤﺒﻮب دﺳ‪Ç‬ﺘﻮر‬ ‫ﻣﻲدﻫﺪ: >ﺑﺮوﻳﺪ<, اﻃﺎﻋﺖ اﻳﻦ اﻣﺮ ﻫﻢ در ﻣﺴﻴﺮ اﻧﺠﺎم اﻋ‪Ç‬ﻤﺎل ﺣ‪Ç‬ﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ/ در آﻧﺠﺎ اﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ, ﻧﺸ‪Ç‬ﺎﻧﻪ و رﻣ‪Ç‬ﺰي اﺳﺖ, ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﺑﺮوﻳﺪ ﻛﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻴﺪ/‬ ‫در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪﺗﻨﺎﺳﺐ ﻃﺮح ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻋﺮﻓﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻧﻜﺘﻪاي اﺷﺎره ﺷﻮد/‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ اوﻗﺎت, راﺟﻊ ﺑﻪ ﺗﺼﻮف و ﻋﺮﻓﺎن ﺑﺤﺚ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد و ﻋ‪Ç‬ﺮﻓﺎن و‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﺼﻮف را دو ﻣﻄﻠﺐ ﻣﺘﻔﺎوت ﺗﻠﻘﻲ ﻛﺮده و ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ/ در‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺮﻓﺎن ﻳﻌﻨﻲ ﺷﻨﺎﺧﺖ و ﭼﻮن ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺧﺪاﺷ‪Ç‬ﻨﺎﺳﻲ, از ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ دارد, وﻟﻮ ﻣﺨﺘﺼﺮ و اﻧﺪك ﺑﺎﺷﺪ, ﭘﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﻴﺖ‬ ‫ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ و اﻳﻨﻬﺎ دو ﺣﻴﺜﻴﺖ از ﻳﻚ ﺣ‪Ç‬ﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻨﺪ;‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎر ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را دﻳﺪﻧﺪ و ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ/‬ ‫12‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫02‬ ‫آورﻳﺪ/ ﺣﻀﺮت ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ اﺣﺘﺮام ﺣﺮم ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻪ ﺷﻮد, از ﺣ‪Ç‬ﺮم‬ ‫ﺑﻴﺮون آﻣﺪﻧﺪ/ اﻳﻦ ﻫﻢ رﻣﺰ و ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ اﺳﺖ/ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻛﺎﻣﻞ ﺷﺪ, در واﻗﻊ ﺑﻪ ﻫﺪف ﺧﻮد رﺳﻴﺪﻳﺪ; ﻫﺪف ﻋﺒﺎرت اﺳﺖ‬ ‫از وﺻﺎل و ﺷ‪Ç‬ﻨﺎﺧﺖ ﻣ‪Ç‬ﺤﺒﻮب/ وﺻ‪Ç‬ﺎل ﻣ‪Ç‬ﺤﺒﻮب ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ‬ ‫ﭘﺮواﻧﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ در وﺳﻂ ﺷﻌﻠﻪ ﻣﻲﺳﻮزد, ﭼﻮن از ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺑ‪Ç‬ﻲﺧﻮد‬ ‫اﺳﺖ و ﭼﻴﺰي ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﻲﺷﻮد/‬ ‫ﭘﺲ وﻗﺘﻲ, ﻫﻢ وﺻﺎل و ﻫﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ را ﺑﻪدﺳﺖ آوردﻳ‪Ç‬ﺪ, آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ‬ ‫دﻳﮕﺮ ﺟﺸﻦ ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﺮاﺣﻞ را ﻃﻲ ﻛﺮدﻳﺪ/ اﻳﻦ ﺟﺸﻦ ﺷﻤﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﻃﻲ اﻳﻦ ﻣﺮاﺣﻞ و ﺳﭙﺎس از ﻃﺮف ﺣﺎﺟﻲﻫﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ‬ ‫اﻋﻤﺎل را در آﻧﺠﺎ اﻧﺠﺎم دادﻧﺪ و آﻧﻘﺪر ﻣﻬﻢ اﺳﺖ و ﺑﻪﻗﺪري در دﻟﻬﺎ‬ ‫اﺛﺮ دارد ﻛﻪ ﺷﻤ‪Ç‬ﺎ ﻫﻢ ﻛﻪ اﻳﻨﺠﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﺑﺮاي آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ ﺟﺸ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻴﺮﻳﺪ/‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺟﺸﻦ ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ ﺑﺮاي ﺑﺮادراﻧﻲ ﻛﻪ ﻣ‪Ç‬ﻮﻓﻖ ﺷ‪Ç‬ﺪﻧﺪ‬ ‫اﻋﻤ‪Ç‬ﺎل ﺣﺞ را اﻧﺠ‪Ç‬ﺎم دﻫﻨﺪ و ﻣﻮﻓ‪Ç‬ﻖ ﺷﺪﻧﺪ ﺣﺠﻲ را ﻛﻪ ﺑ‪Ç‬ﺰرﮔ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺜﻞ ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد)ع( و ﺣﻀﺮت ﺻﺎدق)ع( ﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﺑﺠﺎ ﺑﻴﺎورﻧﺪ/‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻛﻪ انﺷﺎ¾اﷲ ﻣﻮﻓ‪Ç‬ﻖ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺠﻲ ﺷﺪﻳﺪ, ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻌﺪ از‬ ‫‪‬‬ ‫وﺻﺎل, ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻢ ﭘﻴﺪا ﻛﺮدﻳﺪ, آن وﻗﺖ ﺑﻪﺷﻜﺮاﻧﻪ اﻧﺠﺎم اﻳﻦ اﻣﺮ و‬ ‫ﺑﻪ ﻳﺎدﺑﻮد ﻓﺪاﻳﻲ و ذﺑﻴﺤﻪايﻛﻪ ﺑﺮاي ﺣﻀﺮت اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ آﻣﺪ, ﺷﻤﺎ ﻫﻢ‬ ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ/ اﻳﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در واﻗﻊ ﻧﺸﺎﻧﺔ ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ او ﻟﻴ‪Ç‬ﻪاي‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻮر ﺧﻴﺮه ﻛﻨﻨﺪه ﭼﺮاغ ﻣﺎﻧﻊ دﻳﺪ ﺷﻤﺎ ﻣﻲﺷﻮد/ ﺑﺎﻳﺪ دورﺗ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺴﺘﻴﺪ,‬ ‫وﻗﺘﻲ از ﭼﺮاغ دور ﺷﺪﻳﺪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ اﻃﺮاف آن را ﻫﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ/ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از‬ ‫دور ﺷﺪن, وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑ‪Ç‬ﺮوﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﻬﺘﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲﺗﻮاﻧ‪Ç‬ﻴﺪ آن ﻫ‪Ç‬ﺪف را‬ ‫ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ; آن وﻗﺖ ﺑﻌﺪ از اﻳﻨﻜﻪ ﺷ‪Ç‬ﻨﺎﺧﺖ اوﻟﻴ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﺪا ﻛ‪Ç‬ﺮدﻳﺪ و ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚ آن رﺳﻴﺪﻳﺪ, ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ ﻛﺎﻣ‪ Â‬ﺑ‪Ç‬ﺒﻴﻨﻴﺪش و ﺷ‪Ç‬ﻨﺎﺧﺘﺘﺎن ﻛ‪Ç‬ﺎﻣﻞ‬ ‫ﮔﺮدد/ ﻋﺮﻓﺎت ﻫﻢ, ﺳﻤﺒﻞو ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻄﻠﺐ اﺳﺖ/ از آن ﺣﺎﻟﺖ‬ ‫ﻗﺮب دور ﻣﻲﺷﻮﻳﺪ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻧﻪ ﺑﻪ ﻣ‪Ç‬ﻴﻞ ﺧ‪Ç‬ﻮدﺗﺎن; ﭼ‪Ç‬ﻮن ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻴﻞ‬ ‫ﺧﻮدﺗﺎن دور ﺷﻮﻳﺪ, اﻳ‪Ç‬ﻦ دوري ‪Ô‬ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از او اﺳﺖ, ﺑ‪Ç‬ﻠﻜﻪ ﺑ‪Ç‬ﻨﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻣ‪Ç‬ﺮ‬ ‫ﻣﺤﺒﻮب و روﺷﻲ ﻛﻪ ﻣﻌﻴﻦ ﻛﺮده, دور ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮﻳﺪ و از آن دور ﻧﮕ‪Ç‬ﺎه‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﭘﺮﺳﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ در ﻋﺮﻓﺎت, ﻣﻌﺮﻓﺖ و ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ ﭘﻴﺪا ﻛﺮدي?‬ ‫اﻳﺴ‪ÇÇÇÇ‬ﺘﺎدي و ﻳ‪ÇÇ‬ﺎﻓﺘﻲ ﺗ‪ÇÇ‬ﻘﺪﻳﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ از ﻣ‪Ç‬ﻌﺮﻓﺖ رﺳ‪Ç‬ﻴﺪ ﻧﺴ‪Ç‬ﻴﻢ‬ ‫ﮔﻔﺖﻧﻲ ﮔﻔﺘﻤﺶ ﭼﻮ در ﻋﺮﻓﺎت‬ ‫ﻋﺎرفﺣﻖﺷﺪي و ﻣﻨﻜﺮ ﺧﻮﻳﺶ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ/ اﻳﻦ دور ﺷﺪن ﻫﻢ ﺧﻮدش از ﻧﻮع وﺻﺎل اﺳﺖ/‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺻﺤﺮاي ﻣﺸﻌﺮ ﻳﺎ ﻣﺸﻌﺮاﻟﺤﺮام ﻣﻲروﻳﺪ/ ﺣﺮام ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﻋ ‪‬ﻠﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﻣﻨﻄﻘﻪ از ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻜﻪ, ﻋ‪Ç‬ﺮﻓﺎت, ﻣ‪Ç‬ﻨﻲ و////‬ ‫×‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ ﺑﻜﻨﻴﺪ و ﻳﺎ ﺣﻴﻮاﻧﻲ را ﺷﻜﺎر ﻛﻨﻴﺪ/ آﻧﺠﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﻧﻲ رﻳﺨﺘﻪ‬ ‫ﺷﻮد/ داﺳﺘﺎن ﺣﻀﺮت ﺣﺴﻴﻦ)ع( را در ﺟﺮﻳﺎن ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﺑﻪ ﻳ‪Ç‬ﺎد‬ ‫ﺟﺰو ﺣﺮم ﺗﻠﻘ‪‬ﻲ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ; ﻳﻌﻨﻲ ﺣ‪Ç‬ﺮﻳﻤﻲ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪ Ç‬ﺘﻲ ﮔ‪Ç‬ﻴﺎﻫﻲ را‬ ‫32‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫22‬ ‫ﻛﻪ ﺣﺎﺿﺮﻳﺪ ﺟﺎن ﺧﻮد را در راه ﻣﺤﺒﻮب ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﻴﺪ و ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﻴﺖ‬ ‫دورش ﮔﺸﺘﻴﺪ و ﻃﻮاف ﻛﺮدﻳﺪ/ آﻧﮕﺎه ﺧﺪاوﻧﺪ دﺳﺘﻮر ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ از‬ ‫آن ﺣﺎﻟﺖ ﻗﺮب, ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ/ اﺣﺮاﻣﺘﺎن ﺗﻤﺎم ﻣﻲﺷﻮد و ﻣﺠﺪد‪ G‬ﻳﻚ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻣﻲﺷﻮﻳﺪ/ آنوﻗﺖ در آن ﺣﺎﻟﺘﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ دﻧ‪Ç‬ﻴﺎﻳﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﺪﻳﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ را ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﺎن ﺑﺰرﮔﺎن, اﻗﻮام, ﻧﺰدﻳﻜﺎن, ﻓﻘﻴﺮان, ﻣﺴﺎ ﻛﻴﻦ‬ ‫و ﻣﺴﺘﺤﻘﻴﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﻨﻴﺪ/ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ: ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ را ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻛ‪Ç‬ﺮد;‬ ‫ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺮاي ﻣﺼﺮف ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺷ‪Ç‬ﺨﺺ, ﻳﻚ ﻗﺴ‪Ç‬ﻤﺖ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫ﺑﺰرﮔﺎن و ﻣ‪Æ‬ﻣﻨﺎن از ﺟﻨﺒﻪ اﻳﻤﺎﻧﻲ و ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ را ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺴﺘﺤﻘ‪‬ﺎن‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ داد/‬ ‫ﺣﺎل ﻳﻚ ﻛﺎر دﻳﮕﺮ ﻣﺎﻧﺪه و آن اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎن را از ﺧ‪Ç‬ﻮد‬ ‫ور ﻛﻨﻴﺪ/ ﺷﻴﻄﺎن ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻼش در ﻓﺮﻳﺐ ﻣﺎ دارد و از ﺑﻨﻲآدم ﺷﻜﺎر‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ و در اﻳﻦ ﻛﺎر از ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺠﺎل ﺧﻮاﺳﺘﻪ1 و اﻳﻦ ﺷﻜﺎر ﻫﺮ‬ ‫ﭼﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ و ﺑﻪاﺻﻄﻼح ﭼﺎقﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ, او را ﺑﻴﺸﺘﺮ راﺿﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ/ اﻳﻦ‬ ‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎن اول ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﺑﺮاﻫﻴﻢ, ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﺤﻤﺪ, ﻣﻮﺳﻲ, ﻋﻴﺴﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲرود/ او ﭼﻘﺪر ﻟﺬت ﻣﻲﺑﺮد و ﻛﻴﻒ ﻣﻲﻛﻨﺪ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺘﻮاﻧ‪Ç‬ﺪ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ را‬ ‫ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ/ اﻣﺎ در اﻳﻦ ﻣﻴﺎن, ﺷﻴﻄﺎن ﻓﻘﻂ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ از‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳ‪ÇÇÇ‬ﻮرة اﻋ‪ÇÇ‬ﺮاف, آﻳ‪ÇÇ‬ﺎت ‪ 1ê‬و ‪ :1ë‬ﻗ×ﺎل ا‪‬ﻧ‪Ö‬ﻈﺮﻧﻲ ا‪‬ﻟﻲ ﻳﻮم ‪Ô‬ﻳ ‪Ö‬ﺒﻌ ‪Ô‬ﺜﻮن/ ﻗ×ﺎل ا‪‬ﻧﱠﻚ ﻣﻦ اﻟ‪Ö‬ﻤ ‪Ö‬ﻨﻈ‪‬ﺮﻳﻦ‬ ‫‪ â Ô Ö × â Ö ‬‬ ‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﻮض اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ذﺑﺢ ﺷﺪ/‬ ‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ و اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ در اﺻ‪Ç‬ﻞ, ﻫ‪Ç‬ﺮ دو ﻳﻚ ﻧ‪Ç‬ﻔﺮ و‬ ‫ﺑﻪﻋﺒﺎرت دﻳﮕﺮ ﻳﻚ روح در دو ﺑﺪن ﺑﻮدﻧﺪ/ ا ﮔﺮ ﻏﻴﺮ از اﻣﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ‬ ‫ﺑﻮد, آﻳﺎ اﺑﺮاﻫﻴﻢ راﺿﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪ ﻣ‪Ç‬ﻨﺤﺼﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪﻓﺮدش را ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ‬ ‫ﻛﻨﺪ? او ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد ﺧﻮدش از ﺑﻴﻦ ﺑﺮود وﻟﻲ ﻓﺮزﻧﺪش ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻤﺎﻧﺪ/‬ ‫وﻟﻲ اﻣﺮ اﻟﻬﻲ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻓﺮزﻧﺪ را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﺪ/ ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ در راه اﻃﺎﻋﺖ اﻣﺮ ﻣﺤﺒﻮب, ﻫﻤﻪ ﻋﻼﻳﻖ دﻳﮕﺮ را ﺗﺮك ﻣﻲﻛﺮد,‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣ ‪‬ﺘﻲ ﻓﺮزﻧﺪش را ﻛﻪ از ﺟﺎن ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻣﻬﻢﺗﺮ ﺑﻮد در راه او ﻣﻲداد/‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ و از اﻣ‪Ç‬ﺘﺤﺎن ﺳ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻠﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺮون آﻣ‪Ç‬ﺪ, ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫ذﺑ‪Ç‬ﻴﺤﻪاي ﻓ‪Ç‬ﺮﺳﺘﺎد و ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ: ﻧ‪Ç‬ﻪ, ﻣ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﻮ را ﻻزم دارم و اﻳ‪Ç‬ﻨﻬﺎ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ‬ ‫اﻣﺘﺤﺎﻧﺎت ﺗﻮ ﺑﻮد/ آنوﻗﺖ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ, ﺧﻠﻴﻞاﻟ ‪‬ﻠﻪ ﺷﺪ و‬ ‫ﺑﻪ آﻧﺠﺎﻳﻲ رﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﺳﻴﺪ/ ﺣﺎﻻ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ اﺻﻄﻼح ﻣﺮﺳﻮم‬ ‫اداي اﻳﻦ ﻛﺎر را در ﻣﻲآورﻳﻢ/ اداي اﻳﻤﺎن داﺷﺘﻦ را در ﻣ‪Ç‬ﻲآورﻳﻢ,‬ ‫اداي اﻳﻦ ﺳﻴﺮ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ را در ﻣﻲآورﻳﻢ ﺗﺎ ﺷ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎ اﻳ‪Ç‬ﻦ ادا‬ ‫درآوردن, ﺧﺪاوﻧﺪ ﻛﻤﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ و اﻋﻤﺎﻟﻤﺎن ﻣﻌﻨﻲ ﭘ‪Ç‬ﻴﺪا‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻨﺪ/‬ ‫وﻗﺘﻲ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدﻳﺪ و دوﺑﺎره ﻃﻮاف ﻫﻢ ﻛﺮدﻳﺪ ‪ ÇÇ‬ﻛﻪ‬ ‫اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ ﻫﻤﺎن روز ﻫﻢ اﻧﺠﺎم دﻫﻴﺪ ‪ ÇÇ‬در واﻗﻊ ﺑﻪ ﻳﺎدﺗﺎن آﻣﺪه‬ ‫1/‬ ‫) ﮔﻔﺖ: ﻣﺮا ﺗﺎ روز ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻛﻪ زﻧﺪه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻣﻬﻠﺖ ده/ ﮔﻔﺖ: ﺗﻮ از ﻣﻬﻠﺖﺎﻓﺘﮕﺎﻧﻲ(/‬ ‫‪2ë‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪2ê‬‬ ‫ﻛﺎن ﺿﻌﻴﻔ‪ Ç 1H‬ﻛﻪ ا ﮔﺮ ﺷﻤﺎ اﻳﻦ رﻳﮓﻫﺎ را از ﺻﺤﺮاي ﻣﺸﻌﺮ ﻛﻪ ﻣ‪Ç‬ﺤﻞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻌﻮرو آ ﮔﺎﻫﻲ اﺳﺖ آورده ﺑﺎﺷﻴﺪ, ﺑﺎ ﻫﻔﺖ رﻳﮓ ﺑﻪ اﻧﺪازة ﻓﻨﺪق, از‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻤﺎ دور ﻣﻲﺷﻮد/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﺑﺎز ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎز ﺑ‪Ç‬ﺎ ﻫ‪Ç‬ﻔﺖ‬ ‫رﻳﮓ, او را از ﺧﻮد دور ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ/ ﺳﻪ ﺑﺎر ﺑﺮاي ﻓﺮﻳﺐ ﺷﻤﺎ ﻣﻲآﻳﺪ ‪ÇÇ‬‬ ‫ﺳﻪ ﺗﺎ ﺟﻤﺮه, ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﻢ ﻳﺎدﮔﺎري اﺳﺖ از ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ‪ ÇÇ‬ﻣﻨﺘﻬﻲ‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻗﺒﻞ از ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ, ﺷﻴﻄﺎن را ﻃﺮد ﻛﺮد و رﺳ‪Ç‬ﻴﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ آن‬ ‫ﻣﻘﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﺳﻴﺪ: او رﺳﻮل, ﺧﻠﻴﻞ و اﻣﺎم ﺷﺪ/ وﻟﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از‬ ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻳﻌﻨﻲ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﺟﻪ دﻧﻴﻮي ﺑ‪Ç‬ﺮﮔﺸﺘﻴﻢ, ﺑ‪Ç‬ﺎز در آن‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻮﻗﻊ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎن ﺑﻪ ﺳﺮاﻏﻤﺎن ﻣﻲآﻳﺪ ﺗﺎ اﻏﻮاﻳﻤﺎن ﻛﻨﺪ/ وﻟﻲ در‬ ‫اﻳﺎم اﺣﺮام و اﻧﺠﺎم اﻋﻤﺎل ﺣﺞ, اﻧﺴﺎن ﻛﻤﺘﺮ ﺑﻪﻣﺴﺎ‪Ä‬ﻞ دﻧ‪Ç‬ﻴﻮي ﺗ‪Ç‬ﻮﺟﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫دارد و ﻋﻤ‪ Â‬ﻫﻢ ﺷﻴﻄﺎن ﻛﻤﺘﺮ ﺑﺎ اﻧﺴﺎن ﻛﺎر دارد وﻟﻲ ﺑﻌﺪاز آن ﺗﺎ ﺳﻪ‬ ‫روز ﻣﺮﺗﺒ‪ H‬ﻣﺎ را ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻣﻲﻛﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻨﻬﺎ ﺑﺨﺸﻲ از ﻧﻜﺎت ﻣﻌﻨﻮي آداب راﺟﻊ ﺑﻪ ﻣﻜﻪ و اﻋﻤﺎل ﺣ‪Ç‬ﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ آن ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﻣﺸﻤﻮل آﻧﭽﻪ ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو در آﺧﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻗﺼﻴﺪهاش ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ, ﻧﺸﻮﻳﻢ:‬ ‫ﻣﻦ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪام ﺻ‪Ç‬ﺤﻴﺢ و ﺳ‪Ç‬ﻘﻴﻢ‬ ‫ﮔﻔﺖ از اﻳﻦ ﺑﺎبﻫﺮ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻲ ﺗﻮ‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻧﺴﺎ¾, آﻳﺔ ‪/7ì‬‬ ‫ﻣﺸﺎﻫﻴﺮ ﺑﺰرﮔﺎن را ﻓﺮﻳﺐ دﻫﺪ و آن ﻫﻢ ﺑﻠﻌﻢ ﺑﺎﻋﻮرا اﺳﺖ/‬ ‫ﺑﻠﻌﻢ ﺑﺎﻋﻮرا ﻳﻜﻲ از ﺑ‪Ç‬ﺰرﮔﺎن ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺠﺎباﻟﺪﻋ‪Ç‬ﻮه ﺑ‪Ç‬ﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻘﺎﻣﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻪ ﻣﻘﺎم ﭘﻴﻐﻤﺒﺮي داﺷﺖ و آنﻃﻮر ﻛﻪ درﺗﻮرات آﻣﺪه اﺳﺖ,‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ در ﻧﻈﺮ داﺷﺖ ﻛﻪ او را ﺑﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮي ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ وﻟﻲ او ﺧ‪Ç‬ﻮد را‬ ‫ﺿﺎﻳﻊ ﻛﺮد/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ درﺗﻮرات ﻧﻘﻞ ﻧﺸﺪه ﻛﻪ او ﺧﻮد را ﺿﺎﻳﻊ ﻛﺮد; ﺷﺎﻳﺪ‬ ‫ﺑﻪﺟﻬﺖ اﻳﻨﻜﻪ او از ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﺑ‪Ç‬ﻮد, وﻟﻲ در اﺧ‪Ç‬ﺒﺎر ﻣ‪Ç‬ﺎ آﻣ‪Ç‬ﺪه ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺷﻴﻄﺎن او را ﻓﺮﻳﺐ داد/ ﺧﻮب اﻳﻦ ﻳﻚ ﺷﻜﺎر ﺑﺰرگ ﺑﺮاي ﺷ‪Ç‬ﻴﻄﺎن‬ ‫ﺑﻮد, وﻟﻲ ﺷﻴﻄﺎن دﻳﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ آن ﺷﻜﺎرﻫﺎي ﺑﺰرگ دﻳﮕﺮ را ﺻﻴﺪ‬ ‫ﻛﻨﺪ; ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ او ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﺸﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ دﻧ‪Ç‬ﺒﺎل ﺷﻜ‪Ç‬ﺎرﻫﺎي ﺑ‪Ç‬ﺰرگ اﺳﺖ و‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ دم ﺑﻴﻨﺪازد/ ﻳﻌﻨﻲ در ﻣﻴﺎن ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺧﺪا ﻛﺴﺎﻧﻲ را‬ ‫ﻛﻪ از ﻧﺮدﺑﺎن ﻋﺮوج ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ و ارج ﺑﻴﺸﺘﺮي ﻳﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ, ﺷﻴﻄﺎن ﺑﻴﺸﺘﺮ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ آﻧﻬﺎ را ﺷﻜﺎر ﻛﻨﺪ و آﻧﻬﺎ را ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻜﺸﺪ/‬ ‫ﺑﺮاي دور ﻛﺮدن اﻳﻦ ﺷﻴﻄﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺳ‪Ç‬ﻪ روز ﭘﺸﺖ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻫ‪Ç‬ﻢ رﻣ‪Ç‬ﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻤﺖ او ﭘﺮﺗﺎب ﻛﻨﻴﺪ/ رﻳﮓﻫﺎ را از ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪدﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎورﻳﺪ? ﺑ‪Ç‬ﻬﺘﺮ‬ ‫اﺳﺖ از ﺻﺤﺮاي ﻣﺸﻌﺮ رﻳﮓ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻴﺪ/ از ﺻ‪Ç‬ﺤﺮاي ﻣﺸ‪Ç‬ﻌﺮ,‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ از ﺻﺤﺮاي آ ﮔﺎﻫﻲ و ﺷﻌﻮر/ ﺑﺎﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎآ ﮔ‪Ç‬ﺎﻫﻲ و ﺷ‪Ç‬ﻌﻮر ﻛ‪Ç‬ﺎﻣﻞ,‬ ‫ﺷﻴﻄﺎن را ﻃﺮد ﻛﻨﻴﺪ/ آنﻗﺪر اﻳﻦ ﺷﻴﻄﺎن ﺿﻌﻴﻒ اﺳﺖ ‪ Ç‬ا ن ﻛ‪‬ﻴﺪ اﻟﺸﻴﻄﺎن‬ ‫ﱠ ‪ Ö‬ﱠ ‪‬‬ ‫ﺟﻤﺮه ﻛﻨﻴﺪ/ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻔﺖ رﻳﮓ ﺑﻪ ﻧ‪Ç‬ﻴﺖ دور ﻛ‪Ç‬ﺮدن ﺷ‪Ç‬ﻴﻄﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪2ì‬‬ ‫ﻧﺸ‪ÇÇ‬ﺪي در ﻣ‪ÇÇ‬ﻘﺎم ﻣ‪ÇÇ‬ﺤﻮ ﻣ‪Ç‬ﻘﻴﻢ‬ ‫ﻣﺤﻨﺖ ﺑ‪Ç‬ﺎدﻳﻪ ﺧ‪Ç‬ﺮﻳﺪه ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻴﻢ‬ ‫اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﻦ ﻛﻪ ﻛﺮدﻣﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢايدوﺳﺖ ﭘﺲ ﻧﻜﺮدي ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫رﻓﺘﻪاي ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ دﻳ‪Ç‬ﺪه آﻣ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﺎز‬ ‫ﮔﺮﺗﻮ ﺧﻮاﻫﻲﻛﻪ ﺣﺞ ﻛﻨﻲ ﭘﺲازاﻳﻦ‬ ‫در ﻣﻮرد ﺣﺞ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺴﻴﺎري ﻧ‪Ç‬ﻮﺷﺘﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ1 وﻟﻲ آن دﻳ‪Ç‬ﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﺎﺻﺮﺧﺴﺮو داﺷﺖ و ﻳﺎ ﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺣ ‪‬ﺘﻲ‬ ‫ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن1‬ ‫از ﻧﺎﺻﺮﺧﺴ‪Ç‬ﺮو ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺧ‪Ç‬ﺎﻟﺺﺗﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ, اﻳ‪Ç‬ﻦ دﻳ‪Ç‬ﺪ را دﻳﮕ‪Ç‬ﺮان ﻛ‪Ç‬ﻤﺘﺮ‬ ‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ/ ﺣﺎﻻ اﻣﻴﺪوارم آن ﻣﺴ‪Ç‬ﺎﻓﺮﻳﻦ ﺣ‪Ç‬ﺞ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻗ‪Ç‬ﺼﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫زﻳﺎرت ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪا را دارﻧﺪ و انﺷ‪Ç‬ﺎ¾اﷲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﺞ ﻣ‪Ç‬ﻲروﻧﺪ, از ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻛﻪ: >اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﻦ ﻛﻪ ﻛﺮدﻣﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ</‬ ‫اﻋﻴﺎد اﺳﻼﻣﻲ ﻓﻘﻂ ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن اﺳﺖ و ﺑ‪Ç‬ﺮاي اﻳ‪Ç‬ﻦ دو‬ ‫ﻋﻴﺪ اﺣﻜﺎم ﺷﺮﻋﻲ ﺧﺎﺻﻲ ﻣﻘﺮر ﺷﺪه اﺳﺖ; ﻣﺜ‪ Â‬ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﻧﻤﺎز‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫داراي اﺣﻜﺎم ﺧﺎﺻﻲ اﺳﺖ و ﻫﻤﺔ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺑﺎﻳﺪ آن را رﻋﺎﻳﺖ ﻛﻨﻨﺪ,‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ دو ﻋﻴﺪ ﻧﻴﺰ داراي اﺣﻜﺎم ﺧﺎﺻﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﻣﻮﻇ‪‬ﻒ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪ اﺟﺮاي آن ﻫﺴﺘﻨﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﻤﺎز ﻋﻴﺪ, ﻣﺴﺘﺤﺐ ﻣ‪Æ‬ﻛﺪ اﺳﺖ و‬ ‫ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ در زﻣﺎن ﻏ‪Ç‬ﻴﺒﺖ اﻣ‪Ç‬ﺎم, ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز ﻋ‪Ç‬ﻴﺪ واﺟﺐ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ,‬ ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻗﻀﺎ ﻧﺪارد ﺣ ‪‬ﺘﻲ ا ﮔﺮ در ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﻤﺎز ﻋﻴﺪ اﺷﺘﺒﺎﻫﻲ رخ دﻫﺪ‬ ‫ﻧﻴﺎزي ﺑﻪ ﻗﻀﺎي آن ﻧﻴﺴﺖ و ﻧﻤﻲﺷﻮد ﮔﻔﺖ ﻛﻪ آن ﻧﻤﺎز ﺑﺎﻃﻞ اﺳﺖ/‬ ‫انﺷﺎ¾اﷲ ﻧﻤﺎز ﻋﻴﺪ ﻗﺒﻮل اﺳﺖ زﻳﺮا از ﻧﻤﺎزﻫﺎي واﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ/‬ ‫1/ ﻣﺘﻦ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ اﻇﻬﺎر ﺷﺪه در ﺳﺎل 9731/‬ ‫1/ از ﺟﻤﻠﻪ ﺟﺰوهاي اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ از ﻣ‪Ç‬ﺮﺣ‪Ç‬ﻮم دﻛ‪Ç‬ﺘﺮ ﺷ‪Ç‬ﺮﻳﻌﺘﻲ, وزارت ارﺷ‪Ç‬ﺎد ﺳ‪Ç‬ﺎﺑﻘ‪H‬‬ ‫ﭼﺎپ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻘﺪار ﻣﺨﺘﺼﺮي از اﻳﻦ اﻋﻤﺎل را ﺷﺮح داده اﺳﺖ/‬ ‫92‬ ‫ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫82‬ ‫ﻫﻤﺔ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ در اﻳﻦ ﻋﻴﺪ ﺷﺮﻳﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ, انﺷﺎ¾اﷲ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع‬ ‫اﺣﻜﺎم ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ اﺳﺖ, از اﻳﻦ ﻋﻴﺪ, ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻬﻢ دارد, وﻟﻲ ﺑﺮاي ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ‬ ‫‪‬ﺑﺤﻖ ﻫﺬا اﻟﻴﻮم اﻟ‪‬ﺬي ﺟﻌ ‪Ö‬ﻠ ‪‬ﺘﻪ ‪‬ﻟﻠ‪Ô Ö‬ﻤﺴ ‪‬ﻠﻤﻴﻦ ﻋﻴﺪا‪ ;‬ﺑﻪ ﺣﻖ اﻣ‪Ç‬ﺮوز ﻛ‪Ç‬ﻪ آن را ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫‪Ô ‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ö‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: و ذ‪ ‬ﻛ‪‬ﺮ ﻫﻢ ‪‬ﺑﺎ‪‬ﻳ‪‬ﺎم اﻟﻠ‪‬ﻪ1, اﻳﺎماﷲ را‬ ‫‪ ÖÔÖ ‬‬ ‫ﻣﻮﺟﺐ اﻟﻔﺖ ﺑﻴﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﮔﺮدد; اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻘﻴﺪ ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﻴﺪ ﺑﺮاي اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ و ﻧﮕ‪Ç‬ﺮاﻧ‪Ç‬ﻲﻫﺎي ﺧ‪Ç‬ﻮد را ﻛ‪Ç‬ﻤﻲ‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﻨﻴﻢ و اﻣﻴﺪ ﺑﻪ رﺣﻤﺖ ﺣﻖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ و اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪﺳﻮي او‬ ‫ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺮدﻳﻢ/ اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮف و رﺟﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻋﺮﻓﺎن‬ ‫ﺑﻪ دو ﺑﺎل ﺳﻠﻮك ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ/ از ﻳﻚ ﺟﻬﺖ ﻫﺮ روز را ﻣﻲﺷﻮد‬ ‫ﻋﻴﺪ و ﻫﺮ روز را ﻫﻢ ﻣﻲﺷﻮد ﻋﺰا ﮔﺮﻓﺖ/ ﻫﺮ روزي ﻛﻪ آن روز, ﺑﻬﺘﺮ‬ ‫از دﻳﺮوز ﺑﺎﺷﺪ آن روز ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻋﻴﺪ اﺳﺖ; واي ﺑﻪ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ اﻣﺮوز ﻣﺎ‬ ‫ﻣﺜﻞ دﻳﺮوز ﺑﺎﺷﺪ; ا ﮔﺮ اﻣﺮوز ﻣﺎ ﻣﺜﻞ دﻳﺮوز ﺑﺎﺷﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ رﻛ‪Ç‬ﻮد اﺳﺖ;‬ ‫ﭼﻮن ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ در ﺣ‪Ç‬ﺎل ﺣ‪Ç‬ﺮﻛﺖ و ﭘ‪Ç‬ﻮﻳﺎﻳﻲ در راه ﺣ‪Ç‬ﻖ ﺑ‪Ç‬ﻮد/ از‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﺪادهاﻧﺪ/1‬ ‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻋﻴﺪ اﺳﺖ/ در ﻗﻨﻮت ﻧﻤﺎز ﻋﻴﺪ اﻳﻦﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮاﻧﺪه ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد:‬ ‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻋﻴﺪ ﻗﺮار دادي/‬ ‫ﺑﻪ ﻳﺎد آﻧﺎن ﺑﻴﺎور/ ﺑﺮاي ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ اﻳ ﺎماﷲ دو روز اﺳﺖ: ﻳﻜﻲ ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫و دﻳﮕﺮي ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن/ اﻳﻦ دو روز ﻣﻘﺮرات ﺧ‪Ç‬ﺎﺻﻲ دارد, از ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻦ روزه در اﻳﻦ دو روز ﺣﺮام اﺳﺖ/ ﻋﻤﺪة ﻣﻘﺼﻮد از ﻣﺮاﺳﻢ اﻳﻦ‬ ‫دو روز ﺗﺒﺮﻳﻚ روز ﻋ‪Ç‬ﻴﺪ و اﻳ‪Ç‬ﺠﺎد اﻧﺲ و اﻟﻔﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﺸﺘﺮ ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ‬ ‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ اﺳﺖ/‬ ‫ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﺔ اﻓﺮد ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ, اﻣﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ اﺳﺘﺒﺪادي ﺣﻜ‪‬ﺎم از ﻗﺒﻴﻞ ﻣﻌﺎوﻳﻪ, ﻳﺰﻳﺪ و‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺘ‪‬ﻲ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺘﻮﻛ‪‬ﻞ و اﻣﺜﺎﻟﻬﻢ ﻣﺠﺎل ﻧﻤﻲداد, ﻟﺬا ﻋﺰاداري ﺑﺮاي آن ﺑ‪Ç‬ﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﺤﺖ‬ ‫ﻋﻨﻮان ﻳ‪Ç‬ﺎدﺑﻮد و ﻋ‪Ç‬ﺰاي ﺷ‪Ç‬ﻬﺪاي واﻗ‪Ç‬ﻌﻲ اﺳ‪Ç‬ﻼﻣﻲ, اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻌﺎرف اﻋ‪Ç‬ﻼم ﺷ‪Ç‬ﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﻠﻲاﻟﻘﺎﻋﺪه ﺣﻜ‪‬ﺎم و ﻛﺎرﻛﻨﺎن آﻧﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮم ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻫﻞ ﺑﻴﺖ را از ﻳﺎدآوري و‬ ‫ﻳﺎدﺑﻮد اﺟﺪاد ﺧﻮد ﻣﻨﻊ ﻛﻨﻨﺪ ‪ ÇÇ‬ﮔﺮﭼﻪ ﻛ‪Ç‬ﻢ و ﺑ‪Ç‬ﻴﺶ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺮدﻧﺪ/ ﺑ‪Ç‬ﺪﻳﻦﻧﺤﻮ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺑﺰرﮔﺎن ﺷﻴﻌﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻋﺰاداريﻫﺎ در ﻃﻲ ﺗﺎرﻳﺦ ﺣﻔﻆ ﺷﻮد/‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﺑﺮاﻫﻴﻢ, آﻳﺔ ‪/ë‬‬ ‫اﻳﻦرو ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ دﺳﺘﻮر ﺑﻪ ﻋﺰاداري‬ ‫‪Ø‬‬ ‫1/ در ﺻﺪر اﺳﻼم ﻋﺰاداري ﺑﻪﺻﻮرت ﻓﻌﻠﻲ ﻣ‪Ç‬ﺮﺳﻮم و ﻣ‪Ç‬ﺘﺪاول ﻧ‪Ç‬ﺒﻮد/ در اﺣﻜ‪Ç‬ﺎم‬ ‫ﺷﺮﻳﻌﺖ اﺳﻼﻣﻲ دو ﻋﻴﺪ ﻣﻘﺮر ﺷﺪه اﺳﺖ ‪ ÇÇ‬ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ ﻓﻄﺮ, ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن ‪ ÇÇ‬ﻛﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫اﻟﺒﺘ‪‬ﻪ ﻣﻲﺗﻮان ﻋﻴﺪ و ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻫﻔﺘﮕﻲ ﺟﻤﻌﻪ را ﻧﻴﺰ ﺑﻪ آن دو اﻓﺰود/ در ﻋﻴﺪﻳﻦ ﻓﻄﺮ و‬ ‫ﻗﺮﺑﺎن ﻣﻘﺮرات ﺧﺎﺻﻲ اﺳﺖ و در ﻣﻮرد روز ﺟﻤﻌﻪ ﻫﻢ آﻳﺔ 9 ﺳﻮرة ﺟ‪Ç‬ﻤﻌﻪ ﻣ‪Ç‬ﻘﺮر‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲدارد: ﻳ×ﺎ ا‪‬ﻳ‪‬ﻬﺎ اﻟﱠﺬﻳﻦ ×اﻣ ‪Ô‬ﻨﻮا ا‪‬ذ×ا ﻧ‪Ô‬ﻮدي ‪‬ﻟﻠﺼﻠ×ﻮ¸ ﻣﻦ ﻳﻮم اﻟ‪Ö‬ﺠﻤﻌ¹ ﻓ‪‬ﺎﺳﻌﻮ ا ا‪‬ﻟﻲ ذ ﻛ‪Ö‬ﺮ اﷲ و ذ‪‬ر وا اﻟ‪Ö‬ﺒﻴﻊ ذ×ﻟ‪‬ﻜ‪Ô‬ﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫‪ Ö‬‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪ â‬‬ ‫‪ ‬ﱠ ‪Ô × Ö Ö ÔÔ Ö Ö ‬‬ ‫ﺧ‪‬ﻴﺮ ﻟ‪‬ﻜ‪Ô‬ﻢ ا‪‬ن ﻛ‪Ô‬ﻨ‪Ö‬ﺘ‪Ô‬ﻢ ‪‬ﺗﻌﻠ‪‬ﻤﻮن )اي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻤﺎن آوردهاﻳﺪ, ﭼﻮن ﻧ‪Ç‬ﺪاي ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز روز ﺟ‪Ç‬ﻤﻌﻪ‬ ‫‪ ÔÖÖ Ö‬‬ ‫‪ÕÖ‬‬ ‫دردﻫﻨﺪ, ﺑﻪ ﻧﻤﺎز ﺑﺸﺘﺎﺑﻴﺪ و دادوﺳﺘﺪ را رﻫﺎ ﻛﻨﻴﺪ/ ا ﮔﺮ داﻧﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ, اﻳﻦ ﻛ‪Ç‬ﺎر ﺑ‪Ç‬ﺮاﻳ‪Ç‬ﺘﺎن‬ ‫ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ/( ﻣﻨﺘﻬﻲ ﺑﺎ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﻨﻲاﻣﻴﻪ ‪ ÇÇ‬ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮان ﺧﻼﻓﺖ اﺳ‪Ç‬ﻼﻣﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻌﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ ﺣﻘﺎﻳﻖ اﺳﻼم ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ و ﻣﻨﺎﻗﺐ اﻫﻞ ﺑﻴﺖ و وﻻﻳﺖ آﻧﺎن از دلﻫﺎ ﺣﺬف‬ ‫ﺷﻮد و درواﻗﻊ اﺳﻼم ﺑﺎزﻳﭽﺔ ﺧﻠﻔﺎ ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻤﺎﻧﺪ ‪ ÇÇ‬ﺗﻜﻠﻴﻒ رﻫﺒﺮان واﻗ‪Ç‬ﻌﻲ اﺳ‪Ç‬ﻼم و‬ ‫اﻫﻞ ﺑﻴﺖ آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻌﺎرف اﺳﻼﻣﻲ و ﻣﻨﺎﻗﺐ رﻫﺒﺮان واﻗﻌﻲ را ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ و‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫13‬ ‫ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫03‬ ‫ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳروز را ﻋﻴﺪ ﺑﺪاﻧﻴﻢ/ اﻣﺎ ﻋﻴﺪ از رﻳﺸﺔ "ﻋﻮد" ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ اﺳﺖ; ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻮي ﺧ‪Ç‬ﺪا/ ﭘﺲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻗ‪Ç‬ﻮل آن ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪة‬ ‫واﻻﻣﻘﺎم: ﻋﻴﺪ آن روز ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن ﻟﺒﺎس ﻧﻮ ﺑﭙﻮﺷﺪ و ﻳﺎ/// ﺑ‪Ç‬ﻠﻜﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﻨﺒﻪ دﻳﮕﺮي ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮان ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻋﻴﺪ ﻗﺎ‪Ä‬ﻞ ﺷﺪ, اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻋﻴﺪ زﻣﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ از ﺑﻠﻴﺔ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻣﻨﻴﺖ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ/1‬ ‫اﻣﺎ ﭼﺮا ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ? ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎن ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮدن, ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣ‪ÇÇ‬ﻲﮔﻮﻳﻨﺪ: ﺧ‪ÇÇ‬ﻮد ﻛ‪ÇÇ‬ﻠﻤﻪ از رﻳﺸ‪ÇÇ‬ﺔ "ﻗ‪ÇÇ‬ﺮب" اﺳﺖ/ ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ ﺑ‪Ç‬ﺎ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن, ﻗﺮب ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻲﺟﻮﻳﻴﺪ/ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮدن از ﻳﻚ‬ ‫ﻃﺮف ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺧﺎﻃﺮهاي اﺳﺖ از ﺟﺪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺎ, ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ, و‬ ‫‪‬‬ ‫از ﻃﺮف دﻳﮕﺮ ﭼﻮن ﺗﺎ آن ﺗﺎرﻳﺦ, ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن ﺑﻴﻦ اﻗﻮام ﺑﺸﺮ رﺳﻢ‬ ‫ﺑﻮده و ﺣ ‪‬ﺘﻲ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺸﺎن را ﻫﻢ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ, از اﻳﻦ ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ را ﻣﻤﻨﻮع ﻛﺮد/1‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ در ﻣﻮرد ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻣﻠ¹‬ ‫‪‬ﱠ‪‬‬ ‫ا‪‬ﺑﻴﻜ‪Ô‬ﻢ ‪‬ا ‪Ö‬ﺑﺮ اﻫﻴﻢ2; ﻳﻌﻨﻲ در اﻳﻦ آﻳﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ را ﭘﺪر ﻫﻤﻪ‬ ‫‪â × Ö â‬‬ ‫ﻣﺎ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ, ﭘﺲ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻏ‪Ç‬ﻴﺮ از اﻳ‪Ç‬ﻨﻜﻪ ﭘ‪Ç‬ﺪر ﻧ‪‬ﺴ‪Ç‬ﺒﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺎ اﺳﺖ, ﭘﺪر ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﻮد/ و در اداﻣﻪ ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫آﻳﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻫﻮ ‪‬ﺳﻤ ×ﻴﻜ‪Ô‬ﻢ اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ ‪‬ﻣﻦ ﻗ‪‬ﺒﻞ; او از ﻗ‪Ç‬ﺒﻞ ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ را‬ ‫‪ÔÖ‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪ÖÔ Ô Ô‬‬ ‫ﻟﻘﺐ "ﻣﺴﻠﻢ" داد, ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻋﺎم ﻳﻌﻨﻲ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪن ﺑﻪ اﻣﺮ اﻟﻬ‪Ç‬ﻲ‬ ‫اﺳﺖ/ ﺧﺪاوﻧﺪ وﻗﺘﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎﻣﻲ را ﺑﺮاي آن ﭘ‪Ç‬ﻴﻐﻤﺒﺮ ﺑ‪Ç‬ﺰرﮔﻮار ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﭘﺪر ﻫﻤﻪ ﻣﺎ اﺳﺖ ﻗﺎ‪Ä‬ﻞ ﻣﻲﺷﻮد, ﻣﺴﻠ‪‬ﻤ‪ H‬ﺑﺎﻋﺚ ﺷﻌﻒ و ﺷﺎدﻣﺎﻧﻲ ﻣﺎ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻲﮔﺮدد/ وﻗﺘﻲ اﻳﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎت دﻳﻨﻲ را ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻲدﻫﻨﺪ, ﻫﻤﻪ ﻣﻲروﻧﺪ‬ ‫ﺑﻪ او ﺗﺒﺮﻳﻚ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ و ﺧﻮد آن ﺷﺨﺺ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺧ‪Ç‬ﻮﺷﺤﺎل ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد/‬ ‫ﭘﺲ ﻳﻚ ﺟﻨﺒﺔ ﻋﻴﺪ ﺑﻮدن اﻳﻦ روز ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺎﻃﺮ اﺳﺖ, ﭼﻮن در‬ ‫1/ ﻟ ‪Ö‬ﻴﺲ اﻟﻌﻴﺪ ‪‬ﻟﻤﻦ ﻟ ‪‬ﺒﺲ اﻟﺠﺪﻳﺪ ‪‬ﺑﻞ اﻟﻌﻴﺪ ‪‬ﻟﻤﻦ ا‪ ‬ﻣﻦ ‪‬ﻣﻦ اﻟﻮﻋﻴﺪ/‬ ‫‪ ÖÔ‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪ ÖÔ‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﺣﺞ, آﻳﺔ 87/‬ ‫‪‬‬ ‫اﻧﺴﺎن ﻃ‪ Ô‬ﺮﻓﻪﻣﻌﺠﻮﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻃ‪Ç‬ﺮﻓﻲ از ﻓ‪Ç‬ﺮﺷﺘﻪ, و از ﻃ‪Ç‬ﺮف‬ ‫دﻳﮕﺮ از ﺧﺼﺎﻳﺺ ﺣﻴﻮاﻧﻲ ﺳﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ و ﻟﺬا ﻣﺠﻤﻮع ﺧ‪Ç‬ﺼﺎل‬ ‫ﺣﻴﻮاﻧ‪Ç‬ﺎت ﻫ‪Ç‬ﻢ در اوﻫﺴﺖ/ ﻣ‪Ç‬ﺜﻼ آن ﺧ‪Ç‬ﺼﻠﺖ ﺗ‪Ç‬ﻬﺎﺟﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﻴﻮاﻧﺎت ﻫﺴﺖ, در اﻧﺴ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺻ‪Ç‬ﻮرت دﻋ‪Ç‬ﺎوي ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ ﻇ‪Ç‬ﺎﻫﺮ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد, وﻟﻲ در اﺳ‪Ç‬ﻼم اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﻬﺎﺟﻢ ﺑ‪Ç‬ﻪﺻﻮرت ﺟ‪Ç‬ﻬﺎد ﻳ‪Ç‬ﺎ اﺣﻜ‪Ç‬ﺎم‬ ‫ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺮﻋﻲ ﺟﻠﻮه ﮔﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ/ ﭼﻮن ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﺧﺼﻠﺖ را در‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺸﺮ آﻓﺮﻳﺪه و ﺑﻪ آن ﺗﻮﺟﻪ دارد, ﺷﺎﻳﺪ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺷ‪Ç‬ﺨﺺ ﺳ‪Ç‬ﺎﻟﻲ ﻳﻜ‪Ç‬ﺒﺎر‬ ‫‪‬‬ ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﺪ, آن ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻬﺎﺟﻤﻲ زاﻳﺪ از ﺣﺪ او از ﺑﻴﻦ ﺑﺮود/‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ روز را ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻋﻴﺪ ﻗﺮار داده اﺳﺖ و ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫1/ اﻣﺎ ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﻜﻢ اﻟﻬﻲ ﮔﻮش ﻧﻜﺮدﻧﺪ و ﻳﻜﻲ از ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﺎن ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻮد/‬ ‫33‬ ‫ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫23‬ ‫ﻫﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﺳ‪Ç‬ﻦ ﻫﺸ‪Ç‬ﺘﺎد و ﺷﺶ ﺳ‪Ç‬ﺎﻟﮕﻲ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪي ﺑﻪ او داد ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮزﻧﺪش ﺑﻮد; آن وﻗﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻣﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‬ ‫ﻛﻪ اﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮزﻧﺪت را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻦ/ اﻳﻦ ﺑﺎﻻﺗﺮﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎن اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺣﻀﺮت از اﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎن ﻫﻢ ﻣﻮ ‪‬ﻓﻖ ﺑﻴﺮون آﻣﺪ; ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮد ﺣﻀﺮت‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﺎن ﭘﺴﺮش ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﺪ, از اﻣ‪Ç‬ﺘﺤﺎن ﺳ‪Ç‬ﺮﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﺑﻴﺮون آﻣﺪ/ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ وﻗﺘﻲ ﺧﻮاﺳ‪Ç‬ﺘﻪ و اﻣ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ را ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪش اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﮔﻔﺖ, اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻪ ﭘﺪر ﻋﺮض ﻛﺮد: ﻳ×ﺎ ا‪ ‬ﺑﺖ ا ‪Ö‬ﻓﻌﻞ ﻣﺎ‬ ‫‪Ö ‬‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻧﺒﻮت ﭼﻬﻞ ﻣﺮﺣﻠﻪ دارد ﻛﻪ دراﻳﻦ ﻣﺮاﺣﻞ, اول ﺻﺪاي‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ روز آﺧﺮﻳﻦ درﺟﻪ ﻧﺒﻮت ﺑﺮاي آن ﺣﻀﺮت ﻣﻘﺮر ﺷﺪه اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﺮﺷﺘﻪ را در ﺧﻮاب و ﺳﭙﺲ در ﺑﻴﺪاري ﻣﻲﺷﻨﻮد/1 در ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺑﻌﺪي‬ ‫ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺎ او ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ و در آﺧ‪Ç‬ﺮﻳﻦ درﺟ‪Ç‬ﻪ, ﻓ‪Ç‬ﺮﺷﺘﻪ را ﻣ‪Ç‬ﺠﺴﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ و ﺑﺎ او ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﺪ ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﺟﺒﺮ‪Ä‬ﻴﻞ ﺑﺮ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎ‬ ‫ﺻﻮرت واﻗﻌﻲ ﺧﻮدش ﻧﺎزل ﻣﻲﺷﺪ و ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ او را ﻣﻲدﻳﺪ/2 در ﻣﻮرد‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻫﻢ در آﺧﺮﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎن ﻣﻘﺮر ﺷﺪه ﺑﻪ او وﺣﻲ ﺷﺪ ﻛﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻨﺤﺼﺮش را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﺪ/‬ ‫ﺳﻦ ﺳﺎره ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ از ﺳﻦ ﺑﺎرداري ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮد و‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺜﻞ اﻳﻨﻜﻪ از اول ﻫﻢ ﻋﻘﻴﻢ ﺑﻮد, ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﻬﺖ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ اوﻻددار‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻮد/ ﺣﻀﺮت ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﻓﺮزﻧﺪ از ﻫﺎﺟﺮ داﺷﺖ آن ﻫﻢ ﺑﻌﺪاز ﺳ‪Ç‬ﺎﻟﻬﺎ‬ ‫در ﺳﻦ ﻫﺸﺘﺎد و ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻲ/ در رواﻳﺎت ﻣﺎ ﻧﻘﻞ اﺳﺖ و درﺗﻮرات‬ ‫‪‬‬ ‫1/ اﻟﺒﺘ‪‬ﻪ اﻳﻦ ﻣﺮاﺣﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺨﺘﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﻧﻴﺴﺖ و در درﺟﺎت ﭘ‪Ç‬ﺎﻳﻴﻦﺗﺮ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﺳ‪Ç‬ﺎﻳﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣ‪Æ‬ﻣﻨﻴﻦ از آن ﺑﺮﺧﻮردارﻧﺪ, ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ در ﻣﺮﺣﻠﻪاي ﺑﻪ دل ﻣ‪Æ‬ﻣﻨﻴﻦ ﺑﺮات ﻣﻲﺷﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻛﺎري را اﻧﺠﺎم دﻫﻨﺪ ﻳﺎ اﻧﺠﺎم ﻧﺪﻫﻨﺪ/‬ ‫2/ از اﻳﻦ ﺣﻴﺚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮﻳﻦ درﺟﻪ را داراﺳﺖ ﭼ‪Ç‬ﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻣ‪Ç‬ﻌﺮاج از ﻗ‪Ç‬ﻠﻤﺮو‬ ‫ﺟﺒﺮ‪Ä‬ﻴﻞ ﻫﻢ ﻓﺮاﺗﺮ رﻓﺖ ﺑﻪﻃﻮري ﻛﻪ ﺟﺒﺮ‪Ä‬ﻴﻞ را ﺗﻮان ﻫﻤﺮاﻫﻲ ﺑﺎ وي ﻧﺒﻮد و ﮔﻔﺖ: ﻟ‪‬ﻮ‬ ‫‪Ö‬‬ ‫دﻧ‪‬ﻮت ا‪‬ﻧ‪Ö‬ﻤﻠ‪ ¹‬ﻻﺣ‪Ö‬ﺘ‪‬ﺮﻗ‪Ö‬ﺖ/‬ ‫‪Ô ÔÖ‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓ‪ÇÇÇ‬ﺮوغ ﺗ‪ÇÇ‬ﺠﻠﻲ ﺑﺴ‪ÇÇ‬ﻮزد ﭘ‪ÇÇ‬ﺮم‬ ‫ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻳﻚ ﺳ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻮي ﺑ‪Ç‬ﺮﺗﺮ ﭘ‪Ç‬ﺮم‬ ‫‪Ô‬ﺗ‪ Æ‬ﻣﺮ ﺳ ‪‬ﺘﺠﺪ ﻧﻲ ‪‬ا ن ﺷﺎ¾ اﷲ ‪‬ﻣﻦ اﻟﺼ ﺎﺑﺮﻳﻦ1; ﭘﺪر آﻧﭽﻪ ﻣﺄﻣﻮري, اﻧ‪Ç‬ﺠﺎم ﺑ‪Ç‬ﺪه,‬ ‫‪ â × Ô × Ö â Ô Ô Ö‬‬ ‫انﺷﺎ¾اﷲ ﺧﻮاﻫﻲ دﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺻﺎﺑﺮم/‬ ‫ﺑﻌﺪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻪ ﭘﺪرش ﮔﻔﺖ و ﻳﺎ ﺧﻮد ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ در ﻣﻮﻗﻊ ذﺑﺢ, ﺻﻮرت ﻓﺮزﻧﺪ را ﻧﺒﻴﻨﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺒﺎدا ﺑﺎ ﻫﻴﺠﺎن ﻣﻬﺮ ﻓﺮزﻧﺪي, ذر هاي ﺗﺮدﻳﺪ در دﻟﺶ اﻳﺠﺎد ﺷﻮد/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﭘﺲ روي ﻓﺮزﻧﺪش اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎ ك ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﺗﺎ ﺻﻮرت‬ ‫او را ﻧﺒﻴﻨﺪ ﻛﻪ داﺳﺘﺎن آن را ﻣﻲداﻧﻴﺪ/ در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺟﺒﺮ‪Ä‬ﻴﻞ آﻣﺪ و‬ ‫ﺑﺰرگ ‪ ÇÇ‬اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ آن ﺣﻴﻮان, ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﭼﺎق و ﻳﺎ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﭼﺎﻗﻲ‬ ‫1/ ﺳﻮره ﺻﺎﻓﺎت, آﻳﻪ 201/‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﺻﺎﻓﺎت, آﻳﺔ 701: و او را ﺑﻪ ذﺑﺤﻲ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺎز ﺧﺮﻳﺪﻳﻢ/‬ ‫ﭘﻴﻐﺎم آورد ﻛﻪ: و ‪‬ﻓﺪﻳ‪Ö‬ﻨ× ﺎ ‪Ô‬ه ‪‬ﺑﺬ ‪Ö‬ﺑﺢ ﻋﻈﻴﻢ/2 ﻣ‪Ç‬ﻨﻈﻮر از ذﺑ‪Ç‬ﺢ ﻋ‪Ç‬ﻈﻴﻢ ‪ ÇÇ‬ذﺑ‪Ç‬ﻴﺤﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪â ‬‬ ‫‪3ë‬‬ ‫ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪3ê‬‬ ‫ﺑﻮد/ﺗﻮرات ذﺑﻴﺢاﻟ ‪‬ﻠﻪ را اﺳﺤﺎق ﻣﻲداﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ در ﺧﻮدﺗﻮرات ﻫﻢ ﻧﻘﻞ‬ ‫ﺷﺪه ﻛﻪ ﺑﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ وﺣ‪Ç‬ﻲ ﺷ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪ ﻣ‪Ç‬ﻨﺤﺼﺮت را ﺑﻜﺶ/ ﺲ‬ ‫ﭼﻄﻮر ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ آن ﻓﺮزﻧﺪ اﺳﺤﺎق ﺑﻮد, در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﺳﺤﺎق وﻗﺘﻲ ﺑﻪ‬ ‫دﻧﻴﺎ آﻣﺪ, اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺳﻴﺰده ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد? در ﺗ‪Ç‬ﻮرات ﻣ‪Ç‬ﻲﻧﻮﻳﺴﺪ: وﻗ‪Ç‬ﺘﻲ‬ ‫ﺳﺎره دﻳﺪ ﻛﻪ اوﻻددار ﻧﻤﻲﺷﻮد و اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﻏﺼﻪدار اﺳﺖ, ﻛﻨﻴﺰ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﻮدش ‪ ÇÇ‬ﻫﺎﺟﺮ ‪ ÇÇ‬را ﺑﻪ ﻋﻘﺪ او درآورد/ ﻳﻌﻨﻲ او را آزاد ﻛ‪Ç‬ﺮد و ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻋﻘﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ درآورد/ﺗﻮرات ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: ﺑﻪ ﻋ‪Ç‬ﻘﺪ اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ درآورد و‬ ‫ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ او را ﺑﺨﺸﻴﺪ/ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﭼﻮن ﺣﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ او را ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻫﻤﺴﺮي ﮔﺮﻓﺖ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ آن ﻛﻨﻴﺰ را ﺳﺎره ﺑ‪Ç‬ﺨﺸﻴﺪ ﻳ‪Ç‬ﺎ آزاد‬ ‫ﻛﺮد/ و از او اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ, زادهﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﻫﺎﺟﺮ را ﻛﻤﻲ ﻏﺮور ﮔﺮﻓﺖ و‬ ‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﺎره ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻮرد ﻣﺤﺒﺖ اﻟﻬﻲ ﺑﻮد, اﻧ‪Ç‬ﺪﻛﻲ ﮔ‪Ç‬ﺮدنﻛﺸﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺮد/ و ﭼﻮن ﺳﺎره ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪ, ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻓﺮﻣﻮد:‬ ‫ﻳﻬﻮديﻫﺎ در آن اﻳﺎم ﺑﻪ زن ﻋﻘﺪي اﻫﻤﻴﺖ ﻣﻲدادﻧﺪو ﺑﻪ زن ﻛﻨﻴﺰ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫زن و ﻓﺮزﻧﺪت را ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ دور دﺳﺖ ﺑﺒﺮ ﻛﻪ داﺳﺘﺎﻧﺶ را ﻣﻲداﻧﻴﺪ/‬ ‫و ﻓﺮزﻧﺪي ﻛﻪ از ﻛﻨﻴﺰ ﺑﻮد, ﺑﻬﺎي ﻛﻤﺘﺮي ﻣﻲدادﻧﺪ/ ﺷﺎﻳﺪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﻋﻠﺖ, اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را ﺑﻪ رﺳﻤﻴﺖ ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ و ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮﻳﻨﺪ‬ ‫ﻛﻪ او ﻓﺮزﻧﺪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ و وﻗﺘﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮد:‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪت را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻦ, ﻣﻨﻈﻮر اﺳﺤﺎق اﺳﺖ/ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ وﻗﺘﻲ اﻳﻦ‬ ‫ﺑﻮد/ ﻣﻨﻈﻮر ﻋﻈﻤﺖ ﻣﻌﻨﻮي آن اﺳﺖ/ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ ﻗﺪري اﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪو اﻳﻦ‬ ‫ﺟﻠﺴﺔ اﻣﺘﺤﺎن ﻣﻬﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮي آن را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ذﺑ‪Ç‬ﺢ‬ ‫ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻴﺎن ﻓﺮﻣﻮد/‬ ‫دراﻳﻦ روز, اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ آﺧﺮﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎن ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ درﮔﺎه‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻌﺪاز آن رﺳﻮل ﺷﺪ, ﺧﻠﻴﻞ ﺷﺪ, اﻣﺎم ﺷﺪ/ ﺧﻠﻴﻞ ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫دوﺳﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ, و اﻣﺎم ﻳﻌﻨﻲ ﭘﻴﺸﻮاي ﻣ‪Ç‬ﺮدم/ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ از‬ ‫ﺟﻬﺖ ﻧﺴﺒﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺣﻖ ﻳﺎﻓﺖ, ﺧﻠﻴﻞ ﺷﺪ و از ﺟﻬﺖ ﺳﻤﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺧﻠﻖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﭘﻴﺪا ﻛﺮد, اﻣﺎم ﺷﺪ/ ﭘﺲ ﻳﻚ ﻋﻠﺖ دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﻣﺎ اﻣﺮوز را ﻋﻴﺪ ﻣﻲداﻧﻴﻢ‬ ‫و ﺟﺸﻦ ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻢ, اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺪرﻣﺎن اﺑﺮاﻫﻴﻢ از آﺧﺮﻳﻦ اﻣ‪Ç‬ﺘﺤﺎن‬ ‫ﻧﻴﺰ ﻣﻮ ‪‬ﻓﻖ ﺑﻴﺮون آﻣﺪ/ او ﭼﻨﺪﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎن داد و از ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ و‬ ‫ﻣﻮ ‪‬ﻓﻖ ﺑﻴﺮون آﻣﺪ و ﻣﻘﺎﻣﻲ ﻋﺎﻟﻲ ﮔﺮﻓﺖ/ ﻳﻌﻨﻲ ﻋﺎﻟﻲﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎت آن‬ ‫روز را ﮔﺮﻓﺖ/ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ آن ﺣﻀﺮت ﺑﻠﻜﻪ ﻓﺮزﻧ ﺧﺮدﺳﺎﻟﺶ ﺣﻀﺮت‬ ‫اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫﻢ در ﻛﻮدﻛﻲ ﻫﻤﺮاه ﭘﺪر اﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎن اﻟﻬﻲ را ﺑﻪﻧﺤﻮ اﺣﺴﻦ‬ ‫ﺟﻮاب داد/‬ ‫ﺣﺎل اﻳﻦ ذﺑﻴﺢاﻟ ‪‬ﻠﻪ, اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻮد ﻳﺎ اﺳﺤﺎق, اﺧﺘﻼف ﻧﻈﺮ اﺳﺖ/‬ ‫ﺣ‪ÇÇ‬ﻀﺮت اﺑ‪ÇÇ‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ دو ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪ داﺷﺖ/ وﻗ‪Ç‬ﺘﻲ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ‬ ‫ﺳﻴﺰدهﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد, اﺳﺤﺎق ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ از ﻫﺎﺟﺮ ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫ﻛﻨﻴﺰ ﺑﻮدو اﺳﺤﺎق از ﺳﺎره, ﻛﻪ ﺑﻪ اﻋﺘﺒﺎري ﻫﻤﺴﺮ ﻋﻘﺪي آن ﺣﻀﺮت‬ ‫73‬ ‫ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪3ì‬‬ ‫ﺗﺎرﻳﺨﻲ اﺳﺖ/ ﻳﻚ ﻣﻮرخ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ذﺑﻴﺢ, اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ اﺳﺖ و ﻣ‪Ç‬ﻮرخ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫دﻳﮕﺮ اﺳﺤﺎق را ذﺑﻴﺢ ﻣﻲداﻧﺪ; ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻳﻚ ﺷﻴﻌﻪ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ‬ ‫اﺳﺤﺎق ذﺑﻴﺢ ﺑﻮده و ﻳﻚ ﺳ‪ Ç‬ﻨﻲ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮﻳﺪ اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑ‪Ç‬ﻮده اﺳﺖ/ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫ﻣﻄﺎﻟﺐ ﭼﻨﺪان رﺑﻄﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ اﺻ‪Ç‬ﻮل ﻣ‪Ç‬ﺬﻫﺐ ﻧ‪Ç‬ﺪارد/ اﻟﺒ‪ Ç‬ﺘﻪ از ﻣ‪Ç‬ﻮرﺧﻴﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺴﻠﻤﺎن, ﻋﺠﻴﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻄﻠﺒﻲ را ﺑﻴﺎن ﻛﻨﻨﺪ, ﭼﻮن ﮔﺬﺷﺘﻪ از‬ ‫اﻳﻦ اﺳﺘﺪﻻلﻫﺎ ﻛﻪ راﺟﻊ ﺑﻪﺗﻮرات و ﻳﻬﻮد ﻛﺮدﻳﻢ, در اﺳﻼم و ﺧ‪Ç‬ﻮد‬ ‫ﻗﺮآن ﻫﻢ دﻻﻳﻠﻲ در ﺗﺄﻳﻴﺪ ذﺑﻴﺢ اﷲ ﺑﻮدن اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫﺴﺖ/ از ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ‬ ‫در ﺳﻮرة "واﻟﺼﺎ ‪‬ﻓﺎت" از ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﻧﺎم ﻣﻲﺑﺮد و در ﺷﺮح ﺣﺎل ﻫﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻳﻚ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺳﻼم ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: ﺳﻼم ﻋﻠﻲ ﻧ‪Ô‬ﻮح,1 ﺳﻼم ﻋﻠﻲ ‪Ô‬ﻣﻮﺳﻲ و ﻫ ﺎر ون2 و‬ ‫×‪ Ô×‬‬ ‫‪× Õ× × Õ× ‬‬ ‫در آﺧﺮ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺳﻼم ﻋﻠﻲ ‪‬ال ﻳ× ﺎﺳﻴﻦ/3 در اﻳﻦﺳﻮره داﺳﺘﺎن ﺣﻀﺮت‬ ‫‪â Ö × Õ× ‬‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ و داﺳﺘﺎن ذﺑﻴﺢ و ﺧﻮاب ﺣﻀﺮت را ذ ﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ و داﺳ‪Ç‬ﺘﺎن‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ ﻓﺮزﻧﺪ را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﺪ, ﺳﭙﺲ و ‪‬ﻓﺪ ﻳﻨﺎه‬ ‫‪Ô‬‬ ‫دﺳﺘﻮر داده ﺷﺪ, اﺳﺤﺎق ﻳﺎ ﺑﻪدﻧﻴﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺑﻮد و ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎر ﻛﻮﭼﻚ ﺑﻮد/‬ ‫ﺣﺎل ﻳﻚ ﺑﭽﺔ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻪ را ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮدن ﺳ‪Ç‬ﺨﺖﺗﺮ اﺳﺖ ﻳ‪Ç‬ﺎ ﻳﻚ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﺮوﻣﻨﺪ ﻣﺜﻞ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺳﻴﺰده ﺳﺎﻟﻪ را?‬ ‫ﺑﻪﻋﻼوه ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺗ‪Ç‬ﻮرات ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﺪ ﻫ‪Ç‬ﺎﺟﺮ را ﺑ‪Ç‬ﻪ ازدواج ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬ ‫درآورد/ ﻓﺮﺿ‪ H‬ا ﮔﺮ ﻫﻢ ﻗﻮل آﻧﻬﺎ درﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪ ﻛﻨﻴﺰ ﺑﻮده, وﻟﻲ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻫﺎﺟﺮ ﺑﻪ ازدواج اﺑﺮاﻫﻴﻢ درآﻣﺪ دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻛﻨﻴﺰﻧﻴﺴﺖ; ﭘﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﻛﻪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓﺮزﻧﺪ ﻛﻨﻴﺰ اﺳﺖ ﭼﻮن‬ ‫ﻃﺒﻖ ﮔﻔﺘﻪﺗﻮرات ﻫﺎﺟﺮ ﺑﻪ ازدواج ﺣﻀﺮت درآﻣﺪ/ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ‬ ‫درﺗﻮرات ﺑﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: اوﻻد ﺗﻮ را, ﻧﺴﻞ ﺗﻮ را, از‬ ‫اﻳﻦ )اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ( زﻳﺎد ﺧﻮاﻫﻢ ﻛﺮد/ ﭘﺲ ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ را ﺗﺄﻳ‪Ç‬ﻴﺪ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻧﺴﻞ ﺗﻮ را از او زﻳﺎد ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ﻛ‪Ç‬ﺮد و دوازده‬ ‫ﺳﻠﻄﺎن ﻳﺎ دوازده اﻣﻴﺮ از او ﺑﻪوﺟﻮد ﺧﻮاﻫﻴﻢ آورد ﻛﻪ ﺑﻌﺪ‪ G‬ﺗ‪Ç‬ﻮرات‬ ‫اﻳﻨﻜﻪ ﺣﻀﺮت رﻓﺖ و‬ ‫‪‬ﺑﺬﺑﺢ ﻋﻈﻴﻢ را ذ ﻛﺮﻣﻲﻛﻨﺪو در ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﺳﻼم ﻋﻠﻲ ‪‬ا ﺑﺮاﻫﻴﻢ4 ‪‬ا ﻧﱠ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪â‬‬ ‫‪× Õ× ‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫دوازده اﺳﻢ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺴﺮان اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ذ ﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ وﻟﻲ در ﺗﺎرﻳﺦ‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻧﺎﻣﻲ از آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ/ ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل ﻗﻮي آﻧﻄﻮر ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻗ‪Ç‬ﺮاﻳ‪Ç‬ﻦ ﺛ‪Ç‬ﺎﺑﺖ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ, ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮر ﻫﻤﺎن دوازده اﻣﺎم ﻣﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻧﺴﻞ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ, ﺑﻪﻫﺮ ﺣﺎل اﻳﻦ ﻣﻄﻠﺒﻲ اﺳﺖ ﻛﻪﺗﻮرات ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ/‬ ‫اﻣﺎ ﺑﻌﻀﻲ از ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ اﻫﻞ ﺳﻨﺖ ﻫﻢ, اﺳﺤﺎق را ذﺑﻴﺢاﻟ ‪‬ﻠﻪ ﻣﻲداﻧﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ اﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ رﺑﻄﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﻴﻌﻪ و ﺳ‪ Ç‬ﻨﻲ ﺑ‪Ç‬ﻮدن ﻧ‪Ç‬ﺪارد و ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﺔ‬ ‫‪‬ﻣﻦ ﻋﺒ×ﺎدﻧ‪‬ﺎ اﻟ‪Ö‬ﻤ‪ Æ‬ﻣﻨﻴﻦ/5 ﺑﻌﺪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: و ‪‬ﺑﺸﺮﻧ×ﺎ ‪Ô‬ه ‪‬ﺑ ‪‬ﺎ ﺳﺤﻖ/6 ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ اﺳ‪Ç‬ﺤﺎق را‬ ‫‪× Ö‬‬ ‫‪ â ÖÔ Ö‬‬ ‫‪ ‬ﱠ‪Ö‬‬ ‫1/ آﻳﺔ 97/‬ ‫2/ آﻳﺔ 021/‬ ‫3/ آﻳﺔ 031/‬ ‫‪ ê‬و ‪ /ë‬آﻳﺎت 901 و 111: ﺳﻼم ﺑﺮ اﺑﺮاﻫﻴﻢ/// او از ﺑﻨﺪﮔﺎن ﻣ‪Æ‬ﻣﻦ ﻣﺎ ﺑﻮد/‬ ‫‪ /ì‬آﻳﺔ 211: او را ﺑﻪ اﺳﺤﺎق ﺑﺸﺎرت دادﻳﻢ/‬ ‫93‬ ‫ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫83‬ ‫اﻧﺠﺎم دﻫﻨﺪ/1 ﻣﺎ ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺗﻮﻓﻴﻖ ﭘﺪرﻣﺎن ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ‬ ‫ﻛﻪ در اﻣﺘﺤﺎن ﻣﻮ ‪‬ﻓﻖ ﺷﺪ, ﺟﺸﻦ ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻢ, ﺑﺮاي ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ‬ ‫ﻛﻪ در ﺣﺞ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺟﺸﻦ ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻢ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﻛﻪ در‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻨﻮات ﺑﻌﺪ واﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ و ﻣﺴﺘﺤﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﺎدﮔﺎري از‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻨﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ واﺟﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧ‪Ç‬ﺠﺎم دﻫ‪Ç‬ﻨﺪ, وﻟﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﺣ‪Ç‬ﺎﺟﻲﻫﺎ در‬ ‫×‬ ‫اﻳﻦ ﻋﻴﺪ و ﺳﻔﺮي ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮﻓﻴﻖ اﻧﺠﺎم آن را ﺑ‪Ç‬ﻪآﻧﻬﺎ داده اﺳﺖ,‬ ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﻨﺪ/ انﺷﺎ¾اﻟ ‪‬ﻠﻪ ﻫﻤﺔ ﻣﺎ ﺗﻮﻓﻴﻖ اﻳﻦ ﻋﺒﺎدت را ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻴﻢ/‬ ‫ﺑﻌﺪ از داﺳﺘﺎن ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ و ذﺑﺢ ﻓﺮزﻧﺪش ذ ﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ/ ا ﮔﺮ اﻳﻦ‬ ‫ﺑﺸﺮﻧﺎه ‪‬ﺑ ﺎﺳﺤﻖ ﻗﺒﻞ از آن ﻋﺒﺎرت ﺳﻼم ﻋﻠﻲ اﺑﺮاﻫﻴﻢ /// ‪‬ا ‪‬ﻪ ﻣﻦ ﻋﺒﺎد ﻧﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪Õ‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫×‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺒﺎرت‬ ‫‪‬‬ ‫اﻟﻤ‪Æ‬ﻣﻨﻴﻦ ﻛﻪ در آﺧﺮ ﺷﺮح ﺣﺎل ﭘﻴﻐﻤﺒﺮان ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه آﻣﺪه ﺑﻮد, ﺷ‪Ç‬ﺎﻳﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎز ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻴﻢ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻛﻪ ذﺑﻴﺢ اﺳﺤﺎق اﺳﺖ/ وﻟﻲ ﭼﻮن ﻧﺎم اﺳﺤﺎق‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن داﺳﺘﺎن ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢو ذﺑﺢ ﻓﺮزﻧﺪش آﻣﺪه, ﭘﺲ‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮان ذﺑﻴﺢ را اﺳ‪Ç‬ﺤﺎق داﻧﺴﺖ/ ﭘﺲ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻣﺴ‪Ç‬ﻠﻤﻴﻦ در ﻇ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﺮ‬ ‫ﻋﺒﺎرات ﻗﺮآن ﻫﻢ دﻗ‪‬ﺖ ﻛﻨﻨﺪ, ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ ذﺑ‪Ç‬ﻴﺢاﷲ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ‬ ‫ﺑﻮده اﺳﺖ/‬ ‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﻬﺖ اﻳﻦ ﻋﻴﺪ و ﺟﺸﻦ ﻣﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ دارد; ﻳﻚ ﺟ‪Ç‬ﻨﺒﻪ‬ ‫آن ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ آن را ﻋﻴﺪ ﻗﺮار داد: ‪‬ﺑﺤﻖ ﻫ‪Ç‬ﺬا اﻟﻴ‪Ç‬ﻮم اﻟ‪Ç ‬ﺬي‬ ‫‪‬‬ ‫1/ از ﻣﻌﺼﻮم ﻧﻘﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮد: ﺑﺎﻳﺪ در ﺣ‪Ç‬ﺞ دورﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﻛ‪Ç‬ﻌﺒﻪ ﺟ‪Ç‬ﻤﻌﻴﺖ ﻓ‪Ç‬ﺮاوان‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ و ﺣﺘ‪‬ﻲ ا ﮔﺮ ﻳﻚ ﺳﺎل ﺗﻌﺪاد ﺣﺠﺎج ﻛﻢ ﺑﻮد از ﺑﻴﺖاﻟﻤﺎل ﺑﻪ ﻋﺪ‪ ‬هاي ﺧﺮج ﺳﻔﺮ‬ ‫‪Ô‬‬ ‫ﺑﺪﻫﻨﺪ/ ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻳﺶ درﺑﺎرة وﺿﻊ ﻇﺎﻫﺮي اﻋﺮاب در ﻣﺪ‪ ‬ﺗﻬﺎي ﻣﺪﻳﺪ ﻣﻮﺟﺐ‬ ‫اﻳﻦ ﺗﺼﻮر در ﻣﻴﺎن ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺷ‪Ç‬ﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ آﻧ‪Ç‬ﺎن ‪ Ç‬ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ ﺣ‪Ç‬ﺠﺎج ‪ Ç‬روزيرﺳ‪Ç‬ﺎن اﻋ‪Ç‬ﺮاب‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺮﺑﺴﺘﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺷﺎﻳﺪ در ذﻫﻦ ﺑﻌﻀﻲ از آﻧﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺨﻔﻴﻒ و ﺗﻮﻫﻴﻨﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺮادران ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺧﻮد اﻳﺠﺎد ﻣﻲﺷﺪ/ ﻏﻴﺮت ﻣﺤﻤﺪي و ﻋﻼﻗﻪاي ﻛﻪ آن ﺣﻀﺮت ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻜ‪‬ﻪ داﺷﺖ و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎريﺗﻌﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي آن ﺣﻀﺮت ﺗﺎ ﺣﺪ‪ ‬ﻧﺰول آﻳﻪ: ﻗ‪‬ﺪ ﻧ‪‬ﺮي‬ ‫‪‬‬ ‫×‬ ‫ﺗ‪‬ﻘﻠ‪‬ﺐ وﺟﻬﻚ ﻓﻲاﻟﺴﻤﺎ¾ ‪‬ﻓ ‪‬ﻠ ‪Ô‬ﻨﻮﻟ‪‬ﻴ ‪‬ﻨﻚ ﻗﺒﻠ‪ ¹‬ﺗﺮﺿﻴﻬﺎ )ﺳﻮرة ﺑ‪Ç‬ﻘﺮه, آﻳ‪Ç‬ﺔ ‪ :1êê‬ﻧﮕ‪Ç‬ﺮﻳﺴﺘﻨﺖ را ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪×Ö‬‬ ‫اﻃﺮاف آﺳﻤﺎن ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ/ ﺗﻮ را ﺑﻪﺳﻮي ﻗﺒﻠﻪاي ﻛﻪ ﻣﻲﭘﺴﻨﺪي ﻣﻲﮔﺮداﻧﻴﻢ/( ﻧﺨﻮاﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺪﺷﻪاي در ﺣﺮﻣﺖ اﻫﻞ ﻣﻜ‪‬ﻪ در اذﻫﺎن ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻤﺎﻧﺪ/ ﭘﺲ ﺑﻪواﺳﻄﻪ ﻧﻔﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﻃﻼي ﺳﻴﺎه اﺳﺖ در ﻋﺮﺑﺴﺘﺎن ﻏﻨﺎ ﺑﺨﺸﻴﺪ/ انﺷﺎ¾اﷲ آﻧﺎن ﻗﺪر اﻳﻦ ﻧﻌﻤﺖ و ﺣﺮﻣﺖ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺪاﻧﻨﺪ و ﻣﻮﺟﺒﺎت اﻧﺲ و اﻟﻔﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ را ﻓﺮاﻫﻢ ﺳﺎزﻧﺪ/‬ ‫ﺟﻌ ‪Ö‬ﻠ ‪‬ﺘﻪ ‪‬ﻟﻠﻤﺴﻠﻤﻴﻦ ﻋﻴﺪ‪ /G‬ﺣﺎل ﭼﻪ اﻳﻦ روز, ﻋﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ وﭼﻪ روز دﻳﮕﺮي,‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫ﻫﺮ روز را ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺪ ﺮار دﻫﺪ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻋﻴﺪ اﺳﺖ/ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻪ روز‬ ‫ﻋﺮﻓﻪ ﻛﻪ ﻣﻘﺮراﺗﻲ ﺑﺮاي ﺣﺠﺎج دارد و اﻣﺜﺎل آن/ ﺟﻨﺒﻪ دﻳﮕﺮ اﻳ‪Ç‬ﻨﻜﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻳﺎدﺑﻮد ﺧﺎﻃﺮة آﺧﺮﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎن ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻮ ‪‬ﻓﻖ از آن‬ ‫ﺑﻴﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎم رﺳﺎﻟﺖ رﺳﻴﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻮم اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻛﻪ اﻣﺮوز در ﻣﻜﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ‪ÇÇ‬‬ ‫ﮔﻮ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻳﻚﻋﺪه دﻳﺮوزرا ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ÇÇ‬ﻣﻮ ‪‬ﻓﻖ‬ ‫ﺷﺪهاﻧﺪ ﻋﺒﺎدت ﻣﻬﻤﻲ را ﻛﻪ ﻣﻮﺟﺐ اﻟﻔﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺷ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ,‬ ‫ذﺑﺢ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در اﺳﻼم1‬ ‫در ﻧﻤﺎز ﻋﻴﺪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ: ‪‬ﺑﺤﻖ ﻫﺬا اﻟﻴﻮم اﻟ‪‬ﺬي ﺟﻌ ‪Ö‬ﻠ ‪‬ﺘﻪ ‪‬ﻟﻠ‪ Ö‬ﻤﺴﻠﻤﻴﻦ ﻋﻴﺪ‪ ;G‬ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﻖ اﻣﺮوز ﻛﻪ آن را ﺑﺮاي ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﻋ‪Ç‬ﻴﺪ ﻗ‪Ç‬ﺮار دادي/ ﻫ‪Ç‬ﻤﺔ روزﻫ‪Ç‬ﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ, ﻫﺮ روز ﺧﻮرﺷﻴﺪ از ﻳﻚ ﻃﺮف ﻃﻠﻮع و از ﻃﺮف‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻏﺮوب ﻣﻲﻛﻨﺪ, اﻣﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ روز ﺧﺎص را ﺑﺮاي ﻣﺴ‪Ç‬ﻠﻤﻴﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﻴﺪ ﻗﺮار داده اﺳﺖ/ ﻫﺮ ﻋﻴﺪي, ﺑﻪﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺧﺎﺻﻲ اﻳﺠﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﻪﺳﻮي ﺧ‪Ç‬ﺪا ﺑ‪Ç‬ﺎز ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﺮدﻳﻢ/ اﺻ‪Ç‬ﻮ‪ Á‬ﻣ‪Ç‬ﺎ رو‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪﺳﻮي او ﻣﻲروﻳﻢ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮده اﺳﺖ: اي اﻧﺴﺎن ‪ ÇÇ‬ﭼﻪ‬ ‫ﻣﺴﻠﻤﺎن و ﭼﻪ ﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎن ‪ ÇÇ‬ﺗﻮ ﺑﻪ رﻧﺞ و زﺣﻤﺖ ﻓﺮاوان ﺑﻪﺳﻮي او‬ ‫ﻣﻲروي, ﺳﭙﺲ او را ﻣﻼﻗﺎت ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﺮد: ﻳﺎ ا‪ ‬ﻳﻬﺎ اﻻ ﻧ‪Ö‬ﺴ ﺎن ‪‬ا ﻧﱠﻚ ﻛ×ﺎد ح ‪‬ا ﻟ×ﻲ‬ ‫× ‪Õ Ô × Ö ‬‬ ‫1/ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ در ﺗﺎرﻳﺦ اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه 0831 اﻳﺮاد ﮔﺮدﻳﺪ/‬ ‫3‪ê‬‬ ‫ذﺑﺢ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در اﺳﻼم‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫2‪ê‬‬ ‫ﺳﻔﺮة ﺗﻮ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ و از ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ ﺗﻮ ﻣﺴﺘﻔﻴﺾ ﺷﻮﻧﺪ, ﻣﺎ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ در آرزوي‬ ‫اﻳﻨﻜﻪ روزي ﻣﻬﻤﺎن ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺷﺎدي ﻛﺮده و ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻫﺴﺘﻴﻢ/‬ ‫در ادﻳﺎن دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ زﻳﺎرت وﺟﻮد دارد اﻣﺎ در آﻧﻬﺎ ﻣﺮاﺳﻢ ﺣﺞ ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ ﺷﻴﻮه ﻧﻴﺴﺖ/ ﺑﺮاي زﻳﺎرت اﻣﺎ ﻛﻦ ﻣﻘﺪﺳﺔ ﻣﺴﻴﺤﻲ, در زﺑﺎنﻫﺎي‬ ‫‪‬‬ ‫اروﭘﺎﻳﻲ ﻟﻐﺘﻲ ﺷﺒﻴﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﺞ1 وﺟ‪Ç‬ﻮد دارد, وﻟﻲ ﻣ‪Ç‬ﺮاﺳ‪Ç‬ﻢ ﺣ‪Ç‬ﺞ را ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦﺻﻮرت ‪ ÇÇ‬ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺗﻮﻓﻴﻖ اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻋﺒﺎدت ﺑﺰرگ, ﻋﻴﺪ و‬ ‫ﺟﺸﻦ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ‪ ÇÇ‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺎ ﻗﺮار داد/ ﭘﺲ اﻳﻦ روز‬ ﺑﺮاي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺎ ﻋﻴﺪ ﺑﺰرﮔﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎﻳﺔ ﺷﺮاﻓﺖ و ﻛ‪Ç‬ﺮاﻣﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﺸﺘﺮ‬ ‫اوﺳﺖ: ﻟﻤﺤﻤﺪ ﺻﻞ اﷲ ﻋﻠ ‪Ö‬ﻴ‪Ç‬ﻪ و ×ا ‪‬ﻟﻪ ذ‪Ô‬ﺧ‪Ö‬ﺮ‪ G‬و ﺷﺮﻓ‪ H‬و ﻛﺮاﻣﺘ‪ H‬و ‪‬ﻣﺰﻳﺪ‪ /G‬ﻫﺮﭼ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎ‬ ‫‪ Ô‬ﱠ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ ﻋﻴﺪ را در اﺷﺘﻴﺎق ﻋﺒﺎدت و وﺻﻞ اﻟﻬﻲ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﮔﺰار ﻛﻨﻴﻢ, ﺑﺮاي‬ ‫ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻛﺮاﻣﺖ و ﺑﺰرﮔﻮاري ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﻮد/ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺪاوﻧﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮد: ‪‬ﻓ ﺎﺳ ‪‬ﺘ ‪‬ﻘﻢ ﻛ‪‬ﻤﺎ ا‪ Ô‬ﻣﺮ ت و ‪‬ﻣﻦ ﺗ× ﺎب ‪‬ﻣ ‪‬ﻌﻚ2; اﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪ Ö Ö ×Ö Ö‬‬ ‫ﻫﻤﺎنﺻﻮرت ﻛﻪ ﻣﻮرد اﻣﺮ ﻗﺮارداري, ﺧﻮدت و آﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺗ‪Ç‬ﻮ‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ/ ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎر اﻣﺖ ﮔ‪Ç‬ﻨﺎﻫﻜﺎر را ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﺗ‪Ç‬ﺎﺣﺪي ﺑ‪Ç‬ﺮ ﮔ‪Ç‬ﺮدن‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻧﻬﺎد و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎ ﻋﻴﺪ ﻗ‪Ç‬ﺮاردادن اﻳ‪Ç‬ﻦ روز ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﻫ‪Ç‬ﻤﺔ‬ ‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ, ﺑﺮاي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ, ﺑﺰرﮔﻲ و ﺑﺰرﮔﻮاري ﻗﺮار داده اﺳﺖ/‬ ‫1/ در زﺑﺎن ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﺑﻪ آن ‪ Pelerinage‬و ﺑﻪ اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ‪ Pilgrimage‬ﮔﻮﻳﻨﺪ/‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﻫﻮد, آﻳﺔ 211/‬ ‫‪‬ر ‪‬ﺑ‪‬ﻚ ‪‬ﻛﺪﺣ‪ H‬ﻓ‪‬ﻤﻼ×ﻗﻴﻪ/1 اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣ‪Æ‬ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎن و آ ﮔﺎﻫﻲ,‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪â Ô‬‬ ‫اﻳﻦ روز ﺑﺮاي ﻫﻤﺔ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ‪ ÇÇ‬اﻋﻢ از آﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ زﻳﺎرت ﺧﺎﻧﺔ‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ راه ﺑﻪﺳﻮي ﺧﺪا را ﻃﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪا را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ و آﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻨﺪ ‪ ÇÇ‬ﻋ‪Ç‬ﻴﺪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﺎﺷﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫اﻳﻨﻜﻪ ﻋﺪة زﻳﺎدي از ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن اﻳﻦ اﻣﻜﺎن ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻓﺮاﻫﻢ ﺷﺪه و ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫وﻇﻴﻔﺔ اﻟﻬﻲ ﺧﻮﻳﺶ رﻓﺘﺎر ﻛﺮدهاﻧﺪ/ درواﻗﻊ ﺧﺪاوﻧﺪ آﻧﻬﺎ را دﻋ‪Ç‬ﻮت‬ ‫ﻛﺮده اﺳﺖ: و ‪‬ﻟ ‪×‬ﻠﻪ ﻋﻠ‪‬ﻲ اﻟﻨ‪ ×‬ﺎس ﺣﺞ اﻟ ‪Ö‬ﺒ ‪Ö‬ﻴﺖ ‪‬ﻣﻦ اﺳ ‪‬ﺘﻄ×ﺎع ‪‬اﻟ ‪Ö‬ﻴﻪ ﺳﺒﻴ‪ /2Â‬ﻛﺴﻲ را ﻛﻪ‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪Ö ‬‬ ‫‪â ‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ داده, درواﻗﻊ دﻋﻮﺗﺶ ﻛﺮده اﺳﺖ, ﻣﺜﻞ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ را از ﻳﻚ ﻛﺸﻮر دور دﻋﻮت ﻛﻨﻴﺪ ﺣﺘﻤ‪ H‬ﺑﺮاي او‬ ‫ﺑﻠﻴﺖ ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻴﺪ و ﺑﺮاﻳﺶ اﻗﺎﻣﺘﮕﺎﻫﻲ ﺗﺪارك ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ/ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ‬ ‫از اﻳﻨﻬﺎ دﻋﻮت ﻛﺮده و ﺑﻪ اﻳﺸﺎن اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ داده اﺳﺖ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻋﺪ هاي‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻢ ﺑﻪدﻟﻴﻞ اﺷﺘﻴﺎقﺷﺎن ﺑﻪ دﻳﺪار, ﺑﺪون دﻋﻮت ﺑﻪ آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ ﻣ‪Ç‬ﻲروﻧﺪ و‬ ‫اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ آﻧﻬﺎ را ﻧﻴﺰ ﻣﻲﭘﺬﻳﺮد و آﻧﻬﺎ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﺟ‪Ç‬ﺰو دﻋ‪Ç‬ﻮتﺷﺪﮔﺎن‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ/‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪا ﺑﻪ ﻋﺪهاي ﺗﻮﻓﻴﻖ دادي و آﻧﻬﺎ را دﻋﻮت ﻛﺮدي ﺗﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﻧﺸﻘﺎق, آﻳﺔ‪/ ì‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة آل ﻋﻤﺮان, آﻳﺔ 79 : ﺑﺮاي ﺧﺪا, ﺣﺞ آن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻗﺪرت رﻓﺘﻦ ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫آن را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ واﺟﺐ اﺳﺖ/‬ ‫‪êë‬‬ ‫ذﺑﺢ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در اﺳﻼم‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪êê‬‬ ‫ﺧﻮردن آﻧﻬﺎ ﻣﻀﺮ اﺳﺖ ﻣﺼﺮف ﻛﻨﻴﺪ ﺑﺎز ﺑﻴﻤﺎر ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮﻳﺪ/ از ﻫ‪Ç‬ﻤﺔ‬ ‫‪‬‬ ‫‪ÖÔ× ‬‬ ‫ﺗﻤﺎﻳﻼت و اﻣﻴﺎل ﺑﺎﻳﺪ از ﻃﺮﻳﻖ درﺳﺖ آن اﺳﺘﻔﺎده ﺷﻮد; ﻛﻠ‪Ô‬ﻮا و اﺷﺮ ‪Ô‬ﺑﻮا‬ ‫‪Ö Ô‬‬ ‫و ﻻ ﺗﺴﺮ ﻓ‪Ô‬ﻮا/1‬ ‫ﺑﺤﻤﺪاﷲ از اول اﺳﻼم ﺗﺎ ﻛﻨﻮن ﻫﺮ ﺳﺎل اﻳﻦ ﻋﻴﺪ ﺑﻬﺘﺮ و ﻣﻌﻈ‪‬ﻢﺗﺮ از‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﮔﺰار ﻣﻲﺷﻮد و ﻋﻠﺘﺶ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮﻃﺒﻖ وﻋﺪة ﻛﺮاﻣﺘ‪H‬‬ ‫و ﻣﺰﻳﺪ‪ G‬ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ روز را ﺑﺮاي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ, ﻣﺰﻳﺪ )زﻳﺎدﺗﻲ( ﻗ‪Ç‬ﺮار داده‬ ‫اﺳﺖ/ در زﻣﺎن ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ, ﺧﻮد اﻳﺸﺎن ﻫﺮﭼﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻓﺮﻣﻮدﻧﺪ ﻻزماﻻﺟ‪Ç‬ﺮا‬ ‫ﺑﻮد/ ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ا ﻛﻨﻮن ﺗ‪Ç‬ﻮﻓﻴﻖ دﺳﺖرﺳ‪Ç‬ﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﭘ‪Ç‬ﻴﻐﻤﺒﺮ, اﻫ‪Ç‬ﻞ ﺑ‪Ç‬ﻴﺖ و‬ ‫ا‪Ä‬ﻤﻪ اﻃﻬﺎر را ﻧﺪارﻳﻢ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻧﻴﺰ آﻧﭽﻪ ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮاي ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ اﺳﺖ,‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮاي اﺳﻼم اﺳﺖ و ﻫﺮ ﺳﺎل ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ اﻟﺤﻤﺪﷲ ﺻﻴﺖ‬ ‫اﺳﻼم در دﻧﻴﺎ رﺳﺎﺗﺮ ﺷﺪه و ﻫﻤﺔ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ آن ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ روز را ﺑﻪ دﻟﻴﻞ آﻳﻴﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮدن ﻛ‪Ç‬ﻪ در آن ﻣ‪Ç‬ﻘﺮر ﺷ‪Ç‬ﺪه‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ, ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن ﻧﺎﻣﻴﺪهاﻧﺪ/ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن را ﻣﻲﺗﻮان از دﻳﺪﮔﺎهﻫﺎي‬ ‫ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺮدو از ﻫﺮ ﻣﻨﻈﺮي ﻛﻪ ﺑﻪ آن ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ, ﻋﻈﻤﺖ ﺷﺎرع‬ ‫و ﺷﺮع اﺳﻼم ﺑﻴﺸﺘﺮ و ﺑﻬﺘﺮ درك ﻣﻲﺷﻮد/‬ ‫ﺟﻨﺒﺔ اﺳﺎﺳﻲ ﻣﻌﻨﺎي ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻮاﻫﺎي ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ‬ ‫و اﻣﻴﺎل ﺧﻮد را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﻴﻢ, وﻟﻲ ﻣﻨﻈﻮر اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را از ﺑﻴﻦ‬ ‫ﺑﺒﺮﻳﻢ, زﻳﺮا ﻧﺎﺑﻮدي ﺗ‪Ç‬ﻤﺎﻳﻼت ﻏ‪Ç‬ﺮﻳﺰي و اﻣ‪Ç‬ﻴﺎل, ﭼ‪Ç‬ﻪﺑﺴﺎ ﻣ‪Ç‬ﻨﺠﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺑﻴﻤﺎري ﺟﺴﻤﻲ و ﻳﺎ روﺣﻲ ﻣﻲﺷﻮد/ ﺑﺎﻳﺪ از آﻧﻬﺎ در ﻣﺴ‪Ç‬ﻴﺮ ﺻ‪Ç‬ﺤﻴﺢ‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮد/ ﻣﻴﻞ و اﺷﺘﻬﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻏ‪Ç‬ﺬا ﻫﺴﺖ وﻟﻲ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ زﻳ‪Ç‬ﺎد‬ ‫ﺑﺨﻮرﻳﺪ ﺑﻴﻤﺎر ﻣﻲﺷﻮﻳﺪ, ا ﮔﺮ ﺑ‪Ç‬ﻲﻣﻮﻗﻊ ﺑ‪Ç‬ﺨﻮرﻳﺪ و ﭼ‪Ç‬ﻴﺰﻫﺎﻳﻲ را ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﭘﺲ از ذﺑﺢ, ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻋﻴﺪ را ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻛﺮد/ ﻳﻚ ﺳﻮم ﺑﺮاي‬ ‫اﺳﺘﻔﺎدة ﺧﻮد, ﻳﻚ ﺳﻮم ﺑﺮاي اﻗﻮام, دوﺳﺘﺎن و ﻣﺤﺘﺮﻣﻴﻦ و ﻳﻚ ﺳﻮم‬ ‫ﺑﺮاي ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪان اﺧﺘﺼﺎص داده ﻣﻲﺷﻮد; اﻟﺒ‪ Ç‬ﺘﻪ از ﺛ‪Ç‬ﻠﺚ ﺳ‪Ç‬ﻬﻢ ﺧ‪Ç‬ﻮد‬ ‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ ﺑﻪ ﺳﻬﻢ اﻳﻦ ﻳﺎ آن اﺿﺎﻓﻪ ﻛﻨﻴﺪ/ از اﻳﻦ دﺳﺘﻮري ﻛﻪ داده ﺷﺪه‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﺗﻮﺟﻪ و دﻗ‪‬ﺖ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺣ ‪‬ﺘﻲ ا ﮔﺮ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﺔ ﻛﻮﭼﻚ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻢ ﺷﺪه, از ﮔﻮﺷﺖ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣﺼﺮف ﺷﻮد ﺗﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛﺴ‪Ç‬ﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﺷﺖ‬ ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ را ﻣﻲدﻫﻴﺪ ﻣﻄﻤ‪Ã‬ﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﺷﺖ ﻣ‪Ç‬ﺮدار ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ, ﺑ‪Ç‬ﻠﻜﻪ‬ ‫ﮔﻮﺷﺖ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺳﺎﻟﻢ و ﺗﺎزه اﺳﺖ/ در ﻗﺪﻳﻢ رﺳﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ در ﻣﺠﺎﻟﺲ‬ ‫ﺳﻠﻄﻨﺘﻲ, اول ﺧﻮد ﺑﺰرگ ﻣﺠﻠﺲ ﻏﺬا ﻣﻲﺧﻮرد ﺗﺎ دﻳﮕﺮان ﻣ‪Ç‬ﻄﻤ‪Ã‬ﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺰﺑﺎن اﺑﺘﺪا ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮردن ﻏﺬا ﻛﻨﺪ/ ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﮔ‪Ç‬ﻮﺷﺖ‬ ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻧﺰدﻳﻜﺎن و اﻗﻮام ﻣﻲﺑﺮﻳﺪ, ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﺣﺘﻤﺎ‪Á‬‬ ‫از ﺷﺎدي ﺷﻤﺎ ﺷﺎد و از ﻧﺎراﺣﺘﻲ ﺷﻤﺎ ﻧﮕ‪Ç‬ﺮان ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮﻧﺪ/ اﻳ‪Ç‬ﻦ وﺳ‪Ç‬ﻴﻠﺔ‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﻋﺮاف, آﻳﺔ 13: ﺑﺨﻮرﻳﺪ و ﺑﻴﺎﺷﺎﻣﻴﺪ وﻟﻲ اﺳﺮاف ﻧﻜﻨﻴﺪ/‬ ‫ﺷﻮﻧﺪ ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻢ اﺳﺖ; ﺣ ‪‬ﺘﻲ اﻳﻦ اﻣﺮ ﺟﺰو ﻣﺴﺘﺤﺒﺎت ﻣ‪Ç‬ﺤﺴﻮب ﺷ‪Ç‬ﺪه‬ ‫‪‬‬ ‫7‪ê‬‬ ‫ذﺑﺢ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در اﺳﻼم‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪êì‬‬ ‫از ﺑﻴﻦ ﻣﻲﺑﺮﻳﻢ ﺗﺎ ﺗﻌﺪاد آﻧﻬﺎ در ﻃﺒﻴﻌﺖ اﻓﺰاﻳﺶ ﭘﻴﺪا ﻧﻜﻨﺪ و ﺑﻪﺣﺎﻟﺖ‬ ‫ﺗﻌﺎدل ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ, ﻧﺤﻮهاي ﺗﻬﺎﺟﻢ ﻣﺠﺎز اﺳﺖ/ اﻳﻦ رﮔﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻬﺎﺟﻤﻲ و‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺸﻮﻧﺖ در ﻫﻤﺔ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ا ﮔﺮ در ﻓﺮدي زﻳﺎد ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻴﻤﺎرياي ﻣﻲﺷﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻣ‪Ç‬ﺮوز ﺑ‪Ç‬ﻪ آن "ﺳ‪Ç‬ﺎدﻳﺴﻢ" ﻳ‪Ç‬ﺎ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ آزاري‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫در ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن ﻫﺮ ﺳﺎل ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻜﻪ ﻣﻲروﻧﺪ, ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮ آﻧﻬﺎ واﺟﺐ اﺳﺖ/ وﻟﻲ دﻳﮕﺮان ﻛﻪ ﻳﻚﺑﺎر ﺑﻪ ﺣ‪Ç‬ﺞ رﻓ‪Ç‬ﺘﻪاﻧ‪Ç‬ﺪ, در‬ ‫ﺳﺎلﻫﺎي ﺑﻌﺪ اﻧﺠﺎم ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﺮاي آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺤﺐ اﺳﺖ/ ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﻣ‪Ç‬ﺮدم‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺎدي ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮب اﺳﺖ ﺳﺎﻟﻲ ﻳﻚﺑﺎر ﺑﺎ اﻳﻦ ﺷﺮاﻳﻂ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﻨﺪ/‬ ‫ﻳﻜﻲ از ﺣﻜﻤﺖﻫ‪Ç‬ﺎي آن ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎدل اﺳ‪Ç‬ﺖ ﺑ‪Ç‬ﻴﻦ ﮔ‪Ç‬ﺮوﻫ‪Ç‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ از‬ ‫دﻳ‪ÇÇ‬ﺪن ﺧ‪ÇÇ‬ﻮن ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﺸﺎن ﺑ‪Ç‬ﺪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد و ﺑ‪Ç‬ﻌﻀﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮﻋﻜﺲ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻲﺗﻔﺎوﺗﻨﺪ/‬ ‫در ﺮاﻳﻂ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ ذﺑﺢ را‬ ‫اﻧﺠﺎم دﻫﺪ, ﺣ ‪‬ﺘﻲ ﺑﻌﻀﻲ وﻛﺎﻟﺖ را ﻗﺒﻮل ﻧﺪارﻧﺪ, اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻋﺪة ﻛﻤﻲ ﺑﺮ اﻳﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﻘﻴﺪهاﻧﺪ/ ﺑﻬﺘﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ وﻛﺎﻟﺖ را ﻗﺒﻮل دارﻧﺪ, ﺧﻮد ﻧﻴﺰ‬ ‫ﻣﺘﺼﺪي ذﺑﺢ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻨﺪ/1 ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻣ‪Ç‬ﻌﻨﺎي ﻋ‪Ç‬ﺮﻓﺎﻧﻲ ذﺑ‪Ç‬ﺢ, ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮدن‬ ‫‪‬‬ ‫1/ از اﻳﻦروﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺘ‪‬ﻲ ﺧﻮد ﻣﻦ ﻫﻢ وﻗﺘﻲ ﻛﺴﻲ ﻛﺎرد را ﻣﻲﮔﻴﺮد ﻛﻪ وﻛﺎﻟﺘ‪ H‬ﺑﺮاﻳ‪Ç‬ﻢ‬ ‫اﻋﻼم و ﻳﻚ ﻧﺤﻮه ارﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺷﺎد ﻫﺴﺘﻢ ﻳﺎ ﻧﺬري‬ ‫دارم/‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺮف و ﻋﺎداﺗﻲ ﻛﻪ در ﺟﺎﻣﻌﺔ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻣﺴ‪Ç‬ﻠﻤﺎﻧﺎن اﻳ‪Ç‬ﺠﺎد ﺷ‪Ç‬ﺪه,‬ ‫داراي ﻣ‪ÇÇ‬ﺒﺎﻧﻲ اﺧ‪Ç‬ﻼﻗﻲ و ﺷ‪Ç‬ﺮﻋﻲ اﺳﺖ/ اﻣ‪Ç‬ﺮوز اﻳ‪Ç‬ﻦ اﺣ‪Ç‬ﺘﻴﺎج ﺣﺲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﺳﻬﻢ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪان داده ﺷ‪Ç‬ﻮد/ ﻣ‪Ç‬ﻤﻜﻦ‬ ‫اﺳﺖ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪان را ﺧﻮد ﻓﺮد ﺗﺸﺨﻴﺺ دﻫﺪ, ا ﮔﺮ ﺗﺸ‪Ç‬ﺨﻴﺺ ﻧ‪Ç‬ﺪاد از‬ ‫دﻳﮕﺮان ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ آن را ﺑﻪ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪان ﺑﺪﻫﻨﺪ/ ﻛﺴﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﻋ‪Ç‬ﻴﻦ‬ ‫ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪي ﺑﻪ روي ﺧﻮد ﻧﻤﻲآورد ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﺣﻘﻴﻘﻲ اﺳﺖ و ﺑﻪ ﻓﺮﻣﻮدة‬ ‫ﻗﺮآن او ﻣﻘﺪم اﺳﺖ/1 در زﻣﺎن ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اﺳﻼم اﻫ‪Ç‬ﻞ ﺻ‪Ç‬ﻔ‪ ‬ﻪ را ﻣ‪Ç‬ﺼﺪاق‬ ‫‪‬‬ ‫آﻧﻬﺎ ذ ﻛﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ/‬ ‫ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ از ﺣﻜﻤﺖﻫﺎي ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن, ﻣﺘﻌﺎدل ﻧﮕﺎه داﺷ‪Ç‬ﺘﻦ‬ ‫ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺸﻮﻧﺖ و ﺗﻬﺎﺟﻤﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺰو ﻏﺮاﻳﺰ ﺑﺸﺮي آﻓﺮﻳﺪه ﺷﺪه‬ ‫اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺣﻤﻠﺔ دﺷﻤﻦ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻳﺎ ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻮران وﺣﺸ‪Ç‬ﻲ از‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﻮد ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻛﻨﺪ/ ﺣ ‪‬ﺘﻲ وﻗﺘﻲ ﻳﻚ ﺣﺸﺮه ﻳﺎ ﺣﻴﻮان ﻣﻮذي را ﺑﺎ ﻟﮕﺪ‬ ‫1/ ﺳ‪ÇÇ‬ﻮرة ﺑ‪Ç‬ﻘﺮه, آﻳ‪Ç‬ﺔ372 : ﻟ‪‬ﻠ‪Ö‬ﻔ‪Ô‬ﻘ‪‬ﺮ ا¾ اﻟﱠﺬﻳﻦ ا‪Ô‬ﺣﺼﺮ وا ﻓﻲ ﺳﺒﻴﻞ اﷲ ﻻ ﻳﺴ ‪‬ﺘﻄﻴﻌﻮن ﺿﺮﺑ‪ H‬ﻓﻲ اﻻ‪‬رض‬ ‫‪ Ö Ö Ôâ Ö × â â‬‬ ‫× ‪ÔÖ â ‬‬ ‫‪‬ﻳﺤﺴ ‪Ô‬ﺒﻬﻢ اﻟ‪Ö‬ﺠ ﺎ ‪‬ﻫﻞ ا‪‬ﻏﻨ‪× ‬ﻴ ﺎ¾ ‪‬ﻣﻦ اﻟﺘﱠﻌﻔ‪‬ﻒ ﺗ‪‬ﻌﺮﻓ‪Ô‬ﻬﻢ ﺑ‪‬ﺴﻴ‪â‬ﻤﻬﻢ ﻻ ‪‬ﻳﺴ ‪Ã‬ﻠ‪Ô‬ﻮن اﻟﻨ‪ ×‬ﺎس ا‪‬ﻟ‪Ö‬ﺤﺎﻓ‪) H‬اﻳﻦ ﺻ‪Ç‬ﺪﻗﺎت از آن‬ ‫‪ Ö × Ö Ô× Ö Ô Ö Ö Ô × Ô Ô Ö‬‬ ‫‪×‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺑﻴﻨﻮاﻳﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد را در ﻃ‪Ç‬ﺎﻋﺖ ﺣ‪Ç‬ﻖ ﻣ‪Ç‬ﺤﺼﻮر ﻛ‪Ç‬ﺮدهاﻧ‪Ç‬ﺪ و در ﻃ‪Ç‬ﻠﺐ ﻗ‪Ç‬ﻮت‬ ‫ﻧﺎﺗﻮاﻧﻨﺪ و آﻧﭽﻨﺎن در ﭘﺮدة ﻋﻔﺎﻓﻨﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﺎل اﻳﺸ‪Ç‬ﺎن ﻧ‪Ç‬ﺪاﻧÇ‬ﺪ, ﭘ‪Ç‬ﻨﺪارد ﻛ‪Ç‬ﻪ از‬ ‫ﺗﻮاﻧﮕﺮاﻧﻨﺪ/ آﻧﺎن را از ﺳﻴﻤﺎﻳﺸﺎن ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ اﺻﺮار از ﻛﺴﻲ ﭼﻴﺰي ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ(/‬ ‫9‪ê‬‬ ‫ذﺑﺢ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در اﺳﻼم‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫8‪ê‬‬ ‫ﻣﺘﻌﻠ‪‬ﻖ ﺑﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ زﻫﺮا اﺳﺖ/ ﺑﺮ اﻳ‪Ç‬ﻦ اﺳ‪Ç‬ﺎس, اﻳ‪Ç‬ﻦ روزﻫ‪Ç‬ﺎ ‪ ÇÇ‬اواﺧ‪Ç‬ﺮ‬ ‫ذﻳﻘﻌﺪه ‪ ÇÇ‬ﺑﻪﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺗﻌ ‪‬ﻠﻖ دارد/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻫﻤﺔ اﻳﺎم و روزﻫﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻌﻠ‪‬ﻖ دارد ﻓﻘﻂ ﺑﻌﻀﻲ روزﻫﺎ را ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪﻧﺎم "اﻳ ﺎماﷲ" ذ ﻛﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺮده اﺳﺖ, ﻳﻌﻨﻲ روزﻫﺎي ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﻲ/ ﻣ‪Ç‬ﻨﻈﻮر روزﻫ‪Ç‬ﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺧﺼﻮﺻﻴﺘﻲ ﻗﺮار داده اﺳﺖ, ﻣﺜ‪ Â‬ﺟﻤﻌﻪ از اﻳ ﺎماﷲ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫در زﻣﺎن ﻗﺪﻳﻢ در ﺑﺴﻴﺎري از ﻗﺒﺎﻳﻞ رﺳﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺮدم, ﻧﺰدﻳﻜﺎن و‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ از اﻓﺮاد, ﺧﻮدﺷﺎن را وﻗﻒ ﻣ‪Ç‬ﻌﺒﺪ ﻛ‪Ç‬ﺮده و ﻳ‪Ç‬ﺎ در ﻣ‪Ç‬ﻘﺎﺑﻞ ﻣ‪Ç‬ﻌﺒﺪ‬ ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ, زﻳﺮا اﻋﺘﻘﺎد داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺖ, ﺗﺸﻨﺔ ﺧﻮن اﺳﺖ/1 وﻟﻲ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ارﺳﺎل ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان, ﻓﻜﺮ ﺑﺸﺮ را ﺗﻜﺎﻣﻞ ﺑﺨﺸﻴﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاي ﻛﻪ‬ ‫اﺑﺘﺪا اﻳﻦ رﺳﻢ, ﻗﺒﺢ ﭘﻴﺪا ﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺻﺮﻳﺤ‪ H‬ﻣﻤﻨﻮع ﺷﺪ/ در زﻣﺎﻧﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ اﻣﺮ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮزﻧﺪش را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ‬ ‫ﻛﻨﺪ, ﻫﻨﻮز رﺳﻢ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن ﻓﺮزﻧﺪان وﺟﻮد داﺷﺖ, ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﻳﻦ‬ ‫وﺣﻲ ﺑﺮاي ﺣﻀﺮت, ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﺧﻼف ﻋﺮف و ﻋﺎدت ﻧﺒﻮده ﺑﻠﻜﻪ آن را‬ ‫ﺗﺄﻳﻴﺪ اﻳﻦ ﻋﺮف ﻣﻲداﻧﺴﺖ, اﻣﺎ ﺣﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ﺑ‪Ç‬ﻪدﻟﻴﻞ داﺷ‪Ç‬ﺘﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺣﺘ‪‬ﻲ ﭼﻨﺪي ﭘﻴﺶ در روزﻧﺎﻣﻪاي ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ در ﻛﺸﻮر ﻫ‪Ç‬ﻨﺪوﺳﺘﺎن ﺷ‪Ç‬ﺨﺼﻲ‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪش را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮده و اﻟﺒﺘ‪‬ﻪ ﭘﺪر ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻗﺎﺗﻞ ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ/‬ ‫ﺷﻴﻄﻨﺖﻫﺎ, اﻣﻴﺎل و ﻫﻮاﻫﺎي ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ ﻣﺎ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﻮد ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﺎﺷﺪ,‬ ‫‪‬‬ ‫دﻳﮕﺮي ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﺑﻪﺟﺎي ﻣﺎ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ/ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﻗﻮل‬ ‫ﻣﻮﻟﻮي:‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻴﭻ ‪‬ﻧﻜﺸﺪ ﻧ‪‬ﻔ‪ Ö‬ﺲ را ﺟﺰ ﻇ‪Ç‬ﻞ ﭘ‪Ç‬ﻴﺮ‬ ‫داﻣﻦ آن ﻧﻔﺲ ﻛﺶ را ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮ1‬ ‫‪Ô‬‬ ‫اﺳﺖ/ ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن و ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ ﻫﻢ از اﻳ ﺎماﷲ ﻫﺴﺘﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ ﺧﺪاوﻧﺪ و ﻛﺎر و زﺣﻤﺖ ﺧ‪Ç‬ﻮد اﻧﺴ‪Ç‬ﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪ آن‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫رﺳﻴﺪ/ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺪرﻳﺠ‪ H‬ﺑﺮوﻳﻢ و ﺑﻜﻮﺷﻴﻢ, ﻣﻨﺘﻬﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﭼﻘﺪر‬ ‫در اﻦ ﻛﻮﺷﺶ اﺛﺮ ﺑﮕﺬارد ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ اوﺳﺖ ﻧﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣ‪Ç‬ﺎ,‬ ‫اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ زﻳﺎدهﻃﻠﺒﻲ در اﻣﻮر ﻣﻌﻨﻮي ﻣﻔﻴﺪ اﺳﺖ ﺑﻪ ﺷﺮط اﻳﻨﻜﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮأم ﺑ‪Ç‬ﺎ‬ ‫ﺗﻼش ﺑﺎﺷﺪ/‬ ‫ﮔﺮﭼﻪوﺻﺎﻟﺶﻧﻪ ﺑﻪ ﻛﻮﺷﺶدﻫﻨﺪ‬ ‫در ﻃﻠﺒﺶ ﻫﺮﭼﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﻲ ﺑﻜ‪Ç‬ﻮش‬ ‫در ﻣﻴﺎن وﻋﺎظ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﻣﺘﺪاول اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺜ‪ Â‬ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ: اﻳﻦ اﻳﺎم‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ را ذﺑﺢ ﻛﻨﺪ, دﺳﺖ او را ﻣﻲﮔﻴﺮم و ﺑ‪Ç‬ﺎ او ﺷ‪Ç‬ﺮﻛﺖ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻢ/ درواﻗ‪Ç‬ﻊ ﮔ‪Ç‬ﻮﻳﻲ‬ ‫ﺑﻪﻧﺤﻮي ﺧﻮد ﺷﺨﺺ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻣﻲﻛﻨﺪ/ اﻟﺒﺘ‪‬ﻪ از ﻗ‪Ç‬ﺪﻣﺎ ﺷ‪Ç‬ﻨﻴﺪهام و دﻳ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﻮدم ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻣﺮﺣﻮم ﺣﻀﺮت ﺻﺎﻟﺢﻋﻠﻴﺸﺎه و ﺣﻀﺮت رﺿﺎﻋﻠﻴﺸﺎه ﻧﻴﺰ ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮرت ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ/‬ ‫1/ ﻣﺜﻨﻮي ﻣﻌﻨﻮي, دﻓﺘﺮ دوم, ﺑﻴﺖ 82‪/2ë‬‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺸﺎن را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺮدﻧﺪ, در دورة ﺟ‪Ç‬ﺎﻫﻠﻴﺖ و ﺑﺖﭘ‪Ç‬ﺮﺳﺘﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ø‬‬ ‫1‪ë‬‬ ‫ذﺑﺢ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در اﺳﻼم‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫0‪ë‬‬ ‫ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﻜﺎﻣﻞ ﺑﻮد ﻛﻪ از آن ﺑﻪﺑﻌﺪ در ادﻳﺎن اﻟﻬﻲ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲﻛﺮدن اﻧﺴﺎن‬ ‫ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ از ﻋﺒﺎدات ﻧﻤﻲﺑﺎﺷﺪ, ﺑﻠﻜﻪ ﺣﺮام اﺳﺖ/‬ ‫ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ دﻳﮕﺮ اﻧﺴﺎنﻫﺎ را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻧﻜﻨﻨﺪ/ از ﻫﻤﺎن اﺑﺘﺪاي ﺧﻠﻘﺖ‬ ‫در ﺑﻴﻦ ادﻳﺎن اﻟﻬﻲ و در ﺟﺎﻣﻌﺔ ﺑﺸﺮي, ﻗﺮﺑﺎﻧﻲﻛﺮدن وﺟ‪Ç‬ﻮد داﺷﺖ/‬ ‫زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ آدم و ﺣﻮا را ﺑ‪Ç‬ﻪ زﻣ‪Ç‬ﻴﻦ ﻓ‪Ç‬ﺮﺳﺘﺎد, آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ داراي دو‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﻪﻧﺎمﻫﺎي ﻫﺎﺑﻴﻞو ﻗﺎﺑﻴﻞ ﺷﺪﻧﺪ/ در ﻫﻤﺎن زﻣﺎن ﺣﻀﺮت آدم ﻛﻪ‬ ‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪة اﻟﻬﻲ ﺑﻮد, ﺑﺮﺣﺴﺐ ارادة اﻟﻬﻲ, دﺳﺘﻮر دادﻧﺪ ﻫﺮﻛﺲ از ﻣﺎل‬ ‫ﺧﻮدش در راه ﺧﺪا ﺑﺪﻫﺪ و ﭼﻮن در آن زﻣﺎن ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ ﻧ‪Ç‬ﺒﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎل‬ ‫ﺧﻮﻳﺶ را ﺑﻪ او اﻧﻔﺎق ﻛﻨﻨﺪ, رﺳﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ آن ﻗﺴﻤﺖ از ﻣﺎل ﺧﻮﻳﺶ را‬ ‫ﺑﺮ روي ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻳﻦ ﺻﺨﺮه ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﺬاﺷ‪Ç‬ﺘﻨﺪ, ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﺻ‪Ç‬ﺎﻋﻘﻪاي‬ ‫ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﺎد و آن ﻣﺎل آﺗﺶ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ, ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ آن ﻫﺪﻳﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻮرد ﻗﺒﻮل ﺧﺪا واﻗﻊ ﮔﺮدﻳﺪه اﺳﺖ و ا ﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻲﺷﺪ ﻧﺸﺎﻧﻲ آن‬ ‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ آن ﻫﺪﻳﻪ را ﻗﺒﻮل ﻧﻜ‪Ç‬ﺮده اﺳﺖ/ ﻫ‪Ç‬ﺎﺑﻴﻞ ﻛ‪Ç‬ﻪ زراﻋﺖ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﺤﺼﻮل از ﮔﻨﺪمﻫﺎي ﺧ‪Ç‬ﻮد را ﺟ‪Ç‬ﻤﻊ ﻛ‪Ç‬ﺮده و ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ آورد, اﻣ‪Ç‬ﺎ ﻗ‪Ç‬ﺎﺑﻴﻞ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﺳﻔﻨﺪان ﺑﺴ‪Ç‬ﻴﺎر داﺷﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻻﻏﺮﺗﺮﻳﻦ آنﻫﺎ را ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻛﺎر اﻧﺘﺨب ﻛﺮد/ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﺪﻳﺔ ﻫﺎﺑﻴﻞ‬ ‫از ﻣﻨﻈﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺷﻨﺎﺳﻲ ﺗﻜﺎﻣﻞ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ, اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﻣﻘﻄﻌﻲ ﺑ‪Ç‬ﻮد‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫روﺣﻴﺔ ﺗﻜﺎﻣﻞﻃﻠﺒﻲ, ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻛﺎر ﻣﺮدد ﺑﻮد/ درواﻗ‪Ç‬ﻊ ﻫ‪Ç‬ﺮﮔﺰ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ در ﻣﻮرد وﺣﻲ اﻟﻬﻲ ﺗﺮدﻳﺪ ﻧﻜﺮد, ﺣ ‪‬ﺘﻲ زﻣﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﻣﺮ ﻛ‪Ç‬ﺮد ﻫ‪Ç‬ﻤﺴﺮ و ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪش را در ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﺑﺎن رﻫ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ, ﻫ‪Ç‬ﻴﭻ‬ ‫ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﺪاﺷﺖ و آنﻗﺪر در اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻛﺎر ﻣﻄﻤ‪Ã‬ﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻋ‪Ç‬ﺮض‬ ‫ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﺪ: ر ﱠﺑﻨﺎ ‪‬ا ﻧ‪‬ﻲ ا‪‬ﺳﻜ‪‬ﻨﺖ ﻣﻦ ذ‪Ô‬ر ﱠﻳﺘﻲ ‪‬ﺑﻮ اد ﻏ‪‬ﻴﺮ ذي ز رع ﻋﻨﺪ ‪‬ﺑ ‪Ö‬ﻴ ‪‬ﺘﻚ اﻟ‪Ö‬ﻤﺤﺮم ر ﱠﺑ‪Ç‬ﻨ×ﺎ‬ ‫‪ Ö Ö â Ö × â Ö Ô‬‬ ‫‪ Ô ‬ﱠ ‪ ‬‬ ‫‪Öâ‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﻟ ‪Ô‬ﻴﻘﻴﻤﻮا اﻟﺼﻠ× ﻮ¸ ﻓ ﺎﺟﻌﻞ ا‪Ö ‬ﻓ ‪Ã‬ﺪ ¸ ﻣﻦ اﻟﻨ× ﺎس ‪‬ﺗﻬﻮي ‪‬ا ﻟ‪‬ﻴﻬﻢ و ار ز ‪Ö‬ﻗﻬﻢ ﻣﻦ اﻟ ﱠﺜﻤﺮات ﻟ‪Ç ‬ﻌ ﱠﻠﻬﻢ‬ ‫ﱠ ‪Ö Ô Ô Ô Ö Ö â Ö Ö Ö ‬‬ ‫‪Ôâ‬‬ ‫‪‬ﻳﺸﻜ‪Ô‬ﺮ ون1; ﺧﺪاوﻧﺪا ﻣﻦ از ﺧﺎﻧﻮادهام اﻳﻨﻬﺎ را ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺗﻮ در اﻳﻦ ﻣﻜﺎن‬ ‫‪ÔÖ‬‬ ‫ﺑﻲﻛﺸﺖ و زرع ﻧﺰدﻳﻚ ﺧﺎﻧﺔ ﺗﻮ رﻫﺎ ﻛﺮدم, ﺧﺪاوﻧﺪا ﻧﮕﺎهدار آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎش ﺗﺎ ﻧﻤﺎز ﺑﭙﺎدارﻧﺪ, ﺧﺪاوﻧﺪا دل ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﻛﻦو از‬ ‫ﺧﻮردﻧﻲﻫﺎ روزي ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺪه, ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺷﻜﺮﮔﺰار ﺑﺎﺷﻨﺪ/ ﺑﺎ آﻧﻜﻪ در‬ ‫آن ﺑﻴﺎﺑﺎن ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮد ﺣﻀﺮت ﻫﻴﭻ ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﻜﺮد, زﻳﺮا ﻳﻘﻴﻦ داﺷﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﺧﺪا ﻧﮕﻪدار آﻧﻬﺎﺳﺖ/ اﻣﺎ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ او داﺷﺖ از ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺮدن ﻓﺮزﻧﺪش ﺑ‪Ç‬ﺪﺗﺮ ﺑ‪Ç‬ﻮد, زﻳ‪Ç‬ﺮا زﺟ‪ÇÇ‬ﺮ دا‪ÇÄ‬ﻤﻲ را داﺷﺖ/ ﺗ‪Ç‬ﺮدﻳﺪ‬ ‫ﻧﻤﻲدﻳﺪ و ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاي ﺗﺄﻳﻴﺪ رأي اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ, ﻓ‪Ç‬ﺪﻳﻪ‬ ‫ﺣﻀﺮت از اﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﺑﻮد ﻛﻪ آن را ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺎ ﺣﻘ‪‬ﺎﻧﻴﺖ وﺣ‪Ç‬ﻲ اﻟﻬ‪Ç‬ﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﺮﺳﺘﺎد/ درواﻗﻊ ﻛﺘﺎب ﺗﻜﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻳﺖ ورق ﺧﻮرد و اﻳﻦ ﻣﻘﻄﻌﻲ در‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﺑﺮاﻫﻴﻢ, آﻳﺔ 73/‬ ‫3‪ë‬‬ ‫ذﺑﺢ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در اﺳﻼم‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫2‪ë‬‬ ‫‪‬ﻓﺎ‪ Ñ‬ﺗﻤﻬﻦ/1 و در آن ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﻟﻘﺐ ﺧ‪Ç‬ﻠﻴﻞ را ﻛ‪Ç‬ﻪ دوﺳﺖ‬ ‫ﱠ‪Ô‬ﱠ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ, ﺑﻪ او ﻋﻄﺎ ﻛﺮد و او را اﻣﺎم و ﭘﻴﺸﻮا ﻗﺮار داد/ ﺣﻀﺮت‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻧﻴﺰ ﻋﺮض ﻣﻲﻛﻨﺪ, ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﻢ ﻫﻢ ﻋﻄﺎ ﺧﻮاﻫﻲ ﻛﺮد? ﻗ×ﺎل ‪‬ا ﻧ‪‬ﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫را ﻗﺒﻮل ﻛﺮد وﻟﻲ ﻫﺪﻳﺔ ﻗﺎﺑﻴﻞ را ﻗﺒﻮل ﻧﻜﺮد1/ و ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻲ)ع(‬ ‫ﻓﺮﻣﻮد: ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﺪﻳﺔ آﻧﻬﺎ ﻗﺒﻮل ﺷﻮد اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ و ﻛﺴﺎﻧﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ آﻧﻬﺎ ﻗﺒﻮل ﻧﺸﻮد, ﻧﻤﻲﺳﻮزد/ در ﻗﺮآن آﻣﺪه ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ از‬ ‫ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﺑﻪدﻟﻴﻞ اﻋﻤﺎﻟﺸﺎن ﺑﺎزﺧﻮاﺳﺖ ﻛﺮده و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺑﻪ‬ ‫اﻳﻦ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮي ﻛﻪ آﻣ‪Ç‬ﺪه اﻳ‪Ç‬ﻤﺎن ﺑ‪Ç‬ﻴﺎورﻳﺪ/ ﺑ‪Ç‬ﻨﻲاﺳ‪Ç‬ﺮا‪ÇÄ‬ﻴﻞ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﭘ‪Ç‬ﺎﺳﺦ‬ ‫ﻣﻲدﻫﻨﺪ: ﻣﺎ زﻣﺎن ﻣﻮﺳﻲ ﻋﻬﺪ ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ اﻳﻤﺎن ﺑﻴﺎورﻳﻢ‬ ‫ﺑﺴﻮزاﻧﺪ(2/ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ)ص( ﻧﻴﺰ در ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: ﺑﺴ‪Ç‬ﻴﺎري از‬ ‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان اﻣﺖ ﺧﻮدﺗﺎن آﻣﺪﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ وﺿﻊ را داﺷﺘﻨﺪ, وﻟﻲ ﭼﺮا ﺷﻤﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫آﻧﻬﺎ را ﻛﺸﺘﻴﺪ?3 ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻮن ﻛﺸﺘﻦ ﺗﻨﻬﺎ در ﻣﻮرد دﺷ‪Ç‬ﻤﻦ ﺑ‪Ç‬ﻮد ﺑﺸ‪Ç‬ﺮ‬ ‫اوﻟﻴﻪ, ﻏﻴﺮ از دﺷﻤﻦ, در ﻣﻮرد ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ, دوﺳﺖ را ﻫﻢ ﻣﻲﻛﺸﺖ/ ﺑﻪﻫﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﻬﺖ اﻳﻦ رﺳﻢ ﺑﺎ ﻋﻤﻞ ﺣﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ از ﺑﺸ‪Ç‬ﺮﻳﺖ دور ﺷ‪Ç‬ﺪه و‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮاﻓﺘﺎد/‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﻣﺘﺤﺎﻧﺎت ﻓﺮاواﻧﻲ از ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﺮد, ﻛﻪ آﺧ‪Ç‬ﺮﻳﻦ‬ ‫آن ﻗﺮﺑﺎﻧﻲﻛﺮدن ﻓﺮزﻧﺪش اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻮد, و ‪‬اذ ا ‪Ö‬ﺑ ‪‬ﺘﻠﻲ ‪‬ا ‪Ö‬ﺑﺮاﻫﻴﻢ ر ‪‬ﺑﻪ ‪‬ﺑﻜﻠ‪‬ﻤ ﺎت‬ ‫‪ × Ô â‬‬ ‫‪‬‬ ‫×‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻣﺎ‪Ä‬ﺪه, آﻳﺔ 72: ‪‬اذ‪ Ö‬ﻗ‪‬ﺮ ×ﺑﺎ ﻗ‪Ô‬ﺮ ×ﺑﺎﻧ‪ H‬ﻓ‪Ô Ç‬ﺘﻘ ‪Ô‬ﺒﻞ ‪‬ﻣﻦ ا‪‬ﺣﺪﻫﻤﺎ و ﻟ‪‬ﻢ ‪Ô‬ﻳ ‪‬ﺘﻘ ﱠ‪‬ﺒﻞ ‪‬ﻣﻦ اﻻﺧ‪‬ﺮ/‬ ‫‪Ö × Ö ‬‬ ‫‪ ×Ö Ö‬‬ ‫ﱠ‪Ö‬‬ ‫2 و 3/ ﺳ‪Ç‬ﻮرة آل ﻋ‪Ç‬ﻤﺮان, آﻳ‪Ç‬ﺔ 381: ا‪ ‬ﻟﱠﺬﻳﻦ ﻗ×ﺎﻟ‪Ô‬ﻮا ا‪‬ن اﷲ ﻋﻬﺪ ا‪‬ﻟ‪‬ﻴﻨ×ﺎ ا‪‬ﻻ ﻧ‪ ÆÔ‬ﻣﻦ ﻟ‪‬ﺮﺳﻮل ﺣﺘﻲ ﻳ‪‬ﺄ‪Ö‬‬ ‫ﱠ ‪ × Ô Ö × Ö ‬ﺗ‪‬ﻴﻨ×ﺎ‬ ‫‪â‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﺑﻘ‪Ô‬ﺮ ×ﺑ ﺎن ‪‬ﺗﺄ‪ Ö‬ﻛ‪Ô‬ﻠ‪Ô‬ﻪ اﻟ ‪‬ﻨ× ﺎر ‪Ô‬ﻗﻞ ‪‬ﻗﺪ ﺟ ﺎ¾ ﻛ‪Ô‬ﻢ رﺳﻞ ‪‬ﻣﻦ ﻗ ‪Ö‬ﺒﻠﻲ ‪‬ﺑﺎﻟ ‪Ö‬ﺒ ‪‬ﻴ ×ﻨﺎت و ‪‬ﺑ ﺎﻟﱠﺬي ‪Ô‬ﻗﻠ‪Ô ÇÖ‬ﺘﻢ ﻓ‪ ‬ﻠﻢ ‪‬ﻗ ‪‬ﺘﻠ‪Ô ÇÖ‬ﺘﻤﻮﻫﻢ/‬ ‫‪ÖÔ Ô‬‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪â‬‬ ‫‪â Ö Õ ÔÔÖ ×Ö Ö Ô Ô‬‬ ‫ﺟ ﺎﻋﻠ‪Ô‬ﻚ ﻟ‪‬ﻠﻨ‪ ×‬ﺎس ‪‬اﻣﺎﻣ‪ H‬ﻗ×ﺎل و ‪‬ﻣﻦ ذ‪Ô‬ر ﱠﻳﺘﻲ ﻗ×ﺎل ﻻ ﻳ‪‬ﻨ× ﺎل ﻋﻬﺪ ي اﻟﻈ‪ ×‬ﺎ ‪‬ﻟﻤﻴﻦ2, ﻇﺎﻟﻤﻴﻦ ﺑﻪ‬ ‫×‪ ‬‬ ‫‪ Ö Ô × â Ö ‬‬ ‫‪â‬‬ ‫‪×‬‬ ‫اﻳﻦ ﻋﻬﺪ و ﭘﻴﺎم ﻣﻦ ﻧﻤﻲرﺳﻨﺪ; ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ دﻳﮕﺮ, ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪاﻧﺖ را ﻗ‪Ç‬ﺒﻮل‬ ‫دارم و ا‪Ä‬ﻤﺔ ﻣﺎ, ﻫﻤﻪ از ﻧﺴﻞ ﺣﻀﺮت اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫درواﻗ‪Ç‬ﻊ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮاي آزﻣ‪Ç‬ﺎﻳﺶ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮد:‬ ‫اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻦ, ﺑﻌﺪ ﻓﺮﻣﻮد: ﭼﻮن ﻣ‪Ç‬ﻘﺮر ﺷ‪Ç‬ﺪه ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ زﻧﺪه ﺑﻤﺎﻧﺪ اﻳﻦ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ را ﺑ‪Ç‬ﺠﺎي آن ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﻦ/ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ‬ ‫ﻧﮕﻪ دارد, اﻣﺎ راﺿﻲ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻋﻼﻗﻪاي ﻏﻴﺮ از ﻋﺸﻖ ﺧ‪Ç‬ﻮدش در دل‬ ‫‪‬‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ/ زﻳﺮا ﻛﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﻳﮕ‪Ç‬ﺎﻧﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪش اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ ﻋﺸ‪Ç‬ﻖ‬ ‫ﻣﻲورزﻳﺪ, ﭼﻮن ﭘﺴﺮ ﻣﻨﺤﺼﺮ او در ﺳﻦ ﭘﻴﺮي ﺑﻮد/ و ﻧﻴﺰ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ اﻋﻼم ﻛﻨﺪ ﻛﻪ از اﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن ﻓﺮزﻧﺪ ﺻ‪Ç‬ﺤﻴﺢ‬ ‫ﻧﻤﻲﺑﺎﺷﺪ/و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲﻛﺮدن ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاي اﻧﺠﺎم ﺷﻮد ﻛﻪ ﮔﻮﺷﺖ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻧﻴﺰ‬ ‫1 و 2/ ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه, آﻳﺔ ‪ :12ê‬و ﭘﺮوردﮔﺎر اﺑﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ او را ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺎري ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎزﻣﻮد و‬ ‫‪‬‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ آن ﻛﺎرﻫﺎ را ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم رﺳﺎﻧﻴﺪ/ ﺧﺪا ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺗﻮ را ﭘ‪Ç‬ﻴﺸﻮاي ﻣ‪Ç‬ﺮدم‬ ‫ﮔﺮداﻧﻴﺪم/ ﮔﻔﺖ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﻢ را ﻫﻢ? ﮔﻔﺖ ﭘﻴﻤﺎن ﻣﻦ, ﺳﺘﻤﻜﺎران را در ﺑﺮﻧﮕﻴﺮد/‬ ‫ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪﺑﺮاي ﻗﺮﺑﺎﻧﻲاوآﺗﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎدهوآنراﺗﺼﺮفﻛﻨﺪ ) ﻛﺎﻣ‪Â‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎﻻﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮف اﺳﺖ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ از اول ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را‬ ‫‪‬‬ ‫‪ëë‬‬ ‫ذﺑﺢ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در اﺳﻼم‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪ëê‬‬ ‫ﺧﺪا را ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢ, ﺗﻤﺎم ﺳﻠﻮلﻫﺎي ﺑﺪن ﻣﺎ آ ﮔﺎه ﻫﺴﺘﻨﺪ و اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫ﺗﻜﺎﻣﻞ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪي ﻛﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﺷﺖ آن ﺟ‪Ç‬ﺰو ﺑ‪Ç‬ﺪن آن ﻣ‪ÆÇ‬ﻣﻦ ﺷ‪Ç‬ﺪه ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ‬ ‫ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ/‬ ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدن ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ, ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ, ﻛﻨﺎﻳﻪ از ﻛﺸﺘﻦ ﻧﻔﺲ ﻧﻴﺰ‬ ‫ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ/ ﻋﺮﻓﺎ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﻨﺪ: ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﮔ‪Ç‬ﻮﺳﻔﻨﺪي را ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﺪ‬ ‫درواﻗﻊ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻔﺲ ﺧ‪Ç‬ﻮدش را ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﺎنﺻﻮرت ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ/‬ ‫ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺴﻴﺎر ﻧﺮم و ﻣﻼﻳﻢ اﺳﺖ, ﻧﻔﺲ اﻧﺴﺎن ﻧﻴﺰ اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ‬ ‫ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻧﻈﺮ ﻣ‪ÇÇ‬ﻲرﺳﺪ, اﻣ‪ÇÇ‬ﺎ در واﻗ‪Ç‬ﻊ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ ﻧ‪Ç‬ﻔﺲ ﻣ‪Ç‬ﻄﻴﻊ و آرام از آن‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻠﻄﻪ ﮔﺮﻫﺎي ﺑﻪ ﺗﻤﺎم و ﻛﻤﺎل اﺳﺖ/ ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ‬ ‫ﻓﺮﻣﻮد: ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ را ﺑﻜﺶ, ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻔﺲ ﺧﻮدت را ﺑﻜﺶ و اﻳﻦ آﺧﺮﻳﻦ‬ ‫ﻣﺮﺣﻠﺔ اﻣﺘﺤﺎن ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻮد/ ﺣﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ﺣ‪Ç‬ﺎﺿﺮ ﺑ‪Ç‬ﻮد‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪش را در راه ﺧﺪا ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﺪ و اﻳﻦ ﺳ‪Ç‬ﻤﺒﻞ و ﻧ‪Ç‬ﻤﺎدي اﺳﺖ از‬ ‫ﻛﺸﺘﻦ ﻧﻔﺲ/ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ او را ﭘﻴﺸﻮاي ﻣﺮدم و ﺧﻠﻴﻞ‬ ‫ﺧﻮد ﻗ‪Ç‬ﺮار داد/ و ا ﱠﺗ ‪‬ﺒﻊ ‪‬ﻣ ﱠﻠ¹ ‪‬ا ﺑﺮ اﻫﻴﻢ ﺣﻨﻴﻔ‪ H‬و ا ﱠﺗﺨﺬ اﷲ ‪‬ا ‪Ö‬ﺑﺮ اﻫﻴﻢ ﺧ‪Ç ‬ﻠﻴ‪ 1,Â‬ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫‪â â × Ô â â × ‬‬ ‫ﻓﺮﻣﻮده اﺑﺮاﻫﻴﻢ و ارادﺗﻤﻨﺪاﻧﺶ را ﺑﻪﻋﻨﻮان اﻟﮕﻮ و ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮاي ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ‬ ‫ﺣﻼل ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻣ‪Æ‬ﻣﻦ ﻧﻴﺰ از آن ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺨﻮرد و ﺗﻜﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ/ از‬ ‫اﻳﻦرو, ﺑﺪو‪ G‬اﻣﺮ ﺑﻪ ذﺑﺢ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ و ﺳﭙﺲ ارﺳﺎل ﻓﺪﻳﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮد/ ﭘﺲ‬ ‫ﺧﻮاب دﻳﺪم ﻛﻪ ﺗﻮ را ذﺑﺢ ﻣﻲﻛﻨﻢ/ در اﻳﻨﺠﺎ ﻗﺎﻋﺪﺗ‪ H‬ﻳﻚ ﭘﺪر ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻓﺮزﻧﺪ رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ: ‪‬ا ﻧ‪‬ﻲ ا‪‬ري ‪‬ﻓﻲ اﻟ‪Ö‬ﻤﻨ×ﺎم ا‪ ‬ﻧ‪‬ﻲ ا‪‬ذ‪ Ö‬ﺑﺤﻚ ///1;‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪×â‬‬ ‫‪â‬‬ ‫ﻣﺘﻮﻗ‪‬ﻊ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪش ﺑﭙﺮﺳﺪ: ﭼﺮا اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻣﻲﻛﻨﻲ? و از دﺳﺖ‬ ‫ﭘﺪر ﻓﺮار ﻛﻨﺪ ﻛﻪ اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ اﻳ‪Ç‬ﻦﻛﺎر را ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺮد دل ﭘ‪Ç‬ﺪر ﻛ‪Ç‬ﻤﺘﺮ‬ ‫ﻣﻲﺳﻮﺧﺖ/‬ ‫ﺣﺎل ﺑﺮﺧﻲ از اﺷﺨﺎص ﺧﻮد را ﺑ‪Ç‬ﻪ ﭼﮕ‪Ç‬ﻮﻧﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮدن آن ﮔ‪Ç‬ﻮﺳﻔﻨﺪ‬ ‫ﻣﺸﻐﻮل داﺷﺘﻪاﻧﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ در اﺣﻜﺎم ﺷﺮع در ﻣﻮرد ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮدن ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ‬ ‫ﺗﻮﺿﻴﺢ داده ﺷﺪه اﺳﺖ/ در ﺷﺮع آﻣﺪه ﻛﻪ ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ از ﺑ‪Ç‬ﻬﺘﺮﻳﻦ‬ ‫ﮔﻮﺳﻔﻨﺪان ﺑﺎﺷﺪ, ﻧﻪ زﻳﺎد ﭘﻴﺮ و ﻧﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﭽﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ, ﻧ‪Ç‬ﻪ زﻳ‪Ç‬ﺎد ﭼ‪Ç‬ﺎق‬ ‫‪‬‬ ‫)ﺑﻴﻤﺎر( ﺑﺎﺷﺪ و ﻧﻪ زﻳﺎد ﻻﻏﺮ/ ﺳﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ در ﺣﺪ ﻣﻌﻴﻦ و ﺑﻴﻦ ﺳﻪ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻔﺖ ﺳﺎل ﺑﺎﺷﺪ, درواﻗﻊ ﺑﻪﻟﺤﺎظ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﻫﻤﺔ اﻳﻨﻬﺎ ﻧﺸﺎﻧﺔ آن اﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪي را ﻛﻪ دارﻳﻢ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻨﻴﻢ/‬ ‫ﺑﺮاي ﺧﻮد آن ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﻛﻤﺎل اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺰو ﺑ‪Ç‬ﺪن ﻣ‪ÆÇ‬ﻣﻦ‬ ‫ﺷﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗ‪‬ﺒﻊ او ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﺔ اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﺑﺮﺳﺪ; زﻳﺮا ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ ذ ﻛ‪Ç‬ﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻧﺴﺎ¾, آﻳﺔ ‪ :12ë‬و از دﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﭘﻴﺮوي ﻛﺮد و ﺧﺪا اﺑﺮاﻫﻴﻢ را ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫دوﺳﺘﻲ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ/‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﺻﺎﻓﺎت, آﻳﺔ 201/‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪ëì‬‬ ‫ﻗﺮار دادﻳﻢ1/ ﻳﻚ دﻟﻴﻞ ﻋﻴﺪ ﺑﻮدن اﻳﻦ روز, آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﻴﺸﻮاي ﻣﺎ‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ, در اﻣﺘﺤﺎن اﻟﻬﻲ ﺧﻮﻳﺶ ﻗﺒﻮل ﺷﺪ و ﺧﺪاوﻧﺪ‬ ‫ﺑﻪ او ﻣﻮﻫﺒﺖﻫﺎي ﺧﺎﺻﻲ ﺑﺨﺸﻴﺪ و ﻣﺎ ﻧﻴﺰ از اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻮﻫﺒﺖﻫﺎ ﺑ‪Ç‬ﻬﺮه‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﺑﺮﻳﻢ/ ﻋﻴﺪ ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻳﻜﻲ از ﻣﺎ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺮده,‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻﺳﻮد در ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪا1‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺑﻪ اﻣﻴﺪ آﻧﻜﻪ ﮔﻮﺷﻪاي از آن ﺗﻮﺟﻪ را ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ, انﺷﺎ¾اﷲ/‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻨﻬﺎ ﺟﻬﺎت ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ از ﻋﻴﺪ ﺑﻮدن اﻳﻦ روز و ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮدن در آن‬ ‫اﺳﺖ/‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﺣ‪Ç‬ﺠﺮاﻻﺳ‪Ç‬ﻮد از ﺳ‪Ç‬ﻨﮓﻫﺎي آﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻧﻲ اﺳﺖ/ از ﻧ‪Ç‬ﻮع‬ ‫ﺷﻬﺎب ﺳﻨﮓﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺷﺐﻫﺎ ﺑﻪﺷﻜﻞ ﺳ‪Ç‬ﺘﺎرة دﻧ‪Ç‬ﺒﺎﻟﻪداري ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻂ‪‬‬ ‫ﺳﻔﻴﺪ ﻳﺎ ﺳﺮخ, دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ/ ﭘﺲ از ﻟﺤﺎظ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺳﻨﮕﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ از‬ ‫آﺳﻤﺎن روي زﻣﻴﻦ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ ﻛﻪ ا ﮔﺮ از اﻳﻦ ﻟﺤﺎظﺣﺴﺎب ﻛﻨﻴﻢ ﺧﺎﻧﺔ‬ ‫ﻛﻌﺒﻪ ﻫﻢ, ﺧﺸﺖ و ﮔﻞ اﺳﺖ/ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﻣﺨﻠﻮق ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ وﻟﻲ او‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ اﻫﻤﻴﺖ ﭘﻴﺪا ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﺪ; ﺣ‪Ç‬ﺠﺮاﻻ ﺳ‪Ç‬ﻮد ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ از اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣ ‪‬ﺘﻲ از زﻣﺎن ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺎر اول ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﻨﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮد, ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﺸﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﻬﺖ ﻣﻮرد اﺣﺘﺮام و ﺗﻮﺟﻪ و ﻣﺤﺒﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﮔ‪Ç‬ﺬﺷﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮده اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻮرد اﺣﺘﺮام و اﻫﻤﻴﺖ ﺑﻮده اﺳﺖ/ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪاﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ آن اﺣ‪Ç‬ﺘﺮام‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﻧﻘﻞ ﺑﻪ اﺧﺘﺼﺎر از ﮔﻔﺘﺎري ﻛﻪ در ﺗﺎرﻳﺦ 1 . 2 . 8731 ﺑﻴﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ/‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻣﻤﺘﺤﻨﻪ, آﻳﺔ ‪ :ê‬ﻗﺪ ﻛ×ﺎﻧ‪‬ﺖ ﻟ‪‬ﻜ‪Ô‬ﻢ أ‪Ô‬ﺳﻮ ¸ ﺣﺴ ‪‬ﻨ¹ ﻓﻲ ‪‬ا ‪Ö‬ﺑﺮاﻫﻴﻢ و اﻟﱠﺬﻳﻦ ﻣﻌﻪ/‬ ‫‪Ô â â × â Õ Õ Ö Ö Ö Ö‬‬ ‫9‪ë‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻﺳﻮد در ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪا‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫8‪ë‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﺗ‪‬ﻔﺎقﻧﻈﺮ ﻫﻤﺔ ﻗﺒﺎﻳﻞ و ﻣﺮدم ﻣﻜﻪ ﺑﻮد/ ﻫﻤﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ: او ﻣﻮرد اﻋﺘﻤﺎد و‬ ‫ﻋﻼﻗﺔ ﻣﺎﺳﺖ, ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ ﻗﺒﻮل دارﻳﻢ/ ﻧﺰد او رﻓﺘﻨﺪ و ﻧﻈﺮ او را‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ/ ﺣﻀﺮت ﻋﺒﺎي ﺧﻮد را روي زﻣﻴﻦ ﭘﻬﻦ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺳﻨﮓ را‬ ‫روي آن ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪو ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻫﺮ ﻳﻚ از ﺷﻤﺎ, ﻳﻚ ﮔﻮﺷﺔ آن را ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫و ﺳﻨ‪Ç‬ﮓ را ﺗﺎ ﻣﺤﻞ ﻗ‪Ç‬ﺮاردادن آن ﺑﺒﺮﻳ‪Ç‬ﺪ/ آﻧﻬﺎ اﻳﻦ ﻛ‪ÇÇ‬ﺎر را ﻛ‪Ç‬ﺮدﻧﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺧﻮد ﺣﻀﺮت ﺳﻨ‪Ç‬ﮓ را ﺑﺮداﺷﺘﻪ و در ﻣﺤﻞ آن ﻧ‪Ç‬ﺼﺐ ﻛ‪Ç‬ﺮدﻧﺪ/‬ ‫ﻫ‪Ç‬ﻪ ﺧﻮﺷﺤ‪Ç‬ﺎل و راﺿﻲ ﺷﺪﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜ‪Ç‬ﻪ اﺧﺘ‪Ç‬ﻼف آﻧ‪Ç‬ﻬ‪Ç‬ﺎ رﻓ‪Ç‬ﻊ‬ ‫ﺷﺪ/‬ ‫ﻫﻤﺔ ﻣﺮدﻣﻲ ﻛﻪ از ﻧﺴﻞ ﺑﺖﭘﺮﺳﺘﺎن و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از زﻣﺎن ﺣﻀﺮت‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ, ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﻋﻼﻗﻪ ﻧﺸ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪Ç‬ﻲدادﻧ‪Ç‬ﺪ و ﺑ‪Ç‬ﻪ آن‬ ‫اﺣﺘﺮام ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ; اﻳﻦ اﺣﺘﺮام, ﻋﻼﻣﺖ ﺗﻮﺟﻪ و ﻋﻼﻗﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻮد/‬ ‫‪‬‬ ‫از زﻣﺎن ﺷﺮوع و ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﻣﻮرد اﺣﺘﺮام ﻗﺮارﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﻨﮓ, ﺧﺒﺮي‬ ‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ وﻟﻲ از ﻗﺪﻳﻢ ﭼﻨﻴﻦ اﺣﺘﺮاﻣﻲ وﺟﻮد داﺷ‪Ç‬ﺘﻪ اﺳﺖ;‬ ‫ﻗﺮﻳﻨﻪاي ﺷﺒﻴﻪ اﻳﻦ ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ درﺗﻮرات آﻣ‪Ç‬ﺪه ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮﺑﻮط ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫دوران آوارﮔﻲ ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ و ﻋﻼﻗﺔ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻃﻼ ﻫﺴﺖ/ آوارﮔﻲ آﻧﻬﺎ‬ ‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻬﻞ ﺳ‪ÇÇ‬ﺎل ﻃ‪Ç‬ﻮل ﻛﺸ‪Ç‬ﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻟﺒ‪ Ç‬ﺘﻪ ﺗ‪Ç‬ﻘﺼﻴﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮدﺷﺎن ﺑ‪Ç‬ﻮد; زﻳ‪Ç‬ﺮا‬ ‫ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﭘﺲ از ﻣﺪت ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺣ‪Ç‬ﺪود ﻳﻚ ﻳ‪Ç‬ﺎ دو ﻣ‪Ç‬ﺎه ﻃ‪Ç‬ﻮل‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺸﻴﺪ, از ﻣﺼﺮ ﺑﻪ ﺷﻬﺮي رﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎوﻋﺪه ﻛﺮده ﺑﻮد/‬ ‫ﺑﮕﺬارﻳﺪ/ ﻣﺜﻞ ﺟﺎﻧﻤﺎز ﻛﻪ ﻣﻬﺮ روي آن ﻣﻲﮔﺬارﻳﻢ و ﻧﻤﺎز ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ/‬ ‫‪Ô‬‬ ‫ﺑﻌﺪ آن ﻣﻬﺮ را ﻣﺤﺘﺮﻣﺎﻧﻪ ﻣﻲﺑﻮﺳﻴﻢ و در ﺟ‪Ç‬ﺎﻧﻤﺎز ﻣ‪Ç‬ﻲﭘﻴﭽﻴﻢ و ﻛ‪Ç‬ﻨﺎر‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﮔﺬارﻳﻢ/ ﻣﻬﺮ ﻳﻚ ﺗﻜﻪ ﺧﺎ ك اﺳﺖ! ﭼﺮا ﻣﺤﺘﺮم ﺷﻤﺮده ﻣﻲﺷﻮد?‬ ‫ﭼ‪ÇÇ‬ﻮن ﺑ‪ÇÇ‬ﻪﻫﻨﮕﺎم ﺳ‪Ç‬ﺠﺪه ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز ﻧ‪Ç‬ﺎم ﺧ‪Ç‬ﺪا ﺑ‪Ç‬ﺮ آن ﺑ‪Ç‬ﺮده ﺷ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ/‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻ ﺳﻮد ﻧﻴﺰ از ﻫﻤﺎن روز اول اﻳﻦ اﺣﺘﺮام را داﺷﺘﻪ اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫در زﻣﺎن ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ا ﻛﺮم)ص( و ﻗﺒﻞ از ﺑﻌﺜﺖ اﻳﺸﺎن, ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﺧﺎﻧﺔ ﻛﻌﺒﻪ ﺧﺮاب ﺷﺪ و آن را دوﺑﺎره ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ, ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ‬ ‫درﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ÇÇ‬ﭼﻮن اﻳﻦ ﺳﻨﮓ از ﻗﺪﻳﻢ ﻧﺰد ﺧﺪاوﻧﺪ و ﻣﺮدم ﻣﺤﺘﺮم‬ ‫ﺑﻮد ‪ ÇÇ‬ﻫﺮ ﻛﺪام ادﻋﺎ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺎﻳﺪ آن را ﻧﺼﺐ ﻛﻨﻨﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫و ﺑﺮاي ﺑﺮﺗﺮي ﺧﻮد دﻟﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﻣ‪Ç‬ﻲآوردﻧﺪ/ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ در ﺑ‪Ç‬ﺮاﺑ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ و‬ ‫ﻣﺤ ‪‬ﻠﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺳﻨﮓ را ﻗﺮار دﻫﻨﺪ, ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ در اﻳﻦ‬ ‫ﺑﻴﻦ ﻣﺤﻤﺪ اﻣﻴﻦ1 ‪ ÇÇ‬ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻨﻮز ﭘ‪Ç‬ﻴﻐﻤﺒﺮ ﻧﺸ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﻮدﻧﺪ ‪ ÇÇ‬وارد ﺷ‪Ç‬ﺪﻧﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫ﭘﻴﻐﻤﺒﺮا ﻛﺮم)ص( ﻗﺒﻞ از ﺑﻌﺜﺖ از ﻟﺤ‪Ç‬ﺎظ اﻣ‪Ç‬ﺎﻧﺖ و درﺳ‪Ç‬ﺘﻲ, ﻣ‪Ç‬ﻮرد‬ ‫1/ اﻣﻴﻦ از اﻟﻘﺎب رﺳﻤﻲ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ/ ﻣﺮدم, اﻳﺸ‪Ç‬ﺎن را ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺻ‪Ç‬ﺖ ﺑ‪Ç‬ﻪﺟﻬﺖ‬ ‫اﻣﺎﻧﺖداري ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ/ در آن زﻣﺎن ﺧﻴﻠﻲ از ﻣﺮدم ﻧﺎم ﻣﺤﻤﺪ را از ﺑﺰرﮔﺎن ﻣﺴﻴﺤﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫و ﻳﻬﻮدي ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ/ ﺑﺴﻴﺎري از آﻧﻬﺎ ﻧﺎم ﻣﺤﻤﺪ را روي ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد ﮔ‪Ç‬ﺬاﺷ‪Ç‬ﺘﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ اﻣﻴﺪ ﻛﻪ او ﺑﺎﺷﺪ! ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﻬﺖ ﻣﺤﻤﺪ اﻣﻴﻦ ﻣﻮرد اﻋﺘﻤﺎد ﻫﻤﺔ ﻣﺮدم ﺑﻮد/‬ ‫‪‬‬ ‫آن را در ﺟﺎي ﺧﻮد ﻗﺮار دﻫﺪ, ﺑﻴﻦ ﭼﻬﺎر ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻋ‪Ç‬ﺮب ﺟ‪Ç‬ﺮ و ﺑ‪Ç‬ﺤﺚ‬ ‫‪‬‬ ‫1‪ì‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻﺳﻮد در ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪا‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫0‪ì‬‬ ‫ﺟﺎرو ﻛﺮده و ﻓﺮش ﻛﻨﻴﺪ, ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﻣﻲآﻳﻴﻢ!1 ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﻣ‪Ç‬ﺠﺎزات‬ ‫ﺑﺎرﻫﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻨﻲاﺳ‪Ç‬ﺮا‪ÇÄ‬ﻴﻞ را اﻣ‪Ç‬ﺘﺤﺎن ﻛ‪Ç‬ﺮد/ ﭼ‪Ç‬ﻨﺎﻧﭽﻪ ﻳﻚ ﺑ‪Ç‬ﺎر‬ ‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ ﺑﺮاي ﻋﺒﺎدت ﺧﺪاوﻧﺪ ‪ ÇÇ‬ﺑﻪاﺻﻄﻼح ﻋﺮﻓﺎ ﭼ ‪‬ﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ‬ ‫‪ ÇÇ‬ﻗﺮار ﺷﺪ ﺑﺎﻻي ﻛﻮه ﺑﺮود, ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ در ﻗﺮآن ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻣﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻲ وﻋﺪه ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ ﺳﻲ ﺷﺐ ﻧﺰد ﻣﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ و وﻗﺘﻲ ﺳﻲ ﺷﺐ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺷﺪ, ده ﺷﺐ دﻳﮕﺮ ﺑﻪ آن اﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﻮدﻳﻢ ﺗﺎ وﻋﺪة ﭘﺮوردﮔﺎرش ﭼﻬﻞ‬ ‫ﺷﺐ ﺷﻮد: و و اﻋﺪﻧ×ﺎ ﻣﻮﺳﻲ ‪‬ﺛﻠ×ﺜﻴﻦ ﻟ‪‬ﻴﻠ¹ و ا‪Ö ‬ﺗﻤﻤﻨ× ﺎﻫﺎ ‪‬ﺑﻌﺸﺮ ‪‬ﻓ ‪‬ﺘﻢ ﻣﻴﻘﺎت ر ‪‬ﺑﻪ ا‪ ‬ر ‪‬ﺑ‪Ç‬ﻌﻴﻦ‬ ‫‪Ö × ‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪‬‬ ‫× ‪ × Ö Ö â‬ﱠ‬ ‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻪ ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪ÇÄ‬ﻴﻞ ﻓ‪Ç‬ﺮﻣﻮد: ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﺮزﻣﻴﻦ ﻣ‪Ç‬ﻘﺪﺳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮي را ﺑﻪﻋﻨﻮان ﺑﺮرﺳﻲ و ﻛﺴﺐ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ داﺧﻞ ﺷﻬﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ/‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ, ﮔﻔﺘﻨﺪ در اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﺮدان ﻧﻴﺮوﻣﻨﺪ و ﺳﺘﻤﮕﺮي‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻌﺪاد آﻧﻬﺎ زﻳﺎد اﺳﺖ و ﻳﻬﻮديﻫﺎ ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ و اﻋﻼم ﻛﺮدﻧﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻧﻤﻲروﻧﺪ ﻣﮕﺮ آن ﻣﺮدان ﺟﺒﺎر از آن ﺳ‪Ç‬ﺮزﻣﻴﻦ ﺧ‪Ç‬ﺎرج‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻮﻧﺪ2/ ﻳﻮﺷﻊ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ‪ G‬ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ ﺷﺪ و ﻛﺎﻟﻴﺐ ﻛﻪ او ﻫﻢ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاﻳﺘﺎن ﻣﻘﺮر ﻓﺮﻣﻮده اﺳﺖ )ﺑﺨﺸﻴﺪه اﺳﺖ( ﺑ‪Ç‬ﺮوﻳﺪ1/ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﻲ ﻣﻘﺮر ﻛﺮد ﻛﻪ ﺗﺎ ﭼﻬﻞ ﺳﺎل در ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺳﺮﮔﺮدان ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ2/‬ ‫‪‬‬ ‫از ﺑﺰرﮔﺎن ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﺑﻮد, ﻣﺮدم را ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻛﺮدﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺗﺎ ﻛﻨﻮن ﺑﺎ ﺣﻮادث زﻳﺎدي روﺑﺮو ﺷﺪهاﻳﺪ, از دروازه ﺷﻬﺮ ﺑﺮوﻳﺪ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﻤﺎ را ﭘﻴﺮوز ﻣﻲﻛﻨﺪ3/ ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻲ ﻋﺮض ﻛﺮدﻧﺪ:‬ ‫ﺗﺎ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ آن ﺳﺘﻤﮕﺮان در آن ﻬﺮﻧﺪ ﻣﺎ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻧﻤﻲآﻳﻴﻢ; ﺗ‪Ç‬ﻮ و‬ ‫ﺧﺪاﻳﺖ ﺑﺮوﻳﺪ ﺷﻬﺮ را ﻓﺘﺢ ﻛﻨﻴﺪ, آﻧﺠﺎ را آﻣﺎده و ﺑﻪ اﺻﻄﻼح آب و‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻣﺎ‪Ä‬ﺪه, آﻳﺔ 12: ×ﻳﺎ ﻗ‪‬ﻮم ادﺧﻠ‪Ô‬ﻮا اﻻ‪‬رض اﻟ‪Ö‬ﻤ ‪‬ﻘﺪﺳ¹ اﻟﱠﺘﻲ ﻛ‪‬ﺘ‪‬ﺐ اﷲ ﻟ‪‬ﻜ‪Ô‬ﻢ/‬ ‫‪ÔÖ Ö‬‬ ‫‪ Ô Ö Ö‬ﱠ‪Ö Ô â ‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﻣﺎ‪Ä‬ﺪه, آﻳ‪Ç‬ﺔ 22: ﻗ×ﺎﻟ‪Ô‬ﻮا ﻳ×ﺎ ﻣﻮﺳﻲ ا‪‬ن ﻓﻴ‪â‬ﻬﺎ ﻗ‪‬ﻮﻣ‪ H‬ﺟﺒ‪ ‬ﺎرﻳﻦ و ا‪‬ﻧ‪×‬‬ ‫‪ × Ô‬ﱠ × ‪ â Ö‬ﺎ ﻟ‪‬ﻦ ‪‬ﻧﺪﺧ‪Ô‬ﻠ‪‬ﻬﺎ ﺣﺘﻲ ﻳﺨ‪Ö‬ﺮ ﺟﻮا ﻣﻨ‪Ö‬ﻬﺎ‬ ‫‪× Ô Ô × Ö Ö‬‬ ‫ﻓ‪ ‬ﺎن ‪‬ﻳﺨ‪Ö‬ﺮ ﺟﻮا ﻣ ‪Ö‬ﻨﻬﺎ ﻓ‪ ‬ﺎﻧ‪×‬ﺎ د اﺧﻠ‪Ô‬ﻮن/‬ ‫×‪ ‬‬ ‫‪× ÔÔ Ö‬‬ ‫3/ ﺳﻮرة ﻣﺎ‪Ä‬ﺪه, آﻳ‪Ç‬ﺔ 32: ﻗ×ﺎل رﺟﻼ×ن ﻣﻦ اﻟﱠﺬﻳﻦ ﻳﺨ ﺎﻓ‪Ô‬ﻮن ا‪‬ﻧ‪Ö‬ﻌﻢ اﷲ ﻋ‪‬ﻠ‪‬ﻴﻬﻤﺎ اد ﺧﻠ‪Ô‬ﻮا ﻋ‪‬ﻠ‪‬ﻴﻬﻢ اﻟ‪Ö‬ﺒﺎب ﻓ‪‬ﺎذ×ا‬ ‫‪Ô Ö Ö Ô × â Ô ‬‬ ‫‪ × Ô Ö‬‬ ‫د ﺧﻠ‪Ô ÇÖ‬ﺘﻤﻮه ﻓ‪ ‬ﺎﻧﱠﻜ‪Ô‬ﻢ ﻏ ﺎ ‪‬ﻟ ‪Ô‬ﺒﻮن )دو ﻣﺮد از آﻧﺎن ﻛﻪ ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎري ﭘﻴﺸﻪ داﺷﺘﻨﺪ و ﺧﺪا ﻧ‪Ç‬ﻌﻤﺘﺸﺎن‬ ‫‪×Ö‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ô Ô ‬‬ ‫ﻋﻄﺎ ﻛﺮده ﺑﻮد, ﮔﻔﺘﻨﺪ: از دروازه ﺑﺮ آﻧﺎن داﺧﻞ ﺷﻮﻳﺪ; و ﭼﻮن ﺑﻪ ﺷﻬﺮ وارد ﺷﺪﻳﺪ,‬ ‫ﺷﻤﺎ ﭘﻴﺮوز ﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺷﺪ(/‬ ‫ﻟ ‪Ö‬ﻴ ‪‬ﻠ¹3/ و در ﺟﺎي دﻳﮕﺮ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻲ وﻋ‪Ç‬ﺪه ﻛ‪Ç‬ﺮدﻳﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﭼﻬﻞ ﺷﺐ ﻣﺎ را ﻋﺒﺎدت ﻛﻨﺪ4/‬ ‫و ﭼﻮن ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ از اول ﺑﻪ ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻬﻞ روز ﺑﺮوم, ﺑﻠﻜﻪ ﻓﺮﻣﻮده ﺑﻮد: ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه ﻛﻪ ﺳﻲ روز‬ ‫ﺑﺮوم, وﻗﺘﻲ ﭘﺲ از ﺳﻲ روز ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ, ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻣﻮﺳﻲ ﻣﺎ‬ ‫را ﮔﻮل زده ﻳﺎ ﭘﻴﺶ ﺧﺪاي ﺧ‪Ç‬ﻮد رﻓ‪Ç‬ﺘﻪ اﺳﺖ/ ﻣ‪Ç‬ﺮدم ﺟ‪Ç‬ﻤﻊ ﺷ‪Ç‬ﺪﻧﺪ و‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻣﺎ‪Ä‬ﺪه, آﻳﺔ ‪ :2ê‬ﻗ×ﺎﻟ‪Ô‬ﻮا ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻲ ‪‬اﻧ‪×‬ﺎ ﻟ‪‬ﻦ ‪‬ﻧﺪﺧ‪Ô‬ﻠ‪‬ﻬﺎ ا ‪‬ﺑﺪ‪ G‬ﻣ ﺎد اﻣﻮا ﻓﻴﻬﺎ ﻓ‪‬ﺎذ‪Ö‬ﻫﺐ ا‪‬ﻧ‪Ö‬ﺖ و ر ‪‬ﺑﻚ ﻓ‪‬ﻘ×ﺎﺗﻼ‬ ‫‪× Ö‬‬ ‫× × ‪×â Ô‬‬ ‫‪×ÖÖ‬‬ ‫×‪× Ô‬‬ ‫ا‪× ‬ﻧ‪‬ﺎ ﻫ×ﻬﻨ×ﺎ ﻗ×ﺎﻋﺪ ون/‬ ‫‪ Ô‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﻣﺎ‪Ä‬ﺪه, آﻳﺔ ‪ :2ì‬ﻗ×ﺎل ﻓ‪ ‬ﺎﻧﱠﻬﺎ ‪Ô‬ﻣﺤﺮﻣ¹ ﻋﻠ ‪Ö‬ﻴﻬﻢ ا‪‬ر ‪‬ﺑﻌﻴﻦ ﺳ ‪‬ﻨ¹ ‪‬ﻳﺘﻴﻬﻮن ‪‬ﻓﻲ اﻻ‪‬رض/‬ ‫‪ Ôâ â Ö‬‬ ‫‪ × ‬ﱠ‪ Õ ‬‬ ‫‪ ÖÖ‬‬ ‫3/ ﺳﻮرة اﻋﺮاف, آﻳﺔ 2‪ :1ê‬ﺳﻲ ﺷﺐ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻲ وﻋﺪه ﻧﻬﺎدﻳﻢ/‬ ‫‪ /‬ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه, آﻳﺔ1‪ : ë‬و ‪‬اذ‪ Ö‬و اﻋﺪﻧ×ﺎ ‪Ô‬ﻣﻮﺳﻲ ا‪‬ر ‪‬ﺑﻌﻴﻦ ﻟ‪‬ﻴ‪Ö‬ﻠ‪/¹‬‬ ‫× ‪ â Ö‬‬ ‫‪Ö × ‬‬ ‫3‪ì‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻﺳﻮد در ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪا‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫2‪ì‬‬ ‫‪‬‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﻣﻮﻋﻮد رﺳﻴﺪﻧﺪ و ﺳﺮﺷﻤﺎري ﺷﺪﻧﺪ, ﻫﺮ ﻗ‪Ç‬ﺒﻴﻠﻪ ﺣ‪Ç‬ﺪود‬ ‫ﭼﻬﺎرﺻﺪ ﺗﺎ ﺷﺸﺼﺪ ﻫﺰار ﻧﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ/ اداره ﻛﺮدن اﻳﻦ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺑﺴﻴﺎر‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺸﻜﻞ ﺑﻮد/ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت ﻣ‪Ç‬ﻮﺳﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮ ﻗ‪Ç‬ﻮم ﺧ‪Ç‬ﻮﻳﺶ ﻛ‪Ç‬ﻤﻲ آﺳ‪Ç‬ﺎن‬ ‫ﻣﺤﺎل ﻣﻲﺷﺪ/ اﻳﻦ ﻗﻮم ﺑﻪ ﻃﻼ ﺑﺴﻴﺎر اﻫﻤﻴﺖ ﻣﻲدادﻧﺪ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻫ‪Ç‬ﻨﻮز‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ‪ ÇÇ‬ﺑﻪﺧﺼﻮص ﺑﺎ روﺣﻴﻪاي ﻛﻪ آﻧﻬﺎ داﺷ‪Ç‬ﺘﻨﺪ ‪ ÇÇ‬اداره آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﺎﻣﺮي ﻛﻪ ﺟ‪Ç‬ﺎدوﮔﺮ و زرﮔ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻮد, ﻃ‪Ç‬ﻼﻫﺎي آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ را ﺟ‪Ç‬ﻤﻊ ﻛ‪Ç‬ﺮد و‬ ‫ﮔﻮﺳﺎﻟﻪاي را درﺳﺖ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ: اﻳﻦ ﺧﺪاي ﺷﻤﺎ و ﺧﺪاي ﻣ‪Ç‬ﻮﺳﻲ‬ ‫اﺳﺖ/ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺎرون ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻛﺮد ﮔﻮش ﻧﺪادﻧﺪ و ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ او‬ ‫‪Ô‬‬ ‫را ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ, ﺣ ‪‬ﺘﻲ از او ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ: ﺗﻮ ﭼﻮن زرﮔﺮي ﺑﺎﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﻳﻲ و در‬ ‫اﻳﻦ ﻛﺎر ﺑﻪ ﻣﺎ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻲ/ از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ در ﻣﻴﻘﺎت ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻲ‬ ‫ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ﭼﺮا زودﺗﺮ آﻣﺪي? ﺣﻀﺮت از روي اﺷﺘﻴﺎﻗﻲ ﻛﻪ داﺷﺖ‬ ‫زودﺗﺮ آﻣﺪه ﺑﻮد/ ﻋﺮض ﻛﺮد: ﻋﺠﻠ‪Ö‬ﺖ ‪‬ا ﻟ ‪Ö‬ﻴﻚ ‪‬ر ب ‪‬ﻟ ‪‬ﺘﺮ ﺿﻲ1; ﻋﺠﻠﻪ ﻛﺮدم ﻛﻪ‬ ‫‪Ô ‬‬ ‫‪× Ö ‬‬ ‫ﺗﻮ راﺿﻲ ﺑﺎﺷﻲ/ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺎﺷﻲ/ ﺧﺪاوﻧﺪ دﺳﺘﻮر داد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﺎﻻ ﻧ‪Ç‬ﺰد‬ ‫آﻧﻬﺎ ﺑﺮﮔﺮد/ در ﻏﻴﺒﺖ ﺗﻮ, ﻣﺎ ﻗﻮم ﺗﻮ را اﻣﺘﺤﺎن ﻛﺮدﻳﻢ, ﺳﺎﻣﺮي آﻧﻬﺎ را‬ ‫ﮔﻮل زد/ اﻳﻦ ﻫﻢ ﺳﻮﻏﺎت ﻣﻮﺳﻲ در اﻳﻦ ﺳﻔﺮ ﺑﻮد/ ﺣﻀﺮت ﭘﺲ از‬ ‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ2/ اﻟﻮاح دﺳﺘﻮرات اﻟﻬﻲ را ﺑﻪﺳﻤﺖ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﭘﺮت ﻛ‪Ç‬ﺮد ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ و از ﺑﻴﻦ رﻓﺖ و ﻫﻤﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ,‬ ‫ﻛﺸﺖ/ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ)ع( ﻧﺎﭼﺎر ﺑﻮد درﺑﺎرة اﻳﻦ ﻗﻮم اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ‬ ‫ﻛﻨﺪ/‬ ‫ﺑﻪ داﺳﺘﺎن اﺻﻠﻲ ﺑﺮﮔﺮدﻳﻢ/ ﻗﺒﺎﻳﻠﻲ ﻛﻪ از ﻣﺼﺮ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻃﻪ, آﻳﺔ‪/ 8ê‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة اﻋﺮاف, آﻳﺔ 0‪ :1ë‬و ﻟ‪‬ﻤﺎ رﺟﻊ ‪Ô‬ﻣﻮﺳﻲ ‪‬اﻟﻲ ﻗ‪‬ﻮﻣﻪ ﻏﻀ ×ﺒ ﺎن ا‪‬ﺳﻔ‪/H‬‬ ‫‪ Ö‬‬ ‫‪ × ‬‬ ‫‪ Ö‬‬ ‫×‬ ‫ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر اﺳﺖ/ ﻟﺬا وﻗﺘﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ دﺳﺘﻮر داد‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻴﻤﺔ اﺟﺘﻤﺎع ﻣﺤﻞ ﻋﺒﺎدت را درﺳﺖ ﻛﻨﺪ, ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﺮح آ درﺗﻮرات آﻣﺪه اﺳﺖ, ﺧﻴﻤﺔ اﺟﺘﻤﺎع ﻳﺎ ﻣﺴﺠﺪ آﻧﻬﺎ ﻋﻤﺪﺗ‪H‬‬ ‫از ﺟﻨﺲ ﻃﻼ ﺑﻮد/ ﺳﺘﻮن ﻃﻼﻳﻲ, ﻣﻠﻴﻠﺔ ﻃﻼ, ﻛﺎﻫﻦ ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﻣﻠﻴﻠﻪدوزي‬ ‫ﻃﻼﻳﻲ و ﺧﻴﻠﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎي دﻳﮕﺮ و ﭼﻮن ﺑﺮاي ﻫﻤﺔ اﻣ‪Ç‬ﻮر زﻧ‪Ç‬ﺪﮔﻲ در‬ ‫ﺧﻴﻤﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢﮔﻴﺮي ﻣﻲﺷﺪ ﺑﻪ آن ﺧﻴﻤﺔ اﺟﺘﻤﺎع ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ/ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺮدم را از ﻃﻼ ﺑﻪﻋﻨﻮان ﭘﻮل ﻳﺎ زﻳﻨﺖ ﺑﺮدارد ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ا ﮔﺮ ﺑﻪ ﻃﻼ ﻫﻢ ﺗﻮﺟﻪ دارﻧﺪ ﺑﻪاﻋﺘﺒﺎر ﻣﻌﺒﺪ ﺑﺎﺷﺪ, از اﻳﻦ ﺟﻬﺖ دﺳﺘﻮر‬ ‫‪‬‬ ‫داد ﻃﻼ را در ﺧﻴﻤﺔ اﺟﺘﻤﺎع ﺑﮕﺬارﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪ÇÄ‬ﻴﻞ ﭼ‪Ç‬ﻮن ﻃ‪Ç‬ﻼ را‬ ‫دوﺳﺖ دارﻧﺪ و ﻣﻲﭘﺮﺳﺘﻨﺪ ﺟﻠﺐ آﻧﺠﺎ ﺷﻮﻧﺪ و ﺑﺮاي ﻋﺒﺎدت ﻣﺠﺘﻤﻊ‬ ‫ﮔﺮدﻧﺪ/ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻃ‪Ç‬ﺮﻳﻖ ﺧ‪Ç‬ﻮاﺳﺖ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ را ﺑ‪Ç‬ﻪﻃﻮر ﺗ‪Ç‬ﺪرﻳﺠﻲ‬ ‫ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻛﻨﺪ/‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫اﻳ‪ÇÇ‬ﻦ داﺳ‪Ç‬ﺘﺎن را ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﻣ‪Ç‬ﺜﺎل درﺑ‪Ç‬ﺎرة ﺷﺄن ﺣ‪Ç‬ﺠﺮاﻻ ﺳ‪Ç‬ﻮد ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻢ/‬ ‫اﻳ‪Ç‬ﻨﻜﻪ ﻗ‪Ç‬ﻀﻴﻪ را ﻓ‪Ç‬ﻬﻤﻴﺪ ﻏ‪Ç‬ﻀﺒﻨﺎ ك و اﻧ‪Ç‬ﺪوﻫﮕﻴﻦ ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻮي ﻗ‪Ç‬ﻮﻣﺶ‬ ‫‪‬‬ ‫‪ìë‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻﺳﻮد در ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪا‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪ìê‬‬ ‫ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن دوﺑﺎره ﺳﻨﮓ را از آﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و در ﺟﺎﻳﺶ ﻗ‪Ç‬ﺮار دادﻧ‪Ç‬ﺪ/‬ ‫ﻗﺮاﻣﻄﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺑﻮدﻧﺪ و ﻇ‪Ç‬ﺎﻫﺮ‪ G‬ﺷ‪Ç‬ﻬﺎدﺗﻴﻦ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻔﺘﻨﺪ وﻟﻲ ﻧ‪Ç‬ﻈﺮﺷﺎن‬ ‫ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮد/ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺘﺪﻻل در ﻣﻮاردي در ﻣﻜﺘﺐ وﻫ‪Ç‬ﺎﺑﻲ ﻫ‪Ç‬ﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫اﻇﻬﺎر ﻣﻲﺷﻮد, اﻣﺎ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ, زﻳﺮا ا ﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺳ‪Ç‬ﻨﮓ را از اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﻨﺒﻪ ﺑﭙﺮﺳﺘﺪ ﺷﺮك اﺳﺖ, ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﻗﺒﺮ را ﺑﭙﺮﺳﺘﺪ ﺷﺮك اﺳﺖ,‬ ‫وﻟﻲ وﻗﺘﻲ ﻗ‪Ç‬ﺒﺮ ﺷ‪Ç‬ﺨﺺ ﺑ‪Ç‬ﺰرﮔﻲ را زﻳ‪Ç‬ﺎرت ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻴﻢ ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﺘﺶ ﻗ‪Ç‬ﺒﺮ‬ ‫ﻣﻮردﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ/ آن ﻗﺒﺮ و آن ﻣﻜﺎن ﺑﻪواﺳﻄﺔ ﻗﺮب ﺑﻪ ﭘﻴﻜﺮ ﻣﻄﻬﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫آﻧﺎن ﺷﺮاﻓﺖ ﻣ‪Ç‬ﻲﻳﺎﺑﺪ وﻟﻲ درﺣ‪Ç‬ﻘﻴﻘﺖ, ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﺘﻮﺳﻞ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻌﻨﻮﻳﺖ و‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ا‪Ä‬ﻤﻪ)ع( و اوﺻﻴﺎي آﻧﻬﺎ از ﺧﺪاوﻧﺪ اذن ﺷﻔﺎﻋﺖ دارﻧﺪ/ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫روﺣﺎﻧﻴﺖ آﻧﺎن ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮﻳﻢ/ ‪‬ﻣﻦ ذ‪‬ا اﻟﱠﺬي ‪‬ﻳﺸ ‪‬ﻔﻊ ﻋ ‪Ö‬ﻨﺪ ‪Ô‬ه ‪‬ا ‪×‬ﻻ ‪‬ﺑ ‪‬ﺎذ‪ Ö‬ﻧﻪ1/ ﭘ‪Ç‬ﻴﺎﻣﺒﺮان و‬ ‫‪Ô Ö â‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻ ﺳﻮد ﻳﻚ ﺳﻨﮓ اﺳﺖ/ ﻃﻼ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻓﻠﺰ اﺳﺖ/ ﻃﻼ ﻳﺎ آﻫ‪Ç‬ﻦ‬ ‫ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ? ﻏﻴﺮ از ﺧ‪Ç‬ﻮاص ﻓ‪Ç‬ﻴﺰﻳﻜﻲ و ﺷ‪Ç‬ﻴﻤﻴﺎﻳﻲ, ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻳﻚ‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﻧﻮﻋﻲ ﻓﻠﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ/ وﻟﻲ ﻣﺮدم ﺑﻪ ﻃﻼ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ/ ﺑﻪ ﺣﺠﺮاﻻ ﺳﻮد ﻫﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫از ﻗﺪﻳﻢ ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺘﻨﺪ و ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ از آﺳﻤﺎن آﻣﺪه اﺳﺖ/ ﺑﺮاي ﻣﺮدﻣﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ دﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ, ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻮردﺗﻮﺟﻪ و ﻋﻼﻗﻪ ﺑﺎﺷﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﺗﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫آﺳﻤﺎن ﻫﻢ در ﻋﺮف ﺑﺸﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﻳﻚ ﻧ‪Ç‬ﻴﺮوي ﻣ‪Ç‬ﺎﻓﻮق‬ ‫اﻳﻦاﻧﺪازه ﺗﻮﺟﻪ اﻳﺮادي ﻧﺪارد ﻣﺎداﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﺮﺳﺪ!1‬ ‫ﺑﺸﺮي و ﻳﻚ ﺳﺎﺣﺖ اﻟﻬﻲ ﺗﻠﻘ‪‬ﻲ ﻣﻲﺷﻮد/ ﻧﻴﺮوﻳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﻣ‪Ç‬ﺎ ﺑﺴ‪Ç‬ﻴﺎر‬ ‫وﻟﻲ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪن ﺳﻨﮓ ﻳﺎ ﺑﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﻜﻞ اﻧﺴﺎن ﻳﺎ ﺣﻴﻮاﻧﻲ, ﺑﺘﺮاﺷﻨﺪ ﻳﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﻜﻠﻲ ﺑﺎﺷﺪ, اﻳﺮاد دارد/ ﺑﺎ اﺳﺘﺪﻻﻟﻲ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ, ﻗﺮاﻣﻄﻪ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺑﻪ ﺣﺠﺮاﻻ ﺳﻮد را ﺑﺖﭘﺮﺳﺘﻲ ﺗﻠﻘ‪‬ﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و از اﻳﻦرو ﻳﻚ ﺑﺎر ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎﻧﺔ ﻛﻌﺒﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﻛﺮده و آن را ﺧﺮاب ﻛﺮدﻧﺪ و ﺳﻨﮓ را ﻫﻢ ﺷﻜﺴﺘﻨﺪ‬ ‫ﺑﺎ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﻣ‪Ç‬ﻮﺟﺐ ﺑﺖﭘ‪Ç‬ﺮﺳﺘﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد اﻟﺒ‪ Ç‬ﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ‪G‬‬ ‫1/ ﻣﺜﻞ اﻳﻨﻜﻪ ﻳﻜﻲ از ﻧﺰدﻳﻜﺎن ﺷﻤﺎ ﻣﺜ‪ Â‬ﭘﺪرﺗﺎن ﺳﺎلﻫﺎي ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﻣ‪Ç‬ﻨﻄﻘﻪ ﻳ‪Ç‬ﺎ ﺟ‪Ç‬ﺎﻳﻲ‬ ‫رﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮي از او ﻧﺪارﻳﺪ, وﻟﻲ ﭘﺲ از ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎل ﻋﻜﺴﻲ از ﺧ‪Ç‬ﻮدش‬ ‫ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﺪ, ﭼﻮن از ﻃﺮف او آﻣﺪه ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻮردﺗﻮﺟﻪ ﺷﻤﺎ ﻗﺮار ﻣﻲﮔﻴﺮد و آن را ﻗﺎب‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﺪ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮد ﻗﺮار ﻣﻲدﻫﻴﺪ, ﭼﻮن ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ارزش دارد/‬ ‫ﻣ‪Æ‬ﺛ‪‬ﺮ اﺳﺖ و ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻋﻠﻮ آن ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ و ﺑﻪ آن اﺣﺘﺮام ﺑﮕﺬارﻳﻢ;‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺗﻮﺳﻞ ﻣﻲﺟﻮﻳﻴﻢ/ ﭼﻮن ﻣﺮده و زﻧﺪه آﻧﻬﺎ ﻳﻜﻲ اﺳﺖ/ ا ﮔﺮ ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫آن ﺳﻨﮓ ﻫﻢ دﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﻲزﻧﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪﻋﻨﻮان ﺗ‪Ç‬ﺒﺮ ك و ﺗ‪Ç‬ﻴﻤﻦ اﺳﺖ و اﻻ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮد ﺳ‪Ç‬ﻨﮓ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ/ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﺘﺶ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ ﻏ‪Ç‬ﻠﻂ اﺳﺖ/ ﻟﺬا‬ ‫وﻫﺎﺑﻴﺎن در ﻋﺮﺑﺴﺘﺎن ﻏﺎﻟﺒ‪ H‬ﻧﻤﻲﮔﺬارﻧﺪ ﻛﺴﻲ ﺳﻨﮓ را ﺑﺒﻮﺳﺪ وﻟﻲ ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺴﺢ ﻳﺎ دﺳﺖ ﻛﺸﻴﺪن ﺑﻪ آن اﻳﺮادي ﻧﻤﻲﮔﻴﺮﻧﺪ/ اﻣﺎ در ﻣ‪Ç‬ﻮرد ﺣﻜ‪Ç‬ﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﺮﻋﻲ آن, ﻫﻴﭻ ﺣﻜﻢ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻣﻮرد ﻛﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ رواﻳﺎت‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه, آﻳﺔ ‪ :2ëë‬ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺟﺰ ﺑﻪ اذن او در ﻧﺰد او ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ/‬ ‫7‪ì‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻﺳﻮد در ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪا‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪ìì‬‬ ‫ﻧﺸﺎندﻫﻨﺪه ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺮوع ﻃﻮاف از آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ/1 ﻳ‪Ç‬ﺎ‬ ‫اﻳﻨﻜﻪ دﺳﺘﻮر اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻧﺔ ﭼﭗ, رو ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ/‬ ‫ﺑﺎز اﻳﻦ ﺣﻜﻤﺘﻲ دارد/ ﺣﻜﻤﺖ آن, اﺣﺘﺮام ﺑﻪ ﺧ‪Ç‬ﺎﻧﻪ اﺳﺖ/ اﻣ‪Ç‬ﺎ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺣﺘﺮام ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺘﺪل ﺑﺎﺷﺪ/ ﻳﻌﻨﻲ ﺣﻖ ﻧﺪارﻳﺪ رو ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻢ ﺷﻮﻳﺪ و‬ ‫‪‬‬ ‫رو ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻃﻮاف ﻛﻨﻴﺪ/ اﻳﻦ اﺣﺘﺮام را ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺸﺮي ﺧﻮد‬ ‫اﻧﺠﺎم دﻫﻴﺪ/ ﻳﻌﻨﻲ در ﻳﻚ اﻣﺘﺪاد, ﺻﺎف ﺑﺮوﻳﺪ/ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ و رو ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻜﻨﻴﺪ, ﻳﻌﻨﻲ رﻋﺎﻳﺖ اﻋﺘﺪال را ﺣ ‪‬ﺘﻲ در‬ ‫اﺣﺘﺮام ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﺣﻔﻆ ﻛﻨﻴﺪ/ و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺎر ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻨﮓ‬ ‫دﺳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ, اﺳﺘﻼم ﻛﻨﻨﺪ, ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻀﻲ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ‬ ‫دارﻧﺪ و ﺷﻚ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻨﺪ دور رﻓﺘﻪاﻧﺪ/ ﭘﺲ ﻫﺮ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻛﻪ دﺳﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﻣﻲزﻧﻨﺪ ﺑﺮاي اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ در ﭘﺎﻳﺎن, ﻫ‪Ç‬ﻔﺖ‬ ‫دور ﻃﻮاف ﻛﺮدهاﻧﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻟﺰوﻣﻲ ﻧﺪارد ﺑﺎ دﺳﺖ راﺳﺖ ﻟﻤﺲ ﻛﻨﻴﻢ/‬ ‫اﻣﺎ ﭼﻮن ﻧﻤﻲﮔﺬارﻧﺪ ﺳﻨﮓ را ﺑﺒﻮﺳﻨﺪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺳﺮﺷﺎن را از ﺟﻬﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﺒﺮ ك ﺷﺪن, داﺧﻞ ﺳ‪Ç‬ﻮراخ ﺳ‪Ç‬ﻨﮓ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﺮﻧﺪ/ اﻟﺒ‪ Ç‬ﺘﻪ ﮔ‪Ç‬ﺎﻫﻲ ﻫ‪Ç‬ﻢ آدم‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺣﻀﺮتﻋ‪Ç‬ﻠﻲ)ع( ﺧ‪Ç‬ﻄﺎب ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎﻟﻚ اﺷ‪Ç‬ﺘﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ: وﻗ‪Ç‬ﺘﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺑﻪ ﻣﺼﺮ ﻣﻲروي ﺑﺎ ﻣﺮدم ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﺎش, ﭼ‪Ç‬ﻮن ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪ÆÇ‬ﻣﻦ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮادر‬ ‫اﻳﻤﺎﻧﻲ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ا ﮔﺮ ﻣ‪Æ‬ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺸﺮي ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻨﺪ/ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻳﻚ ﻧﺸ‪Ç‬ﺎﻧﻪ و‬ ‫ﻋﻼﻣﺖ اﺳﺖ/‬ ‫ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ, وﺟﻮد ﻧﺪارد/ ﭘﺲ ﻣﺴﺄﻟﻪ اﺣﺘﺮام ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﺴﺘﮕﻲ دارد‬ ‫ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ درﺑﺎرهاش ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪ/‬ ‫اﻳﻦ ﺳﻨﮓ در ﻃﻲ ﺗﺎرﻳﺦ ﻧﺰد ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺧﺪا ‪ ÇÇ‬ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺧﺎص او ﻛﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﻧﺒﻴﺎ و اوﺻﻴﺎي او ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ÇÇ‬ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮد/ آن ﻫﻢ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻗﺮﻳﻨﻪ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻤﺔ ﻣﺮدم ﺑﻪ آن ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺘﻨﺪ, ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻬﺖ اﻳﻦ ﺳ‪Ç‬ﻨﮓ را ﺟ‪Ç‬ﺎﺑﺠﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻜﺮدﻧﺪ و ﺳﻨﮓ دﻳﮕﺮي ﺑﻪ ﺟﺎﻳﺶ ﻧﮕﺬاﺷ‪Ç‬ﺘﻨﺪ/ زﻳ‪Ç‬ﺮا ﺣ‪ Ç‬ﺘﻲ ﻣ‪Ç‬ﻮارد‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺰﻳﻲ ﻫﻢ در اﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ, ﻣﻌﻨﺎ و ﻣﻔﻬﻮم ﺧﺎص ﺧﻮد را دارد/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺜ‪ Â‬وﻗﺘﻲ ﻃﻮاف ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪا ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ, ﻃﻮاف از ﻣﻞ ﻗﺮار ﻳﺎﻓﺘﻦ‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻﺳﻮد آﻏﺎز ﻣﻲﺷﻮد و ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮﻳﻴﺪ ﻣ‪Ç‬ﻦ از ﺟ‪Ç‬ﺎي‬ ‫دﻳﮕﺮ, ﻫﻔﺖ دور ﻃﻮاف ﻣﻲﻛﻨﻢ/ ا ﮔﺮ از ﺟﺎي دﻳﮕﺮ ﻃﻮاف ﻛﻨﻴﺪو ﺑﻪ‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﻣﺤﺎذي ﺣﺠﺮاﻻﺳﻮد ﺑﺮﺳﻴﺪ ﺑﻪﺣﺴﺎب ﻧﻤﻲآﻳﺪ/ ﺣﺘﻤ‪ H‬ﺑﺎﻳﺪ از آﻧﺠﺎ ‪ÇÇ‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺤﻞ ﻗﺮارﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﺠﺮاﻻ ﺳﻮد ‪ ÇÇ‬ﺷﺮوع و ﻫﻔﺖ دور ﻃﻮاف ﻛﻨﻴﺪ/ از‬ ‫ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﺄﺧﺬ و ﻣﺒﺪأﻳﻲ ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ اﺳﺖ/‬ ‫ﻫ‪ÇÇ‬ﺮ ﺳ‪Ç‬ﺎل ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﻴﻠﻴﻮن ﻧ‪Ç‬ﻔﺮ ﻣﺴ‪Ç‬ﻠﻤﺎن در ﻫ‪Ç‬ﻔﺖ ﺷ‪Ç‬ﻮط )دور(‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﺣﺠﺮاﻻ ﺳﻮد را ﻣﺒﺪأ ﺣﺮﻛﺖ ﻗﺮار ﻣﻲدﻫﻨﺪ/ ﻣﺒﺪأﻳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﻣ‪Ç‬ﻦ و‬ ‫دﻳﮕﺮي ﻫﻤﻪ ﻳﻜﻲ اﺳﺖ/ ﻫﻤﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪان ﻳﻚ ﭘ‪Ç‬ﺪر و ﻳﻚ ﻣ‪Ç‬ﺎدر‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫ﻫﺴﺘﻴﻢ/ ﺧﻠﻘﺖ ﻫﻤﺔ ﻣﺎ ﻳﻜﻲ اﺳﺖ, ﭘﺲ ﺷﺎﻳﺪ ﺣﺠﺮاﻻ ﺳﻮد از ﺟﻬﺘﻲ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫8‪ì‬‬ ‫ﺣ ‪‬ﺘﻲ ﭘﺎدﺷﺎه وﻗﺖ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎن ﻛﻪ واﻗﻌ‪ H‬ﺑﺎ ﺧﻠﻮص ﻧﻴﺖ ﻃﻮاف ﻣﻲﻛﺮد,‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫آﻣﺪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﻨﮓ و ﺳﺮش را داﺧﻞ ﻣﺤﻞ ﺳﻨﮓ ﺑﺮد/ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﭼﻮن‬ ‫ﻣﺴﺄﻟﺔ ﺣﺞ ﻧﻴﺎﺑﺘﻲ از دﻳﺪﮔﺎه ﻃﺮﻳﻘﺖ1‬ ‫ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﻣﻲﺷﻮد و اﻳﻦ ﺧﺮوج از ﺧﺪاﭘﺮﺳﺘﻲ ﻧﻴﺴﺖ و ﺑﺖﭘ‪Ç‬ﺮﺳﺘﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻢ ﺗﻠﻘ‪‬ﻲ ﻧﻤﻲﺷﻮد; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﻜﻪ ﻣﺸﺮف ﺷﺪه ﺑ‪Ç‬ﻮدم, دﻳ‪Ç‬ﺪم‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﻠﻤﺎي آﻧﺠﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻗﺸﺮي و ﻣﺘﻌﺼﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ رﻋ‪Ç‬ﺎﻳﺖ ﻛ‪Ç‬ﺮد ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﺒﻬﻪاي اﻳﺠﺎد ﻧﺸﻮد, و اﻻ ﺑﻮﺳﻴﺪن ﺑﻪ اﻧﺪازه و ﻧ‪Ç‬ﻪ اﻓ‪Ç‬ﺮاﻃ‪Ç‬ﻲ, ﻋ‪Ç‬ﻴﺒﻲ‬ ‫ﻧﺪارد و اﻇﻬﺎر ارادت اﺳﺖ/ اﻣﺎ اﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﻛﻪ ﺑ‪Ç‬ﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺣ‪Ç‬ﺘﻤ‪ H‬ﺑ‪Ç‬ﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫دﺳﺖ راﺳﺖ ﻣﺴﺢ ﻛﻨﻨﺪ, درﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ/ ﺑﺮ ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﻫﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ زاﻳ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﺮ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ و ﻋﻼﻗﻪ ﻣﺮدم ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﻨﮓ از آﺳﻤﺎن ﭼﻨﺪم آﻣﺪه,‬ ‫‪‬‬ ‫ﭼﻨﺪان اﻋﺘﻤﺎدي ﻧﻴﺴﺖ/‬ ‫ﻣﺴﺎ‪Ä‬ﻞ ﺷﺮﻳﻌﺘﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﺻﺮﻳﺢ و ﻗﺎﻃﻊ اﺳﺖ وﻟﻲ ﻣﺴﺎ‪Ä‬ﻞ ﻃﺮﻳﻘﺘﻲ‬ ‫داراي ﻟﻄﺎﻳﻒ و زﻳﺮ و ﺑﻢ ﺑﺴﻴﺎر و ﺷﻘﻮق ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ/ در ﻣﻮرد‬ ‫ﺣﺞ ﻧﻴﺰ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ اﺳﺖ/ ﺣ‪Ç‬ﺞ ﻳﻜ‪Ç‬ﻲ از ﻋ‪Ç‬ﺒﺎدات اﺳﺖ و ﻣ‪Ç‬ﺮﺟ‪Ç‬ﻊ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺒﺎدات, ﺟﻨﺒﺔ ﻋﺒﻮدﻳﺖ اﻧﺴﺎن اﺳﺖ/ ﻋﺒﻮدﻳﺖ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﺑ‪Ç‬ﻨﺪﮔﻲ ﻳ‪Ç‬ﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻨﺪه ﺑﻮدن اﺳﺖ/ اﺻ‪Ç‬ﻮ‪ Á‬دو ﻧ‪Ç‬ﻮع ﻋ‪Ç‬ﺒﻮدﻳﺖ دارﻳ‪Ç‬ﻢ: ﻳﻜ‪Ç‬ﻲ از آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﻜﻮﻳﻨﻲ اﺳﺖ/ ﻫﻤﺔ ﻣﺮدم ﻋﺒﻮدﻳﺖ داﺷﺘﻪ و ﭼﻪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ و ﭼﻪ ﻧﺪاﻧ‪Ç‬ﻨﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺒﺪ ﺧﺪا ﻫﺴﺘﻨﺪ, ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮدم ﺑﻠﻜﻪ زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن و ﻫﺮﭼ‪Ç‬ﻪ در آن‬ ‫اﺳﺖ, ﻫﻤﺔ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت, ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺎﺻﻴﺖ را دارﻧﺪ/ ﻧﻮع دوم ﻋﺒﻮدﻳﺖ,‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﺸﺮﻳﻌﻲ اﺳﺖ/ اﻳﻦ ﻧﻮع ﻋﺒﻮدﻳﺖ, ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ اﻧﺴﺎن ﻣﻲﺷﻮد/ ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫1/ در ﺗﺎرﻳﺦ01.1.28 ﺑﻴﺎن ﺷﺪ/‬ ‫17‬ ‫ﻣﺴﺄﻟﺔ ﺣﺞ ﻧﻴﺎﺑﺘﻲ از دﻳﺪﮔﺎه ﻃﺮﻳﻘﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫07‬ ‫ﺑﮕﻴﺮد, ا‪ ‬ن ‪‬ﺗﺼﻮﻣﻮا ﺧ‪‬ﻴﺮ ‪‬ﻟﻜ‪Ô‬ﻢ1; ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺟ‪Ç‬ﺎﻳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد روزه‬ ‫‪ÔÔÖ‬‬ ‫‪Ö ÕÖ‬‬ ‫ﺑﮕﻴﺮد/ در ﻏﻴﺮ اﻳﻦﺻﻮرت در ﻣﻮاردي ﻛﻪ ﻛﻔ‪ ‬ﺎره ﺑﻪ آن ﺗﻌ ‪‬ﻠﻖ ﮔﺮﻓﺘﻪ,‬ ‫ﻛﻔ‪‬ﺎره ﺟﺎي روزه را ﻣﻲﮔﻴﺮد/‬ ‫در ﻣﻮرد ﻧﻤﺎز ﻧﻴﺰ ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮرت اﺳﺖ/ ﺑﺮاي ﺧ‪Ç‬ﻮاﻧ‪Ç‬ﺪن ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز‬ ‫اﺳﺘﻴﺠﺎري ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد, ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ زﻣﺎﻧﻲ ﺷﺨﺺ ﺑﻴﻤﺎر ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ و‬ ‫ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﻤﺎز روزاﻧﺔ ﺧﻮد ﻧﺒﺎﺷﺪ/ ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷﺖ ﻳﻜﻲ دو ﺳﺎل‬ ‫ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﻣﻲآورد ﻛﻪ ﻣ‪Ç‬ﺪت زﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻲ ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز ﻧ‪Ç‬ﺨﻮاﻧ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ/ از ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﻗﻀﺎي آن را ﺑﻪﺟﺎي آن ﺷﺨﺺ ﺑﺠﺎ آورد, ﺣ ‪‬ﺘﻲ‬ ‫در اﻳﻦ ﺧﻮاﻫﺶﻛﺮدن ﻧﻴﺰ داﺷﺘﻦ ﺧﻠﻮص ﻧﻴﺖ ﻻزم اﺳﺖ/ ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﻗﻀﺎي ﻧﻤﺎز را ﺑﺠﺎ ﻣﻲآورد ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺜ‪ Â‬ﺑﺎ ﺷﺘﺎب ﭼﻨﺪ ﺻﺪ‬ ‫رﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎز ﺑﺨﻮاﻧﺪ, زﻳﺮا ﺿﺒﻂ ﺻﻮت ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ اﻳﻦ ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم‬ ‫دﻫﺪ/ ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﺄﻣﻮر اﺳﺖ ﻗﻀﺎي ﻧﻤﺎز را ﺑ‪Ç‬ﺠﺎ آورد, ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاي اﻳﻦ ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮدش اﺳﺖ/‬ ‫اﻣﺎ در ﻣﻮرد ﻋﺒﺎدت ﺣﺞ, اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﺮاﻳﻄﻲ, ﺷﺨﺺ دﻳﮕﺮي ﻏﻴﺮ از‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺻﺎﺣﺐ آن ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ اﻧ‪Ç‬ﺠﺎم دﻫ‪Ç‬ﺪ/ ﺣ‪Ç‬ﺎل ﭼ‪Ç‬ﺮا ﺷ‪Ç‬ﺎرع ﻣ‪Ç‬ﻘﺪس ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫‪‬‬ ‫زﻳﺎرت ﺣﺞ اﻳﻦ اﺳﺘﺜﻨﺎ را ﻗﺎ‪Ä‬ﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ درﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: و ‪‬ﻟﻠﻪ‬ ‫‪ × ‬‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه, آﻳﺔ ‪ :18ê‬ﺑﻬﺘﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد روزه ﺑﺪارﻳﺪ/‬ ‫اﻧﺴﺎن وﻗﺘﻲ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﺒﺪ ﺑﻮدن ﺧﻮد را درﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ, اﻇ‪Ç‬ﻬﺎر ﻋ‪Ç‬ﺒﻮدﻳﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ/ ﺑﻪ اﻳﻦ اﻇﻬﺎر ﻋﺒﻮدﻳﺖ, ﻋﺒﺎدت ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ/ ﭘﺲ اﺻﻞ ﻋﺒﺎدت‬ ‫‪‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻦ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻲدﻫﻢ ﺑﻨﺪه ﻫﺴﺘﻢ, و از اﻳﻦ ﺣﻴﺚ ﻋﺒﺎدت‬ ‫داراي دو ﺷﺮط اﺻﻠﻲ اﺳﺖ: ﻳﻜﻲ اﻳﻨﻜﻪ از روي اﺧﻼص ﺑﺎﺷﺪ, ﻧÇ‬ﻪ‬ ‫ﺗ‪Ç‬ﻌﺎرﻓﺎت ﻣ‪Ç‬ﺘﺪاوﻟﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ در ﻓ‪Ç‬ﺮﻫﻨﮓ ﻣ‪Ç‬ﺎ وﺟ‪Ç‬ﻮد دارد ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ اﻳ‪Ç‬ﻨﻜﻪ‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ: >ﻓﺪاﻳﺖ ﺷﻮم و///</ اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﻛﻠﻤﺎت ﺑﻪﻋﻨﻮان اﺣ‪Ç‬ﺘﺮام در‬ ‫ﻋﺮف ﻣﺎ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲرود وﻟﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪﻣﻌﻨﺎي واﻗ‪Ç‬ﻌﻲ ﻛ‪Ç‬ﻠﻤﻪ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ/‬ ‫درواﻗﻊ ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ واﻗﻌﻴﺖ ﻧﺪارد, واﻗﻌﻴﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫در آﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ اﺧﻼص داﺷﺘﻪ و آن ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻪ اﻇﻬﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ در‬ ‫ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ/‬ ‫ﺷﺮط دﻳﮕﺮ آﻧﻜﻪ ﻛﺴﻲ از ﻗﻮل دﻳﮕﺮي ﺳﺨﻦ ﻧﮕﻮﻳﺪ/ ﺑﻪﺻﻮرت‬ ‫ﻣﺜﺎل, ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻓﻼن ﺷﺨﺺ ﭼﺎ ﻛﺮ ﺷﻤﺎﺳﺖ زﻳ‪Ç‬ﺮا اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺮﺑﻮط ﻧﻤﻲﺷﻮد, ﭘﺲ ﻫﺮﻛﺴﻲ از ﻗ‪Ç‬ﻮل ﺧ‪Ç‬ﻮدش ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ‬ ‫اﻇﻬﺎر و ﻋﻤﻞ ﻛﻨﺪ, ﺑﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ دﻟﻴ‪Ç‬ﻞ از دﻳ‪Ç‬ﺪﮔﺎه ﻋ‪Ç‬ﺮﻓﺎﻧﻲ و ﻃ‪Ç‬ﺮﻳﻘﺘﻲ‬ ‫ﻣﺸﻜﻼﺗﻲ در روزه و ﻧﻤﺎز اﺳﺘﻴﺠﺎري وﺟﻮد دارد/‬ ‫روزة اﺳﺘﻴﺠﺎري را ﺧﻮد ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻴﺮد, ﺣ ‪‬ﺘﻲ در ﻣﻮرد روزه‬ ‫در ﻗﺮآن ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه, ا ﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ دﻻﻳﻠﻲ ﻛﻪ ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪه روزه‬ ‫37‬ ‫ﻣﺴﺄﻟﺔ ﺣﺞ ﻧﻴﺎﺑﺘﻲ از دﻳﺪﮔﺎه ﻃﺮﻳﻘﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫27‬ ‫و از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ از آن ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ, در اﻳﻨﺠﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﺪاوﻧﺪ از‬ ‫اﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻃﻠﺒﻜﺎر اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ادا ﺷﻮد/ ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ا ﮔﺮ ﺷﺨﺼﻲ‬ ‫رﺣﻠﺖ ﻛﻨﺪ و ﺑﺪﻫﻜﺎر ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ از ﻣﺎﺗﺮك او, آن دﻳﻦ را ادا ﻧﻤﻮد/‬ ‫در ﻣﻮرد ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺣﺞ ﺑﺪﻫﻜﺎر ﺑﺎﺷﺪ وﻟﻲ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻣ‪Ç‬ﺎﻟﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫‪‬‬ ‫رﻓﺘﻦ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ را ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ, ﺧﺪاوﻧﺪ در اﻳﻦﺻﻮرت از ﺣﻖ ﺧﻮد ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻔﻊ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺶ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ/ ا ﮔﺮ ﺷﺨﺼﻲ ﻓﻮت ﺷﺪه و ﺣﺞ ﺑﺪﻫﻜﺎر‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻮده اﺳﺖ و از ﻃﺮﻓﻲ ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻫﻜﺎر ﺑﻮده و ﻳ‪Ç‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﻔﻘﺔ زن و‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪ را ﻧﺪاﺷﺘﻪ, اول ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻔﻘﻪ و ﺑﺪﻫﻲﻫﺎي ﻣﻌﻮﻗﺔ او را ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ا ﮔﺮ ﺣﺞ ﺑﺮ او ﺑﻪآن اﻧﺪازه واﺟﺐ ﻣﻲﺷﻮدورﺛﻪ, ﻫﺰﻳﻨﺔ ﺣﺞ را ﺑﺪﻫﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺎل ا ﮔﺮ ورﺛﻪ ﻗﺒﻮل ﻧﻜﺮدﻧﺪ و ﻣﺎﺗﺮك را ﻗﺒﻞ از اداي دﻳ‪Ç‬ﻦ ﺗ‪Ç‬ﻘﺴﻴﻢ‬ ‫ﻛ‪ÇÇ‬ﺮدﻧﺪ ﻣ‪ÇÇ‬ﺎﻟﻜﻴﺖ ﺗ‪Ç‬ﻌ ‪‬ﻠﻖ ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﮔﻴﺮد/ ﺑ‪Ç‬ﺮﺧ‪Ç‬ﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﻨﺪ وراث ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻤﺎنﺻﻮرت ﻛﻪ ﻣﺎل را ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﺮدﻧﺪ, ﺣﻖ ﺣﺞ را ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﺗ‪Ç‬ﻘﺴﻴﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻨﻨﺪ/ ﭘﺲ ا ﮔﺮ ﻳﻚ ﭘﻨﺠ ﻣﺎﺗﺮك, ﺳﻬﻢ وارﺛﻲ ﺷﺪ و دﻳﮕﺮي ﻳﻚ‬ ‫‪‬‬ ‫ﭼﻬﺎرم ﺳﻬﻢ ﺑﺮد, ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻧﺴﺒﺖ ﺧﺮج ﻣﻜﻪ ﺑﺮ ﻋ‪Ç‬ﻬﺪة آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ ﻫﺴﺖ/‬ ‫ﺑﺮﺧﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ا ﮔﺮ ﺑﺪﻫﻜﺎري ﭘﺮداﺧﺖ ﻧﺸﻮد, ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﺑﺮ ﻣﺎﺗﺮك‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﻌ ‪‬ﻠﻖ ﻧﻤﻲﮔﻴﺮد/ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ورﺛﻪ ﺑﺪﻫﻜﺎر ﺗﻤﺎم ﻣﺨﺎرج ﺣﺞ ﻫﺴﺘﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺎل ا ﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺨﻮاﻫﺪ از راه ﻃﺮﻳﻘﺖ و ﺑﺎ اﺣﺘﻴﺎط رﻓﺘﺎر ﻛﻨﺪ, ﺑﻪ اﻳﻦ‬ ‫ﻋﻠ‪‬ﻲ اﻟ ‪‬ﻨ× ﺎس ﺣﺞ اﻟ ‪Ö‬ﺒ ‪Ö‬ﻴﺖ/1 ﺗﺮﻛﻴﺐ اﻳﻦ ﺟ‪Ç‬ﻤﻠﻪ ﺑ‪Ç‬ﺪان ﻣ‪Ç‬ﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮدم‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫ﺣﺞاﻟﺒﻴﺖ )ﺣﺞ ﺧﺎﻧﻪ( را ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﺪﻫﻜﺎر ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﻃ‪Ç‬ﻠﺒﻜﺎر‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ/ ﭼﻮن ﺧﺪاوﻧﺪ ﻃﻠﺒﻜﺎر ﺣﺞ ﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺻﻮرﺗﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ, ﺑﺪﻫﻜﺎر ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﻲ ﺧﻮد را ﺑ‪Ç‬ﻪ او ﺑ‪Ç‬ﭙﺮدازد/ ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﻣ‪Ç‬ﺜﺎل‬ ‫ﻓﺮض ﻛﻨﻴﺪ ﺷﻤﺎ ﻣﺒﻠﻐﻲ ﭘﻮل ﺑﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺪﻫﻜﺎر ﻫﺴﺘﻴﺪ, ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻃ‪Ç‬ﻠﺒﻜﺎر‬ ‫ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ اﻳﻦ ﺑﺪﻫﻲ را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﺮداﺧﺖ ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ, او ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﻳ‪Ç‬ﺎ‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﭘﻮﻟﻲ ﺑﺪه و ﻳﺎ ﻣﺜ‪ Â‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻣﺎﺷﻴﻨﻲ ﺑﻪﺟﺎي ﺑﺪﻫﻲ ﺧﻮد ﺑﺪه,‬ ‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ اﻳﻦ ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم دادﻳﺪ دﻳﻦ ﺷﻤﺎ ادا ﺷﺪه اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﻃﻠﺒﻜﺎر, اﺧﺘﻴﺎر اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﺎل را دارد ﺣ‪Ç‬ﺞ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﻃ‪Ç‬ﻠﺐ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ, او ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ا ﮔﺮ ﺑﺮ ﻛﺴﻲ ﺣﺞ واﺟﺐ ﺷﺪ و ﻧ‪Ç‬ﺘﻮاﻧﺴﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮود, در اﻳﻦﺻﻮرت ﺧﺮج ﺣﺞ را ﺑﻪ ﺷ‪Ç‬ﺨﺺ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮي ﺑ‪Ç‬ﺪﻫﺪ و ﻳ‪Ç‬ﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪﻋﺒﺎرﺗﻲ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺗﻌﻬﺪ ﻛﻨﺪ ﺑﻪﺟﺎي او ﺣﺞ را ﺑﺠﺎ آورد/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻛﺴﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺣﺞ ﻧﻴﺎﺑﺘﻲ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ, ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺞ ﺑﺮ ﺧﻮد او ﻧﻴﺰ واﺟﺐ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ زﻳﺮا در اﻳﻦﺻﻮرت ﺑﺎﻳﺪ اﺑﺘﺪا ﺑﺪﻫﻲ ﺧﻮد را ادا ﻛﻨﺪ/‬ ‫ا ﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﻄﻴﻊ ﺑﻮده اﺳﺖ رﺣﻠﺖ ﻛﺮد و ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫را ﺑﺠﺎ آورد, اﻳﻦ ﺣﺞ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺪﻫﻲ‪Ä‬ﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در اﻣﻮال او وﺟﻮد دارد‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة آل ﻋﻤﺮان, آﻳﺔ79 : ﺑﺮاي ﺧﺪا, ﺣﺞ آن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﺮدم واﺟﺐ اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪7ë‬‬ ‫ﻣﺴﺄﻟﺔ ﺣﺞ ﻧﻴﺎﺑﺘﻲ از دﻳﺪﮔﺎه ﻃﺮﻳﻘﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪7ê‬‬ ‫ﻧﻈﺮ ﻋﻤﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ/1‬ ‫دروﻳﺶ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎت ﻣﻌﻨﻮي رﺳﻴﺪ/ روزي ﺷﺨﺼﻲ از او ﭘﺮﺳﻴﺪ:‬ ‫زﻛﺎت ﺑﻴﺴﺖ دﻳﻨﺎر ﭼﻘﺪر اﺳﺖ? ﺷﺒﻠﻲ در ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ: ا ﮔﺮ از ﻓﻘﻴﻪ‬ ‫ﻣﻲﭘﺮﺳﻲزﻛﺎت ﺑﻴﺴﺖدﻳﻨﺎر ﻧﻴﻢدﻳﻨﺎر اﺳﺖ, اﻣﺎ ا ﮔﺮ از ﻣﻦ ﻣﻲﭘﺮﺳﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻴﺴﺖ و ﻧﻴﻢ دﻳﻨﺎر اﺳﺖ, ﻧﻴﻢ دﻳﻨﺎر زﻛﺎت ﻓﻘﻬﻲ و ﻣﺎﺑﻘﻲ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﭼﺮا ﺑﻴﺴﺖ دﻳﻨﺎر را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻲ, اﻳﻦ ﭘﻮل ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺮج ﺷ‪Ç‬ﺪه و ﺗ‪Ç‬ﻘﺴﻴﻢ‬ ‫ﺷﻮد/1 ﭘﺲ ﻫﺮ ﻛﺪام از ورﺛﻪ )ﻳﻚ ﻧﻔﺮ( ﺣﺞ را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ از دﻳﮕﺮان‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد/ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺣﺞ ﻧﻴﺎﺑﺘﻲ را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ و ﻣ‪Ç‬ﺒﻠﻎ‬ ‫‪‬‬ ‫آن را ﺗﻤﺎم وراث ﺑﻪ او ﺑﺪﻫﻨﺪ/ راه ﺻﺤﻴﺢ و ﺑﻬﺘﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ راه ﻃﺮﻳﻘﺘﻲ ﻣﺴﺄﻟﻪ اﺳﺖ و از دﻳﺪ ﺷﺮﻳﻌﺘﻲ, ﺑﺴﻴﺎري ﺑﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ وارث ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﻨﺪ, ﻣﺜ‪ Â‬ﺑﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮن‬ ‫ﻳﻚ دﻫﻢ ﻣﺎﺗﺮك, ﻣﺎل ﻣﻦ اﺳﺖ, ﻳﻚ دﻫﻢ ﺣﺞ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻌﻠ‪‬ﻖ دارد/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﻮب اﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻳﻚ دﻫﻢ ﺣﺞ را ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ وﻟﻲ آﻳﺎ ﻣﻲﺷﻮد ﻣﺜ‪ Â‬ﺑﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫دوﻳﺴﺖ ﺗﻮﻣﺎن ﺑﻪ ﻣﻜﻪ رﻓﺖ?‬ ‫در ﺗﺬﻛﺮ¸اﻻوﻟﻴﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه: ﺷﺒﻠﻲ ﻛﻪ از ﺷﺎ ﮔﺮدانو ﻣﺸﺎﻳﺦ ﺟﻨﻴﺪ‬ ‫ﺑﻐﺪادي ﺑﻮد, ﻓﻘﻴﻪ و داﻧﺸﻤﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺑ‪Ç‬ﻮد و ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از ﺣﻜ‪Ç‬ﻮﻣﺖ در ﻛ‪Ç‬ﻮﻓﻪ‬ ‫1/ ﺑﻪ ﻳﺎد دارم در زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﺞ ﻣﻲرﻓﺘﻢ, ﺣﻀﺮت ﺻﺎﻟﺢﻋﻠﻴﺸﺎه دو ﻫﺰار ﺗ‪Ç‬ﻮﻣﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫دادﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﻴﺎﺑﺖ از ﺷﺨﺼﻲ ﻣﺘﻮﻓﻲ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﺪﻫﻢ ﺗﺎ ﺣ‪Ç‬ﺞ ﺑ‪Ç‬ﺠﺎ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎورد/ در ﻣ‪Ç‬ﺪﻳﻨﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻗﺒﻴﻠﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ "ﻧ‪ÇÔ‬ﺨﺎوﻟﻪ" ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﻨﺪ/ ﭼ‪Ç‬ﻮن اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻗ‪Ç‬ﺒﻴﻠﻪ ﺷ‪Ç‬ﻴﻌﻪ و از اوﻻد‬ ‫ﺣﻀﺮت ﺳﺠﺎد ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺸﻬﻮر ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ و ﺑﻪدﻟﻴﻞ ﺷ‪Ç‬ﻴﻌﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮدﻧﺸﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺟﺎزه ﻧﻤﻲدﻫﻨﺪ در ﺗﺮﻗﻴ‪‬ﺎت اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﻨﺪ و ﺑﺴﻴﺎر ﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ, ﻟﺬا‬ ‫ﺑﺮﺧﻲ از ﻗﺎﻓﻠﻪﻫﺎ از آﻧﺎن ﻛﻤﻚ ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ/ در آن ﻣﻮﻗﻊ ﻗﺎﻓﻠﻪﻫﺎ ﺑﻪﺻﻮرت ﻛ‪Ç‬ﻨﻮﻧﻲ و‬ ‫ﭘﺮﺟﻤﻌﻴ‪‬ﺖ ﻧﺒﻮدﻧﺪ, ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻗﺎﻓﻠﺔ ﻣﺎ ﻧﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻮد/ در ﺟﺪ‪ ‬ه ﻛﻪ ﭘﻴﺎده ﺷﺪﻳﻢ ﻗ‪Ç‬ﺎﻓﻠﻪﺳﺎﻻر‬ ‫در آﻧﺠﺎ ﻣﺎ را راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻛﺮد, آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ را ﻛﻪ در آن ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺑﻴﻜﺎر و ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﺑﻮد,‬ ‫اﺳﺘﺨﺪام ﻛﺮده و ﻣﺒﻠﻐﻲ ﻏﻴﺮ از ﺣﻘﻮﻗﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ آن ﭘﺮداﺧﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ, ﻣﻲدادﻧ‪Ç‬ﺪ ﺗ‪Ç‬ﺎ‬ ‫ﺣﺞ ﻧﻴﺎﺑﺘﻲ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ, ﭼﻮن در ﻫﻨﮕﺎم ﺣﺞ ﻧﻤﻲﺷﻮد ﺑﻪ ﻛﺴﻲ اﻣﺮ ﻛﺮد و ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺑﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻮﻛﺮ ﺑﻪ ﺣﺞ رﻓﺖ/ و اﻳﻦ اﺷﺨﺎص ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮب رﻓﺘﺎر ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و آن ﻓﺮد ﻫﻢ ﭼﻮن‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻴﻌﻪ و ﺑﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎن ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪ ﺑﻮد, اﻳﻦ ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم ﻣﻲداد/ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﺣﺎﻻ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ/ ﺑﻪﻫﺮﺗﻘﺪﻳﺮ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي او اﻳﻦ اﻣﻜﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﺧ‪Ç‬ﺮج ﻳﻚ‬ ‫ﺣﺞ ﻧﻴﺎﺑﺘﻲ را ﺑﻪﻋﻬﺪه ﺑﮕﻴﺮد ﺧﻮب اﺳﺖ و اﻳﺮادي ﻧﺪارد/‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺗﺬﻛﺮ¸ اﻻوﻟﻴﺎ, ﺷ‪Ç‬ﻴﺦ ﻓ‪Ç‬ﺮﻳﺪاﻟﺪ‪ ‬ﻳ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﻄ‪‬ﺎر ﻧ‪Ç‬ﻴﺸﺎﺑﻮري, ﺗ‪Ç‬ﺼﺤﻴﺢ دﻛ‪Ç‬ﺘﺮ اﺳ‪Ç‬ﺘﻌﻼﻣﻲ,‬ ‫اﻧﺘﺸﺎرات زو ار, ص 7‪/êì‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺞ و ﺟﺎﻳﮕﺎه آن در اﺳﻼم1‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺞ از ﻋﺒﺎداﺗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺧﺼﻮﺻﻴﺖ داردو ﺣﻜﻤﺖﻫﺎي‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﻧﺴﺎن را ﺑﻪﻫﻨﮕﺎم اﻧﺠﺎم ﻣﻨﺎﺳﻜﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ آزاد ﻣﻲﮔﺬارد, ﻛ‪Ç‬ﻪ از اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫ﺣﻴﺚ در ﻋﺒﺎدات دﻳﮕﺮ اﻳﻦ آزادي ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﻜ‪Ç‬ﻞ ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﺑﺎﺷﺪ/ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫ﻣﺜﺎل ﻗﻴﺪ وﻗﺖ ﻣﺤﺪود در ﻧﻤﺎز ﻫﺴﺖ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻧﻤﺎز ﻣﺪت ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫در ﻋﺒﺎدت ﻫﺴﺘﻴﺪ ‪ ÇÇ‬ﭘﻨﺞ ﺗﺎ ده دﻗﻴﻘﻪ ‪ ÇÇ‬ﺑﻪﻋﻼوه ﻗﻴﺪ ﻣﻜﺎن و وﺿﻌﻴﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺘﻘﺮار ﺟﺴ‪Ç‬ﻤﺎﻧﻲ ﻣ‪Ç‬ﺤﺪودي وﺟ‪Ç‬ﻮد دارد ﭼ‪Ç‬ﻨﺎﻧﻜﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﻣ‪Ç‬ﺜﻞ ﻳﻚ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺤﺒﻮس ﺑﺎﺷﻴﺪ, درواﻗ‪Ç‬ﻊ ﺧ‪Ç‬ﻮدﺗﺎن ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ﺧ‪Ç‬ﻮدﺗﺎن را ﺣ‪Ç‬ﺒﺲ ﻛ‪Ç‬ﻨﻴﺪ و‬ ‫اﻳﺴﺘﺎده ﺑﺎﺷﻴﺪ, ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﻮ و آن ﺳﻮ ﻧﮕﺎه ﻧﻜﻨﻴﺪ, ﺣ‪Ç‬ﺮف ﻧ‪Ç‬ﺰﻧﻴﺪ و///,‬ ‫1/ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ در ﻣﻮرﺧﺔ82.21.9731 اﻳﺮاد ﮔﺮدﻳﺪه اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫زﻳﺎدي ﻫﻢ ﺑﺮاي آن ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ/ ﻳﻜﻲ از ﺧ‪Ç‬ﺼﻮﺻﻴﺎﺗﺶ اﻳ‪Ç‬ﻦ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫97‬ ‫ﺣﺞ و ﺟﺎﻳﮕﺎه آن در اﺳﻼم‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫87‬ ‫اﻳﻦ ﻟﺤﺎظ, ﻟﺤﻈﺔ اﺣﺮام ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻤﺎز ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ وﻗﺘﻲ ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﻴﺪ ﺷﻤﺎ‬ ‫آزاد ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻛﻪ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ, راه ﺑﺮوﻳﺪ و ﻫﺮ ﻛﺎر دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻴﺪ‬ ‫اﻧﺠﺎم دﻫﻴﺪ/ در ﺣﺞ در ﺗﻤﺎم اﻳﺎم اﺣﺮام, ﺣﻜﻢ: ‪‬ﻓﻼ ر ﻓ‪‬ﺚ و ﻻ ﻓ‪ Ô‬ﺴﻮق و ﻻ‬ ‫×‪× Ô × ‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫وﻟﻲ در ﺣﺞ اﻳﻦﻃﻮر ﻧﻴﺴﺖ, درﺳﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻣﺮاﺳﻢ ﺣﺞ ﻧﻴﺰ ﻗﻴﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫زﻣﺎن و ﻣﻜﺎن و ﻗﻴﻮد دﻳﮕﺮي از اﻧﺠﺎم ﺑﺮﺧﻲ اﻋﻤﺎل و ﺗﺮك ﺑﺮﺧ‪Ç‬ﻲ‬ ‫دﻳﮕﺮ وﺟﻮد دارد وﻟﻲ ﻗﻴﺪﻫﺎ و ﻣﺤﺪودﻳﺖﻫﺎي آن اﻳﻦﻗﺪر ﻣﺜﻞ ﻧﻤﺎز‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ و آزادي ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻴﺸﺘﺮي دارﻳﺪ/ درواﻗﻊ ﺣﺞ ﻣﻲﺧﻮاﻫ‪Ç‬ﺪ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﻤﺮﻳﻦ را ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻳﺎد ﺑﺪﻫﺪ ﻛﻪ: >ﻣﻦ در ﻣﻴﺎن ﺟﻤﻊ و دﻟﻢ ﺟﺎي دﻳﮕﺮ‬ ‫اﺳﺖ<1 ﻳﻌﻨﻲ در ﻣﻴﺎن ﺟﻤﻊ ﻫﺴﺘﻴﺪو اﻋﻤﺎﻟﻲ ﻛﻪ دﺳﺘﻮر دادهاﻧﺪ اﻧﺠﺎم‬ ‫ﻣﻲدﻫﻴﺪ وﻟﻲ دل ﺷﻤﺎ ﺟﺎي دﻳﮕﺮ اﺳﺖ, دل ﺷﻤﺎ ﺑ‪Ç‬ﺎ دﻟﺪار ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ, ﺑ‪Ç‬ﺎ‬ ‫ﺧﺪاﺳﺖ/ درﺣﻘﻴﻘﺖ ﺣﺞ, ﺗﻤﺮﻳﻨﻲ اﺳﺖ ﺑﺮاي روش زﻧﺪﮔﻲ دﻧﻴﻮي,‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ در زﻧﺪﮔﻲ دﻧﻴﻮي ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ ﻛﺎرﺗﺎن را ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻛﻨﻴﺪ,‬ ‫و ﺑﺎﻳﺪ از ﻋﻬﺪة اﻣﻮر ﺧﻮد و ﺧﺎﻧﻮادهﺗﺎن ﺑﺮآﻳﻴﺪ, ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺧﺪﻣﺖ ﻛﻨﻴﺪ‬ ‫و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻳﺎد ﺧﺪا ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻴﺪ; ﺑﻪﻋﺒﺎرﺗﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎن ﻧﻤﺎز‬ ‫دا‪Ä‬ﻢ را ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ: ا‪ ‬ﻟﱠﺬﻳﻦ ﻫﻢ ﻋﻠﻲ ﺻﻼ ‪‬ﺗ ‪‬ﻬﻢ دا‪Ä‬ﻤﻮن,2 داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ/‬ ‫‪ Ô Ö × × ÖÔ â‬‬ ‫اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ در ﺣﺞ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻲﺷﻮد, ﻣﺜ‪ Â‬ﻫ‪Ç‬ﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬اﺣﺮام ﻣﻲﺑﻨﺪﻳﺪ, درواﻗﻊ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ را ﺑﺮ ﺧﻮدﺗﺎن ﺣ‪Ç‬ﺮام ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻴﺪ/ از‬ ‫1/ ﻛ ‪‬ﻠﻴﺎت ﺳﻌﺪي, ﻏﺰلﻫﺎ, ﺑﻪ ﻛﻮﺷﺶ ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻣﺼﻔ‪‬ﺎ, اﻧﺘﺸﺎرات روزﻧﻪ, ﺗ‪Ç‬ﻬﺮان, 3831,‬ ‫ص 8‪ ,3ì‬ﺑﻴﺖ ‪:73ë‬‬ ‫ﻣﻦ در ﻣﻴﺎنﺟﻤﻊ و دﻟﻢ ﺟﺎيدﻳﮕﺮ اﺳﺖ‬ ‫ﻫﺮﮔﺰ وﺟﻮد ﺣﺎﺿﺮ ﻏﺎﻳﺐ ﺷ‪Ç‬ﻨﻴﺪهاي?‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﻣﻌﺎرج, آﻳﺔ32 : آﻧﺎن ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎز ﻣﺪاوﻣﺖ ﻣﻲورزﻧﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﺟﺪ ال ‪‬ﻓﻲ ا ‪Ö‬ﻟﺤﺞ1, ﺗﻤﺮﻳﻨﻲ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﻛﻪ در ﺳﺎﻳﺮ اﻳ‪Ç‬ﺎم زﻧ‪Ç‬ﺪﮔﻲﻫﻢ‬ ‫×‪‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻮاردي )ﻣﺜﻞ رﻓﺚ( از ﺷﺪت آن ﺑﻜﺎﻫﻴﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮ ﻛﺴﺎﻧﻲ واﺟﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﻄﻴﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ: ‪‬ﻣﻦ اﺳ ‪‬ﺘﻄﺎع ‪‬اﻟ ‪Ö‬ﻴﻪ ﺳﺒﻴ‪;2Â‬‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪â ‬‬ ‫از ﺧﺼﻮﺻﻴﺎت دﻳﮕﺮ ﺣﺞ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ واﺟﺐ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ,‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ روﻳﻪ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻴﺪ اﻣﻮر ﻣﺬﻛﻮر را ﺗﺮك ﻛﻨﻴﺪ ﻳﺎ در‬ ‫‪‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ دارد در اﻳﻦ راه ﺑﺮود/ ﺧﻮد اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮﻋﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺤﺚ ﻣﻔﺼﻠﻲ دارد/ ﺗﻨﻬﺎ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻣﺎﻟﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺳﺨﻦ از آن ﻣﻲرود ﻣﻼ ك ﻧﻴﺴﺖ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺣﺎل ﻣﻌﻨﻮي‬ ‫ﻫﻢ ﻛﻪ درﺑﺎرهاش ﻋﺎرﻓﺎن ﻟﻄﺎﻳﻒ ﻣﻬﻤﻲ را ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ/‬ ‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ دو ﻧﻮع اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ را دارد ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺣﺞ ﺑﺮود/ ﺳﺎﻳﺮﻳﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻧﺪارﻧﺪ اﻳﻦ ﺣﺞ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ واﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ, اﻣﺎ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه, آﻳﺔ 791: ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ در اﺛﻨﺎي ﺣﺞ, ﺟﻤﺎع ﻧﻜﻨﺪ و ﻓﺴﻘﻲ از او ﺳﺮ ﻧﺰﻧﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫و ﻣﺠﺎدﻟﻪ ﻧﻜﻨﺪ/‬ ‫2/ ﺳﻮرة آل ﻋﻤﺮان, آﻳﺔ 79/‬ ‫18‬ ‫ﺣﺞ و ﺟﺎﻳﮕﺎه آن در اﺳﻼم‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫08‬ ‫ﺣﻜﻤﺖﻫﺎي ﺣﺞ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮاﺳﻢ ﺣﺞ ﻧﺸ‪Ç‬ﺎندﻫﻨﺪة ﻋ‪Ç‬ﻈﻤﺖ اﺳ‪Ç‬ﻼم‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ ﺑﻪﻃﻮري ﻛﻪ در اﺧﺒﺎر آﻣﺪه ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺪة زﻳﺎدي ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺮاﺳﻢ ﺣﺞ را اﻧﺠﺎم ﺑﺪﻫﻨﺪ, ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻳﻚ ﺳ‪Ç‬ﺎل ﻋ‪Ç‬ﺪة‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺠﺎج ﻛﻢ ﺑﺎﺷﺪ, ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺑﺎﻳﺪ از ﺑﻴﺖاﻟﻤﺎل ﻫﻢ ﻛﻪ ﺷﺪه ﺧﺮج ﺳﻔﺮ ﻳﻚ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺪ هاي را ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻜﻪ, اﻳﻦ را ﻫﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻜﻪ ﻓﻘﻂ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ اﻋﻴﺎن ﻧﺒﺎﺷﺪ/‬ ‫ﺣﻜﻤﺖ دﻳﮕﺮي ﻛﻪ در ﺳﻔﺮ ﺣﺞ ﻫﺴﺖ ﻣ‪Ç‬ﺮﺑﻮط ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﺳ‪Ç‬ﻔﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺮدن و ﺳﻴﺮ آﻓﺎق و اﻧ‪Ç‬ﻔﺲ اﺳﺖ/ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت ﻋ‪Ç‬ﻠﻲ)ع( در ﻳﻜ‪Ç‬ﻲ از‬ ‫اﺷﻌﺎري ﻛﻪ ﻣﻨﺴﻮب ﺑﻪ اﻳﺸﺎن اﺳﺖ, ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ: ﺳ‪Ç‬ﻔﺮ ﻛ‪Ç‬ﻨﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ در‬ ‫ﺳﻔﺮ ﭘﻨﺞ ﻓﺎﻳﺪه وﺟﻮد دارد; رﻓﻊ اﻧ‪Ç‬ﺪوه و ﻛﺴﺐ ﻣ‪Ç‬ﻌﺎش و داﻧ‪Ç‬ﺎﻳﻲ و‬ ‫ادب و ﻫﻢﻧﺸﻴﻨﻲ ﺑﺎ ارﺑﺎب ﻧﻈﺮ/1‬ ‫ﻫﻢ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﺞ ﻧﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ و ﻫﻢ آﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﺞ رﻓﺘﻪاﻧﺪ آن را‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫درك ﻛﻨﻨﺪ, ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ در ﺛﻮاب ﺣﺞ ﻫﻤﺔ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺷ‪Ç‬ﺮﻳﻚ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ در روز ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن ﻛﻪ ﺣﺠﺎج ﻋﻴﺪ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻴﺮﻧﺪ, ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﺔ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺪ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ, ﻳﻌﻨﻲ در اﻳﻦ ﻣﺮاﺳﻢ دﻳﻨﻲ ﻫﻤﺮاﻫﻲ‬ ‫ﻛﻨﻨﺪ/ از ﻃﺮﻓﻲ ﻣﻌﻤﻮ‪ Á‬آن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻣﺎﻟﻲ دارﻧﺪو از ﻟﺤﺎظ‬ ‫ﻃﺒﻘﺎت ﺟﺎﻣﻌﻪ در ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻻﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ و از ﺗﻮان ﻣﺎﻟﻲ و ﻧﻔﻮذ ﺧ‪Ç‬ﻮد‬ ‫ﺑﻬﺮه ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ ‪ ÇÇ‬ﮔﻮ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻴﻠﻲ اوﻗﺎت ﺑﻪﻃﺮﻳﻖ ﻧﺎﺻﻮاب اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ‬ ‫ﻣﺎﻟﻲ ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و اﻳﻦ درﺣﺎﻟﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺻﻞ ﺑﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮان‬ ‫ﻣﺎﻟﻲ آﻧﺎن ﺑﺎﻳﺪ از راه ﺣﻼل ﺑﺎﺷﺪ ‪ ÇÇ‬ﺑﻪ ﺣ‪Ç‬ﺞ ﻣ‪Ç‬ﻲروﻧﺪ/ ﺑ‪Ç‬ﺎ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺣ‪Ç‬ﺎل‬ ‫‪‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻣﺴﺘﻄﻴﻊ در ﻳﻚوﻗﺖ ﻣﻌﻴﻨﻲ ﺟﻤﻊ ﺑﺸﻮﻧﺪو‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺬا ﻛﺮه ﻛﻨﻨﺪ/ ﺧﺪاوﻧﺪ ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻲ ﻛﺮده اﺳﺖ ﻛﻪ در ﭼﻨﻴﻦ روزي‬ ‫ﺑﻪﻃﻮر ﻛ ‪‬ﻠﻲآن ﻓﻮاﻳﺪي ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺳﻔﺮ ذ ﻛﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ,ﻣﺴﻠ‪‬ﻤ‪H‬در ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﭼﻮن ﺣﺞ ﻫﻢ, ﺳﻔﺮ ﺗﻠﻘ‪‬ﻲ ﻣﻲﺷﻮد/ ﺣﻜ‪Ç‬ﻤﺖﻫﺎﻳﻲ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ در‬ ‫‪‬‬ ‫اﺣﻜﺎم ﻣﺴﺘﺤﺒﻲ وﺟﻮد دارد ﻛﻪ ﻫﻢ ﺑﺮاي ﺷﺨﺺ ﻣﻔﻴﺪ اﺳﺖ ﻫﻢ ﺑﺮاي‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺷﺮح دﻳﻮان ﻣﻨﺴﻮب ﺑﻪ اﻣ‪Ç‬ﻴﺮاﻟﻤ‪ÆÇ‬ﻣﻨﻴﻦ ﻋ‪Ç‬ﻠﻲ ﺑ‪Ç‬ﻦ اﺑ‪Ç‬ﻲﻃﺎﻟﺐ, ﺗﺄﻟﻴ‪Ç‬ﻒ ﻗ‪Ç‬ﺎﺿﻲ ﻛ‪Ç‬ﻤﺎلاﻟﺪ‪ ‬ﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻣﻌﻴﻦاﻟﺪ‪ ‬ﻳﻦ ﻣﻴﺒﺪي ﻳﺰدي, ﻣﻘﺪ‪ ‬ﻣﻪ و ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺣﺴﻦ رﺣﻤﺎﻧﻲ و ﺳ‪Ç‬ﻴﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ اﺷﻚ ﺷﻴﺮﻳﻦ, ﻣﻴﺮاث ﻣﻜﺘﻮب, ﺗﻬﺮان, 9731, ص ‪:ê0ë‬‬ ‫ﻓﻔﻲ اﻻ‪‬ﺳﻔﺎر ﺧ‪‬ﻤﺲ ﻓ‪‬ﻮا ‪Ä‬ﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪ÔÖ ‬‬ ‫و آداب و ﺻﺤﺒ¹ ﻣﺎﺟﺪ‬ ‫‪Ô Ö Ô Õ‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫و ﺳﺎﻓ‪‬ﺮ‬ ‫‪Ö‬‬ ‫و ﻋﻠ‪Ö‬ﻢ‬ ‫‪Õ‬‬ ‫اﻻ‪‬و ﻃﺎن ﻓﻲ ﻃ‪‬ﻠﺐ اﻟ‪Ö‬ﻌﻠﻲ‬ ‫‪ ÖÖ‬‬ ‫‪×Ô ‬‬ ‫و ا ﻛﺘﺴﺎب ﻣﻌﻴﺸ¹‬ ‫‪â ‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗ‪‬ﻐ‪‬ﺮب ﻋﻦ‬ ‫ﱠ ‪ Ö‬‬ ‫ﺗ‪‬ﻔ‪‬ﺮج ﻫﻢ‬ ‫‪ Ô ‬‬ ‫ﻫﻤﻪ رﺟﺎل1 ‪ ÇÇ‬در ﻗﺮآن ﻛﻠﻤﺔ رﺟﺎل, ﻫﻢ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﻣﺮدان آﻣﺪه اﺳﺖ و‬ ‫ﻫﻢ ﺑﻪﻃﻮر ﻛ ‪‬ﻠﻲ ﺑﺮ ﻫﻤﺔ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﻳﻌﻨﻲ زن و ﻣﺮد اﻃﻼق ﺷﺪه اﺳﺖ و‬ ‫ﻫﻢ ﺑﻪ اﺻﻄﻼح ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﺎن ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ‪ ÇÇ‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﺔ اﻓﺮاد از ﻫﺮ ﮔﺮوه و‬ ‫ﻫﺮ ﻓﺮﻗﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ ﻛﻪ ﺿ‪Ç‬ﻌﻒ اﺣ‪Ç‬ﺘﻤﺎﻟﻲ ﻣﺴ‪Ç‬ﻠﻤﻴﻦ آﺷﻜ‪Ç‬ﺎر‬ ‫ﻧﺸﻮد ﻳﺎ در اﻳﻦ اﺟﺘﻤﺎع اﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ ﭘﻴﺪا ﻧﻜﻨﻨﺪ/ اﻳﻦ ﻫﻢ ﻳﻜﻲ از‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﺣﺞ, آﻳﺔ 72: و ا‪‬ذ‪‬ن ‪‬ﻓﻲ اﻟﻨ‪ ×‬ﺎس ﺑ‪ ‬ﺎﻟ‪Ö‬ﺤﺞ ﻳ‪‬ﺄ‪Ô Ö‬ﺗﻮك رﺟﺎ‪) Á‬و ﻣﺮدم را ﺑﻪ ﺣﺞ ﻓﺮاﺧﻮان ﺗﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪× ‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﺰد ﺗﻮ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ(/‬ ‫38‬ ‫ﺣﺞ و ﺟﺎﻳﮕﺎه آن در اﺳﻼم‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫28‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺎ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ, ﺳﺎ ﻛﻨﺎن ﻣﻜﻪ از ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻣﻲﻣﻴﺮﻧﺪ; درﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻜﻪ را دوﺳﺖ دارد, ﻛﻤﺎ اﻳﻨﻜﻪ در ﻗﻀﻴﺔ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﺒﻠﻪ, رواﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺷﻨﻴﺪ ﻳﻬﻮديﻫﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﭘ‪Ç‬ﻴﻐﻤﺒﺮ ﻫ‪Ç‬ﻢ از ﺧ‪Ç‬ﻮد‬ ‫ﻣﺎﺳﺖ, ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﻴﺖاﻟﻤﻘﺪس ﻧﻤﺎز ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ, ﭘ‪Ç‬ﻴﻐﻤﺒﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺪتﻫﺎ از اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد/ ﻳﻚ ﺷﺐ ﻛﻪ ﺑﺮاي‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻨﺎﺟﺎت ﺑﻪ ﺑﻴﺎﺑﺎن آﻣﺪ, ﻣﺪام ﺑ‪Ç‬ﻪ آﺳ‪Ç‬ﻤﺎن ﻧﮕ‪Ç‬ﺎه ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺮد و رازوﻧ‪Ç‬ﻴﺎز‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد, ﻓﺮدا در ﻣﻴﺎن ﻧﻤﺎزﻇﻬﺮ, وﻗﺘﻲ دو رﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎز را ﺣﻀﺮت ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻮي ﺑﻴﺖاﻟﻤﻘﺪس ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺟﺒﺮ‪Ä‬ﻴﻞ آﻣ‪Ç‬ﺪ ﺷ‪Ç‬ﺎﻧﺔ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت را‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ رو ﺑﻪ ﻣﻜﻪ و اﻳﻦ آﻳﻪ ﻧﺎزل ﺷﺪ: ‪‬ﻗﺪ ﻧ‪‬ﺮي ‪‬ﺗ ‪‬ﻘﻠ‪‬ﺐ و ﺟﻬﻚ ‪‬ﻓﻲ اﻟﺴﻤ ﺎ¾‬ ‫‪ Ö ‬‬ ‫ﱠ×‪‬‬ ‫‪×Ö‬‬ ‫‪‬ﻓ ‪‬ﻠ ‪Ô‬ﻨﻮ ‪‬ﻟ ‪‬ﻴ ﱠﻨﻚ ‪‬ﻗ ‪Ö‬ﺒ ‪‬ﻠ¹ ‪‬ﺗﺮ ﺿﻴﻬﺎ1; ﻣ‪Ç‬ﺎ دﻳ‪Ç‬ﺪﻳﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺻ‪Ç‬ﻮرت ﺧ‪Ç‬ﻮد را ﺑ‪Ç‬ﻪ آﺳ‪Ç‬ﻤﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪××Ö‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮﻣﻲﮔﺮداﻧﻲ ﭘﺲ ﻗﺒﻠﻪاي ﻛﻪ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﺔ ﺗ‪Ç‬ﻮﺳﺖ را ﻣ‪Ç‬ﻘﺮر ﻛ‪Ç‬ﺮدﻳﻢ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﻜﻪ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﺔ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ اﺳﺖ و ﺑﺎﻟ ‪‬ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﺔ ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ و ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر اﻫﻞ ﻣﻜﻪ, ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ)ع( ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻜﻪ را ﺑﻨﺎ ﻓﺮﻣﻮد ﮔﻔﺖ ﻛﻪ: ﺧﺪاﻳﺎ زﻧﺪﮔﻲ اﻫﺎﻟﻲ اﻳﻦ ﻣﺤﻞ را ﺑﺮﻛﺖ‬ ‫ﺑﺪه ‪ ÇÇ‬ﻣﻨﻈﻮر اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ دﭼﺎر ﺳﺨﺘﻲ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ‪ ÇÇ‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻗﺒﻮل ﻛﺮد,‬ ‫‪‬‬ ‫وﻟﻲ ﮔﻔﺖ: ا ﮔﺮ ﻛﺴﻲ در ﻣﻜﻪ ﻛﻔﺮان ﻧﻌﻤﺖ ﺑﻜﻨﺪ و از ﻣﻦ دور ﺑﺸﻮد,‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه, آﻳﺔ ‪/1êê‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺠﻤﻮع ﺧﺎﻧﻮاده/ ﺑﺮاي ﻣﺜﺎل ﻣﺴﺘﺤﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ وﻗﺘﻲ ﺣﺠﺎج از ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدﻧﺪ وﻟﻮ ﻳﻚ دﺳﺘﻤﺎل, ﻳﻚ ﻣﻬﺮ ﻳﺎ ﻳﻚ ﺗﺴ‪Ç‬ﺒﻴﺢ ﮔ‪Ç‬ﻠﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﺰدﻳﻜﺎﻧﺸﺎن ﺳﻮﻏﺎت ﺑﻴﺎورﻧﺪ, اﻳﻦ ﺑﺮاي ﭼﻴﺴﺖ? ﺑﺮاي اﻳ‪Ç‬ﻨﻜﻪ او‪Á‬‬ ‫‪‬‬ ‫دﻳﮕﺮان ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺸﻮﻧﺪ/ وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﻮد, ﭼﻴﺰي ﻫﺪﻳﻪ ﺑﺪﻫﻴﺪ,‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﭼﻘﺪر ﺧ‪Ç‬ﻮﺷﺤﺎل ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد, ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن ﺧ‪Ç‬ﻮﺷﺤﺎﻟﻲ در ذﻫ‪Ç‬ﻦ او‬ ‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ و ا ﮔﺮ اﻳﻦ ﺳﻮﻏﺎت ﺳﻔﺮ ﺣﺞ ﺑﺎﺷﺪ, ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻛﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﻮشﺑﻴﻦ و ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪ ﻣﻲﺷﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮدش ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺑ‪Ç‬ﺘﻮاﻧ‪Ç‬ﺪ ﻳﻚ‬ ‫روزﮔﺎري ﺑﺮود/ اﻣﺎ ﻣﺎ ﮔﺎﻫﻲ اوﻗﺎت اﻳﻦ ﻣﺴﺘﺤﺒﺎت را آنﻗﺪر ﺗﻮﺳﻌﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲدﻫﻴﻢ ﻛﻪ از واﺟﺒﺎت ﻫﻢ ﻓﺮاﺗﺮ ﻣﻲرود/ ﻣﺜﻞ ﻣﺸﻬﻮري اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺴﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺟﻠﻮيﺑﺎمﻧﺎﻳﺴﺖ ﻣﻲاﻓﺘﻲﻳﻚ ﻣﻘﺪار ﻋﻘﺐﺑﺮو,آنﻗﺪر‬ ‫ﻋﻘﺐ ﻋﻘﺐ رﻓﺖ ﻛﻪ از آن ﻃﺮف اﻓﺘﺎد/ ﺣﺎﻻ ﺑﻌﻀﻲﻫﺎ در اﻳﻦ ﺳﻔﺮ‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺗﺠﺎرت را ﻫﺪف ﺧﻮد ﻗﺮار ﻣﻲدﻫﻨﺪ, ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺠﻲ ﻗﺒﻮل ﻧﻴﺴﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫اﺛﺮ ﺳﻮﻏﺎت ﺣﺞ را ﻣﻦ ﺧﻮد ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛ‪Ç‬ﺮدهام, ﭼ‪Ç‬ﻨﺎﻧﭽﻪ زﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻲ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ از ﺳ‪Ç‬ﻔﺮ ﺣ‪Ç‬ﺞ ﺳ‪Ç‬ﻮﻏﺎﺗﻲ آوردم/ ﺧ‪Ç‬ﻴﻠﻲ ﺧ‪Ç‬ﻮﺷﺤﺎل‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ﺷﺪﻧﺪ, ﺑﻌﺪ ازآن ﻫﺮ ازﮔﺎﻫﻲ از ﻣﻦ ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻴﺪ ﻣﻜﻪ‬ ‫ﺑﺮوﻳﺪ? اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ اﻳﻦ ﺳ‪Æ‬ال ﺑﻪﻧﻴﺖ ﺳﻮﻏﺎت ﺑﻮد وﻟﻲ اﻳﻦ ﻋﻼﻗﻪ در آﻧﻬﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮدش آن را ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻋﻼﻗﺔ ﻣﻌﻨﻮي ﻛﻨﺪ/‬ ‫اﻣﺎ ﻧﻜﺘﺔ دﻳﮕﺮ اﻳﻨﻜﻪ زﻣﺎﻧﻲ ﺑﻮد ﻛﻪﺳﺎﻳﺮ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ ا ﮔﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫‪8ë‬‬ ‫ﺣﺞ و ﺟﺎﻳﮕﺎه آن در اﺳﻼم‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪8ê‬‬ ‫ﺗﺪاﺑﻴﺮ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎي اﻗ‪Ç‬ﺘﺼﺎدي اﺳﺖ وﻟﻲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﻬﺖ ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻏ‪Ç‬ﻠﺐ‬ ‫ﻛﺸﻮرﻫﺎي اﺳﻼﻣﻲ ﻛﻤﻚ ﻣﻲﻛﻨﺪ و اﻳ‪Ç‬ﻦ اﻣ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﺮاي اﻳ‪Ç‬ﻦ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ اﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺘﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻧ‪Ç‬ﺎنآور ﻣ‪Ç‬ﺮدم‬ ‫ﻋﺮﺑﺴﺘﺎن ﻫﺴﺘﻴﺪ, ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ ﻛﻪ رز اق و ذواﻟﻘﻮ ¸ اﻟﻤﺘﻴﻦ اﺳﺖ,‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﻤﺔ روزيﻫﺎرا ﻣﻲرﺳﺎﻧﺪ و آﻧﻬﺎ ﻣﺤﺘﺎج ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ/‬ ‫‪‬‬ ‫او را ﻋﺬاب ﺳﺨﺘﻲ دﻫﻢ1/ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻜﻪ ﺧﻮدش داراي اﺣ‪Ç‬ﺘﺮام‬ ‫اﺳﺖ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﻳﺎد ﺧﺪا در آن ﺷﻮد, ﺧﺎﻧﺔ ﺧ‪Ç‬ﺪاﺳﺖ وﻟﻲ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﺎﻧﺔ ﺧﻮدش را در آﻧﺠﺎ ﻗﺮار داد: ‪‬ا ن ا‪‬و ل ‪‬ﺑ ‪Ö‬ﻴﺖ و ﺿﻊ ‪‬ﻟﻠﻨ‪ ×‬ﺎس ‪‬ﻟﻠﱠﺬي‬ ‫ﱠ ﱠ‪Ô ‬‬ ‫‪â‬‬ ‫‪‬ﺑ ‪‬ﺒﻜ¹ ﻣﺒ× ﺎرﻛ‪ H‬و ‪Ô‬ﻫﺪي ‪‬ﻟ ‪Ö‬ﻠﻌ ﺎﻟ‪‬ﻤﻴﻦ2; اول ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﺑﻨﺎ ﻧﻬﺎده ﺷ‪Ç‬ﺪ,‬ ‫×‪‬‬ ‫ﱠ‪Ô ‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫آن ﺧﺎﻧﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻣﻜﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺒﺎرك اﺳﺖ و ﺑﺎﻋﺚ ﻫﺪاﻳﺖ‬ ‫ﻣﺮدم ﻋﺎﻟﻢ/‬ ‫‪‬‬ ‫روزﮔﺎري ﻣﺮدم ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ا ﮔﺮ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ اﻫﻞ ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ از ﮔ‪Ç‬ﺮﺳﻨﮕﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﻣﻴﺮﻧﺪ/ اﻳﻦ ﻗﻮل درﺿﻤﻦ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﻫﻴﻨﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻜﻪ و اﻫ‪Ç‬ﻞ ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺑﻮد; ﻟﺬا ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﻢﻃﻮري ﻋﻤﻞ ﻛﺮد ﻛﻪ در ﻗﺮن اﺧﻴﺮ, در آﻧﺠﺎ ﻧﻔﺖ‬ ‫ﭘﻴﺪا ﺷﻮد ﺗﺎ ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪزﻋﻢ آﻧﻬﺎ ﻧﺎنﺧﻮر ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻧ‪Ç‬ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑ‪Ç‬ﻠﻜﻪ ﻣﺴ‪Ç‬ﻠﻤﺎﻧﺎن‬ ‫دﻳﮕﺮي ﻧﺎنﺧﻮر آﻧﻬﺎ ﺷﻮﻧﺪ; ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎن ﺳﻌﻮدي ﺑﺎ آن زﻣﻴﻦ‬ ‫ﻛﻮﻳﺮيﺑﺎﻳﺮ, ﻫﻢا ﻛﻨﻮنﮔﻨﺪم ﺻﺎدر ﻣﻲﻛﻨﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ اﻳﻦ ﺗﻮﺳﻌﻪﺑﺮﺣﺴﺐ‬ ‫‪×× Ö Ö Ô â × ‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﺑ‪Ç‬ﻘﺮه, آﻳ‪Ç‬ﺔ ‪ :12ì‬و ا‪‬ذ‪ Ö‬ﻗ×ﺎل ا‪Ö ‬ﺑﺮ اﻫﻴﻢ رب اﺟﻌﻞ ﻫﺬ ا ﺑ‪‬ﻠ‪‬ﺪ‪× G‬اﻣ‪‬ﻨ‪ H‬و ارزق ا‪‬ﻫ‪Ö‬ﻠ‪‬ﻪ ﻣﻦ اﻟﺜﱠﻤﺮ ات ﻣﻦ‬ ‫‪Ö × Ô Ö Ô Ö ‬‬ ‪‬‬ ‫×اﻣﻦ ﻣﻨ‪Ö‬ﻬﻢ ﺑ‪ ‬ﺎﷲ و اﻟ ‪Ö‬ﻴﻮم اﻻ×ﺧﺮ ﻗ×ﺎل و ‪‬ﻣﻦ ﻛ‪‬ﻔ‪‬ﺮ ﻓ‪‬ﺎ‪Ô‬ﻣﺘ‪‬ﻌﻪ ﻗ‪‬ﻠﻴ‪ Ââ‬ﺛ‪Ô‬ﻢ ا‪‬ﺿﻄ‪‬ﺮه ا‪‬ﻟﻲ ﻋﺬاب اﻟﻨ‪ ×‬ﺎر و ‪‬ﺑ ‪ÃÖ‬ﺲ اﻟ‪Ö‬ﻤﺼﻴ‪â‬ﺮ )و‬ ‫‪ÔÔ Ö Ö Ö ÖÔ ‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫ﱠ ‪ × × Ô Ö‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﮔﻔﺖ: اي ﭘﺮوردﮔﺎر ﻣﻦ, اﻳﻦ ﺷﻬﺮ را ﺟﺎي اﻣﻨﻲ ﮔﺮدان و از ﻣﺮدﻣﺶ آﻧﺎن را‬ ‫ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا و روز ﻗﻴﺎﻣﺖ اﻳﻤﺎن دارﻧﺪ, از ﻫﺮ ﺛﻤﺮه روزي ﺳﺎز/ ﮔﻔﺖ: ﻫﺮﻛﺲ ﻛﻪ ﻛﺎﻓﺮ‬ ‫ﺷﺪ او را اﻧﺪك ﺑﺮﺧﻮرداري دﻫﻢ, ﺳ‪Ç‬ﭙﺲ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﺬاب آﺗﺶ دﭼ‪Ç‬ﺎرش ﮔ‪Ç‬ﺮداﻧ‪Ç‬ﻢ, ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﺑﺪﺳﺮاﻧﺠﺎﻣﻲ اﺳﺖ(/‬ ‫2/ ﺳﻮرة آل ﻋﻤﺮان, آﻳﺔ ‪/9ì‬‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ: اﺳﻮة ﺣﺴﻨﻪ1‬ ‫ﻧﻜﺎت و ﻣﺴﺎ‪Ä‬ﻞ ﺑﺴﻴﺎري درﺑﺎرة ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ ذﻫﻦ ﺧﻄﻮر‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ در ﻣﻮرد ﺳﺎﻳﺮ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮان ﺑﻪ اﻳﻦ اﻧﺪازه ﻣ‪Ç‬ﻄﺮح ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﺷﻮد;‬ ‫ﺟﻮاﻧﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ زﻧﺪﮔﻲ آن ﺣﻀﺮت ﺑﻪ اﻧﺪازهاي ﺟﺎﻣﻊو ﻣﺘﻨﻮع اﺳﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮاي ﻣﺎ اﻟﮕﻮ درﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد/ از اﻳﻦ ﺣﻴﺚ ﺧﺪاوﻧﺪ‬ ‫ﻓﻘﻂ دو ﻧﻔﺮ از ﭘ‪Ç‬ﻴﻐﻤﺒﺮان را ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﻣ‪Ç‬ﺎ اﻟﮕ‪Ç‬ﻮ ﻗ‪Ç‬ﺮار داده اﺳﺖ: ﻳﻜ‪Ç‬ﻲ‬ ‫ﻗﺮآن ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ‪‬ﻗﺪ ﻛ×ﺎﻧ‪‬ﺖ ‪‬ﻟﻜ‪Ô‬ﻢ ا‪Ô‬ﺳﻮ ¸‪ Õ‬ﺣﺴ ‪‬ﻨ¹ ﻓﻲ ‪‬ا ‪Ö‬ﺑﺮ اﻫﻴﻢ و اﻟﱠﺬﻳﻦ ‪‬ﻣﻌﻪ2; ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪Ô â â × â Õ Ö Ö Ö‬‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ و ﭘﻴﺮوان او را ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ اﻟﮕﻮي ﻧﻴﻜﻮ ﻗﺮار دادﻳﻢ/ ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ‬ ‫در ﻣﻮرد ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: ‪‬ﻟﻘ‪‬ﺪ ﻛﺎن ‪‬ﻟﻜ‪Ô‬ﻢ ‪‬ﻓﻲ ر ﺳﻮل اﷲ ا‪Ô‬ﺳﻮ ¸ ﺣﺴﻨ¹ ‪‬ﻟﻤﻦ ﻛ‪‬ﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪ Ô Õ Ô‬‬ ‫1/ اﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ در ﺗﺎرﻳﺦ01.1.2831 ﺑﻴﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ/‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﻣﻤﺘﺤﻨﻪ, آﻳﺔ ‪/ê‬‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ)ع( و دﻳﮕﺮي ﻣﺤﻤﺪ)ص(/ در ﻣﻮرد ﺣﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ در‬ ‫‪‬‬ ‫98‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ: اﺳﻮة ﺣﺴﻨﻪ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫88‬ ‫اﻳﻦ دﻋﺎي ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ اﺳﺖ, وﻟﻲ ﻫﻤﺔ ﭘ‪Ç‬ﻴﻐﻤﺒﺮان ﺑ‪Ç‬ﻪﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﻢ ﺑ‪Ç‬ﻪﻫﻤﻴﻦ ﺻ‪Ç‬ﻮرت ﻫ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺘﺸﺎن ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺮد/‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﮔﻔﺖ و ﺗﻘﺎﺿﺎ ﻛﺮد و ﺧﻮد او ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﺘﻮﺟﻪ ﺑ‪Ç‬ﻮد/ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﻲ ﻫﻢ ﺧﺪاوﻧﺪ, اول وﺣﻲ ﻛﺮد ﻛﻪ: ا‪ ‬ﻗﻢ اﻟﺼ‪Ç‬ﻼ ¸‪ ‬ﻟ‪Ç‬ﺬ ﻛ‪Ö‬ﺮي1;‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﱠ× ‪â‬‬ ‫‪Ö‬‬ ‫اﺻﻄ ‪‬ﻨ ‪Ö‬ﻌ ‪Ô‬ﺘﻚ ‪‬ﻟ ‪‬ﻨﻔ‪ Ö‬ﺴﻲ2; ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻮ را ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﺑﺮﮔﺰﻳﺪم/ ﻳﻌﻨﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻤﺎز را ﺑﺮ ﭘﺎي دار ﺑﺮاي ذ ﻛﺮ ﻣﻦ/ ﺑﻌﺪ ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ او ﻣ‪Ç‬ﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: و‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﻳﺮ ﺟﻮا اﷲ1; ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻘﻮا ﺑﺎﺷﻨﺪ و دﻳﺪار ﺧﺪا را آرزو دارﻧﺪ,‬ ‫‪ÔÖ‬‬ ‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)ص( را اﺳﻮه ﻗﺮار دادﻳﻢ/‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ در آﻳﺔ 2‪ 1ì‬ﺳﻮرة اﻧﻌﺎم ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: ‪Ô‬ﻗﻞ ‪‬ا ن ﺻﻼ×ﺗﻲ و ﻧ‪ Ô‬ﺴﻜﻲ و‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪‬ﻣﺤﻴﺎي و ‪‬ﻣﻤ ﺎﺗﻲ ‪‬ﻟ ×‪‬ﻠﻪ ‪‬ر ب اﻟﻌ ﺎﻟ‪‬ﻤﻴﻦ; ﺑﮕﻮ: ﻧﻤﺎز ﻣﻦ و ﻫﻤﺔ ﻋﺒﺎدتﻫﺎي ﻣﻦ,‬ ‫‪ â × ‬‬ ‫‪× Ö‬‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ و ﻣﺮگ ﻣﻦ, از آن ﺧﺪاوﻧﺪ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن اﺳﺖ/ ﺑﺪﻳﻦﻗﺮار ﺧﺪاوﻧﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﮕ‪Ç‬ﻮ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﺔ رﻓ‪Ç‬ﺘﺎرﻫﺎﻳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻢ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ/ ﻣﻌﻤﻮ‪ Á‬ﻧ‪Ô‬ﺴﻚ ﺑﻪ آداب ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد/ در‬ ‫‪Ô‬‬ ‫ذﻫﻦ ﻣﺮدم اﻳﻦﻃﻮر ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺻﻞ دﻳﻦ را ﻫﻤﺎن ﺷﺮﻳﻌﺖ‬ ‫ﻣﻲداﻧﻨﺪ/ ا ﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﻪﺧﺼﻮص دروﻳﺶﻫﺎ در ﻧﻤﺎز ﻛ‪Ç‬ﻮﺗﺎﻫﻲ ﻛ‪Ç‬ﻨﻨﺪ,‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ او از دﻳﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ و ﺣﺎل آﻧﻜﻪ آن ﻏﻴﺮدروﻳﺶ ا ﮔﺮ اﺻ‪Â‬‬ ‫ﻧﻤﺎز ﻧﺨﻮاﻧﺪ و ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ, ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ آدم دﻳﻦداري‬ ‫اﺳﺖ/ وﻟﻲ ﺧﻮب اﻳﻦ ﺣﺪ ﻋﻮام اﺳﺖ و ﻣﺮدم ﻓﻬﻴﻢ, ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﺗﻔﺎوت‬ ‫‪‬‬ ‫را ﻗﺎ‪Ä‬ﻞ ﺷﻮﻧﺪ/ دﻳﻦ آن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ آﻧﻬﺎ اﻳﻦ ﻧﻤﺎز و روزه‬ ‫را ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻲﺷﻮد/ ﻣﻨﻈﻮر از ﻧ‪Ô‬ﺴﻚ, آداب ﺷﺮﻳﻌﺖ اﺳﺖ وﻟﻲ در آﻳﻪ‬ ‫‪Ô‬‬ ‫آﻣﺪه ﻛﻪ ﻣﺤﻴﺎي و ﻣﻤﺎﺗﻲ ‪ ÇÇ‬ﻣ‪Ç‬ﺮدن ﻣ‪Ç‬ﻦ و زﻧ‪Ç‬ﺪه ﺑ‪Ç‬ﻮدن ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ ﺑ‪Ç‬ﺮاي‬ ‫ﺧﺪاﺳﺖ ‪ ÇÇ‬ﻟ ‪×‬ﻠﻪ رب اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ/‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﺣﺰاب, آﻳﺔ 12/‬ ‫ﻣﺎل ﻣﺮدم ﻧﻴﺴﺘﻲ, ﻣﺎل ﺧﻮدت ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺗﻮ ﻣﺎل ﻣﻨﻲ, ﻫﺮ ﻛﺎر ﺑﺨﻮاﻫﻢ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ اﻧﺠﺎم دﻫﻲ/ در ﻣﻮرد ﺣﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﺪا از ﻗ‪Ç‬ﺒﻞ ﺑ‪Ç‬ﻪ او‬ ‫ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد/ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﺪ: ﻣ‪Ç‬ﻦ ﭼ‪Ç‬ﻪ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮا‬ ‫ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ?! ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ دارم ﻣﺎل ﺧﺪاﺳﺖ: ‪‬ا ن ﺻ‪Ç‬ﻼﺗﻲ و ﻧ‪ Ô‬ﺴﻜ‪Ç‬ﻲ و‬ ‫ﱠ‪‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫‪‬ﻣﺤﻴﺎي و ‪‬ﻣﻤﺎﺗﻲ ‪‬ﻟ ‪×‬ﻠﻪ رب اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ, ﺣﻴﺎت و ﻣﺮگ ﻣﻦ ﺑﺮاي ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫در ﻣﻮرد ﺣﻴﺎت ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را وﻗﻒ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻛﺮد,‬ ‫اﻣﺎ ﻣﻤﺎت ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ? ا ﮔﺮ ﺑﻪ ﻋﺰاﻳﻲ ﻛﻪ در ﻣﺎه ﻣﺤﺮم دارﻳﻢ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻨﻴﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻜﺘﺔ اﺧ‪Ç‬ﻴﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮﻳﻢ/ در ﻗ‪Ç‬ﺮآن ﻣ‪Ç‬ﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: و ﻻ ‪Ô‬ﺗ‪Ö Ç‬ﻠﻘ‪Ô‬ﻮا‬ ‫‪×‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﺑﺎ‪Ö ‬ﻳﺪﻳﻜ‪Ô‬ﻢ ‪‬ا ﻟ‪Ç‬ﻲ اﻟﺘ‪Ç‬ﻬ ‪Ô‬ﻠﻜ‪ ,3¹‬ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﻴﭻﻛﺲ ﻧ‪Ç‬ﺒﺎﻳﺪ ﺧ‪Ç‬ﻮد را ﺑ‪Ç‬ﻪ دﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﻮد‬ ‫ﱠ‪ Ö‬‬ ‫‪Öâ‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻃﻪ, آﻳﺔ ‪/1ê‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﻃﻪ, آﻳﺔ 1‪/ê‬‬ ‫3/ ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه, آﻳﺔ ‪/19ë‬‬ ‫19‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ: اﺳﻮة ﺣﺴﻨﻪ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫09‬ ‫اﻣﺘﺤﺎﻧﺎت ﻓﺮاواﻧﻲ داد/ در زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد ﻣﺎ, اﻣﺘﺤﺎﻧﻲ وﺟﻮد دارد ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫ارادة ﺧﻮدﻣﺎن اﺳﺖ/ ﻳﻌﻨﻲ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ارادة ﺧﻮد ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﭼﻴﺰي را‬ ‫ﺑﻴﺎزﻣﺎﻳﺪ و ﺑﻔﻬﻤﺪ/ اﻣﺘﺤﺎﻧﺎت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦﻧﺤﻮ ﺑﻮد/ در ﻫﻤﺎن‬ ‫اول ﻛﻪ او را در آﺗﺶ ﻧﻬﺎدﻧﺪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺒﺮ‪Ä‬ﻴﻞ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﺮا دارﻧﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫در آﺗﺶ ﻣﻲاﻧﺪازﻧﺪ, ﺟﻠﻮي آﻧﻬﺎ را ﺑﮕﻴﺮ, وﻟﻲ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ: ﺑﻪ ﻣﻦ ﻛﺎر‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش; و ﺧﻼﺻﻪاش ﺑﻪﺗﻮ ﭼﻪ ﻣﺮﺑﻮط اﺳﺖ! اﻳﻦ ﻛﻤﺎل ﺗﻮﺣﻴﺪ‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ اﺳﺖ/ اﺻﻮ‪ Á‬ﺗﻤﺎم دﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ اﺳﺖ/ اﻟﺒ‪ Ç‬ﺘﻪ دﻳ‪Ç‬ﻦ ﺳ‪Ç‬ﻪ رﻛ‪Ç‬ﻦ‬ ‫‪Ö‬‬ ‫اﺻﻠﻲ دارد: ﺗﻮﺣﻴﺪ و ﻧﺒﻮت و ﻣﻌﺎد/ و ﻋﺪل و اﻣﺎﻣﺖ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﺷﻴﻌﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ? ﻳﻌﻨﻲ ﻳﻜﻲﺑﻴﻨﻲ, اﻳﻨﻜﻪ ﻣ‪Æ‬ﻣﻦ دو ﺗﺎ ﻧﺒﻴﻨﺪ; ﻫﻤﺎن ﻻ‬ ‫ﺑﻪﻫﻼ ﻛﺖ ﺑﻴﺎﻧﺪازد/ ﺑﻌﻀﻲ ﻛﺴﺎن, از ﻫﻤﺎنﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ دﻳﻦ را ﻓﻘﻂ ﻇﺎﻫﺮ‬ ‫ﻣﻲداﻧﻨﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ: ﻛﻪ ﺑﻨﺎﺑﺮ آﻳﺔ ﻣﺬﻛﻮر اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ)ع( ﮔﻨﺎه ﻛﺮد ﻛﻪ‬ ‫ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﺮگ اﻧﺪاﺧﺖ/ ﺑﺮﺧﻲ از اﻫ‪Ç‬ﻞ ﺳ‪Ç‬ﻨﺖ ﭼ‪Ç‬ﻨﻴﻦ ﮔ‪Ç‬ﻔﺘﻪاﻧ‪Ç‬ﺪ/ از‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﻬﺘﻲ آﻧﻬﺎ راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ و اﻣﺎمﺣﺴﻴﻦ ﺧﻮدش ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣ‪Ç‬ﺮگ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ/ ﺷﺐ ﻋﺎﺷﻮرا ﺻﺤﺎﺑﺔ اﻣﺎم, ﭼﻨﺪ ﻫﺰار ﻧﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ/ ﺧﻮب ا ﮔﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﻨﮓ ﻣﻲﻛﺮد ﺷﺎﻳﺪ ﻇﺎﻫﺮ‪ G‬آﻧﻬﺎ ﻏﺎﻟﺐ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ وﻟﻲ اﻗ‪ Â‬ﺳﻪ ﭼ‪Ç‬ﻬﺎر‬ ‫ﻫﺰار ﻧﻔﺮ در اﻳﻦ ﻣﻴﺎن و از ﻫﺮ ﻃﺮف ﻛﺸﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ/ وﻟﻲ ﺷﺐ, آﻧﻬﺎ‬ ‫را ﻣﺮﺧﺺ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ: ﺷﻤﺎ ﺑﺮوﻳﺪ/ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻓﺮدا ﺟﻨﮓ اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﭙﺎه ﻛﻔ‪‬ﺎر روز ﺗﺎﺳﻮﻋﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺟﻨﮓ ﻛ‪Ç‬ﻨﻨﺪ وﻟﻲ اﻣ‪Ç‬ﺎم ﺗ‪Ç‬ﺎ ﻓ‪Ç‬ﺮدا‬ ‫ﻣﻬﻠﺖ ﮔﺮﻓﺖ; ﺑﻌﺪ اﻳﻨﻬﺎ را ﻫﻢ ﻣﺮﺧﺺ ﻛﺮد/ او ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﭙﺎه اﻧﺪك ﻛﺸﺘﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ, وﻟﻲ اﻳﻦ ﻣﺮگ را ﺑﺮاي ﺧﺪا ﻗﺒﻮل ﻛﺮد/‬ ‫اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻤﺎت او ﻫﻢ ﺑﺮاي رباﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ اﺳﺖ/ ﭘﺲ ﮔﻔﺖ: ا ﮔﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﻼم ﺟﺰ ﺑﺎ ﺧﻮن ﻣﻦ ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺤﻜﻢ ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﺷﻮد, ﺷ‪Ç‬ﻤﺸﻴﺮﻫﺎ زود ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﻳﻴﺪ‬ ‫ﺑﻪﺳﻤﺖ ﻣﻦ و ﺧﻮن ﻣﺮا ﺑﺮﻳﺰﻳﺪ: ﻳﺎ ﺳﻴﻮف ﺬﻳﻨﻲ/1‬ ‫× ‪ Ô Ô Ô‬ﺧ‪Ô‬‬ ‫ﻧﻴﺰ از اﻳﻦ ﺳﻪ رﻛﻦ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰد, وﻟﻲ اﺳﺎس ﻫﺮ دﻳﻨﻲ ﺗ‪Ç‬ﻮﺣﻴﺪ اﺳﺖ/‬ ‫‪‬اﻟﻪ ‪‬ا ‪‬ﻻ اﷲ را ﻛﻪ در اﺑﺘﺪاي اﺳﻼم آوردن, ﺑﻪ زﺑﺎن ﮔﻔﺖ, ﺑﻪ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد‬ ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ و ﻣﻠﺘﻔﺖ ﮔﺮدد ﻛﻪ ﺟﺰ اوﻳﻲ وﺟﻮد ﻧﺪارد/ ﺧﻮد اﻳﻦ "ﺟﺰ او"‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﺪﻳﺪن ﺑﻪاﺻﻄﻼح ﻋﺮﻓﺎ ﻣ‪Ç‬ﻨﺠﺮﺑﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮﺣﻴﺪ اﻓ‪Ç‬ﻌﺎﻟﻲ و ﺻ‪Ç‬ﻔﺎﺗﻲ و ذاﺗ‪Ç‬ﻲ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد/ اﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺣﻘﻴﻘﻲ اﺳﺖ/ در ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﺳ‪Ç‬ﻠﻮك ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬ ‫‪‬‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ, آن ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮي ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ داده را ﻛﻨﺎر ﻧﮕﺬاﺷﺖ/ از ﻫﻤﺎن‬ ‫اول ﺳﺘﺎره را ﻛﻪ دﻳﺪ, ﮔﻔﺖ: اﻳﻦ ﺧﺪاي ﻣﻦ اﺳﺖ/ در اﻳﻨﺠﺎ او اﺷﺘﺒﺎه‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺮد وﻟﻲ از ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﻴﺮون ﻧﺮﻓﺖ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺑﻌﺪ ﻛﻪ ﺳﺘﺎره ﻏﺮوب ﻛﺮد‬ ‫دوﺳﺘﻲ اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮد: و ا ﱠﺗﺨﺬ ‪I‬ﷲ ء‪‬ا ‪Ö‬ﺑﺮ ا ‪‬ﻫﻴﻢ ﺧ ‪‬ﻠﻴ‪ /2Â‬اﺑﺮاﻫﻴﻢ در ﻃﻲ زﻧﺪﮔﻲ,‬ ‫‪ × Ô ‬‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﻟ‪‬ﻮ ﻛﺎن دﻳﻦ ‪Ô‬ﻣﺤﻤﺪ ﻟ‪‬ﻢ ﻳ‪‬ﺴﺘ‪‬ﻘ‪‬ﻢ ا‪‬ﻻ ﺑ‪‬ﻘ‪‬ﺘ‪Ö‬ﻠﻲ ﻳ×ﺎ ﺳ ‪Ô‬ﻴﻮف ﺧ‪ Ô‬ﺬﻳﻨﻲ/‬ ‫‪ Ö Ö Ö Ô Ö‬‬ ‫‪ÔÔ‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﻧﺴﺎ¾, آﻳﺔ ‪/12ë‬‬ ‫اﻣﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ دوﺳﺖ ﺑﻮدن اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﻣ‪Ç‬ﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ او را ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫39‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ: اﺳﻮة ﺣﺴﻨﻪ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫29‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ, ﻫﻢ در آن آﻣﺪه اﺳﺖ/ ﺳﺎره ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ و ﺣﻀﺮت‬ ‫‪‬‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻮد/ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﻧﮕﺮان و ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪ ﻧ‪Ç‬ﺪارد/‬ ‫ﺳﺎره در ﺟﻮاﻧﻲ, ﺧﻴﻠﻲ زﻳﺒﺎ و ﺑﻨﺎﺑﺮ ﻗﻮل ﻋﻬﺪ ﻋ‪Ç‬ﺘﻴﻖ ﺧ‪Ç‬ﻮاﻫ‪Ç‬ﺮ ﻧ‪Ç‬ﺎﺗﻨﻲ‬ ‫در آن زﻣﺎن و در ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ, ﭼﻨﻴﻦ ازدواﺟﻲ ﺟﺎﻳﺰ ﺑﻮده اﺳﺖ/ وﻗﺘﻲ‬ ‫ﺳﺎره دﻳﺪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ از ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪ ﻧ‪Ç‬ﺎراﺣﺖ اﺳﺖ, ﻛ‪Ç‬ﻨﻴﺰ‬ ‫ﺧﻮد ﻫﺎﺟﺮ را ﻛﻪ اﻫﻞ ﻣﺼﺮ ﺑﻮد ﺑﻪاو ﺑﺨﺸﻴﺪ/‬ ‫در آن زﻣﺎن ﻛﻨﻴﺰ ﻣﺜﻞ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ, ﻗﺎﺑﻞ ﺧﺮﻳﺪ و ﻓﺮوش ﺑﻮد/ ﺳﺎره‬ ‫ﺑﺰرﮔﻮاري ﻛﺮد ﺗﺎ ﻫﺎﺟﺮ ﻫﻢ زن اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ و ﻫﻢ ﺑﻪ او ﺧﺪﻣﺖ ﻛﻨﺪ/‬ ‫اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ا ﮔﺮ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﺪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ اﻳﻦ ﻛﺎر ﭼﻘﺪر ﻣﺸﻜﻞ اﺳﺖ/ ﭼﻮن ﻛﻨﻴﺰ‬ ‫ا ﮔﺮ اوﻻددار ﻣﻲﺷﺪ دﻳﮕﺮ ﻛﻨﻴﺰ ﺤﺴﻮب ﻧﻤﻲﺷﺪ/ درواﻗﻊ ﻛﻨﻴﺰ ﭘﺲ‬ ‫از ﻓﻮت ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮد, ﺟﺰو اﻣﻮال ﺑﻪ ورﺛﻪ ﻣﻲرﺳﻴﺪ و ا ﮔﺮ از ارﺑﺎب‬ ‫‪‬‬ ‫داراي ﻓﺮزﻧﺪي ﻣﻲﮔﺮدﻳﺪ, ﺟﺰو ﺳﻬﻢ ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﻮد ﻗﺮار ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﺮﻓﺖ و‬ ‫آزاد ﻣﻲﺷﺪ/ ﺳﺎره درواﻗﻊ ﻫﺎﺟﺮ را ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﺑﺨﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ از او‬ ‫داراي اوﻻدي ﺷﻮد/ از ﺑﺴﻴﺎري ﺟﻬﺎت ﻛﻨﻴﺰ ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺴﺮ ارﺑﺎب‬ ‫اﺳﺖ/ در رواﻳﺘﻲ ازﺗﻮرات آﻣﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻫﺎﺟﺮ را ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﻘﺪ‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻮد; از ﻳﻚ ﭘﺪر و از دو ﻣﺎدر ﺟﺪا/ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد‬ ‫‪‬‬ ‫ﮔﻔﺖ: ﻻ ا‪ ÔÑ‬ﺣﺐ ‪I‬ﻻ ‪‬ﻓ ‪‬ﻠﻴﻦ1/ ﻣﻦ آن ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﻏﺮوب ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ )از ﺑﻴﻦ‬ ‫× ‪ Ñ Ö ‬‬ ‫ﻣﻲروﻧﺪ( را دوﺳﺖ ﻧﺪارم/ اﻳﻨﺠﺎ دو ﺻﻔﺖ ﻻﻳ‪Ç‬ﺰال و ﺣ‪Ç‬ﻲ ﻻ ﻳ‪Ç‬ﻤﻮت را‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺮاي ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﺸﺨﻴﺺ داد و ﮔﻔﺖ: ﺧ‪Ç‬ﺪاي ﻣ‪Ç‬ﻦ, ﻻﻳ‪Ç‬ﺰال و ﺣ‪Ç‬ﻲ ﻻ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻳﻤﻮت اﺳﺖو ﻧﻤﻲﻣﻴﺮد/ ﺑﻌﺪ ﻣﺎه آﻣﺪو ﺧﻮرﺷﻴﺪو ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮاﺣﻞ ﻃﻲ‬ ‫ﺷﺪ و در آﺧﺮﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮔﻔﺖ: ‪‬ا ﻧ‪‬ﻲ و ﺟﻬﺖ و ﺟ‪Ç‬ﻬﻲ ‪‬ﻟ‪Ç‬ﻠﱠﺬي ﻓ‪Ç ‬ﻄ‪‬ﺮ اﻟﺴ‪Ç‬ﻤﻮ ات‬ ‫‪ ‬ﱠ ×× ‪‬‬ ‫‪â‬‬ ‫‪‬ﱠ‪ Ö Ô Ö‬‬ ‫و اﻻ‪‬ر ض2; ﻧﻪ, دﻳﮕﺮ اﻳﻨﻬﺎ ﻫﻴﭻ ﻛﺪام ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و ﻣﻦ رو ﺑﻪﺳﻮي آن ﻛﺴﻲ‬ ‫‪ ÖÖ‬‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﻪ آﺳﻤﺎنﻫﺎ و زﻣﻴﻦ را آﻓﺮﻳﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ اﻳﻦ ﻣ‪Ç‬ﺮاﺣ‪Ç‬ﻞ ﺗ‪Ç‬ﻮﺟﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﺘﺎره و ﻣﺎه و ﺧﻮرﺷﻴﺪ از ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲﺗﻮاﻧ‪Ç‬ﺪ ﻧ‪Ç‬ﺎﻇﺮ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﻠﻮك‬ ‫ﻣﻌﻨﻮي و ﺗﺮﻗ‪‬ﻴﺎت روﺣﻲ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ/ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺮاﺗﺐ ﺗﺠﻠ‪‬ﻴﺎت ﺣﻖ و‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﺎﻫﺪاﻧﺶ ﻇﺎﻫﺮﺗﺮ و ﻧﻮراﻧﻲﺗﺮ ﺑﻮد وﻟﻲ ﺑﺎز ﻫﻢ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﺘﻮﻗ‪‬ﻒ ﻧﺸﺪ‬ ‫در ﻛﺘﺎبﺗﻮرات, در ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ, ﺷﺮح زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان از ﺟﻤﻠﻪ‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﺗﻔﺼﻴﻞ آﻣﺪه اﺳﺖ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻛﺎﻣ‪ Â‬ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺎ رواﻳﺎت‬ ‫ﻳﺎ ﻗﺮآن ﻧﻴﺴﺖ, ﻟﻴﻜﻦ ﻗﺴﻤﺖﻫﺎﻳﻲ از آن ﻛﻪ ﺑﺎ ﻗﺮآن ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‬ ‫ﺧﻮب اﺳﺖ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺷﻮد/ ﺷﺮح ﺣﺎل زﻧﺪﮔﻲ ﺣﻀﺮت ﺳﺎره, ﻫ‪Ç‬ﻤﺴﺮ‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﻧﻌﺎم, آﻳﺔ‪ : 7ì‬ﻓ‪‬ﻠ‪‬ﻤﺎ ﺟﻦ ﻋ‪‬ﻠ ‪Ö‬ﻴﻪ اﻟ ‪Ö‬ﱠﻴﻞ را ﻛ‪‬ﻮ ﻛ ‪‬ﺒ‪ H‬ﻗ×ﺎل ﻫﺬا ر ‪‬ﺑﻲ ﻓ‪‬ﻠ‪‬ﻤﺎ ا‪ ‬ﻓﻞ ﻗ×ﺎل ﻻ ا‪Ô‬ﺣﺐ اﻻﻓ‪‬ﻠﻴﻦ/‬ ‫‪ â × Ö × × â × × ‬‬ ‫‪ ×‬ﱠ ‪Ö × Ô ‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة اﻧﻌﺎم, آﻳﺔ 97/‬ ‫ﻧﻮراﻧ‪Ç‬ﻴﺖ ﺣ‪Ç‬ﺎﺻﻞ ﺑ‪Ç‬ﺮاي اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﺮﺗﺒﻪ از ﻣ‪Ç‬ﺮﺗﺒﺔ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫و ﺑﻪﻣﺮاﺗﺐ ﺑﺎﻻﺗﺮ رﻓﺖ/‬ ‫‪9ë‬‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ: اﺳﻮة ﺣﺴﻨﻪ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﻮدﺑﻪﺧﻮد ﻣﺴ‪Ç‬ﺘﻠﺰم آزاد ﻛ‪Ç‬ﺮدن اوﺳﺖ/1‬ ‫‪9ê‬‬ ‫آن اﺣﺘﺮام ﻛﺎﻓﻲ را ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ و ﻓﺮﻣﺎﻧﺒﺮداري ﻧﻤﻲﻛﺮد و ا ﮔﺮ ﺳﺎره‬ ‫دﺳﺘﻮري ﻣﻲداد, ﺑﻪﻧﺤﻮي ﺳ‪Ç‬ﻌﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﺮد آن را اﺟ‪Ç‬ﺮا ﻧﻜ‪Ç‬ﻨﺪ/ ﺳ‪Ç‬ﺎره‬ ‫ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺟﺮﻳﺎن را ﮔﻔﺖ/ ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ از روي‬ ‫ﻋﻼﻗﻪاي ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳ‪Ç‬ﺎره داﺷﺖ و ﺑ‪Ç‬ﻪﺧﺎﻃﺮ ﭘ‪Ç‬ﺎداش ﻓ‪Ç‬ﺪا ﻛ‪Ç‬ﺎري ﺳ‪Ç‬ﺎره,‬ ‫ﺑﻪﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ دﺳﺘﻮر داد: ﺣﺎل ﻛﻪ ﻫﺎﺟﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻄﺎﻳﻲ ﻛﺮده, او‬ ‫را ﺑﺎ ﭘﺴﺮش اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﺮدار و ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ ﺑ‪Ç‬ﺒﺮ/ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬ ‫اﻃﺎﻋﺖ ﻛﺮد و ﻫﺎﺟﺮ و ﻓﺮزﻧﺪ ﺷﻴﺮﺧﻮارش را ﺑﻪ وﺳﻂ ﻛﻮﻳﺮ ‪ ÇÇ‬ﺟﺎﻳﻲ‬ ‫ﻛﻪ ا ﻛﻨﻮن ﺧﺎﻧﺔ ﻛﻌﺒﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ و ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﻀﻲ رواﻳﺎت, ﻗﺒﻞ از‬ ‫آن ﻣﻜﺎﻧﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ وﻗﺘﻲ آدم و ﺣﻮا از ﺑﻬﺸﺖ راﻧﺪه ﺷﺪﻧﺪ در آﻧﺠﺎ ﺑﻬﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫رﺳﻴﺪﻧﺪ ‪ ÇÇ‬ﺑﺮد/ اﻳﻦ ﻫﻢ اﻣﺘﺤﺎﻧﻲ ﺑﺮاي ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻮد/ و آﻧﻬﺎ را‬ ‫ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﺧﺪا ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎزﮔﺸﺖ/ ﻧﻪ ﻫﺎﺟﺮ ﮔﺮﻳﻪ و زاري ﻛﺮد و ﻧ‪Ç‬ﻪ‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﺸﺎن داد/ ﻫﺎﺟﺮ ﻫﻢ ﻣﻌﻨﻮﻳﺘﻲ داﺷﺖ وﻟﻲ درواﻗ‪Ç‬ﻊ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑ‪ÇÇ‬ﺮﺣﺴﺐ ﺧ‪Ç‬ﺼﻠﺖ زﻧ‪Ç‬ﺎﻧﮕﻲ, ﺑ‪Ç‬ﺎ ﺳ‪Ç‬ﺎره رﻗ‪Ç‬ﺎﺑﺖ ﻛ‪Ç‬ﺮده ﺑ‪Ç‬ﻮد/ او ﻫ‪Ç‬ﻢ‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﺣﻀﺮت ﺟﺰ ﺑﻪ اﻣﺮ ﺧﺪا ﻛﺎري ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ/‬ ‫ﺟﺰ ﺑﺎ دﺳﺘﮕﺎه ﺳﺮدﻛﻨﻨﺪة ﻗﻮي, ﺣ ‪‬ﺘﻲ در وﺳ‪Ç‬ﻂ زﻣﺴ‪Ç‬ﺘﺎن, ﻧ‪Ç‬ﻤﻲﺗﻮان‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮد/ آن ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻴﺎﺑﺎن وﺳﻴﻌﻲ ﺑﻮد/ ﻛﻮﻳﺮ وﺳﻴﻌﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎﻧﻨﺪ ﻛ‪Ç‬ﻮﻳﺮ‬ ‫ﮔﻨﺎﺑﺎد ‪ ÇÇ‬ا ﮔﺮ رﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ ‪ ÇÇ‬ﺑﺎ رﻳﮓ ﺑﻴﺎﺑﺎن/ ﺗﺎ ﭼﺸﻢ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮد ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻣﺸﺮف ﺷﺪهاﻧﺪ ﻣﻲداﻧﻨﺪ ﻛﻪ در اﻳﻦ زﻣﺎن ﻫﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﻮد درآورد ﻛﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﺳ‪Ç‬ﺎره, ﻫ‪Ç‬ﺎﺟﺮ را آزاد ﻛ‪Ç‬ﺮد و ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻋ‪Ç‬ﻘﺪ اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ درآورد/‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ ا ﮔﺮ اوﻻدي از او ﺑﻴﺎورد اززن ﻋﻘﺪي ﺑﺎﺷﺪ/ آن زﻣﺎن ﺑﻪ اﻳﻦ‬ ‫ﺑﺮﻫﻢ زد و اﻋﻼم ﻛﺮد ﻓﺮزﻧﺪ, ﻓﺮزﻧﺪ اﺳﺖ ﭼﻪ از ﻫﻤﺴﺮ ﻋﻘﺪي, ﭼﻪ از‬ ‫ﺻﻴﻐﻪ; ﻛﻤﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻌﻀﻲ از ا‪Ä‬ﻤﺔ ﻣﺎ از ﻛﻨﻴﺰ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪﻧﺪ و ﻣﺎدر آﻧﻬﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻨﻴﺰ و ﺑﻪ اﺻﻄﻼح "ام وﻟ‪‬ﺪ" ﺑﻮد/‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻤﺎنﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺳ‪Ç‬ﺎره ﻣ‪Ç‬ﻲﺧﻮاﺳﺖ, ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ز ﻫ‪Ç‬ﺎﺟﺮ‬ ‫اوﻻددار ﺷﺪ/ در آن ﻣﻮﻗﻊ ﺣﻀﺮت ‪ ÇÇ‬ﺑﻨﺎﺑﺮ اﺧﺒﺎر ﻣﺎ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ,‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ازﺗﻮرات اﺳﺘﻨﺒﺎط ﺷﺪه اﺳﺖ ‪ ÇÇ‬ﻫﺸﺘﺎد و ﺷﺶ ﺳﺎل داﺷﺘﻨﺪ/ ﺑﻪ‬ ‫ﻫﺮ ﺟﻬﺖ وﻗﺘﻲ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻪ او ﻋ‪Ç‬ﻼﻗﻪﻣﻨﺪ‬ ‫ﺑﻮد, ﭼﻮن ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮزﻧﺪش ﺑﻮد/ﻃﺒﻌ‪ H‬اﻳﻦ اﻇﻬﺎر ﻋﻼﻗﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫﺎﺟﺮ ﻫﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ ﭼﻮن ﺑﭽﻪ ﻛﻨﺎر ﻣﺎدرش ﺑﻮد/ ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﺎﺟﺮ دﭼ‪Ç‬ﺎر ﻫ‪Ç‬ﻮاي‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻔﺲ ﺷﺪ و دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﺎره ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﻧﻮﻳﺶ ﺑ‪Ç‬ﻮد,‬ ‫‪‬‬ ‫1/ در ﺗﺮﺟﻤﺔ ﻗﺪﻳﻢ ﻛﺘﺎب ﻣﻘﺪس ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﺎره, ﻫﺎﺟﺮ را ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺧ‪Ç‬ﻮد‬ ‫‪ ÇÇ‬اﺑﺮاﻫﻴﻢ ‪ ÇÇ‬ﺑﻪ زﻧﻲ داد/ در ﺗﺮﺟﻤﺔ اﺧﻴﺮ ﺑﻪﻧﺎم ﺗﺮﺟﻤﻪ و ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻛﺘﺎب ﻣﻘﺪس ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ:‬ ‫‪‬‬ ‫>او را ﺑﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ داد/< و ﻟﻐﺖ "ﺑﻪ زﻧﻲ" ﺣﺬف ﺷﺪه اﺳﺖ/ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ در ﻃﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗﺎرﻳﺦ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮات ﺟﺰﻳﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺷﻮد/‬ ‫ﻣﺴﺎ‪Ä‬ﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﻫﻤ ‪‬ﻴﺖ ﻣﻲدادﻧﺪ/ وﻟﻲ دﻳﻦ اﺳﻼم ﻫﻤﺔ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﻘﺎﻳﺪ را‬ ‫‪‬‬ ‫79‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ: اﺳﻮة ﺣﺴﻨﻪ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪9ì‬‬ ‫ﻣﺮدم ﻣﺘﻮﺟﻪ و ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺷﻮد و ﺑﺮاي ذرﻳﺔ ﺧﻮد روزي ﻓﺮاوان‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﻜﺮﮔﺰار او ﺑﺎﺷﻨﺪ: ﻓﺎ‪ Ö‬ﺟﻌﻞ ا‪Ö ‬ﻓ ‪Ã‬ﺪ ¸‪ ‬ﻣﻦ اﻟﻨ‪ ‬ﺎس ‪‬ﺗﻬﻮي ‪‬ا ﻟ‪‬ﻴﻬﻢ و ار ز ‪Ö‬ﻗﻬﻢ‬ ‫‪Ö ‬‬ ‫‪ ‬‬ ‫‪Ö Ô Ô Ö Ö Ö â Ö ‬‬ ‫ﺑﻮد/ ﻣﺎﺑﻴﻦ دو ﻛﻮه ﻛﻮﭼﻚ از ﺳ‪Ç‬ﻨﮓ, ﻧ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﻮه ﺧ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻲ/ ﺣ‪Ç‬ﺎﻻ ﻫ‪Ç‬ﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر اﺳﺖ, در ﻣﺤﻞ ﺻﻔﺎ و ﻣﺮوه ﻛﻪ آﻓﺘﺎب در آﻧﺠﺎ آﺗﺶ ﺑﻪﭘﺎ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ/‬ ‫اﻣﺘﺤﺎن ﺑﺰرﮔﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻤﺎن ﻗﻮي ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ, ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳ‪Ç‬ﻤﺎن‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪش را آﻧﺠﺎ ﮔﺬاﺷﺖ/ او ﻓﻘﻂ دﻋﺎ ﻛﺮد: رﺑﱠﻨ×ﺎ ‪‬ا ﻧ‪‬ﻲ ا‪‬ﺳﻜ ‪Ö‬ﻨﺖ‬ ‫‪ÔÖ â‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﻣﻦ اﻟ ﱠﺜﻤﺮ ات ‪‬ﻟ ‪‬ﻌ ﱠﻠﻬﻢ ‪‬ﻳﺸﻜ‪Ô‬ﺮ ون/1 او ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ زﻧﺪه ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ/‬ ‫‪ Ô Ö Ô × ‬‬ ‫ﻣﺸﺎﺑﻪ اﻳﻦ داﻧﺴﺘﻦ زﻣﺎﻧﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ زن ﻋﻤﺮان, ﻣﺎدر ﺣﻀﺮت ﻣﺮﻳﻢ,‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﻮد را ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آورد/ از ﻛﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪش زﻧﺪه ﺑﻤﺎﻧﺪ‬ ‫و ﻧﺴﻠﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ? ﻣﺎدر ﻣﺮﻳﻢ ﻣﻄﻤ‪Ã‬ﻦ ﺑﻮد و ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ: اﻳ‪Ç‬ﻦ دﺧ‪Ç‬ﺘﺮ و‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ را از ﺷﺮ ﺷﻴﻄﺎن ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﻨﺎه ﻲﺳﭙﺎرم/2 ﻳ‪Ç‬ﻌﻨﻲ ﻣ‪Ç‬ﻲداﻧﺴﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ از رﻫ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﺮدن ﻫ‪Ç‬ﺎﺟﺮ و اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ در ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﺑﺎن, آن داﺳ‪Ç‬ﺘﺎن‬ ‫ﭘﻴﺶآﻣﺪ ﻛﻪ آب ﭘﻴﺪا ﺷﺪ و ﻗﺎﻓﻠﻪاي رد ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ, دﻳﺪﻧﺪ زﻧﻲ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫وﺳﻂ ﺑﻴﺎﺑﺎن ﻫﺴﺖ/ اﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻣﺎﺟﺮا ﭼﻴﺴﺖ/ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ او‬ ‫ﻫﻤﺴﺮ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ و اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪش ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﺎﺷﺪ/ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ و اﺣﺘﺮام آﻧﺎن ﺑﻮد/ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻧ‪Ç‬ﺘﻴﺠﻪ‬ ‫رﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺷﻮد آﻧﺠﺎ را ﺗﺮك ﻛﻨﻨﺪ, ﭘﺲ ﺳ‪Ç‬ﺎ ﻛ‪Ç‬ﻦ ﺷ‪Ç‬ﺪﻧﺪ و اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫دﻋﺎي ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ ‪‬ﺗﻬﻮي ‪‬ا ﻟ ‪Ö‬ﻴ ‪‬ﻬﻢ ///, دلﻫﺎﻳﺸﺎن ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﺎدر و‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪âÖ‬‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﺷﺪ/‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﺑﺮاﻫﻴﻢ, آﻳﺔ 73/‬ ‫‪Ôâ â ‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة آل ﻋﻤﺮان, آﻳﺔ ‪ :3ì‬و ‪‬اﻧ‪‬ﻲ ا‪Ô‬ﻋﻴﺬﻫﺎ ‪‬ﺑﻚ و ذ‪Ô‬رﻳﱠ ‪‬ﺘﻬﺎ ‪‬ﻣﻦ اﻟﺸ ‪Ö‬ﻴﻄ×ﺎن اﻟﺮﺟﻴﻢ/‬ ‫×‪‬‬ ‫‪ × ‬ﱠ ‪ ‬ﱠ ‪ â‬‬ ‫‪‬ﻣﻦ ذ‪Ô‬ر ﱠﻳﺘﻲ ‪‬ﺑﻮ اد ﻏ‪‬ﻴﺮ ذي ز ‪Ö‬رع ﻋ ‪Ö‬ﻨﺪ ‪‬ﺑﻴ ‪‬ﺘﻚ اﻟ‪Ö‬ﻤﺤﺮم ‪‬ر ﱠﺑ ×ﻨﺎ ‪‬ﻟ ‪Ô‬ﻴﻘﻴﻤﻮا اﻟﺼ‪Ç‬ﻼ¸;1 ﺧ‪Ç‬ﺪاﻳ‪Ç‬ﺎ‬ ‫ﱠ‪‬‬ ‫‪ â Ö × â Ö‬‬ ‫‪Ôâ‬‬ ‫‪ Ô ‬ﱠ ‪‬‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪم, ذرﻳﻪام ‪ ÇÇ‬در اﻳﻨﺠﺎ ﻛ‪Ç‬ﻠﻤﺔ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪم ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻧ‪Ç‬ﻬﻔﺘﻪ اﺳﺖ ‪ ÇÇ‬را ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﺮﻣﺎن ﺗﻮ آوردم و در اﻳﻦ ﺑﻴﺎﺑﺎن ﻟﻢ ﻳﺰرع ﮔﺬاﺷﺘﻢ/ ﺧﺪاﻳﺎ ﻛﺎري ﻛﻦ ﻛﻪ‬ ‫اﻳﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎزﮔﺰار ﺑﺎر ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ/ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ آﻧ‪Ç‬ﺎن را ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺗ‪Ç‬ﻮ ﺳ‪Ç‬ﭙﺮدم/‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺧﺪا ﺳﭙﺮد, دﻳﮕﺮ اﻋﺘﻤﺎد دارد ﻛﻪ ﺧﺪا آﻧﻬﺎ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲدارد/‬ ‫اﻳﻦ اﻳﻤﺎن و اﻋﺘﻤﺎد اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻮد/ ﻣﻲداﻧﺴﺖ آﻧﻬﺎ زﻧﺪه ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ,‬ ‫ذ‪Ô‬رﻳﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ; او اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺑﻪ اﻣﺮ اﻟﻬ‪Ç‬ﻲ داﺷﺖ/ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ او‬ ‫‪‬‬ ‫اﻃﻤﻴﻨﺎن داده اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻨﻬﺎ را ‪ ÇÇ‬ﻫﺎﺟﺮ و اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را ‪ ÇÇ‬ﻧﮕﻪ ﻣﻲدارم/‬ ‫ﺑﺮاي اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: اﻳﻨﻬﺎ را آوردم ﺑﺮﺣﺴﺐ اﻣﺮ ﺗﻮ,‬ ‫ﻧﺰد ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮ و رﻫﺎﻳﺸﺎن ﻛﺮدم/ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد آﻧﺠﺎ در ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ اوﻟﻴ‪Ç‬ﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺎﻧﻪاي ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺘﺒﺮ ك و ﻣﻘﺪس ﺑﻮد/ از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮاﺳﺖ دلﻫ‪Ç‬ﺎي‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﺑﺮاﻫﻴﻢ, آﻳﺔ 73/‬ ‫دﺧﺘﺮش زﻧﺪه ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ و ﻓﺮزﻧﺪي ﺧﻮاﻫﺪ آورد/‬ ‫99‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻴﻢ: اﺳﻮة ﺣﺴﻨﻪ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫89‬ ‫ﻛﺮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﺧﻮاب درﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ/ ﺧﻮاﺑﻴﺪو دوﺑﺎره ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮاب دﻳﺪ/‬ ‫دﻓﻌﺔ ﺳﻮم ﻛﻪ ﺧﻮاب دﻳﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ اﻳﻦ ﺧﻮاب ﺻﺎدق اﺳﺖ/ و ﺧﺪاوﻧﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ را دوﺳﺖ )ﺧ‪Ç‬ﻠﻴﻞاﷲ( ﺑﮕ‪Ç‬ﻴﺮد, ﻧ‪Ç‬ﺨﻮاﺳﺖ‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﻬﺮ دﻳﮕﺮي را در دل ﺑﮕﻴﺮد, ﻣﮕ‪Ç‬ﺮ آﻧ‪Ç‬ﭽﻪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺧ‪Ç‬ﻮد او ﺑ‪Ç‬ﻪ‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺪﻫﺪ/ ﻟﺬا ﮔﻔﺖ: ﺑﺮو و ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺴﺮت را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻦ/ ﭘﻴﺮﻣﺮدي‬ ‫ﻛﻪ در ﺳﻨﻴﻦ ﻛﻬﻮﻟﺖ ﭘﺲ از ﻣﺪتﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳ‪Ç‬ﺘﻪ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪ داﺷ‪Ç‬ﺘﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ, اوﻻددار ﺷﺪه اﺳﺖ ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ ﺧﻮد را ﺑﻜﺸﺪ وﻟﻲ ﻓﺮزﻧﺪش‬ ‫را ﻧﻜﺸﺪ/ ﺣ ‪‬ﺘﻲ ﻛﻤﺘﺮ ﻛﺴﻲ ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ ﺟﻠﻮي ﺧﻮدش ﺑﭽﻪاش ﻛﺸﺘﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻮد ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮدش او را ﺑﻜﺸﺪ/1 وﻗﺘﻲ ذﺑﺢ ﻋﻈﻴﻢ آﻣﺪ ‪ÇÇ‬‬ ‫1/ اﻟﺒﺘ‪‬ﻪ ﻣﻮارد اﺳﺘﺜﻨﺎﻳﻲ ﻣﺜﻞ ﺣﺠﺮ اﺑﻦ ﻋﺪي ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ/ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎﻳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﺎم ﺳ‪Ç‬ﻔﺮ‬ ‫ﻛﺮدهاﻧﺪ ﻗﻄﻌ‪ H‬زﻳﺎرت ﺣﺠﺮ رﻓﺘﻪاﻧﺪ/ ﺣﺠﺮ اﺑﻦ ﻋﺪي و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﻳﮕﺮ را زﻳﺎد ﺑ‪Ç‬ﻦ‬ ‫اﺑﻴﻪ,ﺣﺎ ﻛﻢ ﻛﻮﻓﻪ, ﭘﻴﺶ ﻣﻌﺎوﻳﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﮔﻔﺖ ﻛﻪ اﻳﻨﻬﺎ را ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧ‪Ç‬ﻢ آرام ﻛ‪Ç‬ﻨﻢ,‬ ‫ﻧﻤﺎز را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲزﻧﻨﺪ و ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﺤﺶ ﻣﻲدﻫﻨﺪ/ در ﺷﺶ ﻓﺮﺳﺨﻲ دﻣﺸﻖ ﻣﻌﺎوﻳﻪ ﭘﻴﻐﺎم‬ ‫داد ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ و ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ ﻓﻜ‪Ç‬ﺮ ﻛ‪Ç‬ﺮد و دﺳ‪Ç‬ﺘﻮر داد ﻛ‪Ç‬ﻪ آﻧ‪Ç‬ﻬﺎ را‬ ‫ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﻜﺸﻨﺪ/ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ در ﺷﻬﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺣ‪Ç‬ﺠﺮ اﺑ‪Ç‬ﻦ ﻋ‪Ç‬ﺪي, ﺻ‪Ç‬ﺤﺎﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎص ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ, را ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ/ ﺑﻪﻃﻮري ﻛﻪ آنﻗﺪر ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎر, ﺳﻮ¾ اﺛﺮ ﻛﺮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪ‪G‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺎﻳﺸﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﺎوﻳﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻧﺎﺳﺰا ﮔﻔﺖ/ از آن ﮔﺮوه ﺷﺶ ﻧﻔﺮ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ/ ﻗﺒﻞ از ﻣﺮگ‬ ‫ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ: ا ﮔﺮ ﻋﻠﻲ را ﻟﻌﻦ ﺑﻜﻨﻴﺪ آزادﺗﺎن ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ/ ﺣﺠﺮ اﺑﻦ ﻋﺪي و ﭘﺴﺮش‬ ‫و ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ دﻳﮕﺮ ﻛﻪ اﻣﺘﻨﺎع ﻛﺮدﻧﺪ, ﻣﺤﻜﻮم ﺑﻪ اﻋﺪام ﺷﺪﻧﺪ/ ﺑﻌﺪ از ﺣﺠﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ‬ ‫ﻛﻪ اول ﺗﻮ را ﺑﻜﺸﻴﻢ ﻳﺎ ﭘﺴﺮ ﺗﻮ را? ﺣﺠﺮ ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ: اول ﭘﺴ‪Ç‬ﺮم را ﺑﻜﺸ‪Ç‬ﻴﺪ/ ﭘ‪Ç‬ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ:‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﺎلﻫﺎ ﮔﺬﺷﺖ/ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﻲدﻳﺪ ﻛﻪ ﻗﺒﻴﻠﻪاي ﺑﻪ آﻧﺠﺎ آﻣﺪه‬ ‫و ﺳﺎ ﻛﻦ ﺷﺪهو ﺷﻬﺮي ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖو ﺑﻪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞو ﻫﺎﺟﺮ ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫اﺣﺘﺮام ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ, ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ/ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎز در ﮔﻮﺷﺔ دﻟﺶ ﺑﻪﺟﺎي ﺣﺐ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺧﺪاوﺪ, ﻣﺤﺒﻮب دﻳﮕﺮي ﺟﺎ ﮔﺮﻓﺖ/ ﺧﺪاوﻧﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ را دوﺳﺖ‬ ‫داﺷﺖ و ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ او ﻏ‪Ç‬ﻴﺮ از ﺧ‪Ç‬ﻮدش, دﻳﮕ‪Ç‬ﺮي را دوﺳﺖ‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ/ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻏﻴﻮر اﺳﺖ/ اﻳﻦ از ﺻﻔﺎت اوﺳﺖ ﻛﻪ ﻏﻴﺮﺗﺶ,‬ ‫‪‬‬ ‫ﻏﻴﺮ در ﺟﻬﺎن ﻧﻤﻲﮔﺬارد و ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻪ ﺟﺰ او دﻳﮕﺮي را‬ ‫دوﺳﺖ ﺑﺪارد ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﻗﺮآن ﻧﻴﺰ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﻫﺮ‬ ‫ﻛﻪ را ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ ﺑﻪﺟﺰ ﺷﺮك را/1 در ﻣ‪Ç‬ﻘﺎم اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ﺷ‪Ç‬ﺮك‬ ‫ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺐ دﻳﮕ‪Ç‬ﺮي در دل ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ/ از اﻳ‪Ç‬ﻦرو وﻗ‪Ç‬ﺘﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻼﻗﺔ اﺑﺮاﻫﻴﻢ را ﺑﻪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ دﻳﺪ, در ﺧﻮاب ﺑﻪ او دﺳﺘﻮري‬ ‫داد/ از درﺟﺎت ﭘﻴﻐﻤﺒﺮي ‪ ÇÇ‬ﻧﺒﻮت ‪ ÇÇ‬درﺟﻪاي اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﺨﺺ در‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﻮاب ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ/ درﺟﺔ ﺑﺎﻻﺗﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻨﻮد وﻟﻲ ﻓ‪Ç‬ﺮﺷﺘﻪ را‬ ‫ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ/ درﺟﺔ ﺑﺎﻻﺗﺮ از آن, ﻓﺮﺷﺘﻪ را ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﻴﻨﺪ/ او را ﺑ‪Ç‬ﻪﻧﺴﺒﺖ‬ ‫ﻣﺄﻣﻮرﻳﺘﺶ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ/ اﺑﺮاﻫﻴﻢ در ﺧﻮاب دﻳﺪ ﺧ‪Ç‬ﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ ﺑ‪Ç‬ﻪ او دﺳ‪Ç‬ﺘﻮر‬ ‫ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﺮو ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮزﻧﺪت اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻦ/ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺗﺮدﻳﺪ‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻧﺴﺎ¾, آﻳﺔ 8‪ :ê‬ان اﷲ ﻻ ‪‬ﻳﻐﻔﺮ ا‪‬ن ‪Ô‬ﻳﺸﺮ ك ‪‬ﺑﻪ و ‪‬ﻳﻐﻔﺮ ﻣ ﺎد ون ذ× ‪‬ﻟﻚ ‪‬ﻟﻤﻦ ‪‬ﻳﺸﺎ¾/‬ ‫ﱠ‬ ‫× ‪Ö Ô × ÔÖ Ö Ö ÔÖ‬‬ ‫‪Ñ‬‬ ‫101‬ ‫ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ: اﺳﻮة ﺣﺴﻨﻪ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫001‬ ‫ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ/ وﻟﻲ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺮاي اﻃﺎﻋﺖ اﻣﺮ اﻟﻬﻲ, ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬ ‫دوﺳﺖ ﺧﻮد از ﻓﺮزﻧﺪ ﮔﺬﺷﺖ/ ﻣ‪Ç‬ﻌﻠﻮم ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ﻓ‪Ç‬ﻘﻂ ﻳﻚ‬ ‫ﻋﻼﻗﻪ در دل داﺷﺖ/ ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﻣﻌﺒﻮد ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﺗﻮﺟﻪاش ﺑﻪ او ﺑﻮد و او‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ/ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ اﺑﺮاﻫﻴﻢ دوﺳﺖ ﺧﺪا )ﺧﻠﻴﻞاﷲ( ﺷﺪ/ ا ﮔﺮ‬ ‫ﺑﺨﻮاﻫﻴﺪ ﻛﺴﻲ را ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺎرﻫﺎﻳﺘﺎن وارد ﺑﺎﺷﺪ و ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ و ﻓﻮري اﺟﺮا ﻛﻨﺪ, ﭼﻪ ﻛﺴﻲ را ﻣ‪Ç‬ﻲﻓﺮﺳﺘﻴﺪ? دوﺳﺖ‬ ‫ﺧﻮد را ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻴﺪ/ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﻢ از آن وﻗﺖ ﻛﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ‬ ‫را دوﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ او را ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺗﺎ اﻣﺎم ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ, اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻫﻤﺔ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮاﻧ‪Ç‬ﻲ‬ ‫ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ از او آﻣﺪﻧﺪ از ﻧﺴﻞ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ آﺧﺮي آﻧﻬﺎ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺎ‬ ‫ﺑﻮد/‬ ‫ﻣﺄﺧﻮذش اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ: ان ﺻﻼﺗﻲ و ﻧ‪ Ô‬ﺴﻜ‪Ç‬ﻲ و‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ô‬‬ ‫ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻪ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﻣﺜ‪ Â‬ﻳﻚ ﺑﺮه ﭼﺎق ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ در‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﻬﺎن, ﺧﻴﻠﻲ ﻋﻈﻴﻢ اﺳﺖ ‪ ÇÇ‬ﺧﺪا ﮔﻔﺖ: ﭘﺴﺮت را ﻧﻜﺶ, اﻳﻦ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ‬ ‫را ﺑﻜﺶ/ از اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را ﺧﺪا ﺑ‪Ç‬ﻪ اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ داد و او‬ ‫دﻳﮕﺮ ﺣﻖ داﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻣﺤﺒﺖ داﺷ‪Ç‬ﺘﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎﺷﺪ/ ﺗ‪Ç‬ﺎ آن وﻗﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓﺮزﻧﺪ او ﺑﻮد و ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﺒﺐ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪي او را دوﺳﺖ داﺷﺖ, از‬ ‫اﻳﻦرو ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﻛﻪ از ﺗﻮﺣﻴﺪ دور ﺷﺪه ﺑﻮد; وﻟﻲ از اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ,‬ ‫دﻳﮕﺮ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫﺪﻳﺔ ﺧ‪Ç‬ﺪا ﺑ‪Ç‬ﻮد/ اﻳ‪Ç‬ﻦ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻛ‪Ç‬ﺎرد را ﮔ‪Ç‬ﺬاﺷﺖ و‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺒﺮد, ﻛﺎرد را ﺑﺮ ﮔﺮدن او ﮔﺬاﺷﺖ وﻟﻲ ﺧﺪا اﺟﺎزه ﻧﺪاد/ ﺧﺪا‬ ‫ﻛﻪ ﺧﻮدش اﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ را ﻣﻲداﻧﺴﺖ, ﺧﻮدش آن را ﺗ‪Ç‬ﺪارك دﻳ‪Ç‬ﺪه‬ ‫ﺑﻮد/ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ دوﺳﺖ ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻲ, ﭼ‪Ç‬ﻮن‬ ‫ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪي ﺑﭽﻪات را ﺑﺮاي ﺧ‪Ç‬ﺎﻃﺮ دوﺳ‪Ç‬ﺘﺖ ﻗ‪Ç‬ﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﻨﻲ ‪ ÇÇ‬زﻳ‪Ç‬ﺮا‬ ‫‪‬‬ ‫اﻧﺴﺎن ﺣ ‪‬ﺘﻲ ا ﮔﺮ ﻓﺮزﻧﺪش ﻫﻢ ﺑﺎ او دﺷﻤﻨﻲ ﻛﻨﺪ, ﻫﺮﮔﺰ ﺑ‪Ç‬ﭽﺔ ﺧ‪Ç‬ﻮد را‬ ‫‪‬‬ ‫ﭼﺮا? ﮔﻔﺖ: ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﭘﺴﺮ ﻣﻦ ﺟﻮان اﺳﺖ و اﻳﻤﺎن او ﺑﻪ اﻧﺪازة اﻳﻤﺎن ﻣ‪Ç‬ﻦ ﻗ‪Ç‬ﻮي‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ/ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ا ﮔﺮ او ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻣﻦ را ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ, اﻳﻤﺎﻧﺶ ﺳﺴﺖ ﺷﻮد و ﺑ‪Ç‬ﻪﺳﻤﺖ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ/ و ﭼﻮن ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ اﻳﻤﺎن ﺧﻮد را ﺣﻔﻆ ﻛﻨﺪ, اول او را ﺑﻜﺸﻴﺪ ﺗ‪Ç‬ﺎ راﺣﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻮد/ در ﻣﻮرد ﻣﻦ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ/ ﺣﺎﻻ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻫﻢ ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﻗﺮار ﺷﺪ ﭘﺴ‪Ç‬ﺮش ﻛﺸ‪Ç‬ﺘﻪ‬ ‫ﺷﻮد ﺑﻠﻜﻪ ﻗﺮار ﺷﺪ ﺧﻮد او اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را ﺑﻜﺸﺪ/ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ اﻣﺘﺤﺎﻧﻲ را‬ ‫ﭘﺲ ﺑﺪﻫﺪ? ﭼﻪ ﻛﺴﻲ اﻳﻦ ﻓﺪا ﻛﺎري را ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ا ﮔﺮ دوﺳﺖ, ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﭽﻪات و زﻧﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫را ﺑﻜﺶ, ﺑﻜﺸﺪ?‬ ‫اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ‬ ‫ﻣﻄﺎﺑﻖ اﻳﻦ آﻳﻪ ﺑﻮد/ ﻣﻨﺘﻬﺎ در ﻫﺮ ﻣﻘﺎم و در ﻫﺮ ﺟﺎﻳﻲ, اﻳ‪Ç‬ﻦ روش و‬ ‫ﻣﻨﺶ ﺑﻪ ﻃﺮﻳﻘﻲ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﺷﺪ/ اﻳﻦ ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﺖ ﺗ‪Ç‬ﻮﺣﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ: ‪‬ا ن ﺻ‪Ç‬ﻼﺗﻲ و‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﻣﺤﻴﺎي و ‪‬ﻣﻤﺎﺗﻲ ‪‬ﻟ ‪×‬ﻠﻪ رب اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ/ از اول ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮش روﺣﻴﻪو روﺷﺶ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪Ø‬‬ ‫ﻧ‪ Ô‬ﺴﻜﻲ/// در ﻫﺮ زﻣﺎن ﺑﻪﺷﻜﻠﻲ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﺷﺪ/ ﭼﻪ آن زﻣﺎن ﻛﻪ ﺳﺘﺎره و‬ ‫‪Ô‬‬ ‫ﻣ‪Ç‬ﺎه و ﺧ‪Ç‬ﻮرﺷﻴﺪ را ﺑ‪Ç‬ﻪﻋﻨﻮان ﻣ‪Ç‬ﻌﺒﻮد ﻧ‪Ç‬ﭙﺬﻳﺮﻓﺖ و ﭼ‪Ç‬ﻪ آن وﻗﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻓﺮزﻧﺪش اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را ﺑﻪ اﻣﺮ اﻟﻬﻲ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻨﺪ/‬ ‫او ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻲﺟﻮﻳﺪ و///1‬ ‫اﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﻪ از ﻧﺴﻞ ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻳﻌﻨﻲ از ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪ÇÄ‬ﻴﻞ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻨﺪ/‬ ‫ﺑﻨﻲاﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﻳﻌﻨﻲ ﻓﺮزﻧﺪان اﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ و اﺳﺮا‪Ä‬ﻴﻞ ﻟﻘﺐ ﺣﻀﺮت ﻳﻌﻘﻮب‬ ‫ﺑﻮد/ ﺧﻮد ﻳﻌﻘﻮب ﻓﺮزﻧﺪ اﺳﺤﺎق و او ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪ اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ﺑ‪Ç‬ﻮد/ ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪ‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻤﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﺮدﻣﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﻣ‪Ç‬ﺎدي ﻣ‪Ç‬ﻲداﻧﺴ‪Ç‬ﺘﻨﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﺸﺎن داد ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺸﺮي ﻫﺴﺘﻢ از ﺧﻮد ﺷﻤﺎ و ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ, ﻛﻪ ﻃﺎﻟﺐ‬ ‫ﻳﻚ ﻧﻴﺮوي ﻋﻈﻴﻢ و ﭘﺎﻳﻨﺪه ﻫﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﻗﻲ اﺳﺖ و ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺨﻠﻮق‬ ‫اوﺳﺖ/ ﭘﺲ ﻫﻤﺔ ﺑﺖﻫﺎ را ﺷﻜﺴﺖ ﺗﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺮدم ﺑﻪ آن وﺟﻬﻪ ﺑﺎﻗﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺟﻠﺐ ﺷﻮد/ در ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺑﻌﺪ او ﻧﮕﺎه ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ, ﺑﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ ﺟ‪Ç‬ﻬﺖ‬ ‫ﻧﮕﺎه او رو ﺑﻪ ﺑﺎﻻﺳﺖ, اﻳﻦ ﻗﺪم اول اﺳﺖ/ در ﺷﺐ ﺳﺘﺎره را ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ,‬ ‫‪‬‬ ‫1/ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ در ﺗﺎرﻳﺦ 32 . 7 . 2831 اﻳﺮاد ﺷﺪ/‬ ‫‪10ë‬‬ ‫او ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻲﺟﻮﻳﺪ و///‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪10ê‬‬ ‫ﻫﺮﮔﺎه ﻣﺘﻮﺟﻪ اﻳﻦ ﻧﻴﺮوي ﻣﻌﻨﻮي ﺷ‪Ç‬ﺪﻳﺪ ‪ ÇÇ‬اﻳ‪Ç‬ﻦ ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﺖ در ﺳ‪Ç‬ﻠﻮك‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ ﻏﺎﻟﺒ‪ H‬در ﺣﺎل ﻣﺮاﻗﺒﻪ ﭘﺪﻳﺪار ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻌﻤﻮ‪ Á‬در اﺑ‪Ç‬ﺘﺪا‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎ را ﻣﻲﺑﻨﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﻴﺰي ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ ‪ ÇÇ‬ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻧﮕ‪Ç‬ﺎﻫﻲ ﻛ‪Ç‬ﺮدﻳﺪ و او را‬ ‫دﻳﺪﻳﺪ آن ﻣﺸﺎﻫﺪه و ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻬﻢ اﺳﺖ و آن ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺪس اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ او ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ, در اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺼﺪاق اﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﻳﻲ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮﻳﺪ ﻛﻪ: ﻳﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ را ﻣﻲﻃﻠﺒﻢ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ/‬ ‫ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺻ‪Ç‬ﺎﺣﺐﺧﺎﻧﻪ ﺷ‪Ç‬ﺪ, ﻣ‪Ç‬ﺘﻮﺟﻪ ﺣ‪Ç‬ﻀﻮر او ﺷ‪Ç‬ﺪ/ او‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣ‪Ç‬ﺎﺿﺮ اﺳﺖ وﻟﻲ ﻣ‪Ç‬ﺎ ﻏ‪Ç‬ﺎﻳﺐ ﻫﺴ‪Ç‬ﺘﻴﻢ و ﻣ‪Ç‬ﺘﻮﺟﻪ ﺣ‪Ç‬ﻀﻮر او‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻤﻲﺷﻮﻳﻢ/ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﻀﻮر ﻫﻢ ﺑﻪﺳﺎدﮔﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﻢ ﺗﺎ او ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮد/ اﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣ‪Ç‬ﻀﻮر ﻣ‪Ç‬ﻤﻜﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ در ﻳﻚ ﻧﮕﺎه, در ﻳﻚ آن ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮد/‬ ‫اي ﺑﻲﺧﺒﺮان ﻏﺎﻓﻞ از آن ﺷﺎه ﻧ‪Ç‬ﺒﺎﺷﻴﺪ‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻧﮕ‪Ç‬ﺎﻫﻲ ﻛ‪Ç‬ﻨﺪ آ ﮔ‪Ç‬ﺎه ﻧ‪Ç‬ﺒﺎﺷﻴﺪ‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺣﺎل آ ﮔﺎﻫﻲو ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮد/ ﻳﻚ ﻧﮕﺎه از ﺟﺎﻧﺐ‬ ‫‪‬‬ ‫او ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ/ ﺣﻀﻮر در آﻧﺠﺎ, ﻳﻚ ﻧﮕﺎه اﺳﺖ/ درﺑﺎرة راﺑﻌﻪ ﻋﺪوﻳﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ از ﺑﺰرﮔﺎن ﺗﺼﻮف و ﻋﺮﻓﺎن ﺳﺖ ﻧﻘﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ روزي ﺑﺰرﮔﻲ ﺑﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺗ‪ÇÇ‬ﻨﻲ ﭼ‪Ç‬ﻨﺪ, در راه ﻣﻜ‪Ç‬ﻪ راﺑ‪Ç‬ﻌﻪ را ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﻴﻨﻨﺪ/ راﺑ‪Ç‬ﻌﻪ ﻣ‪Ç‬ﻲﭘﺮﺳﺪ: ﻛ‪Ç‬ﺠﺎ‬ ‫ﻣﻲروﻳﺪ? ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻣﻲروﻳﻢ ﺣﺞ ﺑﮕﺰارﻳ‪Ç‬ﻢ/ ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ: ﻧﮕ‪Ç‬ﺎه ﻛ‪Ç‬ﻨﻴﺪ, ﻧﮕ‪Ç‬ﺎه‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﺘﺎره را ﻧﻪ ﺑﺎ دﺳﺖ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻧﻪ ﺑﺎ ﮔﻮش, ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ او را‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ/ ﭼﻮن ﭼﺸﻢ دﻳﺪ, ﺧﻴﺎل ﻛﺮد او ﺧﺪاﺳﺖ/ ﺑﻌﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ او ﺧ‪Ç‬ﺪا‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ و ﮔﻔﺖ: ﻻ ا‪Ô‬ﺣﺐ اﻻ ‪‬ﻓﻠﻴﻦ; ﻣﻦ ﻣﻌﺒﻮدﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﻏﺮوب ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ,‬ ‫× ‪ â ×Ö ‬‬ ‫دوﺳﺖ ﻧﺪارم/1 ﺳﭙﺲ در ﻣﻮرد ﻣﺎه ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاﺳﺖ, و دﻳﺪ ﻛﻪ ﻣ‪Ç‬ﺎه‬ ‫ﻫﻢ ﻏﺮوب ﻛﺮد و ﮔ‪Ç‬ﻔﺖ: ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﺧ‪Ç‬ﺪا ﻣ‪Ç‬ﺮا راﻫ‪Ç‬ﻨﻤﺎﻳﻲ ﻧﻜ‪Ç‬ﻨﺪ, از ﻗ‪Ç‬ﻮم‬ ‫ﮔﻤﺮاﻫﺎن ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻮد/2 ﺳﭙﺲ ﺧﻮرﺷﻴﺪ را دﻳﺪ و ﮔﻔﺖ: اﻳﻦ ﺑ‪Ç‬ﺰرﮔﺘﺮ‬ ‫‪Ô‬ﺗﺸﺮ ﻛ‪Ô‬ﻮن; اي ﻗﻮم ﻣﻦ, از آن ﭼﻴﺰي ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺷ‪Ç‬ﺮﻳﻚ ﺧ‪Ç‬ﺪا ﻣ‪Ç‬ﻲداﻧ‪Ç‬ﻴﺪش,‬ ‫‪ Ö‬‬ ‫اﺳﺖ و ﺧﺪاي ﻣﻦ اﺳﺖ و وﻗﺘﻲ ﻏﺮوب ﻛﺮد ﮔﻔﺖ: ﻳ×ﺎ ﻗ‪‬ﻮم ‪‬ا ﻧ‪‬ﻲ ‪‬ﺑﺮي ﻣﻤﺎ‬ ‫‪× ÕÑ â Ö‬‬ ‫ﺑﻴﺰارم/3 و ﮔﻔﺖ: ‪‬ا ﻧ‪‬ﻲ و ﺟﻬﺖ وﺟ‪Ç‬ﻬﻲ ‪‬ﻟ‪Ç‬ﻠ‪‬ﺬي ﻓ‪Ç ‬ﻄ‪‬ﺮ اﻟﺴ‪Ç‬ﻤﻮ ات و‪I‬ﻻ‪‬ر ض,4 آن‬ ‫‪Ô Ö‬‬ ‫‪ÖÖ‬‬ ‫‪ ‬ﱠ ××‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻴﺮوﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ اﻳﻦ آﺳﻤﺎنﻫﺎ و زﻣﻴﻦ را آﻓﺮﻳﺪ, دوﺳﺖ دارم/‬ ‫او ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻣﺮدم ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: ﺣﺎﻻ ﺷﻤﺎ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻤﻜﻦ‬ ‫اﺳﺖ آن ﻛﺴﻲ ﻛﻪ آﺳﻤﺎنﻫﺎ و زﻣﻴﻦ را ﺳ‪Ç‬ﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ ﺧ‪Ç‬ﻮد, اﻧﺴ‪Ç‬ﺎن‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺖ ﻣﻲﭘﺮﺳﺘﻴﺪ?! ﻧﻪ, او ﻳﻚ ﻧﻴﺮوي ﻣﻌﻨﻮي اﺳﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﻧﻌﺎم, آﻳﺔ ‪/7ì‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة اﻧﻌﺎم, آﻳﺔ77 : ﻓ‪‬ﻠ‪‬ﻤﺎ ر¾ ا اﻟ‪Ö‬ﻘ‪‬ﻤﺮ ×ﺑ ﺎزﻏ‪ H‬ﻗ×ﺎل ﻫﺬ ا ر ‪‬ﺑﻲ ﻓ‪‬ﻠ‪‬ﻤﺎ ا‪ ‬ﻓﻞ ﻗ×ﺎل ‪‬ﻟ‪Ã‬ﻦ ﻟ‪‬ﻢ ﻳﻬﺪﻧﻲ ر ‪‬ﺑﻲ ﻻ ﻛ‪Ô‬ﻮﻧ‪‬ﻦ‬ ‫‪ â â Ö Ö Ö × â × × ‬‬ ‫ﱠ‬ ‫‪ ×‬‬ ‫‪‬ﻣﻦ ا ‪Ö‬ﻟﻘ‪‬ﻮم اﻟﻀ ﺎﻟ ‪â‬ﻴﻦ/‬ ‫‪ ×‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪ ×‬ﱠ ‪× × â × × Ô Ö‬‬ ‫3/ ﺳﻮرة اﻧﻌﺎم, آﻳﺔ87 : ﻓ‪‬ﻠ‪‬ﻤﺎ ر¾ ا اﻟﺸﻤﺲ ×ﺑ ﺎزﻏ¹ ﻗ×ﺎل ﻫﺬ ا ر ‪‬ﺑﻲ ﻫﺬ ا ا‪ ‬ﻛ‪Ö‬ﺒﺮ ﻓ‪‬ﻠ‪‬ﻤﺎ ا‪‬ﻓ‪‬ﻠ‪‬ﺖ ﻗ×ﺎل ﻳﺎ ﻗ‪‬ﻮم ‪‬اﻧ‪‬ﻲ‬ ‫‪Ö‬‬ ‫‪× Ô ‬‬ ‫× ‪Ö‬‬ ‫‪‬ﺑﺮي ﻣﻤﺎ ﺗ‪Ô‬ﺸﺮ ﻛ‪Ô‬ﻮن/‬ ‫‪ Ö × ÕÑ‬‬ ‫‪ /ê‬ﺳﻮرة اﻧﻌﺎم, آﻳﺔ 97/‬ ‫701‬ ‫او ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻲﺟﻮﻳﺪ و///‬ ‫ﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪10ì‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻫﻢ ا ﮔﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢو آن را ﺑﺮاي اﻣﺘﺜﺎل اﻣﺮ اﻟﻬﻲ اﻧﺠﺎم‬ ‫‪‬‬ ‫دﻫﻴﻢ, ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ از آن ﺑﻬﺮه ﻣﻌﻨﻮي ﺑﺒﺮﻳﻢ و از اﻳ‪Ç‬ﻦرو ﻫ‪Ç‬ﻤﻴﻦ ﺣ‪Ç‬ﺞ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻇﺎﻫﺮي ﻫﻢ ﻣﻄﻠﻮب و ﻣﻤﺪوح اﺳﺖ/1‬ ‫اﻣﺎ آن ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻌﻨﻮي ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﻪﺳﺒﺐ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻋﻮاﻣﻞ ﺟﺴﻤﻲو‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺮﻛﺎت ﺑﺪﻧﻲ در روﺣﻴﻪ اﻧﺴﺎن اﻳﺠﺎد ﺷﻮد, ﺑﻪاﺻﻄﻼح ﺑ‪Ç‬ﺎﻳﺪ ژﺳﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺪﻧﻲ ﻳﺎ ﺣﺮﻛﺎت ﺧﺎص ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ آن ﺣﺎﻟﺖ را ﮔﺮﻓﺖ ﺗ‪Ç‬ﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪﺗﺪرﻳﺞ‬ ‫ﺣﺎﻟﺖ ﺣﺪا ﻛﺜﺮ ﺧﻀﻮعدر ﺷﺨﺺﭘﻴﺪا ﺷﻮد/ ﺑﻪﻫﻤﻴﻦﺟﻬﺖ ﺑﻪ اﺣﻜﺎم‬ ‫ﻇﺎﻫﺮي ﺷﺮﻋﻲ, اﺣﻜﺎم ﻗﺎﻟﺒﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﭼﻮن ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺮع ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻌﺎﻧﻲ ﺑﺎﻃﻨﻲ اﺳﺖ و ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﻦ ﻇﺎﻫﺮ راه ﺑﻪ ﺑﺎﻃﻦ ﻳ‪Ç‬ﺎﻓﺖ; ﭼ‪Ç‬ﻨﺎﻧﭽﻪ‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺳﻼم ﻛﻨﻴﻢ ﻓ‪Ç‬ﻘﻂ ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﻮﻳﻴﻢ ﺳ‪Ç‬ﻼم, درﺟ‪Ç‬ﺔ‬ ‫ﺑﻌﺪي اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ دﺳﺖ روي ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲﮔﺬارﻳﻢ/ درﺟﺔ ﺑ‪Ç‬ﻌﺪي اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻢ ﻣﻲﺷﻮﻳﻢ و ا ﮔﺮ ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪﺑﺴﺎ دﺳﺖ و ﺣ ‪‬ﺘﻲ‬ ‫ﭘﺎﻳﺶ را ﻫﻢ ﺑﺒﻮﺳﻴﻢ, اﻳﻨﻬﺎ درﺟﺎﺗﻲ اﺳﺖ و ﻫﺮﻛﺲ در ﻳﻜﻲ از اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫درﺟﺎت ﺧﻀﻮع ﻗ‪Ç‬ﺮار دارد/ وﻟﻲ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ در آن ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﺖ ﻧ‪Ç‬ﻬﺎﻳﻲ‬ ‫ﺧﻀﻮع ﺑﺎﺷﺪ, ﺷﺎﻳﺪ از ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن اول ﻣ‪Ç‬ﻲاﻓ‪Ç‬ﺘﺪ و ﭘ‪Ç‬ﺎ را ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﻮﺳﺪ/ اﻳ‪Ç‬ﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ‪ , Corneille‬ﻛ‪Ô‬ﺮﻧﻲ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪة ﻓﺮاﻧﺴﻮي, ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪاي ﺑﺮاي ﺗ‪Ã‬ﺎﺗﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫در آن ﻗ‪Ç‬ﻬﺮﻣﺎن ﻧ‪Ç‬ﻤﺎﻳﺶ در آﺧ‪Ç‬ﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲﻣﻴﺮد/ ﻛ‪Ç‬ﺮﻧﻲ ﺧ‪Ç‬ﻮد ﻧ‪Ç‬ﻘﺶ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻗ‪Ç‬ﻬﺮﻣﺎن را در‬ ‫ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ ﺑﺎزي ﻛﺮد و در آﺧﺮ ﻧﻤﺎﻳﺶ واﻗﻌ‪ H‬ﻣﺮد/‬ ‫ﻛﺮدﻧﺪ و دﻳﺪﻧﺪ ﺧﺎﻧﺔ ﻛﻌﺒﻪ ﺑﻪ اﺳ‪Ç‬ﺘﻘﺒﺎل راﺑ‪Ç‬ﻌﻪ آﻣ‪Ç‬ﺪه اﺳﺖ/ ﭼ‪Ç‬ﻨﺎﻧﻜﻪ‬ ‫ﺷﻴﺦﺑﻬﺎﻳﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: >او ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻲﺟﻮﻳﺪ و ﻣﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ/< اﻳﻦ‬ ‫ﺑﻪﻣﻌﻨﺎي ﻣﻨﻊ و ﻳﺎ ﻧﻬﻲ از ﺣﺞ ﻳﺎ ﻋﺪم ﺗﻌﻈﻴﻢ آن ﻧﻴﺴﺖ ﺑ‪Ç‬ﻠﻜﻪ ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻲ‪Ä‬ﻲ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻣ‪Ç‬ﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﺷ‪Ç‬ﻤﺎ ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ در آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ‬ ‫ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮد/ ﻳﻌﻨﻲ ﻳﻚ ﺑﺎر ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ دارﻳﺪ ﻃ‪Ç‬ﻮاف ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﻴﺪ‬ ‫وﻟﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ از آن اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺲ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ دور ﺷﻤﺎ ﻃ‪Ç‬ﻮاف‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ; زﻳﺮا ﻛﻌﺒﻪ ﻛﻪ از ﺳﻨﮓ و ﮔﻞ اﺳﺖ, دﺳﺖ ﺳﺎﺧﺖ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ اﺳﺖ وﻟﻲ ﺧﺎﻧﺔ ﻣﻌﻨﻮي ﺧ‪Ç‬ﺪا ﻗ‪Ç‬ﻠﺐ اﻧﺴ‪Ç‬ﺎن ﻣ‪ÆÇ‬ﻣﻦ اﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫ﻣﺼﻨﻮع ﺣﻀﺮت ﺣﻖ اﺳﺖ, ﻟﺬا ا ﮔﺮ ﺣﺎل ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺎﻣﻞ ﺑﺮاي ﺷ‪Ç‬ﺨﺺ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣ‪Æ‬ﻣﻨﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮد ﺑﺮ آن ﻛﻌﺒﻪ ﻇﺎﻫﺮي ﺷﺮاﻓﺖ ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﺪ/ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ‬ ‫ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ از ﻋﺎرﻓﺎن ﺣﺞ را ﻣﻨﻊ ﻧﻜﺮدهاﻧﺪو ا ﮔﺮدر ﺳﻴﺮة آن‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﺰرﮔﻮاران ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻫﺮ ﻳﻚ در ﻃﻮل ﻋﻤﺮ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ داﺳﺘﺎن ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه ﻛﻪ ﻫﻴﭻﻛﺪام از آﻧﻬﺎ ﺑﺎ دﻳﺪن اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻣ‪Ç‬ﻘﺎم‬ ‫ﻣﻮﻇ‪‬ﻒ ﺑﻪ رﻋﺎﻳﺖ اﺣﻜﺎم ﺷﺮﻋﻲ ﺑﻮدﻧﺪ/ وﻟﻲ ﻫﻤﻴﻦ اﺣﻜﺎم ﻇﺎﻫﺮي‬ ‫ﺷﺮﻋﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﻘﺎم واﻻ رﻫﻨﻤﻮن ﺳﺎزد/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ اﻧﺴ‪Ç‬ﺎن‬ ‫ﭼﻮن اﺳﻴﺮ ﻣﺎدﻳﺎت اﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را از ﻟﺤﺎظ ﻣﺎدي ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ, وﻟﻲ ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫زﻳﺎرت ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪا ﻣﺸﺮف ﺷﺪه و ﺣ ‪‬ﺘﻲ در آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ ﻣ‪Ç‬ﻘﻴﻢ ﺷ‪Ç‬ﺪهاﻧ‪Ç‬ﺪ/ در‬ ‫‪‬‬ ‫راﺑﻌﻪ از ﻧﻴﻤﺔ راه ﺣﺞ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻨﺪ ﭼﻮن ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﻪﺣﺞ, درﺣﺎﻟﺘﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫901‬ ‫او ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻲﺟﻮﻳﺪ و///‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫801‬ ‫دﻋﺎ اﺳﺖ و اﺻﻮ‪ Á‬ﻫﺮ ﻧﻮع ﭘﺮﺳﺘﺶ و ﺑﻨﺪﮔﻲ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ‬ ‫‪ ÇÇ‬ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻨﺪﮔﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﻣﺮدم را ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪ ﺑﻪ اﻳﻨﻬﺎ ﻛﻦ و اﻳﻨﻬﺎ را از‬ ‫رزق ﺧﻮد ﻓﺮاوان ﺑﺪه, ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻜﺮﮔﺰار ﺑﺎﺷﻨﺪ/ ﻛﻮدك ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻪ ﻛﻪ در‬ ‫آن ﺑﻴﺎﺑﺎن زﻧﺪه ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﻗﺪرت ﺧﺪا و ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﺎي اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ‬ ‫اﻳﻦ دﻋﺎ را ﻣﻲﻛﻨﺪ/ ﻫﺎﺟﺮ, ﻛ‪Ç‬ﻮدﻛﺶ اﺳ‪Ç‬ﻤﺎﻋﻴﻞ را ﻣ‪Ç‬ﻲﮔﺬارد آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ و‬ ‫ﺑﻪﺧﻴﺎل آب ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻲ دﻳﮕﺮ ﻣ‪Ç‬ﻲرود/ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﻴﻨﺪ آب ﻧ‪Ç‬ﻴﺴﺖ, ﺳ‪Ç‬ﺮاب‬ ‫اﺳﺖ/ ﺑﻪ آنﻃﺮفﺗﺮ1 ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ/ ﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ آب ﺑﺮدارد ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﻴﻨﺪ‬ ‫ﺳﺮاب اﺳﺖ/ ﺑﻌﺪ ﻧﮕ‪Ç‬ﺎه ﻣ‪Ç‬ﻲﻛﻨﺪ ﻣ‪Ç‬ﻲﺑﻴﻨﺪ آﻧ‪Ç‬ﺠﺎﻳﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ اول ﺑ‪Ç‬ﻮد آب‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﺴﺖ, ﭘﺲ ﻣﺠﺪد‪ G‬ﺑﻪ اﻳﻦﺳﻮ ﻣﻲآﻳﺪ/ در ﻓﺎﺻﻠﺔ ﻛﻤﻲ ﺑﻴﻦ ﻣﺤﻞ ﻓﻌﻠﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ, ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﺎن ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺑﻮد و ﭼﺎه زﻣ‪Ç‬ﺰم, ﻓ‪Ç‬ﺮزﻧﺪش را‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪ دارد دﺳﺖ و ﭘ‪Ç‬ﺎ ﻣ‪Ç‬ﻲزﻧﺪ/ ﺧ‪Ç‬ﻮد او ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺗﺸ‪Ç‬ﻨﻪ اﺳﺖ وﻟﻲ‬ ‫ﺗﺸﻨﮕﻲ ﺧﻮدش از ﻳﺎدش رﻓﺘﻪ اﺳﺖ, ﻋﺠﻠﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ زود ﺑﺮود آن‬ ‫ﻃﺮف ﺷﺎﻳﺪ آب ﺑﺎﺷﺪ, ﻫﺮوﻟﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻴﻤﻪ دو ﻣﻲرود/‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺎ ﻧﻴﺰ وﻗﺘﻲ در ﻣﻨﺎﺳﻚ ﺣﺞ, ﻫﺮوﻟﻪ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻳﺎد اﻳﻦ واﻗﻌﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛ ﻫﺮوﻟﻪ را اول ﺑﺎر ﺟﺪة ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﻣﺎ اﻧﺠﺎم داده اﺳﺖ, ﺑﻪ ﻳﺎد ﻗﺪرت‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻴﺎﻓﺘﻴﻢ/ ﻳﺎ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﻴﻄﺎن رﻳﮓ ﻣﻲزﻧﻴﻢ, ﺑﻪ ﻳ‪Ç‬ﺎد داﺷ‪Ç‬ﺘﻪ‬ ‫1/ ﺗﻘﺮﻳﺒ‪ H‬ﭘﺎﻧﺼﺪﻣﺘﺮي ﻣﺤﻞ اول, ﺑﻪﻃﻮري ﻛﻪ ﻫ‪Ç‬ﻔﺖ ﺑ‪Ç‬ﺎر ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮوﻳﻢ و ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﻳﻴﻢ ‪3.ë‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﻣﻲﺷﻮد/‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣ‪Ç‬ﺮﻛﺎت و ﺳﻜ‪Ç‬ﻨﺎت ﻇ‪Ç‬ﺎﻫﺮي, آن ﺣ‪Ç‬ﺎﻟﺖ را ﺑ‪Ç‬ﻪ وﺟ‪Ç‬ﻮد ﻣ‪Ç‬ﻲآورد/‬ ‫ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ آن ﺣﺎﻟﺖ, اﻳﻦ ژﺳﺖ را ﺑﻪوﺟﻮد ﻣﻲآورد, اﻳﻦ ژﺳﺖ‬ ‫ﻧﻴﺰ در ﺑﻪوﺟﻮد آﻣﺪن آن ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻌﻨﻮي ﻛﻤﻚ ﻣﻲﻛﻨﺪ/‬ ‫ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻋﻤﺎل و اﺣﻜﺎم ﺷﺮﻋﻲ ﺣﺞ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﺮد; زﻳﺮا ﻫﻤﻪ ﺑﺮاي اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ آن ﺣﺎﻟﺖ اﻳ‪Ç‬ﺠﺎد ﺷ‪Ç‬ﻮد/ ﻣ‪Ç‬ﺜ‪ Â‬در‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ/ اﺑﺮاﻫﻴﻢ, ﻫﺎﺟﺮ و ﻓﺮزﻧﺪش اﺳﻤﺎﻋﻴﻞ را ﺑﻪ ﺷﺮﺣ‪Ç‬ﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﻗ‪Ç‬ﺒ‪Â‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﺑﻪ وﺳﻂ ﺑﻴﺎﺑﺎن در ﻣﻜﻪ ﺑﺮدو آﻧﻬﺎ را رﻫﺎ ﻛﺮد/ ﺣﻀﺮت ﻛﺎﻣ‪Â‬‬ ‫ﻣﻄﻤ‪Ã‬ﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺪا اﻳﻨﻬﺎ را ﺣﻔﻆ ﻣﻲﻛﻨﺪ/ ﻧﻤﻲﺗﺮﺳﺪو ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: ﺧﺪاﻳﺎ‬ ‫ﺧﺎﻧﻮادة ﺧﻮدم را ) ‪‬ﻣﻦ ذ‪Ô‬ر ‪‬ﻳ‪Ç‬ﺘﻲ( در ﻳﻚ ﺑ‪Ç‬ﻴﺎﺑﺎن ﻟﻢﻳ‪Ç‬ﺰرع آوردم و در‬ ‫‪Ö‬‬ ‫ﺧﺎﻧﺔ ﺗﻮ ﮔﺬاﺷﺘﻢ/1 ﻫﻤﻪﺟﺎ ﺧﺎﻧﺔ ﺧﺪاﺳﺖ وﻟﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﺣﻀﺮت آدم‬ ‫ﺷﻮد: ‪‬ا ن ا‪‬ول ‪‬ﺑ ‪Ö‬ﻴﺖ و ﺿﻊ ‪‬ﻟﻠﻨ‪ ×‬ﺎس ‪‬ﻟﻠ‪‬ﺬي ‪‬ﺑ ‪‬ﺒﻜ¹ ﻣ ×ﺒ ﺎر ﻛ‪ 2/H‬ﺑﻌﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ:‬ ‫ﱠ ﱠ‪Ô ‬‬ ‫‪ â‬ﱠ‪ Ô ‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪاﻳﺎ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻛﻪ ‪‬اﻗﺎﻣﺔ ﺻﻼت ﻛﻨﻨﺪ ‪ ÇÇ‬ﺻﻼت ﻫﻢ ﻧﻤﺎز اﺳﺖ و ﻫﻢ‬ ‫1/ ﺳﻮرة اﺑﺮاﻫﻴﻢ, آﻳﺔ 73: رﺑﱠﻨ×ﺎ ا‪‬ﻧ‪‬ﻲ ا‪‬ﺳﻜ‪‬ﻨﺖ ﻣﻦ ذ‪Ô‬رﻳﱠﺘﻲ ‪‬ﺑﻮ اد ﻏ‪‬ﻴﺮ ذي زرع ﻋﻨﺪ ﺑ‪‬ﻴﺘﻚ اﻟ‪Ö‬ﻤﺤﺮم رﺑﱠﻨ×ﺎ‬ ‫‪ Ô Ö Ö Ö â Ö × â Ö Ô Ö‬ﱠ ‪ ‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﻟ ‪‬ﻴﻘﻴﻤﻮا اﻟﺼﻼ ‪ ¸‬ﻓ‪‬ﺎﺟﻌﻞ ا‪Ö ‬ﻓ ‪Ã‬ﺪ ¸ ‪‬ﻣﻦ اﻟ ‪×‬ﻨ ﺎس ‪‬ﺗﻬﻮي ‪‬اﻟ ‪Ö‬ﻴﻬﻢ و ارزﻗ‪Ö‬ﻬﻢ ‪‬ﻣﻦ اﻟ ﱠﺜﻤﺮات ﻟ‪‬ﻌﻠﱠﻬﻢ ‪‬ﻳﺸﻜ‪Ô‬ﺮ ون/‬ ‫‪ÔÖ‬‬ ‫‪ × Ö Ô Ô Ö Ö â Ö ‬‬ ‫ﱠ × ‪ Ö Ö‬‬ ‫‪Ôâ‬‬ ‫اﻧﺠﺎم ﻫﺮوﻟﻪ, ﺣﺮﻛﺎت و اﻋﻤﺎل ﻫﺎﺟﺮ و ﺣﻀﺮت اﺑﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ را ﺗﻜ‪Ç‬ﺮار‬ ‫‪ Ö‬‬ ‫ﻛﻪ ﻫﺒﻮط ﻛﺮد, اول ﻛﺎري ﻛﻪ ﻣﻌﻴﻦ ﻓﺮﻣﻮد اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ آﻧﺠﺎ ﻣﺘﺒﺮ ك‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫2/ ﺳﻮرة آل ﻋﻤﺮان, آﻳﺔ ‪ : 9ì‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﺑﻨﺎ ﺷÇ‬ﺪه ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن اﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ در ﻣﻜ‪‬ﻪ اﺳﺖ/‬ ‫111‬ ‫او ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻲﺟﻮﻳﺪ و///‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫011‬ ‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺗﺰﻟﺰل ﭘﻴﺪا ﻧﺸﺪ و ﺑﺎ رﻳﮓﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ, ﺷﻴﻄﺎن را دﻓﻊ ﻛﺮد/‬ ‫اﻳﻦ رﻳﮓﻫﺎ از ﻛﺠﺎ آﻣﺪﻧﺪ? از ﺻﺤﺮاي ﻋﺮﻓﺎت/ ﻋﺮﻓﺎت ﻫﻢرﻳﺸﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻋﺮﻓﺎن اﺳﺖ/ ﺻﺤﺮاي ﻋﺮﻓﺎت, ﺻﺤﺮاي ﻋﺮﻓﺎن ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ اﺳﺖ/ ﺑﺎ‬ ‫رﻳﮓ ﻛﻮﭼﻚ, ﮔﻔﺖ: ﺑﺮو, دور ﺷﻮ/ ‪‬ا ن ﻛ ‪Ö‬ﻴﺪ اﻟﺸ ‪Ö‬ﻴﻄﺎن ﻛ×ﺎن ﺿﻌﻴﻔ‪ 1;H‬اﻟﺒ‪ Ç‬ﺘﻪ‬ ‫ﱠ ‪ ‬ﱠ ‪â ‬‬ ‫ﺧﺪا در ﻳﻚﺟﺎ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ: ﺧ ‪‬ﻠﻖ اﻻ ﻧ‪Ö‬ﺴ ﺎن ﺿﻌﻴﻔ‪ 2;H‬اﻧﺴﺎن را ﻫﻢ ﻣﺎ ﺿﻌﻴﻒ‬ ‫‪â Ô × Ö Ô‬‬ ‫آﻓﺮﻳﺪﻳﻢ, وﻟﻲ ﻛ‪Ç‬ﻴﺪ ﺷ‪Ç‬ﻴﻄﺎن ﻫ‪Ç‬ﻢ ﺿ‪Ç‬ﻌﻴﻒ اﺳﺖ/ وﻗ‪Ç‬ﺘﻲ آﻧ‪Ç‬ﺠﺎ رﻳﮓ‬ ‫ﻣﻲزﻧﻴﺪ ﻗﻬﺮ‪ G‬اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﻳﺎدﺗﺎن ﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻤﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺜ‪ Â‬ا ﮔﺮ زﻣﺎﻧﻲ در‬ ‫ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺎ دوﺳﺘﺎن و اﻗﻮام ﺧﻴﻠﻲ ﻧﺰدﻳﻚ و ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻳﺪ,‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻌﺪ‪ G‬ﻫﺮ وﻗﺖ از آن ﻣﺤﻞ رد ﻣ‪Ç‬ﻲﺷﻮﻳﺪ, ﺑ‪Ç‬ﻲاﺧ‪Ç‬ﺘﻴﺎر ﻳ‪Ç‬ﺎد آن اﻳ‪Ç‬ﺎﻣﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻴﺪﻛﻪدر آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻳﺪ/اﻳﻨﺠﺎﻫﻢ ﺧﻮد ﺑﻪﺧﻮد ﻳﺎدﺗﺎن ﻣﻲآﻳﺪﻛﻪ ا ﮔﺮ‬ ‫ﻫﻢا ﻛﻨﻮن ﺑﺎ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ,وﻟﻲ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ/‬ ‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﺗﻔﺼﻴﻞ ﻣﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﺳﻔﺮ ﺣﺞ داراي اﺣﻜﺎم ﻇ‪Ç‬ﺎﻫﺮي و‬ ‫‪‬‬ ‫ﺣﻜﻤﺖﻫﺎي ﻣﻌﻨﻮي اﺳﺖ: ﺣﺞ ﻇﺎﻫﺮي ﻛ‪Ç‬ﻪ اﺣﻜ‪Ç‬ﺎم آن ﻣ‪Ç‬ﻔﺼ‪ Â‬در‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫دﺳﺘﻮرات ﺷﺮﻋﻲ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ و ﺣﺞ ﺑﺎﻃﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﻌﺎﻧﻴﺶ در ﻋﺮﻓﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻴﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ/ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ درﺑﺎرة رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﺣﺞ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻴﻞ و‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻧﺴﺎ¾, آﻳﺔ ‪ :7ì‬ﻣﻜﺮ ﺷﻴﻄﺎن ﻧﺎﭼﻴﺰ اﺳﺖ/‬ ‫2/ ﺳﻮرة ﻧﺴﺎ¾, آﻳﺔ 82/‬ ‫ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪﻣﺼﺪاق ‪‬أﻧ‪‬ﺎ ‪‬ﺑﺸﺮ ‪‬ﻣﺜ ‪Ô‬ﻠﻜ‪Ô‬ﻢ,1 ﺑﺸﺮي ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﺑﻮد,‬ ‫‪Õ‬‬ ‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل وﻗﺘﻲ اﻣﺮ ﺧﺪا را ﺷﻨﻴﺪ, ﺑﭽﻪ را وﺳﻂ ﺑﻴﺎﺑﺎن رﻫﺎ ﻛﺮد,و ﻫﻴﭻ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﻧﺪاﺷﺖ/ وﻗﺘﻲ ﻫﻢ اﻣﺮ ﺧﺪا را ﺷ‪Ç‬ﻨﻴﺪ ﻛ‪Ç‬ﻪ ﺑ‪Ç‬ﺮو ﻫ‪Ç‬ﻤﺎن ﺑ‪Ç‬ﭽﻪ را‬ ‫‪‬‬ ‫ﺑﻜﺶ, ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﻦ, ﺑﻌﺪ از آﻧﻜﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﻛﺮد ﻛﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ, اﻣﺮ ﺧﺪاﺳﺖ,‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻣﺼﻤﻢ ﺷﺪ و ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﻜﺮد/ ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي او‬ ‫‪‬‬ ‫را ﺑﮕﻴﺮد/ در ﺑﻴﻦ راه, ﺷﻴﻄﺎن ﺳﻪ ﺑ‪Ç‬ﺎر ﺑ‪Ç‬ﻪ ﺳ‪Ç‬ﺮاغ اﺑ‪Ç‬ﺮاﻫ‪Ç‬ﻴﻢ ﻣ‪Ç‬ﻲآﻳﺪ و‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﺗ‪Ç‬ﻨﻬﺎ ﭘﺴ‪Ç‬ﺮت را ﺑ‪Ç‬ﺮاي ﻳﻚ ‪Ç‬ﻮاب ﺑﻜﺸ‪Ç‬ﻲ?‬ ‫ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت ﻳﻚ ﻣﺸﺖ رﻳﮓ )ﻫ‪Ç‬ﻔﺖ رﻳﮓ( ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻧ‪Ç‬ﺪازة ﻳﻚ ﻓ‪Ç‬ﻨﺪق‬ ‫ﺑﺮداﺷﺘﻪ و ﺑﻪ ﺷﻴﻄﺎن ﻣﻲزﻧﺪ/ ﺷﻴﻄﺎن ﻣﻲرود, ﺑﺎز ﭼﻨﺪ ﻗﺪم دور ﻧﺸﺪه,‬ ‫دوﺑﺎره ﺷﻴﻄﺎن ﻣﻲآﻳﺪ و ﻫﻤﺎن ﺣﺮفﻫﺎ را ﺗﻜﺮار ﻣﻲﻛﻨﺪ/ ﺣ‪Ç‬ﻀﺮت‬ ‫ﺑﺎز او را ﺑﺎ ﻫﻔﺖ رﻳﮓ از ﻫﻤﺎن رﻳﮓﻫﺎ ﻣﻲزﻧﺪ و ﻣﺮﺗﺒﺔ ﺳ‪Ç‬ﻮم ﻧ‪Ç‬ﻴﺰ‬ ‫ﺑﻪﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮرت/ اﻳﻦ ﻫﻢ ﻧﺸﺎﻧﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎن در ﻋﻴﻦ ﻗﻮت ﻛﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ او اﻗﺘﺪار داده اﺳﺖ, در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣ‪Æ‬ﻣﻨﻲ ﻛﻪ او را ﺑﺎ‬ ‫رﻳﮓ ﺑﺰﻧﺪ, از ﺑﻴﻦ ﻣﻲرود/ ﻣ‪Æ‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺟﺰ‪Ä‬ﻲﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺷﻴﻄﺎن را از ﺧﻮد دور ﻛﻨﺪ/ اﻳ‪Ç‬ﻦ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻳﻚ اﻣ‪Ç‬ﺘﺤﺎن دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ ﺑ‪Ç‬ﻮد/ آن‬ ‫ﻣﻤﺘﺤﻦ ﺳﺮراه او ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ و او را اﻣﺘﺤﺎن ﻛﺮد, اﻣﺎ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ در‬ ‫‪‬‬ ‫1/ ﺳﻮرة ﻛﻬﻒ, آﻳﺔ 011/‬ ‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ ﻛﻪ از ﻗﺪرت ﺧﺪا, وﺣﺪاﻧ‪Ç‬ﻴﺖ ﺧ‪Ç‬ﺪا, داﺷﺖ ﺑ‪Ç‬ﺎ زدن ﻫ‪Ç‬ﻔﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫311‬ ‫او ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻲﺟﻮﻳﺪ و///‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫211‬ ‫اﺣﺮاﻣﺘﺎن را ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ از ﻫﻤﺎن روز ﻧﻴﺖ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺗ‪Ç‬ﻮﻓﻴﻘﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮده اﺳﺖ و اﻃﺎﻋﺖ اﻣﺮ او ﻣﻲﻛﻨﻢ/ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺖ ﺧﺎﻟﺺﺗﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫ارادة ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ اﻣﺮ ﺧ‪Ç‬ﺪاﺳﺖ و ﺗ‪Ç‬ﻮﻓﻴﻖ اوﺳﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ ا ﮔ‪Ç‬ﺮ ﻛﺴ‪Ç‬ﻲ‬ ‫ﻣﺴﺘﻄﻴﻊ ﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮود/ ﺧﺪا ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ, ﺑﺮو, ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻳﺎد آن‬ ‫اﻣﺮ ﺧﺪا ﺑﻮد و از ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ آن را ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪه و ﻣﻦ را ﻫﻢ‬ ‫دﻋﻮت ﻛﻦ/ ﺑﻪﻋﻼوه ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻪ ‪‬ﺑﻨﻔﺴﻪ داراي اﻳﻦ ﻫ‪Ç‬ﻤﻪ اﺣ‪Ç‬ﺘﺮاﻣ‪Ç‬ﺎت‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ درﺑﺎرهاش ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﺮ وﻗﺖ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮوﻳﻢ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ اﺣﺘﺮام ﺑﻪ آن آداب و رﺳﻮم ﺑﺮوﻳﻢ/‬ ‫اﻣﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪه ﻣﻲﺷﻮد ﺣﺞ ﭼﻪ وﻗﺖ ﻗﺒﻮل اﺳﺖ و ﭼﻪ وﻗﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻗﺒﻮل ﻧﻴﺴﺖ? ﻣﮕﺮ ﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ آن ﻧﻤﺎزي را ﻛﻪ درﺑﺎرهاش ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‬ ‫ﺣﺪ اﻋﻼ و رﻛﻦ ﻫﻤﺔ ﻋﺒﺎدات اﺳﺖ, ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﻗﺒﻮل اﺳﺖ ﻳﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻧﻪ/ ﻫﺮوﻗﺖ اﺣﺴﺎس ﻛﺮدﻳﺪ ﻧﻤﺎز ﺷﻤﺎ ﻗﺒﻮل اﺳﺖ ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﻏﺮور‬ ‫ﺑﺮاﻳﺘﺎن ﺑﻴﺎورد, در اﻳﻦ ﺻﻮرت ﺣﺞ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻗﺒﻮل اﺳﺖ و ﺧﺪاوﻧ‪Ç‬ﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺷﻤﺎ را ﺑﻪ ﺣﺞ دﻋﻮت ﻛﺮده اﺳﺖ/ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در ﺣ‪Ç‬ﺪﻳﺚ آﻣ‪Ç‬ﺪه: ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز‬ ‫‪‬‬ ‫ﺳﺘﻮن دﻳﻦ اﺳﺖو ا ﮔﺮ ﻧﻤﺎز, ﻗﺒﻮل ﺷﻮد ﺳﺎﻳﺮ ﻋﺒﺎدات ﻧﻴﺰ ﻣﻮرد ﻗﺒﻮل‬ ‫واﻗﻊ ﺷﺪه اﺳﺖ/1‬ ‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧ ﺑﻪ ﻣﻦ داده اﺳﺖ و ﻣﻦ ﻣﻲروم ﻓ‪Ç‬ﻘﻂ ﺑ‪Ç‬ﺮاي اﻳ‪Ç‬ﻨﻜﻪ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺞ ﻣﻘﺒﻮلﺗﺮ اﺳﺖ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻗﺒﻮﻟﻲ ﻣﻄﻠﻖ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫دﻗﻴﻘ‪ H‬ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻗﺒﻮل اﺳﺖ ﻳﺎ ﻗﺒﻮل ﻧﻴﺴﺖ/ اﻳﻦ ﻗﺒﻮﻟﻲ, درﺟﺎت دارد/‬ ‫در ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻣﺪت ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺖ ﺷﻤﺎ ﺧﺎﻟﺺﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ, ﺣﺞ ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺒﻮلﺗﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻗ‪Ç‬ﺮﺑ¹‬ ‫‪‬‬ ‫اﻟﻲاﷲ, اﻣﺎ ﻧﻴﺖ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻣﺜ‪ Â‬ﻧﻴﺖ ﻣﻲﻛﻨﻢ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﺳﺖ/ اﻳﻦ ﻗﺒﻮﻟﻲ ﻓﻘﻂ و ﻓﻘﻂ ﺑﻪﺳﺒﺐ ﻧﻴﺖ ﺧﺎﻟﺺ اﺳﺖ/ ﻧ‪Ç‬ﻴﺖ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫اﺣﺮام ﺑﭙﻮﺷﻢ, ﭼﻨﻴﻦ و ﭼﻨﺎن/ ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ را ﺑﺎﻳﺪ آﻗﺎﻳﺎﻧﻲ ﻛ‪Ç‬ﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻣﺮاﺳﻢ ﺣﺞ را ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ/ اﻟﺒ ‪‬ﺘﻪ ﻧﻴﺖ ﺧﻮب اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ دﻟﺶ ﻫﻢ ﺧﺒﺮدار ﺷﻮد/1 ﻧﻴﺖ ﻳﻌﻨﻲ آﻧﭽﻪ واﻗﻌ‪ H‬در دل دارﻳﺪ, اﻳﻦ‬ ‫‪‬‬ ‫زﺑﺎن ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺸﻮد ﻛﻪ ﺷﺨﺺ ﻳﺎدش ﻧﺮود وﻟﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ زﺑﺎﻧﻲ ﺑﮕﻮﻳﺪ‬ ‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺖ ﺷﻤﺎ ﺧﺎﻟﺺﺗﺮ, ﺣﺞ ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺒﻮلﺗﺮ, و ﻣﻼ ك آن‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫1/ در ﻳﻜﻲ از ﺳﻔﺮﻫﺎي ﺣﺞ ﺑﺮاي رﻣﻲ ﺟﻤﺮه دﻳﺮﺗﺮ از ﻗﺎﻓﻠﻪ رﻓ‪Ç‬ﺘﻢ, آﻧ‪Ç‬ﻬﺎي دﻳﮕ‪Ç‬ﺮ‬ ‫‪‬‬ ‫رﻓﺘﻪ و در ﺣﺎل ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻮدﻧﺪ/ ﻳﻜﻲ از ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ آﺷﻨﺎﻳﻲ داﺷﺖ ﺟﻠﻮ‬ ‫آﻣﺪ و ﺳﻼم و اﺣﻮاﻟﭙﺮﺳﻲ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ: ﻛﺠﺎ ﻣﻲروي? ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﻲروم رﻣﻲ ﺟ‪Ç‬ﻤﺮه/‬ ‫ﮔﻔﺖ: ﻧﻴﺖ ﺧﻮد را ﺑﻠﺪي/ ﮔﻔﺘﻢ: ا ﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺖ ﺧﻮد را ﺑﻠﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ, ﺑﺎﻳﺪ دﻳﻮاﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ/ از او ﭘﺮﺳﻴﺪم: ﻣﺎ ﺑﺮاي ﭼﻪ از ﺗﻬﺮان در اﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﮔﺮﻣﺎ ﺑ‪Ç‬ﻪ اﻳ‪Ç‬ﻨﺠﺎ‬ ‫آﻣﺪهاﻳﻢ? ﮔﻔﺖ: ﺑﺮاي اﻃﺎﻋﺖ اﻣﺮ ﺧﺪا/ ﮔﻔﺘﻢ: ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺖ اﺳﺖ/‬ ‫‪‬‬ ‫در ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎل ﺣﺞ ﻧﻴﺖ ﻣﻬﻢﺗﺮ از ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ اﺳﺖ/ درواﻗﻊ ﻫﺮﭼﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫زودﺗﺮ اﻳﻦ ﻧﻴﺖ را ﺑﻜﻨﻴﺪ ﺣﺞ ﺷﻤﺎ ﻣﻘﺒﻮلﺗﺮ اﺳﺖ/ از روزي ﻛﻪ ﻟﺒﺎس‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫1/ اﻟﺼﻠ×ﻮ¸ ﻋﻤﻮد اﻟﺪ ﻳﻦ ‪‬ان ﻗ‪Ô‬ﺒ‪‬ﻠ‪‬ﺖ ﻗ‪Ô‬ﺒ‪‬ﻠ‪‬ﺖ ﻣ ﺎﺳﻮ اﻫﺎ/‬ ‫‪Ö‬‬ ‫ﱠ‬ ‫‪× ×Ö‬‬ ‫‪ Ô‬‬ ‫‪11ë‬‬ ‫او ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻲﺟﻮﻳﺪ و///‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺣﺞ و ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪‬‬ ‫‪11ê‬‬ ‫ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﻣﻴﺰاناﻟﺤ‪Ç‬ﺮاره ﻧ‪Ç‬ﻤﺎز اﺳﺖ/ ﺑ‪Ç‬ﻪ ﻫ‪Ç‬ﺮ اﻧ‪Ç‬ﺪازه ﺗ‪Ç‬ﻮاﻧﺴ‪Ç‬ﺘﻴﺪ‬ ‫ﻧﻤﺎزﺗﺎن را ﺑﺎ ﺧﻠﻮص ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه ﺣ‪Ç‬ﺞ ﻫ‪Ç‬ﻢ ﻗ‪Ç‬ﺎﺑﻞ ﻗ‪Ç‬ﺒﻮل‬ ‫‪‬ ‫اﺳﺖ; انﺷﺎ¾اﷲ/‬ ...
View Full Document

Ask a homework question - tutors are online